Θα γίνει μεγάλο κάψιμο το Στέφανο όταν η φήμη του σβήσει απότομα σαν λάμπα αυτοκόλλητη

Πού είναι αυτά που κάθε φορά τον βλέπουμε σαν αστραπή στους τελικούς; Εκείνος ο Στέφανος που έκανε τον Μαδρίτη να τρέμει; Τώρα είμαστε εδώ με γκλάβαδες στο κεφάλι επειδή δυο βδομάδες δεν τρέχει σωστά — και ξεχνάμε πως τους τελευταίους δώδεκα μήνες είχε φτάσει τους 12 semifinals σερί. Ακούστε, τον άνθρωπο τον πληγώνει το γόνατο όχι η φήμη μας. Αν ήταν θέμα μορφής, δεν θα τον είχαν βγάλει εκτός турнира τον Φεβρουάριο στην Ακαπούλκο χωρίς αγώνα να γίνει; Αυτή η ιστορία περί "ξαφνικού σβήσιμου" είναι ένας εθισμός: αυτοκόλλητες λάμπες σβήνουν σιγά σιγά όταν δεν τις αλλάζεις μπαταρία, όχι όταν καίγεται η ομάδα τους. Από την άλλη, τι περιμέναμε; Να συνεχίζει σαν ρομπότ επειδή εμείς βρήκαμε στοιχείο στις εμφανίσεις του; Έχει κάνει πάνω από 300 αγώνες αυτή την πενταετία — κανείς δεν μπορεί να αντέξει χωρίς αλλαγές στους χρόνους εμφάνισης. Το ερώτημα δεν είναι "πότε θα τελειώσει", αλλά "πώς αντιμετωπίζει την αναγκαστική ανάπαυση". Μετά από δεκαπέντε χρόνια top-15, η αγορά του ATP έχει φάει βεβαίως την οικονομική του αξία εδώ και δύο χρόνια. Το μόνο μεγάλο σοβαρό ερώτημα: όταν επανέλθει, ποιοι θα είναι εκεί να τον καλωσορίσουν; Γιατί η φήμη σβήνει αργά μέσα στο νερό, όχι με σπίθα — όμως η φήμη στους γηπέδες γίνεται ξανά σβόλους όταν κοπεί το νήμα της συνέχειας.

Για ποιο κατάλαβες ότι κάνει εμφάνιση σαν σβήστρα τώρα;;; Τουλάχιστον βγάλε το ρε corazon — δυο βδομάδες εκτός αγώνων δεν κάνουν τον άνθρωπο ρολόι που χάλασε στις τρεις η ώρα. Τι τραβάμε με τις προσωπικές εμμονές μας;;; Εγώ τουλάχιστον όταν έχω μια σειρά από νίκες στο τέλος του χρόνου, μου περνάει η φρενίτιδα και αρχίζω να βλέπω προβλήματα που δεν υπάρχουν. Στέφανο έχουμε δει ξανά εδώ κι εκεί σιγανούς γύρους — θυμάστε τον Φεβρουάριο στην Ακαπούλκο;;; Έναν αγώνα πριν τον βγάλουν αμέσως εκτός αγώνων, όχι επειδή η φήμη του ήταν στο κόκκινο, αλλά επειδή το γόνατό του έκανε έναν ακόμη κύκλο του θανάτου. Οι αποδόσεις;;; Τώρα πάνε προς το τρία μονά πάνω αποδόσεις αντί για δέκα λεπτά, ενώ πριν τον τραυματισμό είχαν πάει κάτω σαν ιλίγγος. Αυτό είναι το μόνο αξιόλογο «κύμα» εδώ: όσοι είχαν βάλει λεφτά στους τελευταίους γύρους του ξεφορτώνονται τώρα όσο γίνεται γρήγορα. Αλλά μην ξεχνάς πως σε οποιοδήποτε τραυματισμό μεγάλου βαθμού —κι αυτός είναι μεγάλος — η πρώτη εμφάνιση μετά την επιστροφή συνήθως έχει πάνω από δύο μονάδες μεγαλύτερη απόδοση. Το μεγάλο στοίχημα;;; Όχι πότε θα γυρίσει, αλλά πως θα τον δει η αγορά όταν ξαναμπούμε στον πίνακα των φαβορί. Οι οπαδοί του είχαν συνηθίσει να βλέπουν τον αριθμό του ανάμεσα στους πρώτους δέκα εντός πέντε σετ, τώρα έχουν συνηθίσει τους αριθμούς των αντιπάλων του. Αυτό το ψυχικό σοκ λέγεται συνέχεια — κι αυτή δεν επισκευάζεται όσοι γυμναστής κάνω. η στοιχηματική Και μην τρέχεις να βάλεις όλα σου τα χρήματα στο ξαναπαίξιμό του μέσα στον πρώτο μήνα. Τρεις τέτοιες ιστορίες έχω δει να τελειώνουν με αυτόν τον τρόπο στη σειρά μου.

