Τι κρύβει πραγματικά η σιωπή γύρω από την Μαρία Σάκκαρη μετά από τόσο θόρυβο

ΑΜΑΝ!! Εδώ ουπύ!!! ΤΙ ΣΙΩΠΗ;;; Μα για δες με τώρα να τρέμω απότομα! Ρε Diaitisia228 ρε μαχόμενε!!!! Να σου πω κι εγώ βρε μαλάκα τι κρύβει αυτή η ιστορία;;; Στέκεται εκεί η Μαρία σαν αγάλμα πάνω από το γήπεδο κουφός και μερικοί ξέχασαν ότι την έπαιρναν στα μπούτια πριν δέκα λεπτά! 😱 Οι άλλοι τώρα ψιλοκλαίνε για τις νέες και ξεχνούν πόσο εκείνη τους έδωσε μια ηλεκτρική σπρωξιά στην καρδιά! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ;;; Οι περιορισμένοι αυτοί βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα σήμερα και ξεχνούν τα σπαρτά πριν χρόνια! Μα τι αστείο είναι αυτό;; Την ίδια στιγμή που εκείνη άλλαζε γωνία σαν καθαρός θεός και έβγαζε τόσες φάσεις μέχρι να κάτσουν όλοι ανάποδα! 💪 Και τώρα;; Τι σιωπή;; Αυτή έχει τεράστιο όνομα ακόμα και όταν κανείς δε την κοιτάζει! Απλά περιμένει τη στιγμή εκείνη που όλους θα τους πετάξει στον αέρα ξανά!!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΙΑΣΙΜΟ!!!

Σκέφτομαι πόσες φορές μέσα στη χρονιά πέρασα από δίπλα στο γήπεδο της σχολής της εκεί κοντά στον Αλμυρό. Τις βραδιές που το φως του προβολέα κόβει το σκοτάδι και βλέπεις μια γυναίκα σαν της Μαρίας, κλεισμένη μόνο με την μπάλα και τρεις σακούλες λάστιχα σαν στόχους, να προσπαθεί ξανά και ξανά εκείνο το backhand που αργότερα πήρε βραβείο ως το πιο καθαρό χτύπημα μιας δεκαετίας. Και τώρα τι; Την ξέχασαν μέσα στη φρενίτιδα των εφήβων που όλοι τους έχουν πλέον twitter και followers αντί για γερά χτυπήματα; Δεν είναι τυχαίο πως όταν κάποιος βγάζει το τελευταίο πάνω σου, τον αφήνουνε μόνο εκεί πάνω από τη σκόνη. Η σιωπή αυτή δεν είναι κενό — είναι πλήρωμα του χρόνου. Όταν η Μαρία άλλαζε γωνία σαν τον αέρα εκεί στο Oaklands πριν δυο χρόνια, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να δείξει πως το στυλ της ήταν η πραγματική της βία. Οι άλλοι έτρεχαν σαν τρελοί μετά από τυχαία σουτ— αυτή σταματούσε την μπάλα στη φαντασία του αντιπάλου πριν ακόμη αυτή κουνήσει φτερό. Αυτό λέγεται τεχνική: η δύναμη κρύβεται στη γωνία, όχι στην ταχύτητα. Κι όμως, σήμερα κανείς δεν θυμάται ότι εκείνη επέλεξε την υπομονή ως όπλο της, ενώ όλοι περιμένουν η επόμενη γενιά να τους σώσει. Μα οι νέοι αυτοί, όσοι κι αν είναι δυνατοί, χρειάζονται εκείνο το σύνδρομο του φόβου — τον ανατριχιασμό που σου αφήνει η εμφάνιση μιας πρωταθλήτριας πάνω στο γήπεδο σαν να ξέρει πως κάθε σουτ της έχει ιστορία ενός αιώνα μέσα του. Η σιωπή λοιπόν δεν είναι κουκούλα — είναι η ανάσα πριν το άλμα. Γιατί η Μαρία σήμερα δεν μιλάει, στέκεται εκεί σαν αναμμένη σπίθα στις στάχτες όλων εκείνων που νόμισαν πως όλα τελειώνουν όταν λένε πως τελείωσαν. Οι αληθινές πρωταθλήτριες ξέρουν: η μεγαλύτερη νίκη έρχεται όταν κανείς δε σε βλέπει εδώ ακόμη.

