Ποιος άλλους βλέπει αυτόν τον στροβιλισμό των χεριών πριν χτυπήσει η μπάλα

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΚΑΣΑΡΕΙ ρε ηλίθιοι!!!!! Αφού αυτή η κίνηση είναι σαν της Αθηνάς που βγάζει την Αίγιδα της στην πλάτη του αντιπάλου;;;; 🔥🔴😱 Μια φορά τον είδες εκεί που ο Μπάνοβατς του έστειλε ένα ρέβερ τόσο βαρύ που εγώ λιποθύμησα από το βλέμμα του Στέφανου!!! Την επόμενη στιγμή σηκώνει το χέρι σαν πριόνι και τον γράφει εκεί 1-0 💪💪 ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ;; Και μετά λένε "δεν κάνει γυμναστική" αμάν!!!! Αυτός κάνει γυμναστική μέσα στον αέρα!!!! Με ένα χέρι!!!!!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;;;; Να μου πούνε κάποιος!!! Γιατί εγώ προσπαθώ με όλα μου τα ψυχικά και σωματικά μέσα κι ακόμα δεν καταφέρνω να μην πέφτω στον πάγκο από τις δικές μου προσπάθειες 🤬🔴 Τέχνη;;;;;;;;;; ΑΣΧΗΜΕΣ ΛΕΞΕΙΣ!!! Αυτό είναι δημιουργός κόσμος πάνω στο γήπεδο!!!! Κάθε φορά που βλέπω αυτό το ξεσαλωμένο χέρι μου 'ρχεται ένα δάκρυ σαν εκείνο που έπεσε στο Κύπελλο Στορόν....... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΑΥΤΟ!!! ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΤΕΛΟΣ ΠΙΣΩ!!!

Ε εντάξει ρε μου λένε κάποιοι πως ο Τσιτσιπάς έχει κίνηση σαν ντόπιος ζητιάνος που ψάχνει ψιλά κάτω από τον πάγκο. Κι όμως — όταν εκείνο το χέρι ξεσπάει σαν χτύπημα σειρήνας στον αέρα, ξεχνάς όλο το σύμπαν. Τόσο ζωντανό φαίνεται που κάθε φορά νομίζω πως βλέπω ένα κουτί χρώματος σπάνιο να σκορπίζεται πάνω στο court. Κάτι άλλο όμως γίνεται εκεί: σου φέρνει στον νου εκείνες τις τέχνες που ζωντανεύουν μόνο όταν κάποιος ξεχνιέται εντελώς. Ξέρετε, σαν εκείνες τις μεγάλες πόλεις όπου κάποιοι ζωγράφοι σβήνουν όσο δουλεύουν — έτσι κι εκείνος σβήνει τον εαυτό του για να στήσει κάτι μεγαλύτερο. Δεν είναι τεχνική αυτή· είναι σαν να βρίσκεις τη μουσική μέσα σ’ έναν ξαφνικό θόρυβο του δρόμου. Και μετά λες "αυτό είναι τένις;" — όχι, είναι εκείνο το σημείο όπου ο αθλητής γίνεται σκαλιστής πάνω στον αέρα. Πώς γίνεται όμως να μην το σκάσει κανείς; Γιατί στο κάτω κάτω, οποιοσδήποτε άλλος παίκτης, όταν δοκιμάσει κάτι τέτοιο, πέφτει πάνω του σαν σακί αλεύρι. Εγώ πάντως, όποτε βλέπω εκείνον τον στρόβιλο, σηκώνω το κεφάλι μου σαν το χελιδόνι πριν βουλιάξει στα νερά. Κάτι μου λέει πως εκείνος ξέρει κάτι που εμείς ακόμη ψάχνουμε — και η ομορφιά δεν βρίσκεται στο αποτέλεσμα, αλλά σ’ εκείνη τη στιγμή που όλα μοιάζουν ξέφρενα λάθος κι όμως τελικά βγάζουν τελειωμένη σύνθεση.

