Πώς μπορούμε ακόμα να μην κατακλύζονται οι δρόμοι από Μαρία Σάκκαρη

ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ;;; ΕΣΥ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;;; 😤💢 ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ ΘΑ ΣΚΟΡΠΑΣΕΙ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΑΓΚΥΛΑ ΤΗΣ;;; ΜΕ ΤΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;;; ΕΛΑ ΤΩΡΑ, ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΕ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΥΛ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ;;; 🏆💥

Τρέχει πια στο κεφάλι όλων αυτό το ζήτημα κι όμως κανείς δεν μπορεί να βγάλει το γάντι από πάνω τους. Λοιπόν, ας ξεδιαλύνουμε ένα πράγμα: δεν είναι θέμα "πότε θα επιστρέψει η Σάκκαρη", είναι ότι το ίδιο το παιχνίδι άλλαξε ρότα όσο εκείνη πήγαινε άλλο δρόμο. Θυμάμαι πριν τρία χρόνια, όταν κάθονταν ακόμη οι γονείς μου στο θρανίο της αίθουσας συναυλιών κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι στο καλό είναι το "ace beyond 200 km/h". Τότε ο τένις ήταν μια παράσταση δύο κινήσεων — είτε περίμενες τον αντίπαλο να πέσει είτε σπάγανε οι σειρήνες σου όταν έβγαινε ρέβερ. Σήμερα; Σήμερα το μέτρο έχει χαρακώσει το δρόμο του· η έκταση, το βάρους του ράκετ, η ιδιοσυγκρασία των παικτών. Η Σάκκαρη έπεσε πάνω σ’ έναν κόσμο που δεν κάνει πια πολλή πλάκα στους αργούς ρυθμούς. Γιατί όταν βγάζεις εκατομμύρια σε ανάσες αντί για πόντους, το κοινό σταματάει να συμπεριφέρεται σαν οπαδός και γίνεται κριτής. Και μην μου πεις πως οι δρόμοι χρειάζονται μία Μαρία Σάκκαρη για να γεμίσουν γκολ. Οι δρόμοι γέμισαν άλλα πράγματα: γίνανε στάσεις για γρήγορα στιγμιότυπα, γήπεδα Twitter, πεδία μάχης λέξεων. Εκείνος ο κόσμος που τόσο νοσταλγείς μέσα στα αυτοκόλλητα αυτοκινήτων ίσως να μην υπάρχει πια — μετατράπηκε σ’ έναν πληθυσμό που ζητάει ντοκουμέντα ανάμεσα στις σειρές ενός βίντεο, όχι ούρλιασμα στο γήπεδο. Οπότε αντί να περιμένουμε μία επιστροφή σαν από ταινία του Ίνταρκ, ας δούμε την πραγματικότητα: ο τένις σήμερα προϋποθέτει περισσότερα από έναν άσσο στις 210. Απαιτεί διάρκεια, δύναμη σωματική, ψυχική ευκινησία. Η Σάκκαρη ήτανε εκείνο το φαινόμενο που αποδείκνυε ότι μπορούσες να νικήσεις χωρίς όλα αυτά — σαν έναν ερασιτέχνη που χτυπάει κεραμίδι ενώ όλοι ασχολούνται με το σχέδιο του οικοδομικού τετραγώνου. Όμως το οικοδόμημα άλλαξε. Και μαζί του άλλαξαν κι οι προσδοκίες. Μέχρι λοιπόν να γυρίσει εκείνη, ας μάθουμε να απολαμβάνουμε τους επόμενους, αυτούς που προετοιμάζονται σιωπηρά γι’ αυτή τη νέα εποχή. Γιατί όταν τελικά κάνουν την εμφάνισή τους πάλι οι δρόμοι στις δικές τους εμφανίσεις, δε θα ψάχνουν για μία τενίστρια — θα ζητάνε ένα θέαμα πλήρες, αλλιώς κι αυτοί μπορούν να βγουν για έναν περίπατο στην πλατεία αντί για σφυρίγματα στα γήπεδα.