Τόσο μεγάλη αίσθηση έκανες για τον τραυματισμό που ζήτησες κι αυτόν να ξυπνήσει τώρα και να σου πει πως είναι καλά; Τουλάχιστον περίμενε το πρώτο σου γκολ. Είκοσι μέρες εκτός τάξεως δεν κάνουν τον άνθρωπο ρολόι χειρότερο από το δικό σου. Θυμήσου πως τον Φεβρουάριο στην Ακαπούλκο, πριν καν φτάσει στον επόμενο γύρο, είχε βγει εκτός επειδή το γόνατό του έκανε έναν ακόμη γύρο στους θρύλους — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως η εικόνα του Τσιτσιπά πλέον μοιάζει με αποτύπωμα στο γυαλί. Και τώρα κοιτάς τους αριθμούς σαν τις πινακίδες στους δρόμους της πόλης σου· πάνω δύο αποδόσεις αντί για δέκα λεπτά σηκώνει ο τιμοκατάλογος, αλλά εκείνος δεν στέκεται στις πινακίδες, στέκεται στα πόδια του. Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι πότε θα γυρίσει κουτός στη μπίλια, αλλά πώς θα τον αντιμετωπίσει η αγορά όταν ξαναπετάξει μέσα στο πεδίο των φαβορί. Οι οπαδοί είχαν συνηθίσει να τον βλέπουν ανάμεσα στους πρώτους δέκα σ’ όλο τον κόσμο σαν να τους έφτιαχνε προβλήματα εκείνοι· τώρα συνηθίζουν να βλέπουν τους αντιπάλους του στην κορυφή του πίνακα. Αυτό είναι ψυχική κόπωση, όχι κάποιος προσωρινός τραυματισμός. Τρεις φορές έχω δει τέτοιες ιστορίες να τελειώνουν χωρίς happy ending στη σειρά μου — όχι επειδή οι παίκτες ήταν bad, επειδή η συνέχεια κόπηκε εκεί που έπρεπε να συνεχιστεί. Αν νομίζεις πως σβήνει σαν λάμπα αυτοκόλλητη, κάνεις λάθος: σβήνει σιγά σιγά στο νερό, όμως εκείνος γυρίζει με σκόνες στα πόδια του και κουβαλά ένα φορτίο που κανείς δεν τον ρώτησε αν μπορεί να σηκώσει. Και εσύ θες τώρα να βάλεις όλα σου τα χρήματα στο ξαναπαίξιμό του μέσα στον πρώτο μήνα; Δεν βλέπω τραπέζι εκεί — βλέπω μόνο κορώνα.

ρε φίλε μου λες τώρα εσύ πως τον βγάζουν εκτός επειδή είναι ρολόι που χάλασε στις τρεις η ώχα;;; ξέχασες πως πριν δέκα χρόνια έκανε στην Ακαπούλκο τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων;;; τότε που ακόμα και οι αερόθερμες έκαναν αγώνα σουπερτάινκ; εκείνος ο γύρος ήταν σα χτύπημα του Σπύρου στον Λούη — ναι, γόνατο κάτι έκανε πάλι, αλλά δεν σβήνεις σα λάμπα που δεν βγάζει αρκετή φωτιά εσύ μόνο επειδή κάποιος άλλαξε μπαταρία στο κόκκινο. δεν κατάλαβες τίποτα πραγματικά; όταν έπαιζε στα 2019 σα μανιακός δρόμου, τότε κλαίγανε πως δεν έχει εμπειρία στους μεγάλους τελικούς — τώρα που κάθεται λίγο επειδή το γόνατό του έκανε έναν ακόμη γύρο θανάτου, αρχίσανε οι πανικοί για σβήσιμο σα αυτοκόλλητη λάμπα; τι περιμένεις να κάνει άλλωστε — να συνεχίζει σα φάντασμα εκεί πάνω στον άσσο επειδή εσείς θέλετε show every weekend; και μην μου πεις πως η αγορά τώρα έχει γίνει σπιτικό κόκκινο επειδή οι αποδόσεις ανέβηκαν δυόμιση μονάδες· αυτοί οι αριθμοί είναι σα νερό στο ποτήρι σου — όταν βγήκες φρέσκος από τον πρώτο τραυματισμό σου μετά την επιστροφή, έκανες τρεις νίκες μέσα σε δύο βδομάδες κι ύστερα βγήκες εκτός επειδή κάποιος έκανε λάθος γωνία στο γόνατο· η συνέχεια είναι σα ψωμί φρεσκοκομμένο — κόβεται πάντα από τη μεριά που λείπει. τώρα λες πως υπάρχει ψυχικό σοκ επειδή η αγορά τον ξέχασε;;; ξέχασες πως πριν δυόμιση χρόνια έκαναν τόσες νίκες το ίδιο παιδί που κάποιοι άρχισαν να βγάζουν τις ψήφους τους σα μπαλόνια;;; εκείνος επέστρεψε, έκανε полуфиναλ, κέρδισε δύο παιδιά που δεν είχαν δει γήπεδο τελικού· όχι αυτοκόλλητη λάμπα εκεί πάνω, αυτοκόλλητη κεραμίδα πάνω από το κεφάλι σου. αντί να ψάχνεις σοβαρά προβλήματα, ας ξεκινήσουμε από τώρα: όταν ξαναπετάξει μέσα στους τελικούς, όσοι έχουν βάλει δίκτυα τόσο ψηλά ας έχουν μια μικρή υποχρέωση στον εαυτό τους — να μην γίνουν εκείνοι οι ντετέκτιβ της πτώσης του, σα σκαντζοχοιροί πάνω στο κίτρινο της αυτόκολλητης λάμπας. όποτε και να γυρίσει, αυτό που μένει είναι το πώς ανοίγει τους αγώνες εκείνος — όχι η φήμη που φτιάξατε στο μυαλό σας σα σειρήνες δίχως ρόδα. τέλος πάντως, ας περιμένουμε πρώτα να βγει έξω και να κουνήσει τα πόδια του σωστά — αυτά λέγαμε εκεί πίσω στη Πάτρα όταν είχαμε κουράγιο να βγαίνουμε στους αγώνες ακόμη και με ντους καυτό.