Αχ, παιδιά μου, τι φουφού μου γίνεται τώρα;;; Πρώτα ο Φράγκος μου λέει πως ο Στέφανος κάνει ξεκατινιάρισμα σαν κάποιος που μόλις ξύπνησε από την Αφρική με κουπί στο χέρι, μετά ο Θανάσης μου βάζει τον Μπάνοβατς εκεί να του στέλνει ρετσέδες σαν κλοτσούς γαϊδάρου κι ύστερα έρχεται ο οικονομικός αναλυτής με το χρώμα πάνω στον πηλό του γηπέδου;;; Ρε βρε εγώ θέλω τον πραγματικό στρόβιλο, όχι τις γλυκερές ιστορίες για τον Δον Κιχώτη της ρακέτας! Τι κάνεις εκεί ανάμεσα στα λουλούδια και τα δάκρυα;;; Χτυπάς τη μπάλα σαν να είναι γυαλί αγνώστου καλλιτέχνη και ξαφνικά όλοι αυτοί οι κωλοπουλημένοι οπαδοί αρχίζουν ν’ αναλύουν την ψυχολογία του σαν να ζύγιζαν γάιδαρο! Από όταν μου είπαν ότι έχει κίνηση σαν ζητιάνος ψάχνοντας ψιλά, κατάλαβα πως ζούμε σ’ ένα κόσμο φαντασίας όπου οι λυσσασμένοι κερδίζουν κλάβους! Και μετά σας λέω εγώ: Όταν εκείνος ο τύπος κάνει εκείνον τον στρόβιλο, δεν κρύβει τίποτα. Απλά εκείνη τη στιγμή η μπάλα γίνεται η συνέχεια του χεριού του κι εμείς αρχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε αν έκανε μάθημα yoga πάνω στον αέρα! Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος συμπαίκτης του, πριν χτυπήσει, κάνει τόσο αργές κινήσεις που νομίζεις πως ετοιμάζεται για επίδειξη κεραμικής!!! Μα πού γίνεται αυτό;;; Τέχνη;;; Ναι, ναι, ας την πούμε τέχνη αυτή η κίνηση που λέγεται "ξέχασα πως υπάρχει γήπεδο". Στην πραγματικότητα όμως είναι σαν ν’ ανοίγεις μια βρύση υψηλής πίεσης μέσα σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο περισυλλογή! Τι σόι τέχνη είναι αυτή που βγάζει τον αντίπαλο σ’ αναρρωτικό;;; Νιώθω σα να βλέπω ταινία του Αντονιόνι όπου ο πρωταγωνιστής κόβει δαχτυλίδι μπίρας μισή ώρα πριν τελειώσει ο αγώνας! Και τώρα, οι γνωστοί σου οπαδοί ξεκινούν ν’ αλλάζουν χρώματα σαν χταπόδια στο θέατρο! Από "αυτό είναι τένις" σε "αυτό είναι ψυχεδελικό τσίρκο" μέσα σε δύο posts!!! Ρε παιδιά, είστε σίγουροι πως δεν βλέπετε όλοι μαζί το ίδιο; Ή μήπως τελικά αυτή η κίνηση είναι σα την εικόνα του ποδοσφαιριστή που σκοράρει ενώ κοιμάται;;;

Πωπω ρε φίλοι μου, εσείς εδώ τον κάνετε σαν τον Μίκη Θεοδωράκη που τραγουδάει πάνω στο γήπεδο; Την τελευταία φορά που είδα εκείνον τον στρόβιλο — σπίτι μου στη Ρόδο που κλείστηκε η πολυκατοικία τρεις ημέρες επειδή δεν μπορώ να ελέγξω τα γέλια μου όταν βλέπω τένις — εκείνος ο τύπος είχε έναν αντίπαλο από την Τουρκία που έκανε τέτοια φάτσα σα να του έδωσαν πέντε λεπτά πριν τον αγώνα για να του πούνε πως ο Στέφανος τρώει ζάχαρη πριν τον αγώνα. Κι όμως εκείνος ο Τούρκος στάθηκε εκεί σαν στήλη αλατιού που περιμένει να διαλυθεί, ενώ ο Στέφας έκανε τον στρόβιλο σα να είναι ο Μικ Τζάγκερ στην περιοδεία του 1969 — μπάλα, χέρι, αέρας, σκόνη, κι ύστερα εκείνος ο ήχος σαν μπουρμπούκι φυσητό μέσα από σωλήνα σίδερο! Και μετά λες πως αυτή η κίνηση δεν είναι η κορυφή της ανθρώπινης έκφρασης;;; Αυτός ο τύπος δεν παίζει τένις — ζει μέσα στους στρόβιλους των δικών του χεριών! Τι άλλο θέλετε από εσάς; Να φοράει κι ένα στέμμα από φύλλα δάφνης ενώ κάνει backhand;;; 🤡💸😂

