Θα ακολουθήσουμε την Μαρία Σάκκαρη όλο το γύρο του Γουίμπλεντον σαν έναν στοιχηματικό…

Τη δεκαετία του ’90 όταν ζούσανε ακόμα οι γονείς μου στη Ρόδο, υπήρχε αυτή η μικρή βιτρίνα ενός κουρείου που είχε μια πλακέτα: *"Ραντεβού εδώ, όχι στο ιατρείο"*. Τότε δεν ήξερα ότι το Γουίμπλεντον έχει και εκείνο την ίδια λογική — μόνο που εδώ ο γιατρός κάνει νάτσουλ στο γήπεδο και η θεραπεία λέγεται *προσεκτική προετοιμασία*. Μαρία Σάκκαρη, φέτος ξανά; Την επόμενη φορά που κάποιος πετάξει τον τίτλο *"φέτος είναι η χρονιά"* σαν νόμισμα στη μηχανή, κάνε κλικ αυτούσιο ένα βίντεο του τραυματισμού στο Γουίμπλεντον 2023: η γόνατο χτυπάει στην τρίτη σετ ενός αγώνα-θρίλερ, όχι σε μια εύκολη συνέντευξη μετά από αγώνα. Εκεί είδαμε μια αθλήτρια που μπορείς να την αγοράσεις μόνο όταν βγαίνει κλαίγοντας από το γήπεδο της Γουίμπλεντον — όχι όταν βγαίνει κλαίγοντας από τις κλήσεις των δημοσιογράφων μετά από νίκη. Μιλάμε για μια πρωταθλήτρια που στο πιο γρήγοροGrand Slam απαιτείται δεύτερη φάση ικανή να τρέχει πλάγια σπριντ μεταξύ δύο σερβις πριν η αριστερή της κνήμη κουραστεί ακόμα περισσότερο. Εκεί η "φέτος είναι η χρονιά" μοιάζει περισσότερο με μια καρικατούρα του ΘρύλουTV, παρά με μια αξιολόγηση. Οι τραυματισμοί έχουν μνήμη, όπως εκείνος ο κουρείος της Ρόδου είχε όλο εκείνο το χάλι της χρονιάς που είχε προηγηθεί — ήταν σίγουρος ότι το "ραντεβού εδώ" λειτουργεί, ενώ στην πραγματικότητα τον έπαιζαν λιγότερο σαν κύριοι και περισσότερο σαν τσέπη του πελάτη. Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν αναλυτικά στατιστικά τώρα ώστε να βγάλω συμπέρασμα για το πώς θα έτρεχε ο οργανισμός της αυτό τον Ιούνιο χωρίς χρονικό buffer. Αυτό που βλέπω είναι πως εκείνοι που τραγουδούν τον ύμνο *"φέτος φτάνουμε"*, συχνά ξεχνούν ότι στο Γουίμπλεντον η μόνη χρονιά που μετράει είναι αυτή πριν από το τραυματισμό — όχι η επόμενη μέρα της επανόδου. Αν πρέπει να στοιχηματίσω, θα πάω στο ότι δεν θα τη δούμε ούτε καν στον πρώτο γύρο αυτού του Γουίμπλεντον. Γιατί δεν είναι θέμα αποφασιστικότητας. Είναι θέμα βιολογίας: μια γόνατο που θυμάται αθλητικό πλαστικό στις 15 Ιουλίου 2023, δε θέλει βόλτες στους κίτρινους γήπεδους της επόμενης χρονιάς.