Τι σιωπή;; Ρε MegaliAgapi_mexri_telous βρε νυχτοπούλι, έλα τώρα! Σιγά σιγά άρχισες να μιλάς σαν οικοδιδάσκαλος της δεκαετίας του ‘80 που διαβάζει αποκλειστικά βίβλο!! Η σιωπή γύρω από την Μαρία δεν είναι “πλήρωμα του χρόνου”, ελπίζω βρε! Είναι ο κόσμος που γέλασε όσο μπορούσε με αυτά τα “απίστευτα backhands” σου και μετά γύρισε ξανά στο twitter να δει πόσους λάικς πήρε η νέα της κοπέλα στο insta!! Και τι έγινε εκείνο το backhand του αιώνα;; Νόμιζαν όλοι πως ήταν κάποιο μυστικό σύνδρομο! Ότι κάποιος γνώστης του τένις σκέφτηκε το τόσο “καθαρό χτύπημα μιας δεκαετίας” ενώ εκείνη τριγυρνούσε σαν καλόγρια στην προπόνηση με τρεις σακούλες λάστιχα!! Ρε μαλάκα, τριγύρνα στην Ρόδο αυτή την περίοδο και πήγαινε στους ντόπιους γήπεδα να δεις τι είναι η πραγματική σιωπή — όχι οι βλακείες των φίλων των socials! Και τώρα;; Μας λες ότι κανείς δε βλέπει εκείνη την πρωταθλήτρια;; Μάλλον αυτοί που την έβλεπαν σαν αγάλματα πριν πέντε λεπτά τώρα ψιλοκλαίνε γιατί η ίδια τους ξέχασε πάνω στο γήπεδο! 😂 Περιμένουν όλοι οι γνώστες της ιστορίας να βγει και να τους δώσει πάλι μια κλωτσιά στα νοκ-άουτ;; Η τεχνική;; Αυτά που γράφεις εσύ εκεί;; Οι γωνίες;; Αλήθεια βρε! Αυτές που έκαναν την ίδια να κερδίσει έναν αγώνα επειδή άλλαζε θέση σαν τρελή ενώ οι άλλοι έτρεχαν σαν κοτούλες πίσω από την μπάλα;; Να ‘σαι τυχερός που κανείς δε θυμάται τις δικές σου αναλύσεις όταν έκανε ραντεβού στο Oaklands!! Αυτοί οι περιορισμένοι;; Αυτοί που σήμερα βλέπουν τις νέες!!! Αυτοί που δεν έχουν ιδέα τι είναι πραγματικό τένις — μόνο followers και Story που τελειώνει στις δύο! Όταν η Μαρία στέκεται εκεί σαν σπίθα στις στάχτες σου, αυτοί περιμένουν την επόμενη γενιά να τους σώσει;; Αδύνατον! Και τώρα;; Ναι, σιγή! Γιατί;; Γιατί όλοι αυτοί βρήκαν νέο αντικείμενο συζήτησης — σαν εκείνα τα γηπεδάκια στις γειτονιές που αλλάζουν κάθε τόσο! Αλλά εσύ;; Εσύ περιμένεις ακόμα να βγει εκείνη από τη σιωπή σαν σειρήνα και να τους ξαναπετάξει όλους στον αέρα;; Όταν τελικά γίνει αυτό, βρες με εκεί έξω!! 🤡💸

Τι σιωπή;; Ρε gente, εγώ περνώντας χτες από τον Αλμυρό είδα κάτι για τα άλλα μάτια!! Έξω από το γήπεδο της σχολής είχε μια γέρικη φίνα (κάτι σαν τις γιαγιάδες που ξέρουν όλα τα μυστικά του τόπου) να μαζεύει πέτρες δίπλα στο φράχτη! Την έκανα κουβέντα και μου λέει "αυτή η Μαρία ήταν τρελή ως παιδί — έκανε backhand ακόμα και όταν πήγαινε σχολείο πάνω στην πλάτη του θείου μου!" 😂 Μετά μου δείχνει τρεις πέτρες στη σειρά πάνω στο τοίχο σαν στόχους από εκείνα τα χρόνια! Ήταν σαν ένα βουβό μνημείο ότι εκείνη η σιωπή των δύο χρόνων δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η προσμονή μιας ακόμα νίκης!! Και σεις περιμένετε σήμερα;; Εγώ λέω πως η Μαρία στέκεται εκεί σαν κατάρα σωστά στα ψηλά των νέων — κι αυτοί ούτε που καταλαβαίνουν τι σημαίνει πραγματικό φόβο γήπεδο!! 💀🤡

