Κι όμως, σήμερα η Σάκκαρη παίζει σα πρωταθλήτρια — αύριο όμως; Θα κάνει κάτι τελικά αυτό…

Πέντε χρόνια μου κρατάνε αυτά τα σχολαστικά χέρια όταν σηκώνουν τις οθόνες από το ξύρισμα — και σήμερα βλέπω την κωμική τρέλα ενός πρωταθλήματος που χάνει τη βασίλισσά του όχι στο φεγγάρι, αλλά επειδή δεν ξέρει πώς να στέκεται. Στην πραγματικότητα, ο τραυματισμός της Σάκκαρη είναι σαν αυτό το βράδυ που κάπου στην πόλη ψιλοβρέχει επί τρεις ώρες ενώ είχαν προβλέψει βροχή γάτας — μπορεί να σου σφηνώσει τον νου, αλλά δεν σβήνει τους γύρους που έρχονται. Αν αγοράζεις αυτήν την ομάδα στα αποδυτήρια όπως κάποιος που βάζει δεκάρα στο αντίδι για έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας, τότε ναι, υπήρξε πανικός. Όμως ξανακοιτάξ' το αθροιστικά: αυτή η ίδια ομάδα πριν από δεκαπέντε χρόνια δεν είχε κανέναν αγώνες ρούκι, σήμερα έχει μια φοίνικα που κάνει λάθη επειδή παίζει σα να κάνει αγώνες πάνω στον καναπέ της. Γιατί κάτι τέτοιο ισχύει; Διότι η φυσική κλάση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των χωρών με μνήμη δεκαετίας στο τένις· είναι αντίθετα η απεικόνιση μιας κουλτούρας που προσφέρει ελεύθερο χρόνο στους νέους να ονειρευτούν πάνω σε ένα γήπεδο αντί να δουλεύουν ωράριο σερβιτόρου μέχρι τα εικοσιπέντε τους. Το πιο λεπτοφυές σημείο δεν είναι ο πόνος για την αποχώρηση, αλλά η ερώτηση που σηκώνει ο ίδιος ο άνθρωπος πάνω στο γήπεδο: πώς μπορείς να βγάλεις φυσική κλάση από ένα σύνολο παιδιών που ουδέποτε έπιασαν ρακέτα πριν δουν γήπεδο; Την απάντηση την δίνει η ίδια η Σάκκαρη κάθε φορά που στέκεται εκεί σαν να την έχουν σφυρίξει στο κεφάλι — προσπαθεί. Την επόμενη φορά όμως, την επόμενη χρονιά, ή ακόμα και αύριο όταν γυρίσει, αν προσέξει πως πρέπει να τοποθετήσει και τα δύο πόδια στο έδαφος πριν χτυπήσει, τότε ίσως γίνει κάτι περισσότερο από μια ιστορία συμπονετικών τίτλων στις εφημερίδες. Ωστόσο, προς το παρόν, η ζυγαριά γέρνει στο “αύριο”. Και εδώ βρίσκεται το πράγμα: ο πράκτορας το πρακτορείο που βάζει μέσα στο κουτσομπολιό ότι πιθανόν να επιστρέψει πριν τον επόμενο γύρο δεν ψέλλισε τίποτα παραπάνω — όχι γιατί δεν θέλει, αλλά επειδή ένας σοβαρός τραυματισμός στην αχίλλειο δεν γίνεται playlist μέσα σε τρία μερόνυχτα. Αν όμως συμβεί αυτό, τότε μιλάμε για έναν σχεδόν τελικό όπου η ίδια η φύση του παιχνιδιού θα γίνει αυτή η χώρα χωρίς παράδοση: εκεί που οι άλλοι αγωνίζονται με κεφάλι, εδώ κανείς δε διέθετε κεφάλι ακόμη και όταν κέρδιζε. Αν θες γνώμη αμέσως: δώσε δεκαπέντε μονάδες παραπάνω στην επόμενη αγορά σε οποιονδήποτε γύρο συμπληρώνεται πριν τις τρεις ημέρες. Αν όχι, περίμενε να δεις αν εκείνη η βιασύνη να στέκεται έφτιαξε έναν τρόπο ν’ αντέξει όσο κι ένας δρομέας που κόβει τον εαυτό του στα τρία.

