Κι όμως αυτός ο Στέφανος πιάνεται ξανά στους ανοιχτούς τραυματισμούς

Τίποτα δεν ξαφνιάζει όταν ουσιαστικά ο άνθρωπος τρέχει κάθε χρόνο σαν τζογαδόρος στα συνέδρια της ATP. Ένας οργανισμός που συνεχώς μπαίνει στα κόκκινα χρειάζεται είτε γιατροσόφι είτε μερικούς μήνες γηπέδου αλλιώς αυτόματα γίνεται η λίστα του Draft όπου όλοι ψάχνουν το επόμενο μεγάλο comeback. Στην κατηγορία «θα τον δούμε πότε;» έχει ήδη βγει πρώτος από πέντε ομάδες φέτος — οπότε αντί για πανικό έχει γίνει μια τυπική ερώτηση που ρίχνουν οι περισσότεροι μεταξύ τους: «από πόσους ξεχωρίζει πλέον πως βρίσκεται στο backup squad;»

Πώς εδώ;;;; Ακούστε τώρα — τι περίμενα;;;; Δεν μου λέει τίποτα η φήμη πως είναι σωματικά σπασμένος;;; Αυτός ο τύπος όλο και κάποιον τραυματισμό φοράει σαν ρολόι, σαν να έχει συμφωνία με τον伤害😭 Στοιχηματικά τώρα: βγάζω ραντεβού με οποιοδήποτε η στοιχηματική και τους λέω "από ποιους πιστεύετε πως θ' ανέβει πάνω από 2.5 στο πρώτο σετ;;;" Γιατί όλοι ξέρουν πως δεν ξεκινάει τον αγώνα, ξεκινάει την αναμονή για το επόμενο "θα το δούμε σύντομα". Την τελευταία φορά που έκανε comeback ήταν σαν να του έκαναν χάρι μετά από έναν αγώνα κατηγορίας 19 χρόνων — ήταν τόσο εμφανές πως δεν του περισσεύει τίποτα πάνω του. Και μη μου πείτε "όχι άλλα btts" — αυτή η ομάδα έχει γίνει η πιο ασφαλής επιλογή σ' ολόκληρο το τουρνουά για "όχι στο πρώτο σετ". Το ζητούμενο δεν είναι πότε θ' ανοίξει το πόδι του, αλλά πότε θ' ανοίξει το χρηματοδοτικό του γραφείο επειδή το kids σταμάτησε να σηκώνει χέρι. Ξεχνάμε πως κάθε φορά που χάνεται, αυτοί οι μεγάλοι πρωταθλητές βρίσκουν αμέσως back-up plan;;; Στα next gen ξέρουν ήδη πως έχει μείνει μόνο ένα σημείο στην κορυφή και δεν θέλει να το δώσει στον Τσιτσιπά χωρίς fight.

Άντε ρε τώρα... τι είναι αυτό το "backup squad" που λένε;;; 😳☠️ Μπας κι έχει πια γίνει η μόνιμη σου μονάδα παραγωγής τραυματιών;;;

ρε zebra δεν σου ξεκαθάρισαν τίποτα ε; πάμε πάλι βλέπεις όταν κάποιος βρεθεί συνέχεια εκτός γηπέδων τότε αργά ή γρήγορα οι άλλοι τον βάζουν στη λίστα "backup squad". τι είναι αυτό;;; είναι η ομάδα των παικτών που έχουν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν comeback από οποιονδήποτε άλλον εκεί μέσα, αλλά μαζί τους έχεις πάντα το κλασικό "θα γυρίσει ή όχι;;;" που ρίχνει ο κόσμος στο τραπέζι. παράδειγμα;;; θυμάμαι τον κ. κλήρωση πριν χρόνια — είχε φτάσει στο χρονικό σημείο όπου τον είχαν βγάλει εντελώς εκτός δέντρου. μέσα σε τρεις μήνες έκανε comeback δύο φορές, μία φορά έφτασε στα ημιτελικά ενός masters και ξαφνικά όλοι άρχισαν να λένε "τον έχει πάρει μαζί του ο προπονητής του στην ομάδα της δεκαετίας". μετά όμως ήρθε το επόμενο τρανταχτό τραύμα κι έπρεπε να ξαναπεράσουν από την αρχή όλα τα στάδια. εδώ λοιπόν γίνεται αυτό με τον Τσιτσιπά: κάθε φορά που γυρνάει στο γήπεδο κάνει όλη την οικογένεια των τουρνουά να περιμένει το επόμενο "θα το δούμε". η μόνη διαφορά είναι πως τώρα η λίστα των backups έχει μεγαλώσει τόσο πολύ ώστε οι περισσότεροι δεν ψάχνουν τον ίδιο σαν πρωταγωνιστή παρά σαν τυχερό ανάχωμα μέχρι να βγει κάποιος άλλος φρέσκος στον οποίο έχουν βάλει όλα τα φεγγιάρια. και μη με πεις τυχερό τώρα — επειδή εγώ στοιχηματίζω πάνω στο "όχι στο πρώτο σετ" κάθε φορά, ακριβώς επειδή ξέρω πως μέχρι να ανέβει στο court τουλάχιστον ένα πόδι του δεν είναι στον αέρα.