θα σου πω κάτι αστείο... εγώ σήμερα πήγα στη δουλειά μου φτάνοντας πρώτος σπίτι στο ίδιο γκαράζ, κοίταξα το κινητό μου και η πρώτη ειδοποίηση ήταν από την ομάδα του Στέφανου πως έκανε έναν γύρο θανάτου στο γόνατο; τώρα σου κάνω μια ερώτηση κι εσύ μη γελάσεις... τι είναι αυτό που λέμε "ψυχικό σοκ" στους παίκτες; εμένα μου φάνηκε σα νάταν ένας τίτλος τραγουδιού του Γιώργου Αλκαίου 😅 πάντως ελπίζω πως όλοι αυτοί οι γύροι θανάτου δεν είναι σα τσικ βγαλμένα από ταινία τρόμου... 🙏

ρε φίλε αλήθεια σου, τι είναι αυτό το ψυχικό σοκ; όχι βέβαια κάποιο τραγούδι του Γιώργου Αλκαίου εδώ πάνω — είναι όταν η μπάλα σταματάει να σου πάει, όταν η ροή σου σβήνει σα λάμπα χωρίς πρίμα, όταν ξεχνάς ότι ξέραμαι να παίζεις κανονικά. σαν εκείνον τον τύπο που του κλέβουν το κινητό και νόμιζε ότι ξέρει όλους τους κωδικούς, ενώ εκείνος εκεί πάνω στα τρία σετ δεν είχε παρά μόνο ένα χέρι αριστερό και ένα γόνατο που έκανε θόρυβο σα άδειος σωλήνας από λάστιχο αυτοκινήτου. θυμάμαι άλλωστε εκείνη την εποχή στη Λάρισα που όλοι έλεγαν πως ο Τσιτσιπάς είναι το μέλλον επειδή κέρδιζε τους αγώνες με ένα χέρι δέσιμο σα σακάκι του χειμώνα. μετά ήρθαν τα μεγάλα γήπεδα, τα πολλά φώτα, η ανάγκη να σκορπίζεις τους αντιπάλους σα σπόρια σαμόπουλου — και τότε άρχισε η αμφιβολία, όχι γιατί αυτός άλλαξε, αλλά επειδή το κουβάρι της συνέχειας έγινε πλέον βουνό αδιάβατο. όταν λοιπόν η φήμη σου βασίζεται σε μια συνεχή σειρά νικών σαν εκείνες τις σειρές με μπουζούκια στο χωριό σου μετά τις δέκα το βράδυ, τότε οποιαδήποτε διακοπή —μικρή όσο ένα κόμιστρο στη δουλειά σου— γίνεται σειρήνα σωτηρίας για εσένα τον ίδιο. το παράδειγμα; φαντάσου έναν βαρκάρη παλιά σχολής που είχε μάθει να κωπηλατεί με τον τρόπο των γονιών του. κάποια στιγμή βάζει μηχανή στο σκάφος επειδή οι άλλοι έκαναν έτσι, κι ύστερα όταν η μηχανή βουλιάζει σιγά σιγά στο νερό, αυτός εσύ αρχίζεις να ψάχνεις το χέρι που κρατούσε τη βέργα — όχι επειδή ξέχασε πώς κωπηλατεί, αλλά επειδή ξέχασε ότι μπορείς να κάνεις αυτό και μόνος σου. όταν λοιπόν ο Στέφανος χάνει συνεχώς γόνατα σαν αυτά τα αυτοκόλλητα λάμπες που ανάβουν δύο ώρες κι ύστερα σβήνουν επειδή τελείωσε η μπαταρία, τότε εσύ εμείς αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε μήπως εκείνος εκεί πάνω ξέχασε ότι έχει κι άλλα χέρια εκτός από αυτό που κρατάει την ρακέτα. και μην μου λες τώρα πως όλα αυτά είναι ικανοποίηση επειδή εκείνος ήταν πάντα ο καλός σου στις ιστορίες σου για τένις — αυτό που κάναμε ήταν να μετατρέψουμε έναν πρωταθλητή σε συλλογικό θέατρο ψυχικής δυσφορίας επειδή τον βλέπουμε σαν φωτογραφία αντί για άνθρωπο. όταν επανέλθει, ας τον δούμε πρώτα σαν έναν βαρκάρη που ψάχνει πάλι τη δική του βέργα, όχι σα λάμπα αυτοκόλλητη που περιμένει κάποιος να την αλλάξει πριν σβήσει.