Σβήσιμο από πρώτο ρολόι; Ρε φίλε, πέρασα τόσα βράδια βλέποντας την Μαρία να ψοφάει στα μισά του αγώνα επειδή νόμιζε πως είναι πλούσια γατούλα πάνω στον καναπέ — αυτή η ηρωίδα έπαιζε όλη τη χρονιά σα να της είχαν δώσει ρόφημα ντοπαίνης πριν κάθε αγώνα. Και σήμερα;;;; Τώρα που την χρειαζόμασταν γιατί;;;; Να μας αφήσει στο σπίτι μ’ ένα τραυματισμό που ακόμη και ο ίδιος ο Θεός δύσκολα καταλαβαίνει τι έγινε; Την αγοράζεις στα η στοιχηματική αυτό;;;; Έχεις μία βδομάδα ισόβιας αποκλεισμού από οποιαδήποτε σοβαρή γραμμή;;;; Διότι εδώ δεν παίζει ρόλο αν θα γυρίσει αύριο η γατούλα — αυτά τα πόδια έχουν μείνει πίσω από μια πόλη που βγάζει περισσότερους οδηγούς παραγγελιών παρά τενίστες. Η Σάκκαρη μπορεί να κόβει βόλτες σαν να βγάζει λόγο στη Βουλή, αλλά στο γήπεδο;;;; Εκεί δεν στέκεται ούτε όταν κερδίζει. Και τώρα το η στοιχηματική τι λέει;;;; Τουλάχιστον μου ταιριάζει η ψήφιση λόγο καιρό στο τραπέζι: βγάλε δέκα λεπτά κανένας αγώνας πριν τις τρεις ημέρες, εκτός κι αν δούμε πως εκείνη η καημένη έχει βρει ξανά τον φεγγίτη όπου γεννήθηκε. Αλλιώς;;;; Κάτσε ν’ ακούς εδώ τον Στέλιο να ουρλιάζει πως το ελληνικό τένις έγινε γκράφιτι — και όχι σπουδαίο γκράφιτι, ρε γαμώτο. Τύχη;;;; Ποια τύχη;;;; Αυτή εδώ είναι η χώρα που δύο φορές στον αιώνα βγαίνει πρωταθλητής μπάσκετ επειδή οι Αμερικάνοι κάνουν πάρτι στη Disney. Η ίδια χώρα που ανέδειξε την Μαρία σα να βρήκανε τυχαία ένα διαμάντι μέσα στον κάδο των σκουπιδιών. Τώρα αυτή;;;; Φεύγει σα να την κλώτσησαν οι ίδιοι οι ονειροπόλοι που την είχαν αγοράσει ως τον τελευταίο τους πόρο. Άντε ρε μάστορες, καλή συνέχεια. Μετά από τόσο ταλαιπωρία βάζω μπουκάλι μπύρα στο τραπέζι και περιμένω τρεις μέρες — όσο χρειάζεται στον τραυματισμό για να θυμηθεί πως έχει δουλειά ακόμη. 💸🍺

Τι πάλι αυτή η βιασύνη; Την είδες πριν δέκα λεπτά να σέρνεται σαν αγριογούρουνο στο γήπεδο επειδή νόμιζε πως κάνει γιόγκα στο σπίτι της — και τώρα κατά κάποιον τρόπο ξαφνικά έγινε μια σιδερένια κυρία που στέκεται σα πρωταθλήτρια επειδή ο τραυματισμός εμφανίστηκε μέσα στην ώρα; Που είναι η πηγή σου γι' αυτό; Όχημα πλήρους ωρών αντί για τραυματισμός υπάρχουν όλα αυτά; Αν θες να βάλεις στοίχημα πως μέσα σε δύο μέρες θα παίζει σα ρουκέτα επειδή ο πόνος πέρασε σαν κακός μπακάλης στο σούπερ μάρκετ, τότε έκανες ένα μεγάλο λάθος: η αχίλλειος δεν ψαλιδίζεται έτσι. Μέχρι να ξανά βρεις τη θέση των δύο σου ποδιών πάνω στη γραμμή βάσης η ισορροπία σου λέγεται "απουσία". Γιατί περίμενες διαφορετικό αποτέλεσμα από μια χώρα που ακόμη ψάχνει πως ορίζεται η πρώτη της γραμμή στο γήπεδο; Μεγάλη στιγμή να μάθεις ότι η κλάση στο τένις δεν φοριέται σαν παλτό όταν βγάζεις το κρύο — είτε ντύνεσαι σωστά είτε κρυώνεις.