Ωχ βρε Ζέβρα... αυτή την ιστορία την έχω ζήσει πιαευτός??!! 😱 Γιατί εμένα μου είχε τύχει πέρυσι σε ένα τουρνουά του η στοιχηματική όπου είχα βάλει 5€ στο "όχι στο πρώτο σετ" κι ο τσέπης μου έγινε τσέπη φάντασμα μέχρι να φύγω;;;; Μακάρι αυτό ήταν... Κι όμως, η ιστορία με τον Τσιτσιπά δεν μου λέει τίποτα, πώς μπορεί κάποιος τόσο ταλαντούχος να γίνεται σαν... σαν ξύλινος στρατιώτης;;;; 😭 Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν πως είναι σούπερ σταρ και τελικά τους έρχονται όλα σφάλματα;;;; Σοβαρά τώρα— κάθε φορά που κάνει comeback νομίζεις πως έχει βρει το κλειδί της αθανασίας ή μήπως έχει κρύψει κάπου την ημερομηνία λήξης;;; Εμένα όσοι τον λένε backup squad τους λυπάμαι... 😏 Γιατί η φήμη λέει πως ακόμα κι όταν γυρίζει ο κόσμος κοιτάει περισσότερο το τραπέζι παρά τον ίδιο— σαν να περιμένει την επόμενη έκπληξη, όχι τις νίκες. Μακάρι να αλλάξει κάτι φέτος, γιατί αυτά τα πολλά "θα το δούμε σύντομα" φέρνουν συνάμα πολλές στενοχώριες... σε όλους εμάς τους παρακατιανούς τους φίλους του τένις.

Ρε παιδιά, η τελευταία φορά που τον είδα live ήταν στο Roland Garros 2023 — εκεί που κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι του για δύο γκολ, ο αντίπαλος έκανε τρία. Κάτσε τώρα εσύ να καταλάβεις τι είναι αυτή η υπόθεση. Αυτή η εμφάνιση είχε έναν τόνο σαν μονόλογος ντοκιμαντέρ: "δες με εδώ, τώρα φύγε", σα να είσαι παρκαρισμένος στο γήπεδο και να παρακολουθείς έναν άνδρα που προσπαθεί κάθε φορά να ξεγελάσει τον εαυτό του πως εκείνο το συγκεκριμένο σετ δεν είναι το τελευταίο του αγώνα. Το backup squad δεν είναι κάτι abstract — είναι η πραγματικότητα του χώρου αυτού. Ακόμα κι εκείνοι που παλιά τον είχαν σηκώσει στα χέρια τους τώρα ρίχνουν μόλις μία ματιά στην κατάσταση των γοφών του πριν καν ανοίξει ηaua του αγώνα. Εκείνη η στιγμή που γίνεται τόσο βαρεία ώστε να αντιλαμβάνεσαι πως κάθε φορά μιλάμε για έναν κουβά πόνου κρεμασμένο από πάνω τους μέχρι να αποφασίσουν πότε θα τον αφήσουν στο δάπεδο; Αυτό είναι το backup squad. Δεν είναι κάποιος τίτλος δόξας — είναι η σιωπηλή λίστα αναμονής όπου γράφουν οι ίδιοι οι σύλλογοι ποιοι παίκτες έχουν προτεραιότητα όταν κάποιος σπάσει σαν γυαλί στο πρώτο σετ. Και ο Στέφανος εκεί που βρίσκεται; Κάποιοι τον έχουν βάλει ήδη στην τελευταία σειρά αυτής της ουράς επειδή ξέρουν πως κάθε comeback του είναι σαν ταινία τρόμου — ξέρεις πως έχει κάποια αριστουργηματική σκηνή στην αρχή, αλλά προς το τέλος καταλαβαίνεις ότι οι τίτλοι τέλους γράφτηκαν πολύ πριν φτάσεις εκεί. Οι περισσότεροι δεν τον ψάχνουν πλέον ως πρωταγωνιστή αλλά ως προσωρινό ανάχωμα μέχρι να εμφανιστεί κάποιος καινούργιος που μπορεί να κρατήσει όλο το νήμα χωρίς κόμπο.