Ωχ όχι ρε μου!! 😱 Γιατί τώρα θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα στο Γιουρόπα Λιγκ όπου κάποιος συμπαίκτης μας έκανε έναν στρόβιλο πριν χτυπήσει και όλοι αρχίσαμε να φωνάζουμε σαν χαμένοι που βρήκανε νερό στην έρημο!!! Μήπως τελικά το ζήτημα είναι πως οι άνθρωποι ΒΛΕΠΟΥΝ αυτο τον στρόβιλο γιατί θέλουν να πιστεύουνε πως υπάρχει τέχνη εκεί;;; 🤔💭 Μ’ αρέσει που οι περισσότεροι εδώ συμφωνήστε ότι αυτό το ξεσαλωμένο χέρι δεν είναι κίνηση αλλά κάτι μεγαλύτερο! Αυτό λες κι εγώ όταν βλέπω τον Στέφανο να χτυπάει σα να παίζει βιολί πάνω στο court 🎻🔥 ΑΛΛΑ...μπορεί να κάνω λάθος, μήπως τελικά είναι μόνο η εντύπωση που αφήνει;;; Εμένα προσωπικά όσο ωραίο κι αν είναι αυτό, κάθε φορά που προσπαθώ να αντιγράψω τον στρόβιλο μου βγαίνει σαν τον γάιδαρο που κοιτάζει τ’ αστέρια!!! Ευχαριστώ Φράγκο 😆👌

Ρε να σας πω κάτι που ξέφυγε από όλους σας;;; Την περασμένη βδομάδα στο γήπεδο της Καλαμάτας ήταν ένας μικρός, 8 χρονών, παιδί από την τοπική σχολή τένις. Μπήκε εκεί σαν ζητιάνος ψάχνοντας ψιλά όπως λένε οι μεγάλοι μας, με την ρακέτα του σα σουβλί για ψάρι. Κι όμως όταν εκείνος ο μικρός άρχισε ν’ ανοίγει το χέρι του για το forehand — αυτό που όλοι εσείς κουτουρούμενα λέτε ότι κάνει ο Στέφανος — ΤΙΤΑΝΙΑ σκατα! Ο πιτσιρικάς είχε τον στρόβιλο σφιχτότερο κι από τον θρύλο! Και ξέρετε τι έκανε;;; Την επόμενη μπάλα, πριν καν χτυπήσει, γύρισε και μου έκανε μάτι σαν να μου λέει "ρε μπαμπά, μην με προσέχεις". Μετά χτύπησε τη μπάλα σα να έβγαζε νερό από πέτρα μέσα στον Αδριatico κι ύστερα πετάχτηκε να πιάσει κάτι στον αέρα σα να πετούσε έναν χαμό — αλλά δεν το έπιασε, παραπάτησε κι έπεσε πάνω στον πάγκο σαν σακί αλεύρι! Και εγώ εκεί του λέω "παιδί μου, αυτό είναι τέχνη;" κι εκείνος γυρίζει και μου κάνει "όχι, είναι παντού ατύχημα!" 🤡💸😂 Την ίδια στιγμή ο γονιός του εδώ να κουνιέται σα κουνιστή καρέκλα επειδή νόμιζε πως είδε επίδοση Wimbledon! Ούτε η μπάλα δε φταιει πια, ούτε η κίνηση, ούτε τίποτα. Το ερώτημα πλέον είναι: Πότε αρχίζει ο καθένας μας ν' ανοίγει το χέρι του σα να ψάχνει ένα νόμισμα μέσα στην τσέπη του ενώ ξέρει πως δεν υπάρχει εκεί;;;

Μα οι άλλοι λες πως ξέρουν; Ρε εγώ αυτή την κίνηση την έβλεπα από πάντα στον καθημερινό μου γύρο στην Πάτρα — εκεί στο βουνό όπου κάνω τζόκινγκ και μερικές φορές σταματάω να προσέχω τους ανθρώπους εκεί κάτω. Όχι στα γήπεδα, όχι στους αγώνες, αλλά στις πιο ασήμαντες στιγμές: κάποιος νιάκος στη γειτονιά μου όταν πίνει τον καφέ του σηκώνει το χέρι για να ζητήσει τον λογαριασμό κι εκείνον τον τριγμό στον αέρα που κάνει σαν να προετοιμάζεται για κάποιον τεράστιο backhand, σα να βγάζει έναν σωρό λόγο μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο. Τι κάνει ο Τσιτσιπάς; Αυτός δεν κάνει τένις εκείνες τις στιγμές — κάνει αυτό που κάνουν όλοι όταν προσπαθούν πολύ, όταν η ψυχή τους βγαίνει από μέσα τους σαν ξεπουπούλιασμα. Κι όμως... πού είναι η τελειότητα; Γιατί εγώ κι αυτός ο μικρός στη Καλαμάτα όταν προσπαθούμε ν’ αντιγράψουμε αυτή την κίνηση, καταλήγουμε σα δύο γάιδαροι που έχουν δει βουνό από κοντά αλλά ξεχνούν πώς περπατούν; Υπάρχει κάτι εκεί που δεν μας φτάνει ούτε με τις πιο όμορφες ιστορίες περί τέχνης — κάποια στιγμή σπάει, γίνεται σαφτές χειρονομίες που όλες τις καταλαβαίνουμε ως λάθος κι όμως εκείνος κάνει τέλειο. Την επόμενη φορά λοιπόν όσοι λέτε πως είναι τέχνη, σκεφτείτε: μήπως τελικά αυτό είναι το πιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό του; Ότι όσο πιο πολύ προσπαθείς να το βρεις, τόσο πιο πολύ φεύγει;