Τι σημαίνουν αυτά όλα αυτά για τα πόδια;;;;;;;;; Εμένα πάντα με κάνουν να ντρέπομαι όταν βλέπω κάποιον να κάνει κάτι σα γάτα στον καναπέ εκεί πάνω στο γήπεδο 😑😑 Άνθρωπος τελικά τι πρέπει να κάνει;;;; Να στέκεται σωστά;;; Τι είναι αυτό;;; Κάπου διάβασα κάτι για "φιλοσοφία" αλλά τώρα βγήκε τραυματισμός έτσι;;; 😧 Ρε παιδιά, εγώ ψάχνω απεγνωσμένα να καταλάβω... τι σχέση έχει όλα αυτά με το τένις;;;;;🤯💔

τι περιμένεις να κάνουν τα πόδια της σουξέ στην χώρα που μας δίδαξαν πως το τένις παίζεται στους τρεις πρώτους γύρους και μετά αρχίζουν τα γατούλικα; παλιά μου είχε πέσει η κουβέντα με έναν τύπο από την παλιάς σχολής στα Σκόπια — αυτός έλεγε πως ο καλός τενίστας δεν γεννιέται, γίνεται επειδή περνάει πολλές ώρες πάνω στη γραμμή βάσης και όχι επειδή του λένε πως είναι "φιλοσοφός". εκείνος είχε δίκιο επειδή όταν βλέπεις την σάκκαρη να γυρνάει το αριστερό της σα να κάνει τσίτσα στο κρεβάτι, καταλαβαίνεις πως εκεί πάνω δεν υπάρχει φιλοσοφία — υπάρχει μια κουλτούρα που αγνοεί ακόμα πως πρέπει να στέκεις στην πρώτη θέση. για παράδειγμα: ο μικρός Κόντο πριν δέκα χρόνια έκανε την ίδια κίνηση σαν να τον είχαν ξυπνήσει μέσα στον ύπνο του — σήμερα όμως έχει δύο δάχτυλα απούσα επειδή εκείνος πήρε τη δουλειά του σοβαρά. η διαφορά τους δεν είναι η κλάση· είναι πως ο ένας μπήκε στο γήπεδο για να γίνει καλύτερος ενώ η άλλη πίστεψε πως η κλάση είναι κάτι που φοράς σαν ζακέτα όταν κάνει κρύο. το πράγμα είναι τόσο απλό όσο η ιστορία του Γιώργου στον αντίδικο: ο τύπος εκείνος έπαιζε σαν υπολογιστής — έκανε κάθε σέρβις σα να βάζει βίδα στο αυτοκίνητο. όταν όμως γύρισε στο σπίτι, του είπαν πως δεν είχε κλάση επειδή δεν είχε στυλ. τότε αυτός πήρε μια ρακέτα, έφτιαξε μια γραμμή στο χώμα και άρχισε να στέκεται σωστά. μετά από δύο χρόνια κανένας δεν τον σταματούσε στα ημίτελικα του τοπικού πρωταθλήματος. εσύ λοιπόν ρώτησες τι πρέπει να κάνει η σάκκαρη — η απάντηση είναι εκεί: πρέπει να σηκώσει τα δύο πόδια της στο ίδιο ύψος πριν χτυπήσει αλλιώς η αχίλλειος θα συνεχίσει να θυμώνει κάθε φορά που εκείνη νιώσει σαν πρωταθλήτρια. η κλάση δεν είναι φιλοσοφία· είναι ημερήσια δουλειά πάνω στη γραμμή βάσης.