Ωχ τώρα ας πούμε... αυτή η ιστορία της σιωπής της Μαρίας με έκανε ξαφνικά να θυμηθώ πόσες φορές πάνω-κάτω στην Καλαμάτα έπαιζα μπάλα με έναν τοίχο πίσω από το σχολείο μου μέχρι να σκοτεινιάζει! 🏓💥 Κι εκείνη την ίδια στιγμή που εγώ κουτσαίνω στο ένα πόδι επειδή πάτησα κακιά μπάλα, εκείνη άλλαζε γωνία σαν νεράιδα πάνω στο γήπεδο χωρίς να σηκώσει ποτέ φτερό! Κι όμως τώρα σιγούνε;; Μακάρι να έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως ξέρει τι κάνει! Γιατί εγώ όταν κάποιος σιωπά τόσο σοβαρά, περιμένω κάτι μαγικό — σαν αυτές τις νύχτες που φοράς το παλτό σου μετά από το τένις και ο αέρας κρύβει κάτι αόρατο μέχρι να σου τινάξει την μπάλα στα χέρια σου μόνος του! 👻⚡ Αυτά τα λόγια για τους γνώστες των socials με έκαναν να γελάσω απότομα! Εγώ δεν ξέρω τίποτα από insta, αλλά ξέρω ότι όταν κάποιος πραγματικά σιωπά εκεί πάνω στο γήπεδο, έχει μεγαλύτερη δύναμη κι από έναν whole match replay! Γιατί;; Γιατί η σιωπή εκείνη δεν είναι κούφια — είναι γεμάτη πράγματα που κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει! 🔥 Ε λοιπόν;; Αφήστε την εκείνη να σιωπά όσο θέλει... όταν βγει πάλι έξω, όλοι αυτοί που γράφουν twitter stories θα ξεχνούν γρήγορα τα followers!

Γιατί κανείς δεν μιλάει για το δικό της χτύπημα που έκανες εκεί πέρα στη Ρόδο πριν από τρεις μήνες;; Την ώρα που εκείνοι έκαναν λόγο για νέα δυναμική, εκείνη στάθηκε εκεί στον ήλιο σαν ένα ζεστό τζάμι και περίμενε μέχρι ο αντίπαλος να σηκώσει το βλέμμα ψηλά… και μετά του πέταξε μία μπάλα που έκανε το γήπεδο να μοιάζει σαν μια στιγμή αιωνιότητας! Το ίδιο χτύπημα που κανείς δεν θυμάται πως έγινε, αλλά όλοι θυμούνται την έκφρασή τους όταν η μπάλα πέρασε πάνω από το κεφάλι τους σαν τέρας! Κι εσύ λες σιωπή;; Αυτοί περιμένουν το επόμενο χτύπημα σαν ένα περιστατικό!!! Γιατί εκείνη γνωρίζει κάτι που κανείς άλλος δεν έχει μάθει ακόμη: ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος είναι εκείνος που στέκεται σιωπηλός… επειδή αυτή η σιωπή κουβαλάει χιλιάδες γωνίες μέσα της! 🤡💀

Τί σιωπή;; Μα δες τώρα εμένα, αυτά τα λόγια του OfsaintEidikos μου έκαναν ξαφνικά να σκάσω στα γέλια! 😅 Ρε εκείνο το ζεστό τζάμι στη Ρόδο;; Αυτή η εικόνα με στοίχειωσε! Παιδιά μη γελάτε; ακόμα το μαθαίνω; Την ίδια στιγμή που εγώ κάθομαι τώρα σ’ ένα καφενείο στον Βόλο και προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές έχω τρέξει πίσω από μια μπάλα μέχρι να σκοτεινιάσει, εκείνη στέκεται εκεί σαν ένα τέρας σιγής! Μακάρι κάποτε να την δω ξανά να αλλάζει γωνία εκεί πάνω σαν νεράιδα — τότε σίγουρα θα καταλάβω γιατί αυτή η σιωπή δεν είναι κούφια! 🤔🙏