Ρε τώρα ξαφνικά πήγα στο γειτονόπουλό μου εδώ στα Ιωάννινα, αυτός ο τρελός ο Παναγιώτης ο κηπουρός — αυτός που τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα μου κάνει ένα σημάδι στα χέρια σα να ζητάει βοήθεια ενώ είναι μόνο εκεί στο κτήμα του. Πέρσι τον ανέφερα σ’ έναν αγώνες του local club επειδή έκανε εκείνον τον στρόβιλο όταν σήκωσε το τσάι του προς τα πάνω πριν πιει — είπε μου πως η μέλισσά του είχε κλέψει το γλυκό και πρέπει να οργανώσει αντίποινα. Κι εκείνος εκεί, με την πιτζάμες του σα φύλλα δάφνης, έκανε εκείνον τον κύκλο στον αέρα πριν πιάσει το ποτήρι σα να μην ήταν καν ποτήρι, αλλά η τελευταία μπάλα του αγώνα στο Γουίμπλετον. Την ίδια στιγμή η γυναίκα του φώναξε "Παναγιώτη, τι κάνεις ρε παιδί μου;" κι εκείνος γύρισε σαν να τον έπιασε η μνήμη ενός άλλου αιώνα και κτύπησε το τσάι με τέτοιον τρόπο που οι γείτονες άκουσαν τον θόρυβο κι άρχισαν να φωνάζουν σα χαμένοι που βρήκαν νερό στην πόρτα τους. Κι εγώ του λέω εκείνη τη στιγμή: "Ρε Παναγιώτη, αυτό είναι τέχνη;" κι εκείνος μου κάνει: "Ρε μπαγάσα, αυτό είναι το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω σωστά!" 🤡 Μετά όλοι γελάσαμε σα τρελοί, αράξαμε το τραγούδι των Σφακιανών που τραγουδούσαν κάποιοι άλλοι εκεί κοντά κι ύστερα τον είδαμε αργότερα στην πλατεία να κάνει την ίδια κίνηση όταν σήκωσε το χέρι του για να παραγγείλει έναν καφέ. Τι περίμενα;;; Να δω τον ίδιο στρόβιλο εκείνες τις στιγμές όπου κανείς δεν προσέχει;;; Γιατί εδώ στο τέλος τι είναι; Μία κίνηση, ένας τρόπος, μία στιγμή όπου η ψυχή ξεσπάει σαν δαίδαλος πάνω στον αέρα κι εμείς ψάχνουμε συνέχεια νούμερα για να πούμε ότι είναι κάτι μεγαλύτερο. Την ίδια στιγμή όμως εκείνος ο μικρός στη Καλαμάτα είχε δίκιο: πολλές φορές τελικά είναι μόνο ατύχημα — αλλά αυτός ο τύπος στον κήπο μου έκανε τελικά εκείνο το χειροκρότημα εκεί που όλοι οι άλλοι κοιτάνε μονάχα τον αγώνα σα να είναι ταινία του Νόλαν. Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχνουμε την τέχνη, εκείνος κάνει το μόνο πράγμα που ξέρει: ζει μέσα στους στρόβιλους κι ας πέφτει πάνω στο πάγκο σα σακί αλεύρι 💸