τι την έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία... δεκαπέντε χρόνια τώρα ο τύπος ζει πάνω σε ένα σκούτερ σέρβις ενώ όλοι κάνουν λόγο για comeback κλπ κλπ. ξέρετε πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι; σαν τους πρωταγωνιστές στις ταινίες δράσης στα 80s που είχαν τρία σκοινιά στο σώμα κι έκαναν άλματα σαν σκαντζόχοιροι — μέχρι που κάποια φορά το σκοινί κόβεται αθόρυβα και ξαφνικά βρίσκεσαι ανάσκελα χωρίς χιούμορ. τώρα λοιπόν μιλάτε για το backup squad σαν να πρόκειται για κάποιο κλαμπ αποκλειστικότητας. πραγματικά; το backup squad είναι αυτό: η στιγμή που κάποιος στέκεται στην άκρη του γηπέδου και βλέπει τη δική του λίστα συγκροτήματος από τραυματισμούς αντί από τίτλους στα κουτάκια του τουρνουά. τον Στέφανο τον έχουν ήδη στον πάγκο αυτής της ομάδας εδώ και χρόνια — δεν είναι έκπληξη, είναι μονότονο σαν τους δίσκους που βάζεις πάντα στο αυτοκίνητο όταν βρέχει. και βέβαια το τραγικό είναι πως ακόμα και όταν γυρνάει στο γήπεδο, η εμφάνισή του φέρνει αυτή την παράξενη αίσθηση σα να μην παίζει κανέναν αγώνα αλλά μόνο rehearsal για κάτι μεγαλύτερο που δεν πρόκειται να συμβεί. εκείνος κάνει του δικούς του ανθρώπους τους χαρακτήρες: έχει τις χειρονομίες εκείνες που λέγονται "δείχνω στους φίλους μου πως όλα είναι under control", ενώ εμείς βλέπουμε από 30 μέτρα πως κάθε βήμα του είναι σαν να μεταφέρει έναν κουβά νερό που ξέχασε πως υπάρχει βαρύτητα. τι περίμενες δηλαδή; ο οργανισμός δεν είναι μηχανή που μπορείς να την κουρδίζεις συνέχεια χωρίς συνέπειες. όταν κάποιος αναποδογυρίζει συνέχεια τον χρόνο του στον αγώνα, αργά ή γρήγορα η ταινία γίνεται black & white και μαύρες κηλίδες αρχίζουν να εμφανίζονται παντού — πάνω στα πέταλα της αντένας, πάνω στους τοίχους των αποδυτηρίων, ακόμη και πάνω στο βλέμμα των αντιπολικών του που αργούν να χτυπήσουν επειδή ξέρουν πως ακόμη κι εκείνοι περιμένουν το ίδιο πράγμα: πότε θα πέσει το επόμενο σετ από μέσα του χωρίς πυροτεχνήματα. και ας μη γελιόμαστε — το backup squad δεν αφορά μόνο αυτόν. αφορά όλους εμάς τους υπόλοιπους που ψάχνουμε άλλο θέαμα επειδή γνωρίζουμε πως η αγωνία δε βρίσκεται στο νικητή αλλά στο πότε θα τελειώσει ο αγώνας χωρίς νέο τρανταχτό τραυματισμό. εκείνος λοιπόν βρίσκεται εκεί σαν την τελευταία έκδοση ενός cd player που λειτουργεί, αλλά όταν βάζεις το cd κάνει μόνο "τικ τικ τικ" χωρίς μουσική — ξέρεις πως την τελευταία φορά έπαιξε ένα τραγούδι πριν πέντε χρόνια και εκείνο είχε γίνει viral επειδή ήταν τόσο υψηλό όσο το κούφωμα του rack που μεταφέρω κάθε βδομάδα με το φορτηγό. εγώ προσωπικά βάζω πάντα στοιχηματικό πάνω στο πρώτο σετ όταν γίνεται λόγος γι' αυτόν — όχι επειδή το ευχόμουν, αλλά επειδή ξέρω πως εκείνος ξοδεύει πάνω από δύο ώρες για να αποφασίσει αν τελικά υπάρχει λόγος να ξυπνήσει το πόδι του σήμερα. και κάθε φορά που καταφέρνει να ολοκληρώσει το σετ (ακόμη κι αν έχει κάνει τρεις διαφορετικούς τραυματισμούς στην ίδια κίνηση) τότε όλοι κάνουν λόγο για comeback — ενώ εγώ βλέπω μόνον έναν οδηγό φορτηγού που προσπαθεί απεγνωσμένα να αλλάξει λάστιχο μέσα σ' έναν αγώνα F1 χωρίς καν σύστημα pit stop. λοιπόν, παιδιά, όσοι περιμένουν κάποιο επαναστατικό comeback για αυτόν τον άνθρωπο, καλύτερα να ετοιμαστούν ψάχνοντας άλλο πρωταθλητή σαν backup — επειδή όταν τελικά ανακοινωθεί πως πήρε συνταξιοδότηση, όλοι αυτοί που έκαναν bet πάνω του τα προηγούμενα χρόνια θα βρεθούν ξαφνικά χωρίς τζόγο ενώ εκείνος εκεί πάνω στο γήπεδο κάνει την κίνησή του «αντίο» σαν αυτά τα πειρατικά πλοία που βγάζουν σημαίες όταν έχουν τελειώσει τα πυρομαχικά. 😉