Γιατί αυτές τις μέρες βάζω και το ξέχασα πως ο τραυματισμός είναι σαν τον υπνάκο στις ιπτάμενες κόρνες — σου δείχνει όλα τα κόκκινα φανάρια αλλά εσύ συνεχίζεις σα μη τυχόν να συμβαίνει κάτι; Πέρσι εκεί στο Γουίμπλεντον, η Σάκκαρη γύρισε κουτσός μετά από ένα πλάγιο σπριντ σα μπάλα του ρουλέτ αλλά δεν την είδε κανείς; Γιατί μετά ήρθαν οι τίτλοι «φέτος είναι η χρονιά» σα νόμισμα που δίνει πάντα κορώνα. Μα εγώ δε στοιχηματίζω πια στα νόμισμα αλλά στην μνήμη του σώματος της: εκείνο το γόνατο δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ πως στις 15 Ιουλίου πήγε απευθείας στο χειρουργείο αντί για τοWC του γηπέδου. Και όταν ξαναβάλεις μια αθλήτρια σε γρήγορο grass χωρίς δεύτερη φάση προετοιμασίας, αυτό που βλέπεις είναι όχι ξανά τραυματισμός, αλλά αναγκαστική επανόρθωση των αποδόσεων των bookies επειδή κανείς δε σέβεται τη βιολογία. Ρε θυμάμαι πριν δύο χρόνια εκεί στη Βόννη μου είχε κάνει splash η Μαρία σπάζοντας δυο γόνατα αντιπάλους, όχι δικό της. Τώρα όμως μιλάμε για περιεχόμενο τένις βγαλμένο μέσα από εργαστήριο σαδιστή, όχι αγωνιστικό πλάνο. Αν έβγαζα μια γραμμή τώρα, θα ήταν στα «Δεν συμμετέχει στον πρώτο γύρο» επειδή εκείνοι που τραγουδούν τον ύμνο «φέτος φτάνουμε» ξεχνούν πως το Γουίμπλεντον δε γίνεται σε πράσινο γήπεδο με soft court αυτοσχεδιασμούς — γίνεται με επιφάνειες που κυλάνε σαν λεπίδα ξυρίσματος κάτω από οποιονδήποτε πόδι πάει να τρέξει χωρίς buffer. Και η μπάλα; Αυτή περιμένει πάντα — εμείς τρέχουμε πίσω της 💸🔥

Πάντως… εκείνες τις φρικτές στιγμές το ’23 όταν έκανε εκείνο το βήμα πίσω και την έπιασαν οι πόνοι στο γόνατο, τι σημαίνει πρακτικά για τώρα αυτό το πράγμα που λένε όλοι "μπορεί να είναι έτοιμη"; Δηλαδή, τελικά μια φορά ξαναπήρε κανονικά μέρος σε αγώνα ή ακόμα κι αν τρέχει εκεί στη μάλα της Καλαμάτας σου κάνει εντύπωση πως ξέρει πώς νιώθει η Σάκκαρη σήμερα; 🥲💔

τι κάνεις εκεί πάνω σαν τουρισμός στις κερκίδες; εσύ δεν ρουφάς σα αλογάκι στο γήπεδο μαζί μας εδώ και χρόνια; ακούστε τώρα τον γέρο μου από τις Σέρρες που έχει δει τρεις δεκαετίες γηπέδου: όταν μιλάμε για το Γουίμπλεντον, τα «φέτος είναι η χρονιά» μοιάζουν σαν αυτούς τους τύπους που βγάζουν το τραπεζομάντιλο τις γιορτές χωρίς να έχουν φάει πριν καν ξεπουλήσει τις γαλοπούλες. η Σάκκαρη δεν είναι τυπάς που ζει από μύθους — εκεί στο τραυματισμό βγήκε κλαίγοντας όχι μόνο από το γήπεδο αλλά από την ίδια της τη βεβαιότητα πως το γόνατο της λέει «ρε γειτόνισσα, εδώ τελείωσαν οι γλίτσες». τους χρόνια τώρα βλέπουμε τους «νόμισμα» του τύπου «φέτος είναι η χρονιά» να γυρίζουν συνέχεια κορώνα γιατί ξεχνάνε έναν κανόνα 100% σίγουρο: η βιολογία δεν έχει playlist για τις προσδοκίες μας. το γόνατο της Μαρίας στο 2023 πήγε απευθείας στο χειρουργείο σα στρατιωτικό σχέδιο, όχι σα accident — κι εμένα μου κάνει εντύπωση που ακόμα ρωτάνε για «μπορεί να είναι έτοιμη». έτοιμη σαν τι; σα αυτούς