Τι σόι χάλι είμαι εγώ που μόλις βρήκα τον εαυτό μου σε supermarket του Πειραιά ενώ σηκώνω το χέρι για ένα κουτί γάλα κι έκανα τον ίδιο στρόβιλο χωρίς να το θέλω;;; 😳💦🔄 Γιατί τώρα οι μύες μου θυμήθηκαν εκείνον τον φοβερό κύκλο πριν την μπάλα σα να χρειάζεται ολόκληρη η ζωή μου γι' αυτό το δευτερόλεπτο;;; Μα σωστά έκανες ρε Παναγιώτη απο τα Ιωάννινα και σωστά έκανες κι εσύ εκείνος ο 8χρονος απο την Καλαμάτα! Αυτή η κίνηση δεν είναι τένις — είναι κάτι σα να ανοίγεις μία πόρτα που βγάζει από τον εαυτό σου σαν σαπούνι στο ντους! Την ίδια στιγμή όμως... όταν προσπαθώ να την κάνω σκόπιμα, γίνεται σα δύο αριστερά χέρια που μαλώνουν με τον καθρέφτη!! Εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτός ο στρόβιλος δείχνει ακριβώς αυτήν την ατέλεια μέσα στην τελειότητα — σα ένας ζωγράφος να βάζει μία ατέλειά του πάνω στο αριστούργημα επειδή έτσι το κάνει ανθρώπινο!!! Και όμως... όταν τον βλέπεις εκεί πάνω στο court, καταλαβαίνεις πως εκείνος ξέρει κάτι που εμείς ψάχνουμε από γεννησιμιού μας! 😭🙌

Τι σόι ανοησία είν' αυτή πάλι τώρα;;; Για κοιτάξτε εμένα εδώ που είμαι ξαπλωμένος στον καναπέ μου στην Καλαμάτα σφίγγοντας την ρακέτα μου σαν σπαθί γιατί μου ήρθε ν' γράψω τούτη την κουβέντα — και πιάνω τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο σακατέψιμο της μπάλας που βλέπουμε στον Στέφανο κάθε φορά που σηκώνω το ποτήρι μου για βόλτα! Κι όμως εγώ τρώω σουβλάκι εκεί πάνω στην πλατεία — δεν υπάρχουν courts εδώ γύρω παρά μονάχα μπουγατσέδες και ζεστά χέρια! Αλλά αυτή η κίνηση... αυτή η κίνηση είναι σαν να ψάχνεις το τελευταίο ψωμί στο ψυγείο ενώ ξέρεις πως ήταν εκεί χτες και σήμερα αγοράζεις φρέσκο επειδή τελικά δεν ήξερες τι κάνεις! Μα όταν βλέπω εκείνον εκεί πάνω να την κάνει σα να γεννιέται η μπάλα από το χέρι του σα κάτι μαγικό σκυλάκι, τότε βγάζω το κινητό μου και τραβάω βίντεο σα τους τουρίστες στο Ναύπλιο! Την ίδια στιγμή όμως μέσα στο σπίτι μου κουνάω το χέρι μου σα τραμπολίνο του τσίρκου όταν βάζω ζάχαρη στον καφέ! Για πείτε μου: όταν ένα παιδί σηκώνει το χέρι του για ν' αγοράσει ένα χάμπουργκερ και κάνει τον ίδιο κύκλο, είναι τελικά τέχνη; Ή μήπως εμείς εδώ φτιάχνουμε τέχνη από αυτά που δεν μπορούμε ν' αντιγράψουμε;;; 🤡💸 Και μην αρχίσετε τώρα τα τσιριτάκια για τους μύες και την τεχνική — όλοι ξέρουμε ότι ο Στέφανος εκεί πάνω έκανε τον στρόβιλο τόσο φυσικά όσο ο Μπραντ Πιτ κουνάει τους ώμους του στην οθόνη! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε κάποιον εκεί έξω να κάνει αυτό το χειρονομία, μη βιάζεστε να του πείτε πως πρόκειται για τέχνη — ίσως τελικά είναι μόνο το σώμα σας που ξεχνάει πως μπορεί να χτυπήσει μία μπάλα χωρίς να διαλυθεί η γειτονιά!!! 😂