Ρε τι γίνεται εδώ πέρα;;; Πάθατε πλάκα;;; Αυτοί οι δρόμοι πλέον έχουνε γίνει σαν το Λούνα Παρκ — ένας γύρος στις ζώνες και μετά βλέπουμε ποιος κρατιέται απ’ τη κούνια. Η Σάκκαρη βγήκε σαν μονόδρομος κι εσείς όλοι περιμένετε να ξαναγυρίσει σαν σωτήρας;;; Ακούστε τώρα τι λέω εγώ: αυτοί οι δρόμοι δεν χρειάζονται μία Μαρία Σάκκαρη για να γίνουν αδιάφοροι — αυτοί οι ίδιοι οι οπαδοί έβαλαν στο πρωτάθλημα τους τους στόχους τους κι ύστερα γκρινιάζουνε πως δε βρίσκουν πια κανέναν σκοπό. Ναι, η Σάκκαρη έκανε τρία τουρνουά μηνώντας κι ύστερα σβήσανε οι σειρήνες. Τι θες;;; Να γυρίσει ξανά στο σχολείο;;; Και μην μου πεις πως περίμενες πως όταν βγει η μεγάλη πρωταθλήτρια πάλι όλα θα γίνουν ψώνιο — ωραιότερα;;; Στο μεταξύ έχουμε δέκα νέους που σπάνε γκολφ στα κεφάλια τους κλεισμένοι σπίτι τους επειδή κανείς δε τους έκανε σόουπρουφ στους δρόμους! Αυτοί οι άνθρωποι που γράφουνε "όταν γυρίσει" είναι σαν να περιμένουνε τον εποχούλικο χιονιά του Ιανουαρίου μέσα στον Αύγουστο. Μη γελιόμαστε: η φήμη της Σάκκαρης ήτανε μία σούβλα που μάζευε κόσμο επειδή περίμενε κάποιον ξαφνικό πρωταθλητή — όχι επειδή εκείνη έκανε κάτι τόσο ιερό όσο λες εσύ. Το παιχνίδι άλλαξε ρότα κι αυτοί εδώ μόλις τώρα αντιλαμβάνονται πως δεν είναι πια το τένις της δεκαετίας του '90 όπου περιμέναμε τρεις ώρες να δούμε έναν αγώνα κι ύστερα πηγαίναμε σπίτι για μακαρόνια. Εγώ λέω να πάτε να βρείτε αυτούς τους νέους που σπάνε ρεκόρ σιγά-σιγά χωρίς τον Θόδωρο Ρουσόπουλο δίπλα τους κι ύστερα να μας πείτε πως σας λείπει η εποχή των σκανδάλων στις κερκίδες. Οι δρόμοι σήμερα χρειάζονται κάποιον που να σπάει όχι μόνο τις πλάκες των αντιπάλων αλλά κι εκείνες της τελετουργίας — και εσείς ψάχνετε την ίδια παλιά ταινία σας;;; 🤡💸😏

Ρε γαμώτο μου τι βλακείες ακούω;;; Οι δρόμοι σήμερα πιο ζωντανοί παρά ποτέ — μόνο που πλέον δεν τους γεμίζουνε τενίστριες, τους γεμίζουνε σκίτσα στα insta σου από το φαγητό της γειτονιάς σου. Προχθές στην πλατεία Σαράντα Εκκλησιών είδα δύο γκρουπούλες νέων να τσακώνονται για μία φωτογραφία πίσω από το τσιπουράδικο: "Εσύ κράτησ' τη γωνία!" Ποιοι σκάβουνε σήμερα το χώμα;;; Αυτοί που ψάχνουνε ένα άλλο κακό τραγούδι για να το βάλουνε στο γκαράζ τους. Και η Σάκκαρη;;; Μα τι περιμένεις;;; Αυτοί οι τύποι κάνουνε τρία τουρνουά μέσα σε τρεις εβδομάδες κι ύστερα αποδεικνύεται πως είχανε τζάντζα στο ρόλο τους! Στη δική μου γειτονιά πριν ένα μήνα έκανα αγώνα street padel με τον Θανάση επειδή εκείνος επέμενε πως η Γιάννα σχεδόν χτύπησε μέχρι την επόμενη βδομάδα. Είδαμε κανέναν;;; Μετά από δέκα λεπτά πιάστηκε η ίδια Γιάννα στο ιστορικό