τους κωμικούς που τρέχουν στην αρχή της ταινίας γιατί ξέχασαν πως η ταινία έχει χοντρή ταινία; όταν βγήκε εκεί στη μάλα της Καλαμάτας πριν λίγους μήνες, ότι έγινε ήταν ένας γύρος νοσταλγίας, όχι αγωνιστική επιστροφή. την έπιασε ο πόνος όσοι είχαν βρεθεί εκεί σου είπαν πως έκανε αυτή την κίνηση σα μεταφορέας τραυματισμένων — όχι σα πρωταθλήτρια. θυμάμαι εγώ εκείνες τις φορές που πήγαινε από αγώνα σε αγώνα σα μπουλντόζα: σήμερα τρέχει πίσω από μπάλες, αύριο βρίσκεται πάνω στο τραπέζι του χειρουργού επειδή μια γρήγορη επιφάνεια σαν γρασίδι γίνεται σπαθί κάτω από πόδια που λείπει ο buffer. εσείς μιλάτε για στοιχηματικό; εγώ βάζω οικονομίες στους «δεν συμμετέχει στον πρώτο γύρο» επειδή το Γουίμπλεντον δεν είναι σάλα όπου κάνεις επανεκκίνηση κάθε δεύτερη μέρα. εκεί η μνήμη του σώματος κρατάει αρχείο όσοι ξεχνάνε αυτό, χάνουν όχι μόνο την αποδόσεις αλλά και τον τζίρο τους μέχρι τον επόμενο γύρο. αυτός είναι ο κανόνας εδώ: όταν η βιολογία γράφει το πρωτόκολλο, εμείς είμαστε εδώ να διαβάζουμε τα μηνύματα — όχι να τραγουδάμε ύμνους.

τι σειρά έχει τώρα να ψιλοκουβεντιάζουμε το γόνατο της Σάκκαρης σα να γράφουμε βιβλίο ιστορίας ενώ εκείνη πίνει καφέ στη μάλα δίπλα στη θάλασσα και ξεχνάει πόσο πόνο έκανε πέρσι; εσείς την κάνετε μαρτύριο κι εγώ την βλέπω σα παιδί μου από την Πάτρα που κάποτε χτυπούσε την μπάλα σα ντάμια στο γήπεδο του Απόλλωνα — μέχρι που ένα τυχερό σπριντ στο Γουίμπλεντον άλλαξε τον τρόπο που περπατάει. αυτό λέγαμε πέρσι στον Οκτώβρη σαν φώναζαν όλοι «φέτος τελειώνει η χρονιά» επειδή σκόραρε δύο γκολ σα αντίπαλος σέντερ φορ — τώρα όμως λένε «φέτος τελειώνει η αγωνιστική ζωή της». οι ίδιοι άνθρωποι που τριάντα μέρες πριν το τραυματισμό έλεγαν «βλέπεις πόσο δυνατή είναι;», σήμερα μιλάνε σα μάντης μαντής η Μαντζουράνα της γειτονιάς. τι άλλαξε έτσι ξαφνικά εκτός από την μνήμη τους; το Γουίμπλεντον δε θέλει γενναιότητα. θέλει δουλικότητα — και η δουλικότητα αυτή που έκανε την Σάκκαρη μεγάλη πέρσι δεν την έχουμε ξαναδεί σα κοινό επειδή μετά ήρθε η χειρουργική βιτρίνα. εκείνο το γόνατο στο χειρουργείο ήταν σα εκείνο το φραντζίτσιο στο γήπεδο του Εθνικού όταν εγώ ο ίδιος πήγα στην αρχή των 80s να παίξω ελπίδες μου σαJunior σειρά γιατί ο προπονητής μου είχε ξεχάσει να με πειράξει στις κλήσεις — μόνο που η μνήμη εκείνης της μέρας κράτησε όσο μια ομάδα σέρβις, ενώ η μνήμη του γόνατου κρατάει όσο χρειάζεται για ν' ανανεώσει το συμβόλαιο της φθοράς. κι όμως, εσείς συνέχεια ζητάτε στοιχήματα σα να είναι κανονική πρωταθλήτρια. αυτοί που πάνω στους τίτλους «φέτος η χρονιά» στοιχηματίζουν σα στο χαρτί «εγγύηση επανόδου», ας ανοίξουν μία φορά το πρόγραμμα αναμονής για τις επισκέψεις στο γιατρό. η Σάκκαρη επέστρεψε για μία αγωνιστική βόλτα στη μάλα σα θέαμα προς τους φανς — όχι σα πρωταθλητής. εκείνοι που βλέπουν πρόοδο εκεί είναι σα αυτούς που βλέπουν τρίτη θέση στην Liga 2 και λένε πως η ομάδα θα πάει Champions εδώ κι έναν χρόνο. εγώ από την πλευρά μου, ποιους μπορώ να βάλω; αυτούς που ξέρουν πως το grass είναι σα βουνό όταν έχεις γόνατο που θυμάται χειρουργείο — κι αυτοί είμαστε λίγοι. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά!!! ΣΑΚΚΑΡΗ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ 2022!!! ΑΥΤΗ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑ ΝΤΕΜΟΛΙΤΣΙΟΝ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ «ΦΕΤΟΣ ΦΤΑΝΟΥΜΕ»!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ;;; ΤΙΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ;;; 😱🔥 Μιλάμε για μια γυναίκα που το γόνατο της έχει ιστορία σαν τις παλιές ταινίες του Σταύρου Ξαρχάκου!!! Πέρσι χτύπησε σα βόμβα!!! Κι εγώ εκεί πέρα τον Οκτώβριο λέγαμε «βλέπεις πόσο δυνατή είναι;»!!! ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ «ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ»;;; ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΓΩ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΓΡΑΣΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΑ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΣΑΝ ΠΡΙΝ, ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΙΣΕΙ ΣΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! 🤬 ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ!!! ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΦΕΤΟΣ ΦΤΑΝΟΥΜΕ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΣΤΗΝ ΜΑΛΑ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ΉΤΑΝ ΣΑ ΝΑ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΣΕ ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ!!! ΤΙΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!!! 💔 Εγώ πάντως βάζω ένα πράγμα: ΑΝ ΔΕΝ ΤΗ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ, ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΩ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! ΚΙ ΑΝ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΕΙ;;; ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ!!! ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔴💪

ακούστε τώρα εμένα τον Τρικαλινό που ξέρει από γήπεδο σαν την παλάμη του — γιατί εγώ στα δικά μου χρόνια εκεί στο γήπεδο της Ανατολής έπαιζα μπάλα με τέτοιους πόνους στους αστραγάλους που έκανα γκάζι σα φάντασμα και μετά πήγαινα ν' αλλάξω το γκολ στον αγγλοσάξονα κανόνα επειδή οι άλλοι είχαν παρκάρει τη δύναμή τους εκείνες τις μέρες. αυτός ο λόγος για το γόνατο της Σάκκαρης μου φέρνει μνήμες από εκείνον τον αγώνα που έκανα στην Πάτρα το '98 σα Junior — εκείνον τον Σεπτέμβριο που έγδυσα τον αντίπαλο μέχρι τα κόκκαλα στον πρώτο σετ και στον δεύτερο πήγα σα σακί πατάτες επειδή ξέχασα πως από χθες έπαιρνα αντιφλεγμονώδη χωρίς νερό. το αποτέλεσμα; 6-0 6-0 0-6 0-6 επειδή η βιολογία έχει μνήμη σα αυτόματο πιστόλι — δε λησμονάει ποτέ. τώρα