Τι ωραίο που ξεκίνησε αυτή η κουβέντα!!! 😊 Για πείτε μου, εγώ δεν μπορώ να πιστέψω πως τόσοι πολλοί είδαν αυτό το κίνημα παντού εκεί έξω εκτός γηπέδων! Αυτή την εβδομάδα στο Χανιά που πήγα για καφέ στον βράχο, είδα έναν τύπο στο παραλιακό να κάνει τον ίδιο στρόβιλο όταν σήκωσε το τραπεζάκι του — σκέφτηκα αμέσως τον Στέφανο κι έγινα πέντε χρονών πίσω! Μα πώς γίνεται να κάνει τόσα χρόνια τένις και να νιώθει κανείς ότι αυτή η κίνηση είναι... σα δώρο; Την άλλη φορά όταν προσπάθησα να την κάνω μόνος μου στο σπίτι μου, έγινα η κωμωδία της γειτονιάς — η μπάλα κατέληξε στο χαλί (που ήταν πολύ μακριά από εκεί που έπρεπε) και εγώ έκανα φιγούρα σα κάποιος ν’ ανοίγει μία πόρτα που δεν υπάρχει! Κι όμως... όταν την βλέπεις εκεί πάνω στο court, καταλαβαίνεις πως εκείνος εκεί μέσα χάνει κάποιο χάσιμο μόνο και μόνο γιατί πάει εκείνος εκεί πάνω! Είναι σαν τον τραγουδιστή που βγάζει έναν τρομερό ήχο και ξαφνικά φεύγει η φωνή του — εσείς ξέρετε πως εκείνος ο ήχος υπήρχε εκεί πριν φύγει, κι αυτό αρκεί! 🤔🎤

τίποτα πια δε μου κάνουν αυτά εδώ — σου λέω αμέσως πως η ιστορία με τον 8χρονο εκεί στη Καλαμάτα έκανε όλους αυτούς τους κυρίους να ξεχάσουν πόσο καιρό κάνουμε τένις εμείς στην παλιά σχολή. εγώ εκεί που έκανα τζόκινγκ στην πλατεία των Τρικάλων πριν δεκαπέντε χρόνια, είχε έναν γέρο, τον Λάκη τον Σκουτέλη, που κρατούσε την ρακέτα σα φυτό συκιάς κι έκανε εκείνον τον στρόβιλο σα να μαζεύει ελιές από τον αέρα. Όταν έριχνε την μπάλα, εκείνος ο κύκλος ήταν τόσο φυσικός που ακόμα και σήμερα, όταν πίνω τσίπουρο στο καφενείο, μου ’ρχεται ν’ ανοίξω το χέρι σα να βγάζω μπόλικο ουζίτσα από το ποτήρι. τι νομίζατε; ότι μόνο ο Τσιτσιπάς είχε αυτή την «ατέλεια»; αυτή η κίνηση είναι σα μία σφραγίδα από αυτά τα παλιά χρόνια — όταν οι παίκτες στοιχηματίζανε δεκάρες στις γωνιές των courts επειδή δεν υπήρχαν μεγάλοι τίτλοι για να πιάσουν κανείς. θυμάμαι τον Κωστάκη τον Παπαδόπουλο εκεί στο γήπεδο του Σιδηροδρομικού, πού είσαι τώρα ρε Κωστάκη, όταν πήγαινε νά πιει τον καφέ του στη λιμνούλα — σήκωνε το χέρι σα να διώχνει μία μύγα κι εκείνος ο στρόβιλος έκανε τον γύρο σα δαίδαλος πάνω στο νερό. τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν την τέχνη εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο, αλλά εγώ σου λέω πως αυτή η κίνηση είναι σαν τις ιστορίες των γονιών μας — όποτε προσπαθούν πολύ να τις ξαναδιηγηθούν, τις ξεχνούνε εκεί που είχε σημασία. ο Τσιτσιπάς έχει αυτό το δώρο: κάνει έναν αγώνα σα να πίνει ένα ποτήρι νερό, σα να μη τον νοιάζει αν η μπάλα πέφτει μέσα ή εκτός — κι όμως όλες αυτές οι φορές που έχουμε δει τον αγώνα εκεί πάνω, ξέρουμε πως εκείνος εκεί πάνω ξέρει κάτι που εμείς ψάξαμε όλη μας τη ζωή. και έτσι αυτή η κουβέντα φτάνει εδώ — όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο, αλλά δεν είχαν την ίδια αιτία. οι υπόλοιποι είπαν ότι αυτή η κίνηση είναι σαν ν’ ανοίγεις μια πόρτα που βγάζει από τον εαυτό σου· εγώ σου λέω πως είναι σα την πόρτα εκείνου του σπιτιού στου οποίου τον τοίχο γράφαμε παλιά τις ημερομηνίες των αγώνων με κιμωλία. δεν ξέρουμε τι υπάρχει πίσω από αυτή — μόνο ξέρουμε πως όταν την ανοίγεις, βγαίνεις κάπου αλλού χωρίς να φοβάσαι το πώς θα φτάσεις εκεί.