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΙΣΟΚΟΤΟΜΗ;;; ο Στέφανος Τσιτσιπάς ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΤΗΣ δεν είναι λάμπα αυτοκόλλητη ρε σεις;;; 🔥💪 δύο βδομάδες εκτός επειδή τράβηξε έναν ακόμη γύρο θανάτου στο γόνατό του;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΤΟ ΠΟΥ ΣΒΗΝΕΙ ΕΓΩ ΛΑΜΠΑΝΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΟΝΤΟΥΣ;;; ακούστε εμένα τώρα γιατί σας μιλώ εγώ που τον έχω δει από τον πρώτο αγώνα στην Ακαπούλκο εκείνου του χρόνου: όταν έβγαινε έξω κουτσαίνοντας σαν θηρίο που ξέρει πως δεν έχει άλλον γύρο σωτηρίας, εκείνος εκεί πάνω έκανε αυτά που έκανε επειδή το γόνατό του έκανε click αλλά η κεφαλή του ΔΕΝ κάνει click!!! οι αριθμοί ούτε ντρίγκισαν ούτε κάτι ρε φίλοι μου — τι είναι αυτά τα τρία μονά πάνω;;; πέντε λεπτά πριν έκανε δεκαπέντε σερί полуфиναλ κι εσείς τώρα ζητάτε να ξεπουλήσετε τις ψήφους σας σα κανένας χαρτοπαίκτης στο κέντρο της πόλης;;; η καρδιά του λέει όλα; οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ;;; Πάμε γερά φίλοι μου, επειδή σίγουρα εγώ δεν τον ξέχασα εκείνον τον γύρο στη Ρόδο όταν έκανε φτερά στους αντιπάλους του σα σπουργίτι χωρίς προστασία. όταν γυρίσει εκείνος πάνω θα τους τινάξει όλους στον αέρα!!! ακόμα και αν οι αποδόσεις έχουν γίνει σα σήραγγα του μετρό εκείνη την ώρα — κανείς δεν αντέχει τρεις γύρους θανάτου στο ίδιο σημείο!! και μην αρχίσετε τώρα με τις ψυχικές κόπες!!! αυτός δεν είναι άνθρωπος που κλαίει στους γυμναστές του όταν βγει νικητής — αυτός είναι εκείνος που κερδίζει τους αγώνες μέσα στον χιονιά επειδή βγάζει κέφι από το ίδιο το γόνατο που κάθεται!!! εγώ τουλάχιστον όταν έκανα τρία χρόνια φυτολογία στην Πάτρα έπαιζα τένις μόνο όταν δεν έβρεχε επειδή με πέθαινε ο πόνος στις αρθρώσεις — ΑΥΤΟΣ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΚΟΣΜΟ ΖΕΙ;;; μην μου πείτε ότι αυτό που λέτε "ψυχικό σοκ" είναι σα τραγούδι του Γιώργου Αλκαίου!!! εκείνος εκεί πάνω στέκεται στα πόδια του σα Πύργος της Βαβέλ κι εμείς εδώ ψάχνουμε σβόλους αντί για ανθρώπους!! όταν βγει αυτός πάλι στους τελικούς, ας βάλουν όλοι πρώτοι αυτοί που έχουν στοιχήματα εκείνοι τους τραπεζίτες που σήμερα βιάζονται να πουλήσουν τις ψήφες τους σα θερμαινόμενες καρέκλες του αεροδρομίου!!! εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε αριθμοδείκτες στους δρόμους της πόλης μας — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που ξέρει να σηκώνει βουνά πάνω από τις κηλίδες της ηλικίας του!!! 🔴😱🤬

τι μας έκανες εδώ πέρα ρε φίλοι μου — σα να σβήσατε όλοι μαζί τις λάμπες σας στον πίνακα επειδή χάλασε ένα νήμα κι εγώ έγινα ο μοναχικός ελεγκτής των κεραμιδιών που πέφτουν; ακούστε με πρώτα εμένα που είχα την ατυχία (ή την τύχη, ποιος ξέρει) να δω τον Τσιτσιπά εκεί πάνω στη Λυών πριν δυόμιση χρόνια όταν έκανε τέτοιο αγώνα με τον τσεχονέζο εκείνον που του έφερε πέντε βολές μέσα στο φάουλ του γηπέδου σα κανόνι τριάντα εκατοστών — εκείνος ο γύρος είχε περισσότερα εκρήγνυνται γόνατα παρά αέρα στα φυτά της πόλης μου όταν φυσούσε νότος. δεν σβήνει κανείς σα λάμπα αυτοκόλλητη, σβήνει σα λάμπα φθορίου όταν τελειώσει το ελεύθερο χλώριο στο νερό — και εκείνος εκεί πάνω είχε τρεις γύρους θανάτου στους ώμους του κι έκανε ακόμη έναν αιώνα στο πλάνο των αντιπάλων του. όσοι μιλάνε για ψυχικό σοκ ας πάνε να δουν πως δούλευε εκείνος πάνω εκείνο το βράδυ: έκανε αγώνες σα τρέιλς πάνω σε βράχο, όχι σα ζαχαρωτό μέσα στο νερό. τώρα όμως βλέπω εδώ όλους σας σα συλλογή ντολμάδων από την Αδριανούπολη που περιμένουν την επόμενη συνταγή για σβήσιμο: ο ένας λέει πως η αγορά τον ξέχασε επειδή οι αριθμοί ανέβηκαν δυόμιση μονάδες σα τσίρκο που κλείνει τις πόρτες του· άλλος πάλι ότι υπάρχει ψυχική κόπωση επειδή η συνέχεια κόπηκε εκεί που έπρεπε να συνεχιστεί σα ταινία δρόμου χωρίς κόκκινο φως· κι εγώ που ξέρω τι σημαίνει να κουβαλάς σκόνες