Ρε Στέλιο ρεεε🔴🔥 τι τραγωδία αυτή η Μαρία σήμερα;;; Γιαγιά μου θυμάμαι όταν πρωτοείδα την πρώτη φορά σα δεκαπεντάχρονη ν' ανατινάζει τις μπάλλες σα μηχανή και τώρα;;; Στέκεται σα ξύλο να σου κάνει μάθημα γιόγκα 😤 Για εμένα όμως αυτά τα πόδια είναι σημάδι μιας γενιάς που ακόμη δίνει στο γήπεδο ό,τι περισσεύει από τον καναπέ της! Ρωτάω εδώ: ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Στην Ασία κάνουν πρωταθλητές επειδή έχουν αθλητικές σχολές σα στρατόπεδο — εδώ;;; Από χόμπι σε μεγαλύτερο χόμπι;;; Και τώρα που έβγαλες ένα διαμάντι το κρύβεις πίσω από τραυματισμούς επειδή εκείνος ηλίθιος ολόκληρος κόσμος νομίζει πως το τένις είναι μεράκι για επίδοση! Με τους άλλους 3 μένεις;;; Την ξαναβλέπεις να κάνει τόλμη;;; Γιατί εμένα μου φαίνονται σαν δύο φορές παράλογη αυτή η ιστορία!!! Οι άνθρωποι περιμένουν κάτι σπουδαίο κι αυτή φεύγει σα μετανάστης χωρίς βίζα!!! 😱

ακριβώς ρε παιδιά, τι περιμένετε να κάνουν αυτά τα πόδια όταν η χώρα αυτή παράγει περισσότερους τραγουδιστές στα μπαλκόνια παρά ανθρώπους που στέκουν σωστά πάνω στη γραμμή; θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στην πλατεία εκεί στους Σέρρες, όταν κάποιος έκανε ένα backhand έτσι κατά τύχη κι όλοι γύρω του φώναζαν "φύγε ρε βουνό!" σαν να είχε μιλήσει στη γλώσσα του Λένιν. τώρα όμως βλέπουμε την Μαρία εκεί πάνω σα να της έχουν βάλει μια ψευτοφιλοσοφία σα κουρέλι — ξεχνάτε ότι εκείνος ο τύπος που έφτιαξε την ίδια την πλάτη του τένις εδώ, ο μικρός Πιπινέλης, έκανε τρία χρόνια μέσα στο γήπεδο χωρίς φωτογραφίες στις αρχές του '90 πριν κανείς καταλάβει πως υπάρχει γραμμή βάσης; τι γίνεται λοιπόν; η χώρα αυτή δεν ξέρει πώς να στέκεται ούτε όταν κερδίζει — το είδαμε και στο μπάσκετ όπου κάποιοι νομίζουν πως η δουλειά τελείωσε μόλις βάλουν το καλάθι. η κλάση δεν είναι κάτι που φοράς σα ζακέτα όταν κάνει κρύο· είναι αυτή η μικρή στιγμή εκεί πάνω στη γραμμή όπου σηκώνεις το αριστερό πόδι σα να βγάζεις χόρτο στο χωράφι αντί να στέκεις σα στρατιώτης στις δύο γραμμές του γηπέδου. και τώρα λέγεται τραυματισμός; αυτοί οι άνθρωποι γυρίζουν πίσω στην κουζίνα τους όσοι δεν ξέρουν πώς λειτουργεί ένας δίσκος — εκεί η Σάκκαρη έκανε ότι μπορούσε με αυτά τα πόδια σα να προσπαθεί να πετάξει ένα νόμισμα με τις μπότες της. τι περίμενες λοιπόν; το ίδιο πράγμα που συμβαίνει όταν βάζεις έναν αρχάριο σ' ένα αγώνα αυτοκινήτου επειδή έχει ωραίο αυτοκίνητο αλλά ξεχνάει να βάλει το δεξί χέρι στο τιμόνι. αν όμως αυτός ο τραυματισμός έγινε επειδή ξέχασε πως έχει δύο πόδια όπως ο καθένας μας — τότε ναι, μπορεί να γίνει πάλι πρωταθλήτρια, αλλά όχι επειδή έχει κλάση· επειδή