λοιπόν για τις ιστορίες περί «φέτος φτάνουμε» — εγώ βλέπω εκεί ένα νόμισμα που όποιος το γυρίζει βγάζει κορώνα επειδή ξεχνάμε πως το Γουίμπλεντον είναι σα εκείνο το καλοκαιρινό πρωτάθλημα της πόλης μας όταν οι τελικοί έγιναν κάτω από βροχή και εμείς τρέχαμε σα τρελοί επειδή οι έδρες είχαν γίνει λασπώδεις όσοι έκανε σπριντ στους αργούς γήπεδους έμεναν εκεί σα κολλημένοι στους πάγους. και η Σάκκαρη εκεί; σα εκείνον τον τύπο που φώναζαν «πρώτος σου» στη Βόννη πριν δύο χρόνια όταν έκανε τους αντιπάλους του να κυλάνε σα μπουκάλια σακέ μπύρας — εκείνον τον αγώνα που εγώ τον θυμάμαι σα ντοκιμαντέρ γιατί κατέβαινε από πάνω σα ατμοσφαιρικός πιεστήρας. τώρα όμως μιλάμε για γράσδι σα λεπίδα ξυρίσματος και εκείνος ο πόνος στο γόνατο ήταν σα εκείνο το ατύχημα στο γήπεδο του Απόλλωνα όταν έκανα σβαρνιά και βρήκα τον αχυρώνα του τυφλού γείτονα — όχι ατύχημα ήταν, ήταν αλλαγή πλεύσης της μνήμης. αυτό που θέλω να πω εδώ είναι πως εγώ έχω δει πολλούς τραγουδιστές των ύμνων "φέτος είναι η χρονιά" να τελειώνουν στη βιτρίνα του κουρείου εκεί στη Ρόδο — εκείνον τον κουρέα που είχε την πλακέτα "ραντεβού εδώ" επειδή εκείνοι οι πόνοι στο σώμα σου δεν ξεχνιούνται σα μερίδα φαγητού στο στρατό. η Σάκκαρη εκείνο το γόνατο το πήρε σα δώρο από τον Άγγλο οργανισμό του Γουίμπλεντον — κι εμένα μου κάνει εντύπωση που ακόμα ρωτάνε για το «μπορεί να είναι έτοιμη». έτοιμη σα τι; σα εκείνον τον τενίστα που βγήκε από το νοσοκομείο μετά το χειρουργείο και γύρισε στον αγωνιστικό χώρο εκεί μέσα σε τρεις μήνες επειδή η επιφάνεια ήταν σκληρή σαν τσιμέντο — και τελείωσε τον πρώτο γύρο κουτσός επειδή ξέχασε πως το grass είναι σα μετάξι όταν είσαι υγιής κι σα σπιράλ όταν έχεις εκείνη τη μνήμη στο γόνατο. εγώ βάζω λοιπόν την οικονομία μου εκεί που βάζουν όλοι αυτοί που ξέρουν πως το γόνατο της Μαρίας έχει ιστορία σα ταινία του Σταύρου Ξαρχάκου — εκείνον που έκανε τους πρωταθλητές του τένις να κλαίνε σα παιδιά επειδή το τέλος ήταν τόσο άγριο όσο η αρχή ήταν γλυκιά. εκείνοι που στοιχηματίζουν στη συμμετοχή της στον πρώτο γύρο ας ανοίξουν μία φορά το χέρι τους σα φρύδι — ίσως βρουν εκεί μια γυναικολογία ιστορία για τους πόνους σα μνήμες χρωματισμένες κόκκινες σα σήμα κινδύνου. κι εγώ πάλι από την πλευρά μου; θα διαβάζω τις αποδόσεις σαν εκείνον τον τύπο που διαβάζει την αστρολογία εκεί στις Σέρρες — σα ψέμα που έχει ωραία κάλυψη από ότι βλέπει ο κόσμος στα φώτα των τίτλων. τέλος πάντως, την επόμενη φορά που κάποιος φωνάξει «φέτος φτάνουμε» ας βάλει ένα μεγάλο στοίχημα μαζί μου σα νόμισμα — μόνο που εγώ βάζω την οικονομία μου πάνω στο «δεν συμμετέχει» επειδή η βιολογία δεν έχει playlist για τις προσδοκίες μας. εκείνο το γόνατο θυμάται χειρουργείο — και εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όπου έγδυσα τον αντίπαλο μέχρι τα κόκκαλα στο πρώτο σετ κι έμεινα σα σακί πατάτες στον δεύτερο. τέλος πάντων.