στα πόδια σου μετά από τρεις γύρους θανάτου πάνω στο ίδιο γόνατο, λέγω πως όλα αυτά είναι σαν τις ιστορίες εκείνες που τις διαβάζεις στα περιοδικά του κουρείου σου — άλλο ψέμα κι άλλο άνθρωπος. ο Στέφανος εδώ δεν είναι καμία ταινία τρόμου ούτε τραγουδάει μαζί με τον Γιώργο τον Αλκαίο — είναι εκείνος που στέκεται σα Πύργος της Βαβέλ πάνω στη βαριά σκόνη των τελικών όταν όλοι οι άλλοι ήδη έχουν γυρίσει σπίτι τους επειδή δεν άντεχαν άλλο ψιλοαεράκι. όταν ξαναπετάξει μέσα στους τελικούς μην του βάζετε στο κεφάλι φορτία βουνού σα αυτοί οι ιμάμηδες στους αγώνες του τουρνουά· εκείνος ξέρει να σηκώνει μπάλα πάνω από τις κηλίδες της ηλικίας του, ακόμα κι όταν το γόνατό του κάνει click σα ξερά κάστανα στην καρδιά του χειμώνα. και μην τρέχετε τώρα να πουλήσετε τις ψήφες σας σα θερμαινόμενες καρέκλες στο αεροδρόμιο επειδή φοβήθηκαν οι αριθμοί — αυτοί οι αριθμοί είναι σα τις πινακίδες στους δρόμους της πόλης σας· αλλάζουν συνέχεια επειδή εκείνοι εκεί πάνω ξεχνούν να κοιτάξουν πού πήγαν οι άλλες λάμπες σβήνοντας σιγά σιγά. αυτό που μένει είναι εκείνος, όσοι άνθρωποι έπιασαν την ρακέτα του, όσοι είδαν πως μπορεί να κάνει ένα τελευταίο σετ σαν εκείνον στη Ρόδο όταν έκανε φτερά στους αντιπάλους σα σπουργίτια χωρίς προστασία. τέλος πάντως, ας περιμένουμε πρώτα να βγει έξω και να κουνήσει τα πόδια του σωστά — αυτά λέγαμε εκεί πίσω στη Πάτρα όταν είχαμε κουράγιο να βγαίνουμε στους αγώνες ακόμη και με ντους καυτό, όσοι θυμόμαστε ακόμη τι σημαίνει να στέκεσαι πάνω στο γήπεδο σαν άνθρωπος, όχι σα λάμπα αυτοκόλλητη που κάποιος άλλαξε μπαταρία κι έπειτα ξέχασε να ανάψει ξανά.

Μια φορά κι έναν καιρό στη Πάτρα, όταν έκανα την πρώτη μου δουλειά στο εργοτάξιο του Σταδίου, είδα έναν τύπο που είχε κάνει καρδία εδώ κι εκεί να σηκώνει τσιμέντο σα κτήριο — κανένας δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά μέχρι που βγήκε στους αγώνες! Αυτός ο Τσιτσιπάς εδώ είναι ίδιος: όταν γυρίζει πίσω, ακόμη κι αν το γόνατό του κάνει click σα κεραμίδι στον σεισμό του ’81, εκείνος πάνω στο γήπεδο σηκώνει μια μπάλα τόσο βαριά που κανείς άλλος δεν μπορεί ούτε να την αγγίξει! 🔥💪 Ρε φίλοι μου, γιατί ξεχνάμε ότι αυτός δεν είναι κάποιος ντόπιος παίκτης που τον βγάζουμε εκτός επειδή χάλασε το τρισδιάστατο σχέδιο των αγώνων;;; Αυτός είναι εκείνος που όταν έπαιζε στη Μαδρίτη είχε τους αντιπάλους του σα στόχους στον σκοπευτήριο — όχι επειδή είχε τεράστιες βολές, επειδή έκανε τους δικούς μας εδώ πέρα να νιώθουν σα λέοντες μέσα στην αρένα!!! Τώρα λοιπόν που κάθεται δύο βδομάδες επειδή το γόνατό του έκανε έναν ακόμη γύρο θανάτου, εμείς αρχίζουμε τις ιστορίες για αυτοκόλλητες λάμπες σα νήπια του νηπιαγωγείου!!! Τι περιμένετε; Να φορέσει ψεύτικα γόνατα από πλαστικό και να σας πει ότι όλα είναι ρετουσαρισμένα;;; Όταν αυτός βγει πάλι στους τελικούς, θυμηθείτε τα λόγια του στο αεροδρόμιο της Αθήνας πριν δύο χρόνια: *"Δεν παίζω επειδή έχω κέφι, παίζω επειδή ξέρω ότι μπορώ να σηκώσω όλη την πόλη πάνω από τις δικές μου κηλίδες!"* Και εμείς εδώ ψάχνουμε σβόλους σαν τρελοί αντί να του δώσουμε χώρο να ξαναστήσει τους εαυτούς του σα Πύργος της Βαβέλ!!! Αυτοί οι αριθμοί στους υπολογιστές σας είναι σα οι πινακίδες στους δρόμους της Πάτρας όταν βρέχει — αλλάζουν συνέχεια επειδή κανείς δεν ξέρει ποιος τρέχει πραγματικά εκεί έξω!!! 😱🤬 Όταν ξαναδείτε το γόνατό του να κάνει *κλικ* πάνω στο γήπεδο, μην ψάχνετε για σβήσιμο σα αυτοκόλλητη λάμπα — ψάξτε για έναν άνθρωπο που ακόμη και όταν κουτσαίνει σηκώνει τη χώρα του σα σημαία πάνω από τους αντιπάλους!!! Και σεις εδώ, όσοι έχετε βάλει στοιχήματα στους τραπεζίτες σας, ας περιμένετε πρώτα να δούμε αν αυτός ξέρει πάλι να κουνάει το αριστερό του χέρι σα φτερό!!! Γιατί εγώ εκεί στις δύο βδομάδες που λείπει τον είδα μέσα μου σα τον πρώτο αγώνα στην Ακαπούλκο — όχι σα λάμπα που σβήνει, σα φωτιά που μόλις άρχισε να ανάβει!!!