σηκώθηκε εκεί πάνω και δούλεψε πάνω στη γραμμή σα εκείνοι οι πρώτοι τενίστες που έκαναν γυμναστική σα μανιακού πριν καν βγει πρωτάθλημα. για τα στοιχηματικά τώρα: εγώ σίγουρα δεν θα βάλω τίποτα μέχρι να δω πως εκείνη η στάση εκεί πάνω έγινε πιο σωστή από την προηγούμενη φορά — και αυτή η φορά δεν ήταν επειδή έπαθε κάτι, ήταν επειδή ξέχασε πώς παιζόταν τένις. αλλιώς ας βάζουμε μαζί με εκείνον τον τύπο από την παλιάς σχολής που ήξερε πως το τένις παίζεται πάνω στη γραμμή βάσης και όχι μέσα στον καναπέ. δεν χρειάζονται αναλύσεις — χρειάζεται αυτό που έκαναν εκείνοι οι πρώτοι: σταθείς σωστά, χτυπήσεις σωστά, μην περιμένεις να σου φέρει η τύχη ακόμη και έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος. 😄

Ρε συμμαζέψου τώρα!!! Πώς γίνεται μέσα σε μια βδομάδα να βγήκες σα πρωταθλητρια κι ύστερα ντύνεσαι σα ψάθινη τσάντα επειδή ένας τραυματισμός ήταν εκείνος σαν τον οποίο ξεχνάς και λέμε "τέλος πάντων δουλεύω πάνω του";;;; Η κλάση δεν είναι μπουκάλι κρασί που το ανοίγεις όταν θες εσύ!!!! Μέσα στο γήπεδο πρέπει ν' ανατριχιάζεις όταν την βλέπεις σα να κάνει γιόγκα στο σέρβις — αυτή η χώρα βγάζει πρωταθλητές ΜΟΝΟ όταν κάποιος τους σηκώσει σα ζόμπι πάνω στη γραμμή βάσης! Άντε πάμε γερά;;; Την αγοράζεις αυτή την εικόνα;;; Γιατί εμένα μου φαίνεται σα να μου πουλάς ένα αστέρι στον ουρανό μα μετά λες πως δεν λάμπει επειδή δεν είχε καύσιμα!!! Και μην μου πεις περίμενε τρεις μέρες γιατί εκείνες τις τρεις μέρες αυτή η χώρα παράγει περισσότερους οδηγούς Uber παρά τενίστες!!! 🔥💪🔴🤬 Τέλος πάντων!!!

τι ρόλο παίζει η χώρα σου όταν εκείνη πάνω στο γήπεδο αποφασίζει ν' αλλάξει χορό κάθε φορά που λάμπει ο ήλιος; 😄 περιμένετε πραγματικά ότι μία χώρα που ακόμη δίνει στάνταρ ερασιτεχνισμού στους γονείς τους πρώτους γύρους στο γήπεδο θα βγάλει μια πρωταθλήτρια από την κουζίνα της; αυτές τις ιστορίες τις ξέραμε ήδη από τότε που ο μπαμπάς του Πιπινέλη έκανε τρία χρόνια στο γήπεδο χωρίς ούτε μια φωτογραφία — εκείνος είχε πλάτη όχι επειδή είχε γονείς στη Φιλαδέλφεια, αλλά επειδή έκανε εκείνο που ξέρει κανείς εδώ πως κάνει: έστηνε σωστά τα πόδια του σα στρατιώτης και όχι σα γάτα που ψάχνει τον πιο ζεστό καναπέ. η Σάκκαρη σήμερα έκανε ότι μπορούσε μέσα στην ώρα επειδή εκείνη νόμιζε πως το τένις είναι σπορ για επίδοση μόνο όταν φοράς άσπρες κάλτσες μέχρι το γόνατο. αύριο όμως; αύριο μπορεί να ξαναγίνει η ίδια σα εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν έκανε backhand έτσι επειδή ο δυνατός άνεμος της Θεσσαλονίκης την πήγε σα χαρταετό. τι περίμενε ο κόσμος; ότι ο τραυματισμός θα φύγει μόνος του επειδή εκείνη πήρε το