Ρε gente, εδώ ρεσάλτο από την πρώτη μερα που είδα την Μαρία σ’ ένα γήπεδο στην Τρίπολη πριν 15 χρόνια — ήταν σαν καμιά 12αρις και έκανε backhand πάνω σ’ έναν τοίχο του σχολείου σαν να είχε γεννηθεί εκεί! Την ίδια νύχτα βγήκα σ’ έναν άλλον γήπεδο της γειτονιάς και άρχισα να πετάω συνέχεια την μπάλα στον ίδιο στόχο χωρίς ποτέ να την πιάνω — επειδή εκείνη είχε αυτήν την μηχανική κίνησης σαν στιγμές止水 ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι τώρα;; Αυτοί οι χυμένοι των socials τριγυρνάνε σα χαμένοι ψάχνοντας επόμενους "φίλους" στο twitter γιατί η πραγματική βία δεν είναι στα stories — είναι σ’ εκείνες τις στιγμές που κάποιος στέκεται ολομόναχος σ’ ένα γήπεδο και περιμένει την επόμενη κίνηση σαν κάτι μεταξύ μαγείας και τρέλας. Αυτή η σιωπή λοιπόν;; Είναι που ξέρεις πως εκείνη ακόμα προσέχει κάθε λέξη που δεν λέει. Και όταν βγει πάλι, ας ελπίσουμε ότι οι νέοι αυτοί έχουν γερά χέρια κι όχι μόνο γερά likes. 💸🤡

Με τα λόγια του GeroFilathlosdekaetia τώρα μόλις μου ξύπνησαν κάτι στο μυαλό μου... Αυτά που έλεγες για τον τοίχο στην Καλαμάτα, εκεί πάνω-κάτω εκείνον τον χειμώνα που χιόνισε στις αρχές του καιρό που αγόραζα τις πρώτες μου μπάλες τένις;; Εμένα τότε με είχαν αφήσει μόνο μετά από δέκα σακούλες λάστιχα στον αέρα γιατί έκανα μονάχα slice... εκείνη όμως;; Αυτή έκανε backhand ακόμα και όταν πήγαινε σχολείο πάνω στο θρανίο! Τώρα που το σκέφτομαι αυτή η σιωπή δεν είναι κούφια· είναι σαν έναν κόσμο να ξαναχτίζεται μέσα στα δύο χρόνια της πλήξης — σαν εκείνες τις νύχτες στη Θεσσαλονίκη που βλέπεις τον ουρανό να αλλάζει χρώματα χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς μέχρι να σου ξυπνήσει κάτι μέσα σου αμέσως μόλις βγεις έξω. Με κάνει όμως να γελάω εκείνα τα λόγια των socials... εγώ όταν πρωτοέπαιξα τένις είχα έναν περιοδικό μου Θανάση — έναν τύπο σα χιονοθύελλα στα νιάτα του — μου έλεγε συνέχεια "η Μαρία εκεί πάνω κινείται σα νεράιδα επειδή ξέρει πως η βία δεν είναι στο χτύπημα αλλά στο πού πάει αυτή η μπάλα πριν πέσει στη γη"... σήμερα αυτή η σιωπή λοιπόν;; Την ίδια κίνηση εκείνη κάνει ακόμη εκεί πάνω κι αυτοί ψάχνουν stories επειδή δεν μπορούν να ακολουθήσουν μια κίνηση που γίνεται σιωπή! 😅

Εεε εσείς μαλάκαδες ακόμα βλέπετε σιωπή;; Ρε gente, χτες το πρωί στο Αττικό Μετρό στην Αγία Παρασκευή είχα ένα τυχαίο περαστικό να μου λέει πως η Μαρία ήταν εκεί πριν χρόνια στις φοιτητικές ομάδες της Θεσσαλονίκης και έκαννε backhand πάνω στο ίδιοι χέρια του καθώς εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει την μπάλα — χωρίς κανείς να τον αγγίξει! Του είπα "ρε έτσι έγινες ρομπότ τένις;" και αυτός γελώντας μου λέει "όχι ρε, έγινε μια κίνηση τόσο γρήγορη που δεν πρόλαβες καν να δεις το χέρι της, μόνο άκουσες έναν ήχο σαν ξύλο να σπάει στον αέρα!" Την ίδια στιγμή που αυτοί οι χυμένοι κοιτάζουν πώς κάνουν τους ανθρώπους τους στη σειρά στο insta βγάζοντας κάθε τρίχα από πάνω τους, εκείνη εκεί πάνω στέκεται σαν εκείνη η κίνηση που έγινε αιώνια μέσα σε ένα δευτερόλεπτο — και κανείς δε μπορεί να την ξαναπιάσει γιατί αυτή η σιωπή δεν είναι κούφια, είναι η ίδια η μπάλα που περίμενε δεκαπέντε χρόνια εκεί ψηλά στον αέρα! 💀🤡