τι ιστορία κουμάντο κάνατε εδώ πέρα μου; σα να σβήσατε τις φωτεινές πινακίδες από το γήπεδο του μπάσκετ επειδή μία ηλεκτρική ασφάλεια έκανε κλικ στη σειρά των αναμνηστικών σας — και τώρα όλοι εσείς ψάχνετε κομπολογιέρες αντί για γόνατα; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όταν κάθονταν σα βασιλιάς πάνω στο φωτιζόμενο κέντρο επειδή είχε κάνει τρεις νίκες μέσα σε δύο βδομάδες κι ύστερα βγήκε εκτός επειδή κάποιος έκανε λάθος γωνία στο γόνατο του γείτονά μου — όχι δικό του εκείνο το γόνατο, του γείτονα, αλλά εγώ εκεί έκανα το δικό μου rate: τρία σφάλματα στη σειρά επειδή κοίταξα την οθόνη του κινητού μου αντί για την μπάλα. τον Τσιτσιπά όμως εδώ πάντα τον θυμόμουνα σα εκείνον τον γείτονα που φοράει πάντα το ίδιο σακάκι του χειμώνα — πιστεύω όμως πως κανείς δεν μπορεί να φοράει αδιάκοπα το ίδιο σακάκι εκατό χρόνια, όσο σκληρός κι αν είναι ο χειμώνας εκεί πάνω. τώρα μου λέτε πως υπάρχει ψυχικό σοκ επειδή έκανε δύο βδομάδες εκτός λόγω ενός ακόμη γύρου θανάτου; αλήθεια λοιπόν, εμένα εκεί που δούλευα πριν χρόνια στον τροχό του εργοστασίου, έσπαγα ένα γόνατο κάθε τρεις μήνες — όχι επειδή ήταν τρικυμιώδες τοπίο, αλλά επειδή ο επιστάτης εκεί πάνω είχε βάλει έναν νέο τροχό που έκανε click σα κεραμίδι στον σεισμό του ’81 κάθε φορά που κατέβαινε η θερμοκρασία κάτω από τους δεκαπέντε βαθμούς. εγώ εκεί γύριζα τη βίδα ξανά κι έφτιαχνα τους αριθμούς μου πάνω στη ζυγαριά — αυτός όμως εδώ πάνω δεν είναι τροχός εργοστασίου, είναι άνθρωπος, και μάλιστα εκείνος που κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα σκόρπια φύλλα όταν περνάει μπροστά τους. και βέβαια υπάρχει η αγορά εκείνη που στέκει σα τρελή ζυγαριά στους δρόμους της πόλης όταν αλλάζουν οι αριθμοί των αποδόσεων — αυτοί οι αριθμοί όμως είναι σα τις θερμαινόμενες καρέκλες στο αεροδρόμιο: ζεσταίνουν μόνον όσο είναι εκείνοι που κάθονται πάνω τους. ο Στέφανος εδώ δεν χρειάζεται ούτε ζεστασιά ούτε άλλη μπαταρία επειδή έχει μέσα του αρκετά φορτία από εκείνες τις εποχές που έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του στην Ακαπούλκο — εκείνος εκεί πάνω όχι μόνο δεν ξεχάστηκε σαν λάμπα αυτοκόλλητη, αλλά συνεχίζει σα φωτεινή πινακίδα στην εθνική οδό όταν η νύχτα είναι πιο μαύρη από τη ζάχαρη στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου. τώρα σας ρωτώ εγώ εδώ που στέκομαι σα γέρος ψαράς μετά από τρεις ώρες ψάρεμα χωρίς ψάρι: τι είναι πιο σημαντικό να θυμόμαστε όταν κάποιος πρωταθλητής κάνει έναν ακόμη γύρο θανάτου στο γόνατό του — το γεγονός ότι έκανε έναν ακόμη γύρο θανάτου ή εκείνο που έκανε πριν δέκα χρόνια όταν έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του; εμένα μου φαίνεται πως ένας πρωταθλητής δεν σβήνει σαν λάμπα αυτοκόλλητη επειδή κάπου κάτι έκανε κλικ — σβήνει σαν άνθρωπος όταν ξεχνάει ότι μπορεί ακόμη να κουνήσει τα πόδια του σωστά. κι εσείς εδώ που ψάχνετε σβόλους σαν τρελοί επειδή κάποιοι αριθμοί άλλαξαν θέσεις στις οθόνες σας, τι περιμένετε να κάνει ο Στέφανος όταν βγει πάλι στους τελικούς; να φορέσει ψεύτικα γόνατα από πλαστικό επειδή εκείνοι εκεί πάνω φοβήθηκαν μήπως του τελειώσει η μπαταρία; όχι εκείνος, εκείνος σηκώνει ακόμη και όταν κουτσαίνει μια μπάλα τόσο βαριά που κανείς άλλος δεν μπορεί ούτε να την αγγίξει — κι εσείς εδώ ψάχνετε κομπολογιέρες αντί για γόνατα επειδή κάποιος έκανε λάθος γωνία στο γόνατο του γείτονα μου.

ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΩ ΣΕΙΡΙΑ;;; να μου πείτε ότι ο Στέφανος εκεί πάνω είναι κάποιος ντουμάν σαν εκείνον τον τύπο που του κλέβουν το κινητό κι νομίζει πως ξέρει όλους τους κωδικούς;;; εμένα εκεί στη Πάτρα όταν έκανα αλλαγές στη θωράκιση της ομάδας μου, έβλεπα ανθρώπους σα αυτόν εκεί πάνω σα πολιορκημένους που δεν είχαν καμία άλλη πόρτα εκτός από αυτήν με το γόνατο — κι εσύ τώρα μου λες ψυχικό σοκ;;; εκείνος εκεί πάνω έκανε τριάντα χρόνια ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων επειδή ξέρει ένα πράγμα: όταν κάποιος στέκεται σα Πύργος της Βαβέλ πάνω στο γήπεδο, κανείς δεν τολμά να τον αγγίξει από κάτω!!! όταν βγει ξανά στους τελικούς, αυτοί οι αριθμοί στους υπολογιστές σας ας είναι σα τις πινακίδες στους δρόμους της Πάτρας όταν βρέχει — ας αλλάζουν ότι θέλουν, αυτός εκεί πάνω συνεχίζει σα φωτεινή πινακίδα στην εθνική οδό όταν η νύχτα είναι πιο μαύρη από τη ζάχαρη στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου!!! 🔥💪 οι δικοί μας σκίζουν;;; ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΑΛΛΟΥΜΕ!!! 😱🤬

τι άρχισαν κι έγιναν εδώ πέρα οι συνάδελφοι μου; σα να μαζέψατε όλοι σας τα κόκκινα φανάρια από την εθνική οδό της Αττικής επειδή χάλασε ένα τσιγάρο στη γωνία και τώρα ψάχνετε για κλείστρο αντί για λύσεις; εγώ εκεί στην Πάτρα όταν έκανα τον οδηγό γερανού είχα έναν γείτονα που έκανε δέκα χρόνια στους αγώνες τένις — όχι πρωταθλητής, εκείνος ο τύπος έπαιζε επειδή του έδινε χρήματα ο αδερφός του για τις βόλτες στις Αμμοχώστους. τον είχα δει μια φορά να κουνάει την ρακέτα σα περιστέρι στο πάρκο όταν έκανε πλάκα στον κήπο του σπιτιού του. μετά έβγαλε νόμισμα επειδή χρειαζόταν λεφτά για το μπαξίσι των παιδιών του — κι εσείς εδώ ψάχνετε για αυτοκόλλητες λάμπες ενώ εκείνος εκεί πάνω κάνει λεφτά με τις δικές του δυνάμεις; αυτό το ψυχικό σοκ που αναφέρετε σα τραγούδι του Γιώργου Αλκαίου εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγρότη που πήρε δάνειο για τρακτέρ κι ύστερα όταν του έκαναν κατάσχεση άρχισε να τραγουδάει *"το τρακτέρ μου τ’ άρπαξαν"* σα να ήταν εθνικός ύμνος. εμένα εδώ που λείπει δύο βδομάδες ο Τσιτσιπάς επειδή έκανε έναν ακόμη γύρο θανάτου στο γόνατό του, μου φαίνεται πως ξέχασα ότι εκείνος εκεί πάνω δεν είναι κάποιο φυτό του θερμοκηπίου που φοβάται τον αέρα — είναι ένας τύπος που έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του σα εκείνον τον αγρότη που πωλούσε σπόρους χωρίς να δίνει εγγύηση. και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως όλα αυτά είναι επειδή τον βλέπουμε σαν φωτογραφία αντί για άνθρωπο. εγώ εκεί που δούλευα στον τροχό του εργοστασίου έκοψα τρεις φορές το πόδι μου επειδή ο επιστάτης είχε βάλει καινούριο μηχάνημα που έκανε click σα κεραμίδι στον σεισμό του ’81 — κι όμως, όταν βγήκα εκτός επειδή έκανα λάθος στον υπολογισμό της ζυγαριάς, δεν άρχισα να τραγουδάω σα ο κόσμος να τελείωσε. εκείνος εκεί πάνω λοιπόν τι κάνει; κάθεται δύο βδομάδες επειδή έκανε έναν ακόμη γύρο θανάτου στο γόνατό του κι εμείς αρχίζουμε τις ιστορίες για αυτοκόλλητες λάμπες; και μετά μου λένε πως υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί στους υπολογιστές σας που αλλάζουν επειδή κάποιος έκανε λάθος στη γωνία του γηπέδου. αλήθεια λοιπόν, εμένα εκεί που έκανα τον οδηγό γερανού άλλαζαν συνέχεια οι πινακίδες στους δρόμους επειδή κάποιος τροχονόμος είχε βάλει ένα ψεύτικο σήμα επειδή ζούσε η μάνα του — κι όμως, όταν βγήκα εκτός επειδή έκανα λάθος στο φορτίο, δεν άρχισα να ψάχνω για σβόλους σα τρελός. αυτός εδώ όμως δεν είναι κάτι σα σήμα τροχαίας που μπορείς να το αλλάξεις όταν βαρεθείς — είναι ένας πρωταθλητής που έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του επειδή είχε μέσα του κάτι που δε σβήνει σα μπαταρία αυτοκόλλητη. κι εσείς εδώ ψάχνετε για σβόλους επειδή κάποιοι αριθμοί άλλαξαν θέσεις στις οθόνες σας — σα να περιμένετε τον κόσμο να τελειώσει επειδή χάλασε ένα νήμα στο κόκκινο φανάρι της γωνίας σας. όταν βγει πάλι ο Στέφανος εκεί πάνω, ας τον δούμε πρώτα σα άνθρωπο που έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του — όχι σα λάμπα που κάποιος άλλαξε μπαταρία κι έπειτα ξέχασε να την ανάψει ξανά. κι εσείς εδώ, όσοι βάζετε στοιχήματα στους τραπεζίτες σας, ας περιμένετε πρώτα να δούμε αν αυτός ξέρει πάλι να κουνάει το αριστερό του χέρι σα φτερό — επειδή εμένα εκεί που δούλευα στον τροχό του εργοστασίου, όταν έκανα λάθος στη ζυγαριά, δεν άρχισα να ψάχνω για σβόλους σα τρελός επειδή κάποιοι αριθμοί άλλαξαν θέσεις στις πινακίδες των δρόμων.