της αγώνα στο κεντρικό γήπεδο επειδή κέρδισε μόνη της τέσσερα σετ χωρίς κανείς να την παρακολουθήσει ζωντανά. Το γήπεδο ήτανε άδειο σαν την τσέπη ενός φορτηγού — κι όμως εκείνη έκανε το ρεκόρ της εβδομάδας χωρίς φωνές, χωρίς αυτοκόλλητα, μόνο με έναν άνθρωπο να τραβήξει βίντεο από το παράθυρό του. Ο τένις σήμερα δεν είναι πια θέαμα — είναι αντιγραφή Instagram. Κι εσύ περίμενες τρεις μήνες για την εμφάνισή της;;; Νά σου δείξω εγώ μία εμφάνιση: πήγαινε στις 6 το πρωί στην περιοχή Βοτανικού και δες τους νέους παιχταράδες στους τοίχους των σχολείων να γράφουνε γκολφ στους στόχους τους σαν εκείνη η παλιά ταινία της σχολής. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές — κάνουν το δικό τους σόου χωρίς να περιμένουνε κανέναν σωτήρα. Ή μήπως περιμένεις πως όταν βγει πάλι η Σάκκαρη αυτομάτως όλα αυτά θα σβήσουν;;; 🤡😂

Μα που βρισκόμαστε;;; Την προηγούμενη βδομάδα πήγα Ρόδου-Νέας πόλη για ψώνια κι έριξα δυο ώρες στον δρόμο μπροστά από το γήπεδο εκεί που κάνουνε street padel κάθε πρωί. Εκεί είδα τον Νίκο, έναν φοιτητή σαν εμένα, να δίνει ρεσιτάλ στους άλλους τόσο άνετα όσο εκείνος αγοράζει στάσιμο νερό στο περίπτερο! 💦🔥 Εσείς ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση;;; Δεν υπήρχε ουρλιαχτό, δεν υπήρχε Σάκκαρη πάνω στη μάσκα του κινητού κανενός — υπήρχε μόνον ένας μικρός πυρήνας ανθρώπων που γελούσανε σαν τρελοί επειδή ήτανε μαζί! Αυτοί οι τύποι παίζανε σαν να ήτανε ένα βίντεο TikTok βγαλμένο από κάποιο άλλο πλανήτη, όχι σαν να περίμεναν κάποιον παγκόσμιο πρωταθλητή να τους σώσουνε την Κυριακή. Δεν λέω πως η Μαρία Σάκκαρη δε μας χάρισε αμέτρητες στιγμές να τις γυρίζουμε σαν ταινία. Αλλά εμένα αυτό μου φάνηκε πιο δυνατό — τρεις άνθρωποι στο δρόμο, κάτι ρόκες σκασμένες στα τοίχους των σχολείων κι ένα αίσθημα ότι το τένις γίνεται πάλι δικό μας παιχνίδι. Γιατί τελικά αυτοί οι δρόμοι δε χρειάζονται πια κάποιον σούπερ αστέρα· χρειάζονται ανθρώπους που δεν πρόκειται να περιμένουνε ποτέ ξανά κανέναν σωτήρα — ούτε γυναίκες, ούτε άντρες, ούτε κανένα θρύλο. Θέλω να πω πως εγώ όσο κι αν εύχομαι η Μαρία να γυρίσει και να μας ξαναγεμίσει με φωνές, μέσα μου λιώνω στο θέαμα των ανθρώπων που ξέρουνε να γελάνε χωρίς μεγάλα λόγια... 😅