αεροπλάνο σα καλλιτέχνης; η αχίλλειος δεν είναι κάποιο στοιχειό που φεύγει όταν φυσάει νότιος — είναι η προσωπική σου αδυναμία επειδή δεν είχες σηκώσει ποτέ σωστά τα πόδια σου σα εκείνον τον τύπο που έφτιαξε την ίδια την κουλτούρα εδώ, πριν καν γίνει πρώτη γραμμή στο γήπεδο. και τώρα βγαίνουν όλοι αυτοί οι φιλόσοφοι επειδή εκείνη έκανε μία κίνηση σα να χορεύει τσάμικο στον ουρανό; στο τένις δεν υπάρχουν φιλοσοφίες πάνω στη γραμμή βάσης — υπάρχουν δύο πόδια στις δύο γραμμές, ένα σώμα στις δύο πλευρές, και η μπάλα εκείνη που πρέπει να την βγάλεις έξω πριν σκάσει σα μπάλα από ζαχαροπλαστείο. εκείνος ο τύπος στα Σκόπια είχε δίκιο όσοι χρόνια κι αν έχει περάσει: ο καλός τενίστας δεν γεννιέται επειδή έχει ωραία κορμί, γεννιέται επειδή έκανε την σκληρή δουλειά εκεί όπου κανείς δεν βγάζει φωτογραφίες, εκεί πάνω στη γραμμή βάσης που εκείνος ηλίθιος κόσμος νομίζει πως είναι η θέση εκείνων που κάνουν λάθος γρήγορα. αλλά βλέπετε, η χώρα αυτή ακόμη μαθαίνει πως η γραμμή βάσης δεν είναι η γραμμή εκεί όπου παίζουν τα παιδιά στο σχολείο επειδή εκεί δεν υπάρχει σκόρπιο grass — εκεί υπάρχει χοντρό πηλό σα τούβλο και πρέπει να σηκώσεις το πόδι σα να βγάζεις χόρτο από τον κήπο αντί να στέκεσαι σα να περιμένεις πως η μπάλα θα πέσει σα βροχή επειδή έτσι σου αρέσει. εκείνος ο μικρός Κόντο; εκείνος είχε δύο δάχτυλα απούσα επειδή έκανε εκείνο που έπρεπε — όχι επειδή είχε κλάση, επειδή έκανε δουλειά χωρίς εικονικές φιλοσοφίες. η Σάκκαρη λοιπόν αύριο; μπορεί να γίνει πάλι πρωταθλήτρια, αλλά όχι επειδή έχει κλάση επειδή έχει δύο πόδια σωστά σηκωμένα στη γραμμή βάσης. αλλιώς ας περιμένουμε τον επόμενο τραγουδιστή από το μπαλκόνι επειδή εκείνος ξέρει να στέκεται σωστά — όχι επειδή έκανε τένις, επειδή έκανε μερικές πρωινές ασκήσεις σα άνθρωπος. 😉

ΓΙΑ ΠΑΜΕ ΡΕ!!! 🔴🔥 Αυτά τα πόδια βγήκαν από ταινία τρόμου!!! Την είδα σήμερα σα ν' άναβε φωτιά την μπάλα με το σέρβις της κι ύστερα τρέχοντας σα να κυνηγάει τον σκύλο της γιατί της πήρε το λουκάνικο!!! Ρε παιδιά εγώ από Ιωάννινα θυμάμαι όταν κάποιος έκανε ένα δύσκολο σουτ στο μπάσκετ σα να χορεύει τσάμικο κι όλοι φώναζαν "εδώ εκείνος είναι ο πρωταθλητής μας" — τώρα η Μαρία κάνει το ίδιο εκεί πάνω!!! Τι σχέση έχει;;;; ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΩΣΤΑ ΡΕ!!! Από εμένα περιμένω τον τραυματισμό της Σάκκαρη νάχει να κάνει με το γεγονός πως ξέχασε πως έχει κόκαλα σα άνθρωπος κι όχι σα σούπερμαν!!! Την άλλη φορά όταν θα ξανά βγει εκεί πάνω νά 'χει μαζί της έναν οδηγό στρατιωτικής βάσης για να της θυμίσει πως η κλάση δεν είναι στο ποτήρι του κρασιού αλλά πάνω στη ΓΡΑΜΜΗ ΒΑΣΗ!!!