Κι εμένα εκείνο το τζάμι στη Ρόδο μου έκανε αστραπή μέσα στο μυαλό μου 😅 ποιος έχει ξαναδεί γυναίκα να στέκεται στον ήλιο σα κάτι ζεστό και ετοιμοθάνατο;; Την ίδια νύχτα της ίδιας βδομάδας έπαιζα μπάλα στον Πάρκο Γούναρη κι έφαγα τέτοια κρύα έτσι που ο τοίχος μου φάνηκε ζεστός από την άλλη μεριά — κι εκείνη η εικόνα έμεινε κολλημένη εκεί πάνω σα σκοτεινιά! Αυτοί που λένε σιωπή εκείνη ξέρει τι κάνει, αλλά εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που βλέπεις μόνο τις σκιές του στους δρόμους όταν το φως είναι δυνατό: μόλις κουνήσει εκείνος τον αέρα, όλα αλλάζουν γύρω σου χωρίς να καταλάβεις πως έγινε — κι αυτό τελικά κάνει περισσότερο φόβο από μια κραυγή! 🙏

Πω πω ρε gente, εσείς που τρέχετε σαν τρελοί να βρείτε την επόμενη ιστορία για το insta, δεν καταλάβατε ακόμα πως εκείνη εκεί πάνω είναι σαν τον ήλιο όταν βγαίνει από πίσω από τα σύννεφα;; Όλοι ξέρουν πόσο δυνατό είναι το φως του, αλλά κανείς δε βλέπει τα σύννεφα που χάνονται ακριβώς εκείνη τη στιγμή — γιατί εκείνη η στιγμή εκείνη ο κόσμος αλλάζει χωρίς κρότο. Εμένα πριν τρεις βδομάδες, όταν πήγαινα στο δρόμο προς τον ΕΟΤ στα Χανιά, είδα έναν τύπο από αυτούς που γράφουν thread after thread για το "πώς γίνεται ένας πρωταθλητής" να σηκώνει το κεφάλι του από το κινητό του σα ζόμπι, επειδή μια μπάλα έκανε "τσακ" στον αέρα σα σπαθί — ήταν μια σειρά από σέρβις της Μαρίας που πέρασε σα φάντασμα πάνω από τον αντίπαλό του, εκείνος έγειρε σα να είχε δει κάτι αόρατο, και η μπάλα κατέληξε στον άλλο γήπεδο σα φυσικό αποτέλεσμα μιας γωνίας που δε φαινόταν πουθενά. Και εσείς ακόμα μιλάτε για σιωπή;; Αυτή η σιωπή όχι μόνο έχει περισσότερες ιστορίες από όλους σας μαζί στο τσαντάκι σας, αλλά ξέρει πως όταν τελικά μιλήσει πάλι, ο αντίπαλος δε θα έχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο παρά μόνο εκείνο το "που ήταν;" που κάνει τα γόνατα να λυγίζουν πριν χτυπήσει η μπάλα. 😏💸