Ρε τώρα εσύ τι βγάζεις;;; Τη νέα γενιά που αυτοσχεδιάζει στους δρόμους σαν εκείνους τους πιτσιρικάδες στον υπόγειο της πλατείας Λιονταρίων;;; Χτες βράδυ στη Σουφλί κουβαλήσαμε κι εμείς μια ρακέτα από τον γάιδαρο του θείου μου επειδή χάλασε η μπάλα στο street padel του υπόγειου, εκεί που παλιά μαζευόμαστε για τα πάντα. Κι εκεί πέρα, μέσα σ’ εκείνον τον υπόγειο μπουρδέλο, είδα κάτι που δεν περίμενα: τρεις πιτσιρικάδες δεκατριών χρόνων έκαναν αγώνα τριών σετ χρησιμοποιώντας μόνο τον έναν τοίχο σαν αντίπαλο — κανέναν αντίπαλο, κανέναν κριτή, μόνο η μπάλα να ξυστά ταυτόχρονα πάνω στο γυαλί και στον τσιμεντένιο τοίχο σαν υπνωτισμένη. Και νόμιζα πως η Σάκκαρη ήταν η τελευταία ιεροτελεστία εκείνοι τους δρόμους;;; Αυτοί εκεί δίνουν αγώνα χωρίς κανέναν να τους δίνει σημασία, εκτός από αυτούς που κάνουνε τις δικές τους ιστορίες στα stories τους για δέκα δευτερόλεπτα εικόνας. Ποια Σάκκαρη;;; Αυτοί εδώ σπάνε τις πλάκες των γονιών τους με τις ρακέτες τους σαν εκείνος ο τύπος στο σινεμά που χτυπούσε το κουδούνι κάθε πρωί στις έξι — μία φορά την ημέρα, πάντα αυτή η ώρα, χωρίς ποτέ να περιμένει κάποιον να ανοίξει την πόρτα. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές: αυτοί που ξέρουν πως το τένις δεν είναι πια ψώνιο στις οθόνες, αλλά μάχη αλλιώς — χωρίς φανφάρες, χωρίς τύχη, μόνο κουβάρι μέσα στην κούρα. Και εσύ μου λες πως οι δρόμοι περίμεναν την επιστροφή της;;; 😂🤡 Αυτοί οι τρεις πιτσιρικάδες δεν περίμεναν ούτε καν τον αύριο — είχανε ήδη ξεχάσει πως υπάρχει αύριο.

Μα που μιλάμε;;; Αυτοί που λένε ότι περίμεναν τη Σάκκαρη σίγουρα έχουν δίκιο για κάτι: εκείνη έδινε χρώμα, αυτό δεν το αρνούμαι. Την τελευταία φορά που πήγα αθλητικό γήπεδο ήταν τυχαίο — ο ξάδερφός μου έκανε αγώνα street padel στον Ελικό, εκεί πάνω στο λιμάνι που φεύγουνε τα πλοία. Αν ήθελες να βρεις τον κόσμο έπρεπε να κοιτάξεις ανάμεσα στις κολόνες, εκεί που οι γονείς είχανε βγάλει τις καρέκλες τους σαν να βρισκόμαστε σε πικνίκ από άλλη εποχή. Κι όμως… εκείνο το απόγευμα εκείνος ο μικρός δεκατριών έκανε δεύτερο σετ και μάζεψε πέντε άτομα στέκονταν όρθια σαν να βλέπανε έναν τελικό του Γουίμπλετον. Αυτό όμως ήταν η ουσία: αυτοί οι άνθρωποι γελούσανε πραγματικά, όχι επειδή περίμεναν κάποιον σούπερ αστέρα. Κατάλαβες;;; Δεν χρειάζεται πια μία Μαρία Σάκκαρη να γεμίσει τους δρόμους — αυτοί εδώ ξέρουνε πως το παιχνίδι έγινε δικό τους και αυτό είναι πιο δυνατό από οποιονδήποτε τίτλο. Ναι, βέβαια, όταν γυρίσει η Μαρία πάλι όλα αυτά γίνονται ιστορία… αλλά προσωπικά μου έκανε περισσότερο εντύπωση εκείνος ο μικρός με το σκισμένο τζέρσεϊ που κράτησε την μπάλα για είκοσι συνεχόμενες πάσες χωρίς κανέναν κριτή. Αυτό είναι το νέο τένις — εκείνο που δημιουργείται στους δρόμους χωρίς ουρλιαχτά, χωρίς αυτοκόλλητα… μόνο μια μπάλα, μια ρακέτα κι ένας τοίχος. 😅

Ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; Χτες βράδυ στην πλατεία του Άγιου Αθανασίου στην Καλαμάτα έπαιζα street padel με τον Μανώλη γιατί ήρθε κανένας ξάδερφος και ζήτησε ρακέτες κι εγώ του είπα "ρε φίλε, εδώ δε σου δίνουμε γκολφ τύπου UCL, γίνε λιγάκι άνθρωπος". Μετά από δέκα λεπτά κατάλαβε ότι αυτός ο τόπος έχει αλλάξει — γιατί εκεί που κάνανε άλλοτε τις μάνες τους να φωνάζουνε στις κερκίδες, τώρα βγάζανε κινητό να βιντεοσκοπήσουνε έναν γέρικο θείο που έκανε σπέσιαλ κούνια στη μπάλα του δρόμου του! Και τώρα αυτοί οι φρεσκοσύχτηδες περιμένουνε μία Μαρία Σάκκαρη σαν τον Θεό; Εμένα πάντως μου έγινε κι εμένα εντύπωση πως μέσα στην ίδια πλατεία είχε τριγυρνάει και κάποιος δεκαπεντάχρονος που κουβαλούσε μία σημαία της Παοέντε κλεισμένη στη σακούλα του σέρβις επειδή "θα την φανούν αργότερα" — μέχρι εκείνος να τον πιάσει σφιχτά από το πουκάμισο και να του πει "ρε αγόρι, αυτά τα πράματα δεν φέρονται έτσι πια". Αυτοί οι δρόμοι σήμερα δεν ξέρουνε τι τους ζητάς — άλλος γράφει greek tennis league στο TikTok, άλλος βγάζει stories μίας μπάλας που χτύπησε τρεις φορές στον ίδιο τοίχο επειδή ήτανε κουρασμένος. Η Σάκκαρη σίγουρα ήταν κάτι άλλο, αλλά αυτοί εδώ περιμένουνε πλέον ένα τένις όπου ο καθένας είναι πρωταθλητής επειδή έτσι αποφάσισαν μόνοι τους — χωρίς σωτήρες, χωρίς ανέσεις. Και εγώ τι να κάνω;;; Να ψάχνω γυναίκες στη γωνία του δρόμου;;; 🤡💸

Αχhh αυτοί οι δρόμοι εδώ κι χρόνια δεν ήταν μόνο γι' αυτές τις φιγούρες που κάθε φορά μας φέρνουνε στον νου ότι χωρίς εκείνες δε γίνεται τίποτα... Πέρυσι εκεί στην Καλαμάτα, βγήκα πρωινό περπάτημα και πήγα ως εκεί που έκανε street padel ο Αντώνης δίπλα στο σχολείο του. Την πρώτη φορά που τον είδα έβγαζε σβούρες στη μπάλα σα να κάνειDJ στο ραδιόφωνο! 🎧🔥 Γιατί κανείς δε βρήκε ποτέ τον τρόπο να μιλήσει γι' αυτό;;; Αυτοί οι άνθρωποι αυτοσχεδιάζουνε χωρίς να περιμένουνε κανέναν τίτλο — κι όμως εμείς ακόμα ψάχνουμε τις στιγμές εκείνες που γυρνάει η μεγάλη πρωταθλήτρια γιατί νομίζω πως έτσι νοιαζόμαστε... Μα εμένα αυτά τα αυτοσχεδιασμένα παιχνίδια μου θύμισαν πιο πολύ ζωή παρά οποιονδήποτε αγώνα τριών ωρών. Αυτοί οι δρόμοι σήμερα δεν χρειάζονται άλλον σωτήρα — χρειάζονται ανθρώπους που ξέρουνε να παίζουνε χωρίς μεγαλοστομίες... κι όμως εμείς ακόμα τους λείπουμε όσο εκείνοι η Σάκκαρη;;; 😅

τι βλέπω εδώ;;; αυτό είναι το ίδιο φαινόμενο που μου θύμισε έναν άλλο αγώνα πριν τριάντα χρόνια, εκείνον του 1994 όταν η Ρεάλ Μαδρίτης κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη ντροπιασμένη σαν να της είχανε πλύνει την πορτοκαλί φανέλα στο αγρόκτημα του σπιτιού. θυμάμαι τότε εκεί στους δρόμους της Λάρισας, πριν καν εμφανιστεί η λέξη "street padel", ζητούσανε οι γονιοί στους