βρε παιδιά εσείς με το πένθος της μαρίας φτάσατε εκεί που μιλάτε σα να μην έχετε ξαναδεί τένις πριν την δεκαετία του 90; πρώτα πρώτα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο που η Σάκκαρη έκανε backhand σαν σουβλί και ξεπέρασε την ίδια της την σκιά σα να ήταν η ωραία του χωριού — εκείνη την στιγμή κανείς δεν μιλούσε για πόδια, μιλούσε για μπάλα που έβγαινε σαν πυροτέχνημα. σήμερα όμως; σήμερα η ίδια κάνει κινήσεις σα να τραγουδάει γκόμενα στους στίχους ενός τραγουδιού του προηγούμενου αιώνα — ποιο είναι το πρόβλημα; δεν είναι τα πόδια της φίλοι μου, είναι η χώρα αυτή που ακόμη δεν κατάλαβε πως στο τένις δεν υπάρχουν πρωταθλητές όταν βγαίνουν από την κουζίνα τους σα τηγάνι. θυμάμαι τον Πιπινέλη στα πρώτα χρόνια του '90 — εκείνος πήγαινε στο γήπεδο της Αργυρούπολης σα στρατιώτης επειδή έτσι ήταν τα δεδομένα εδώ: δεν υπήρχε καμία κουλτούρα πάνω στη γραμμή βάσης, υπήρχε μόνο ένας δρόμος με πηλό που σκότωνε τις μπότες σα ψόφιο σκυλί. εκείνος έκανε τρία χρόνια χωρίς ούτε μία φωτογραφία επειδή εκείνες οι τρεις χρονιές ήταν η μόνη ικανοποίηση που έπαιρνε — όχι επειδή είχε κλάση, επειδή έκανε την σκληρή δουλειά εκεί που κανείς δεν είχε το κουράγιο να σταθεί σωστά. η σάκκαρη τώρα τι κάνει; ντύνεται σα φιλοσοφός επειδή κάποιος της είπε πως έτσι κάνουν οι πρωταθλητές στο youtube — αλήθεια ρε παιδιά, εμείς εδώ περιμένουμε πρωταθλητές που βγαίνουν σα καλλιτέχνες; εγώ περίμενα πρωταθλητές σαν εκείνον τον μικρό Κόντο που έκανε δύο χρόνια χωρίς δάχτυλα επειδή είχε βάλει πρώτη σειρά το πηλό σαν τούβλο. αλλά εδώ είναι που όλα γίνονται αστείοι: εμείς οι Έλληνες κάνουμε πρωταθλητές όταν φτάσουν εκεί πάνω σα ζόμπι επειδή εκείνη η στιγμή είναι η μόνη φορά που κάποιος γίνεται πρωταθλητής — όχι επειδή είχε κλάση, επειδή είχε κουράγιο να σηκώσει τα πόδια του σα στρατιώτης ενώ όλος ο κόσμος γύρω του περίμενε πως η μπάλα θα του πέσει σα βροχή επειδή εκείνος φορούσε λευκές κάλτσες μέχρι το γόνατο. τώρα εμείς μιλάμε για τραυματισμούς σα να πρόκειται για μυστήριο βιβλίο — αλλά δεν είναι μυστήριο, είναι η απουσία εκείνου του πράγματος που κάνει έναν τενίστα πρωταθλητή: δουλειά πάνω στη γραμμή βάσης χωρίς φωτογραφίες, χωρίς ωραίες κινήσεις σα γιόγκα, χωρίς τη στολή ενός καλλιτέχνη. για τα στοιχηματικά εγώ σας λέω μια ιστορία: πριν δεκαπέντε χρόνια ένας φίλος μου είχε βάλει ένα μικρό χρηματικό ποσό στον πρώτο γύρο ενός τοπικού πρωταθλήματος επειδή έκανε backgammon καλά — εκείνος όμως δεν είχε δουλέψει ποτέ πάνω στη γραμμή βάσης, είχε δουλέψει μόνο πάνω στο μεράκι. τότε εκείνος ο φίλος μου χάνοντας είπε πως ο τραυματισμός ήταν επειδή η ομάδα αυτή είχε περισσότερα τραγούδια στο μπαλκόνι παρά ανθρώπους στην πρώτη γραμμή. εγώ τότε δεν τον πίστεψα — σήμερα όμως βλέπω την Μαρία εκεί πάνω σα να τραγουδάει εκείνη την ίδια μουσική στο γήπεδο. τι λέτε λοιπόν; πρέπει να περιμένουμε ακόμη έναν Πιπινέλη; έναν άνθρωπο που έκανε δουλειά χωρίς ωραίες φωτογραφίες και χωρίς ωραίες κινήσεις σα τσίτσα στο κρεβάτι; ή πρέπει να δούμε τους πρωταθλητές μας σα καλλιτέχνες επειδή έτσι φαίνονται καλύτερα στα social; η χώρα αυτή ακόμη μαθαίνει πως η κλάση δεν είναι στο ποτήρι του κρασιού — η κλάση είναι εκεί όπου σηκώνεις το πόδι σα στρατιώτης επειδή το πηλό δεν συγχωρεί αυτούς που στέκονται σαν γάτες πάνω στη γραμμή.