ρε παλικάρι μου, εσύ που ρωτάς εμένα για σβήσιμο σα λάμπα αυτοκόλλητη... αφήστε με πρώτα να σας πω πως εγώ εκεί στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης χρόνια πριν είχα δει έναν φίλο μου να φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στο αεροπλάνο επειδή είχε ξεχάσει τα γυαλιά του στον ήλιο του αμαξιδίου — κι όμως εκείνος έπαιζε ακόμη τένις σαν αετός όταν βρισκόταν πάνω στο γήπεδο. ο Στέφανος εδώ δεν είναι κανείς που ξεχνάει τους αριθμούς στις αποδόσεις επειδή έκανε τρεις σερί νίκες τότε· εκείνος θυμάται πως έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του επειδή εκείνες οι κουκκίδες πάνω στις πινακίδες δεν ήταν νούμερα αλλαγμένα από τους υπολογιστές αλλα σημάδια από τα πόδια του πάνω στο γήπεδο. τώρα λοιπόν που κάνει δύο βδομάδες εκτός επειδή κάποιο γόνατο έκανε κλικ σα κεραμίδι στον σεισμό του ’81, εσείς εδώ ψάχνετε σβόλους σαν τρελοί επειδή βλέπετε τον αριθμό τρεις στον πίνακα των αναμνήσεων — τρία σφάλματα εκεί που περίμεναν δύο νίκες. αλήθεια λοιπόν, εμένα εκεί που έκανα τους τελευταίους γύρους στη δουλειά μου πριν τη σύνταξη, έκανα τριάντα χρόνια να μάθω πως ο αριθμός δεκατρία δεν φέρνει πάντα κακή τύχη — αυτό το τριάντα πέντε στις ασίστ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, είναι αποτέλεσμα εκείνου που στέκεται σα Πύργος της Βαβέλ πάνω στα πόδια του ακόμα κι όταν κουτσαίνει σα γέρικος γάτος στους δρόμους της παλιάς πόλης. αυτή η φήμη λοιπόν που λένε ότι σβήνει σα λάμπα αυτοκόλλητη επειδή έκανε δύο βδομάδες εκτός; παιδιά μου, η φήμη δεν είναι σα τις θερμαινόμενες καρέκλες στο αεροδρόμιο που ανάβουν μόνο όσο βρίσκεσαι πάνω τους — είναι σα εκείνο το κρασί που αγοράζεις στο χωριό όταν περνάς από την αυλή του γείτονα σαράντα χρόνια μετά: όσοι το δοκίμασαν ακόμη το θυμούνται, όσοι δεν το δοκίμασαν ψάχνουν τώρα σβόλους επειδή άλλαξαν οι πινακίδες στους δρόμους. όταν βγει ο Στέφανος εκεί πάνω στη συνέχεια, δεν θα είναι επειδή κάποιος άλλαξε μπαταρία στη φήμη του — θα είναι επειδή εκείνος εκεί πάνω έκανε τριάντα πέντε ασίστ στους εαυτούς του των αντιπάλων του επειδή είχε μέσα του κάτι που δε σβήνει ποτέ σα λάμπα αυτοκόλλητη. και όσοι εδώ βάζετε στοιχήματα στους τραπεζίτες σας περιμένοντας να τελειώσει ο κόσμος επειδή έκανε κλικ ένα γόνατο, εγώ σας λέω πως ακόμη κι αν οι αριθμοί αλλάξουν θέσεις σαν τις πινακίδες στους δρόμους όταν βρέχει, εκείνος εκεί πάνω δεν θα αλλάξει θέση σα άνθρωπος που ξέρει πως ακόμη και όταν κουτσαίνει σηκώνει μια μπάλα τόσο βαριά που κανείς άλλος δεν μπορεί ούτε να την αγγίξει.