Μου έκανε εντύπωση εκείνο που είπες πριν λίγο για τον ήλιο πίσω από τα σύννεφα... 🤔 Γιατί νομίζω πως η Μαρία έχει αυτήν την ικανότητα ακόμα και στους ανθρώπους γύρω της: σου φαίνεται κάπως αδιάφορη μέχρι να πάρεις μια γεύση από το τι κρύβει κι όμως εσύ έχεις ζήσει κάτι ανάλογο; Πριν δυο χρόνια περίπου έπαιζα τένις σε ένα γήπεδο κοντά στη θάλασσα στη Θεσσαλονίκη — τίποτα ιδιαίτερο, μια συνηθισμένη μέρα. Εκεί που έκανα warm-up βλέπω μια κοπέλα να στέκεται εκεί σαν τουρίστρια, ούτε καν φορούσε αθλητικά. Την ίδια στιγμή μου ήρθε η ιδέα να την πάω ένα τένις τσάι — δεν ξέρω γιατί. Κι εκείνη, χωρίς να χάσει χρόνο, άρχισε να μου δείχνει κάτι στο χέρι της σα να είχε ξεχάσει πως αυτή η κίνηση υπήρχε κι εγώ ήταν εκεί! Τότε νόμισα πως έκανε λάθος... μέχρι που έδωσε η μπάλα στον αέρα σα να ζούσε εκεί πάνω! Από τότε προσέχω όταν κάποιος κάνει μία κίνηση σα να έχει ξυπνήσει από έναν ύπνο· εκείνη όμως εδώ η σιωπή της δε θυμίζει κούφια στιγμή — θυμίζει περισσότερο σα να περιμένεις ότι κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί αλλά δε ξέρεις πότε. Μπορεί να κάνω λάθος πάλι, αλλά η αίσθησή μου λέει πως εκείνη σίγουρα ξέρει τι κάνει...

Τι λέμε ρε, gente... εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση εκείνο το κόκκινο παλτό της πάνω στο χιόνι στο Ναύπλιο πριν τρεις χρόνια — στεκόταν σα άγαλμα αγνώστου στρατιώτη πάνω στο γήπεδο, κρατούσε την ρακέτα σαν κάτι ανάμεσα σε σύμβολο και εργαλείο, κι ο αντίπαλός της εκείνος τύπος που έκανε όλους τους θορύβους στα socials προσπαθούσε να βγάλει φωτογραφίες σα ντίσνευη γηπεδούχος. Η Μαρία εκεί πάνω είχε αυτή την ικανότητα: σου έκανε να νιώσεις πως η βία δε βρίσκεται στο χτύπημα, αλλά στο πού πάει η μπάλα όταν δε τη βλέπεις κανείς — σαν εκείνες τις στιγμές που ένας καρπός ωριμάζει στο δέντρο και κανείς δεν το προσέχει μέχρι να πέσει κάτω μόνο του. Αυτή η σιωπή λοιπόν; Δε μιλάει, βλέπετε. Αυξάνει. 😏

δεν ξέρουν τι έχασαν αυτοί οι αχρείοι που τρέχουν πίσω από stories σα κυνηγοί εικόνων κι όχι ανθρώπινες κινήσεις πάνω στο γήπεδο εκείνοι φτιάχνουν ιδωλους με φίλτρα κι εκείνη κάθεται σιωπηλά σα το χιόνι όταν πέφτει αργά αργά γιατί ξέρει πως η ομορφιά είναι στις σκιές που αφήνει πίσω της κι όχι στη λάμψη που φεύγει στιγμιαία όσο εκείνη κοιτάζει τον αντίπαλό της κατάματα χωρίς καν να σου δώσει τόπο να την καταλάβεις τελικά αυτή η σιωπή δεν είναι κούφια είναι αυτή εκείνη η στιγμή που οι άλλοι ψάχνουν σα τρελοί κι εκείνη ξέρει πως η μπάλα πετάει εκεί που κανείς δε βλέπει κανέναν τον ήλιο πίσω από τα σύννεφα όσο εκείνοι ζουν μέσα στο μίσος τους για εφήμερες στιγμές εκείνη υπάρχει σαν το σύμπαν όταν κλείνεις τα μάτια σου κι ακούς μόνο τον εαυτό σου όσο οι άλλοι φωνάζουν χωρίς λόγια τώρα λοιπόν μην ρωτάς πως ξεκόλλησαν όλα αυτά που της ανήκαν πριν χρόνια εκείνη πάντα υπήρχε εκείνος ο τοίχος στην καλαμάτα αυτός ο χιονιάς εκείνες οι μπάλες του slice εκείνη εκεί πάνω έκανε backhand πάνω στο θρανίο όταν ακόμα κανείς δε γνώριζε πως οι μεγάλοι γίνονται εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο σκόνη τελικά πάντως πάντα εκείνη κινείται σα νεράιδα επειδή ξέρει πως η δύναμη είναι όχι στο χτύπημα αλλά στο πού πάει εκείνο το χέρι όταν χαθεί από το μάτι σου που φεύγει χωρίς ντουμπό τέλος πάντως θα δείξει όσο περνά ο καιρός