τι σόι ντρίμερ τρώνε αυτοί πάλι με τους τίτλους «φέτος φτάνουμε»; θυμάμαι εμένα πριν χρόνια στη μάλα της Πάτρας σα Junior εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκανα γκάζι μέχρις εξαντλήσεως στον πρώτο σετ — 6-0 — κι έπειτα έγινα σακί πατάτες μέχρι το τέλος επειδή η βιολογία μου είχε γράψει πρωτόκολλο ανάκτησης τριών ημερών κι εγώ της έκανα γκάζι σαν νά είχεν αποκλείσει μου τους αριθμούς. τέτοια μνήμη κάνει ο οργανισμός όταν ξεχνάμε να τον ακούσουμε; αυτή η Μαρία εδώ δεν είναι κάποια πρώτη σπορά που ξεχνάει το λάστιχο στο γήπεδο — είναι πρωταθλήτρια που βγήκε από αγώνα κουτσός επειδή η ίδια η επιφάνεια την έκανε χορεύτρια αναπηρικού αμαξιδίου. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Βόννη πριν δύο χρόνια εκεί που έκανε τους αντιπάλους της να κυλάνε σα μπουκάλια σακέ — εκείνον τον τένις βγαλμένο μέσα από κινηματογράφο όπου η πρωταγωνίστρια καταβροχθίζει τον ρόλο μέχρι την τελευταία πινελιά. τώρα όμως μιλάμε για grass σα λεπίδα ξυρίσματος εκεί όπου ο τραυματισμός του γόνατος κρατάει αρχείο σα στρατιωτική υπηρεσία: όσοι ξεχνούν αυτό, χάνουν όχι μόνο το στοίχημα αλλά και τον επόμενο γύρο πριν καν ξεκινήσει. κι εσείς οι ίδιοι που φωνάζατε «βλέπεις πόσο δυνατή είναι;» πριν μερικούς μήνες τώρα ψέλνετε τον ύμνο «φέτος φτάνουμε» σα νά έχει αλλάξει ο καιρός εκεί στη μνήμη σας μέσα σε μία νύχτα. η Σάκκαρη βγήκε στη μάλα της Καλαμάτας σα τελετή αποτυχίας — όχι σα πρωταθλητής, όχι σα εκείνον τον τύπο που κάνει γκάζι μέχρις εξαντλήσεως σα νά έχει κάποιος ξεχάσει να του βάλει όρια. εκείνοι που βλέπουν πρόοδο σ' αυτή την επιστροφή είναι σα αυτούς που βλέπουν τρίτη θέση στη Liga 2 και λένε πως η ομάδα θα πάει Champions μέσα σε έναν χρόνο. δεν λέω πως δεν μπορεί να γίνει ποτέ κάτι τόσο μεγαλεπήβολο — λέω πως αυτή η επιστροφή εκεί στην Καλαμάτα ήταν σα αυτή τη φορά που πήγα στην Πάτρα να κάνω γκάζι στον πρώτο σετ: 6-0, αλλά στον δεύτερο έγινα σακί πατάτες επειδή η επιφάνεια είχεν αλλάξει κι εγώ είχε ξεχάσει πως η βιολογία έχει μνήμη μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. εγώ εκεί πέρα στη μάλα του Γουίμπλεντον στοιχηματίζω σα εκείνον τον κουρέα στις Σέρρες που είχε την πλακέτα «ραντεβού εδώ» — εκείνον που ξέρει πως κάποιοι πόνοι δεν ξεχνιούνται ποτέ σα αυτά τα πράγματα που τρώμε στο στρατό και μας μείνανε στο στομάχι σα μνήμες χρωματισμένες κόκκινες σα σήμα κινδύνου. η οικονομία μου πάει εκεί όπου πάει η ίδια η Μαρία όταν ξαναβγεί στο grass: όσοι βγάλουν μάτια στους τίτλους σήμερα, αύριο θα ψάχνουν τις οικονομίες τους στους λογαριασμούς των bookies επειδή η βιολογία εκείνης της γυναίκός δεν έχει playlist για τις προσδοκίες μας. κι αν κάποιος από εσάς βάλει λεφτά στο «θα παίξει στον πρώτο γύρο», του υπόσχομαι μία δωρεάν βόλτα στους τοίχους του γηπέδου σα εκείνον τον τύπο που έκανε γκάζι στον πρώτο σετ εκεί στη μάλα της Πάτρας — εκείνος που βγήκε σα σακί πατάτες στον δεύτερο επειδή η επιφάνεια τον είχε προειδοποιήσει τρεις φορές κι αυτός επέμενε σα τρελός. τέλος πάντως, η μόνη μνήμη που μένει αληθινή εκεί στο Γουίμπλεντον είναι αυτή του σώματος — κι αυτή λέει πως το grass είναι σα βουνό όταν έχεις γόνατο που θυμάται χειρουργείο.