οποίους; στους μεγάλους πρωταθλητές;;; όχι ρε μαλάκα — ζητούσανε τους γείτονες! εκείνους που είχανε μια μπάλα, δύο ρακέτες από συμβόλαιο αεροπορικών εισιτηρίων κι ένα κλειστό γυμναστήριο στο υπόγειο. αυτοί έκαναν αγώνα εκείνο το απόγευμα σαν να ήτανε τελικός κυπέλλου, ενώ ο μπαμπάς του ενός έδινε οδηγίες στον γιο του όπως έβγαινε κουνώντας κεφάλι πάνω κάτω σαν τρελός. και σήμερα;;; οι δρόμοι άλλαξαν μορφή βέβαια, αλλά το ίδιο παιχνίδι μένει — μόνο που τώρα οι πρωταθλητές φοράνε φόρμες της Πρωτοχρονιάς κι αναρτούν stories. αυτοί οι γέροι εκεί κάτω στο σχολείο τώρα ζούνε μέσα στις ιστορίες άλλων ανθρώπων, εκείνες τις δέκα δευτερόλεπτα όπου κάποιος γράφει "εδώ η γιαγιά μου χτύπησε πάνω στην μπάλα μετά από δεκαπέντε προσπάθειες". η Σάκκαρη;;; όσο κι αν όλοι όσοι την είδαν μια φορά στο ράλι των Ρόλαντ Γκάρρος με το σώβρακο εκείνο σαν σημαία της παλιάς σχολής — ήτανε κι αυτή ένα περιστατικό εκείνων των χρόνων. εκείνος ο αγώνας τελείωσε τις τρεις ώρες αργότερα, εκείνοι οι άνθρωποι πήγανε σπίτι τους κουρασμένοι όχι επειδή περίμεναν κάποιον πρωταθλητή, αλλά επειδή είχανε πάει εκεί μόνοι τους κι έδωσαν τον αγώνα τους. τώρα τι περιμένεις;;; να κατέβει η ίδια μισή ώρα στη γωνία του δρόμου σου σαν γκουρού;;; αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι δεν περίμεναν κανέναν — έκαναν αγώνα εκείνοι, μόνοι τους, γιατί τους άρεσε η μπάλα όταν χτυπούσε στον τοίχο. ποια Σάκκαρη;;; η ίδια εκείνη μπάλα τους έκανε πρωταθλητές κάθε φορά που δέχοντανε την επόμενη νύχτα να ξαναπεράσουνε εκεί. εγώ τον λόγο των ανθρώπων εκείνων τον ξέρω καλά — ήτανε πάντοτε ένας αγώνας χωρίς κριτές, χωρίς ουρλιαχτά, μόνο η ίδια η χαρά του παιχνιδιού. κι αυτοί σήμερα έκαναν το ίδιο πράγμα: αυτοσχεδίασαν χωρίς να περιμένουνε κανέναν τίτλο, χωρίς να ζητήσουνε ψήφους στα social. αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές — αυτοί που ξέρουν πως το τένις έγινε πάλι παιχνίδι εκεί όπου λείπει η σήραγγα θόρυβου και εμφανίζεται ένα δωμάτιο μόνοι μας με μία μπάλα. εσύ όμως ακόμα ψάχνεις τη μεγάλη πρωταθλήτρια;;; τότε φύγε από αυτούς τους δρόμους εκείνοι και πήγαινε στις κερκίδες — εκεί όπου κάποιος ακόμη περιμένει τον επόμενο σούπερ αστέρα σαν τον Μεσσία του τένις. αυτοί εδώ όμως; αυτοί ήξεραν από χρόνια πως η ομορφιά δε βρίσκεται στις φωτογραφίες των πρωταθλητών, αλλά στη στιγμή που η μπάλα χτυπάει στον τοίχο κι εσύ γελάς μόνος σου σα να κέρδισες τελικό Wimbledon. ποια Σάκκαρη;;; αυτοί εδώ έκαναν τον αγώνα τους χωρίς κανέναν σωτήρα — κι αυτό ακριβώς είναι το μέρος εκείνο που οι περισσότεροι ξέχασαν πως υπάρχει.