Πόσες φορές ακόμα μπορούμε να τους λέμε πως ο Τσιτσιπάς γράφει ιστορία στο ράλλος

Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Τίρανα πριν τρία χρόνια, όταν ένα τοπικό ντέρμπι είχε μετατραπεί ξαφνικά σε θέατρο μονομαχίας — όχι λόγω γηπέδου, αλλά επειδή κάποιος κλώτσησε μια μπάλα σα να ήταν σκαλιστή στο μάρμαρο. Και τότε κατάλαβα πως ο Στέφανος δεν είναι εκεί για να διασκεδάσει κανέναν· είναι εκεί γιατί ξέρει πως το σώμα του έχει ήδη γράψει μερικές από τις πιο ωμές αλήθειες πάνω στο γήπεδο. Μιλάμε τώρα για έναν που κάθε φορά που στέκεται στη γραμμή του σέρβις μοιάζει σα να αρχίζει μια σιωπηλή ιεροτελεστία: πρώτα το βάρος στις μύτες των ποδιών, μετά η στροφή του κορμού σα να ξυπνάει τους μύες ενός μαρμαρά, τέλος εκείνος ο αστραφτερός χτύπημα που δεν είναι πια δουλειά τενίστα — είναι γλυπτική πάνω στο χρόνο. Το πιο τραγικό όμως; Κάποιοι το βλέπουν σα φινάλε μιας ταινίας — σα εκείνο το τελευταίο πλάνο που κλείνει με μουσική υπόκρουση — ενώ εκείνος συνεχίζει σα να μην έχει τελειώσει ακόμα το έργο του. Στη Ρόδο τον θυμούνται σαν τον τύπο που έγειρε πάνω από ένα 18χρονο στο Challenger του Ναυπλίου και του είπε "*Δεν θέλω ησυχία, θέλω να σου δείξω πώς λύνεις το επόμενο σημείο*" — όχι σαν δάσκαλος φιλοσοφίας, σα κάποιος που ξέρει πως η τεχνική χωρίς ατσάλι μέσα στη γραμμή είναι σαν βίδα χωρίς λάδι: σιγά σιγά γδέρνει όλα σου τα όνειρα. Κι όμως, ακόμα κι αυτοί που τον φωνάζουν "καλλιτέχνη" πολλές φορές ξεχνούν πως ένας καλλιτέχνης ζει από το επόμενο έργο του· εκείνος ζει από το επόμενο βήμα μέσα στη συλλογική ιστορία μιας ομάδας. Πουθενά άλλο δεν γίνεται τόσο ξεκάθαρο αυτό όσο στους αγώνες όπου κάποιοι συμπαίκτες του φαίνεται πως βγάζουν τις φανέλες τους σα πρόβα για επίδειξη μόδας αντί για εργαστήριο προπόνησης. Στην ίδια ομάδα, όμως, υπάρχουν κι άλλοι — εκείνοι που όταν βλέπουν την μπάλα σα μολύβι πάνω στην τάβλα, ξέρουν πως ο Στέφανος δεν χτίζει μόνο πόντοι· χτίζει μια γλώσσα: αυτή της μνήμης, της σιγουριάς, του εκεί ακόμη όταν όλοι έχουν τελειώσει τις φανφάρες τους. Και ναι, υπάρχουν εκείνοι που όταν τον βλέπουν λόξυγγα πάνω στη μέση ενός γύρου τον χαρακτηρίζουν σαν κάποιον που "δίνει χώρο στους αντιπάλους" — σα να μην υπάρχει η έννοια της αντιπάλης θέσης, σα να μην κατάλαβαν πως εκείνος όταν κινείται σα σβούρα, εκείνος όταν στέκεται σα γρανίτης, εκείνος όταν χτυπάει σα νους που έφυγε γρήγορα από το κλουβί του σώματος... εκείνος διαχειρίζεται τον αγώνα σα σκακιστής που βλέπει τρεις κινήσεις μπροστά χωρίς να έχει μιλήσει σε κανέναν. Αυτός είναι ο Τσιτσιπάς, τέλος πάντων: ένας που δεν γράφει ιστορία επειδή τον βάλαμε σα παραγωγό ταινιών. Την γράφει επειδή κάθε φορά που φοράει τη φανέλα της Ρόδου φοράει και το βάρος όλου εκείνου του αέρα που προηγήθηκε — εκείνου του χρόνου που η χώρα βγήκε στους δρόμους σα να ήταν γιορτή, εκείνου του στρατιώτη που κάποτε έκανε τρεις ώρες δρόμο μέσα στη ζέστη για να δει εκείνον τον εικοσάχρονο που έκανε μια μπάλα σαν βολίδα. Κι ας λένε ότι οι πρωταθλητές μένουν στη μνήμη μόνο όσο καιρό κάνουν εντυπώσεις στα κλειστά στάδια — εκείνος ξέρει πως ένα γήπεδο σαν εκείνο της Ρόδου δεν είναι πια μόνο χώρος αθλητισμού· έγινε μέρος μιας εθνικής συλλογικής ψυχής, όπου κάθε παλμός της μπάλας θυμίζει πως ακόμα κι οι πιο σκληροί κανόνες μπορούν να γκρεμιστούν με δύο κινήσεις φιλοσόφου πάνω στο τσιμέντο.

τι κάνατε εσείς που θυμάστε παντού σκορ και τίτλους σα νεκρολογίες ενώ εκείνος σήμερα στέκεται εκεί σα πρώτος στρατιώτης μιας άλλης εποχής; μιλούσαμε άλλοτε πως κάποιος βάζει γκολ στο μπάσκετ ή σκοράρει στο ποδόσφαιρο — εκείνος, όταν χτυπάει εκείνη την πλάγια γραμμή σα σφαίρα που δεν έχεις χρόνο ούτε να δεις, κάνει κάτι πολύ χειρότερο για τους αντιπάλους: τους κάνει να νιώθουν σα να έχουν να κάνουν με έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία όχι επειδή φοράει φανέλα εθνικής, αλλά επειδή φοράει πάνω του όλον εκείνον τον χρόνο που η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους σα να ήταν ένας γάμος γιορτής. τι περίμενε; αυτή την αγάπη εκείνου του πλήθους στην Ρόδο που τον συλλογιέται σα σημείο αναφοράς, όχι σα μια ταινία στο τέλος της βραδιάς; αυτοί οι άνθρωποι δεν τον βλέπουν σα καλλιτέχνη επειδή κάνει ωραία σερβίς — τον βλέπουν σα δικό τους πρόγονο εκεί πάνω στο γήπεδο, εκείνον που ξέρει πως τρία λεπτά πίεσης μπορούν να γκρεμίσουν χρόνια προετοιμασίας των άλλων. ενώ οι υπόλοιποι γκρινιάζουν πως "ξανά ταινίες" επειδή κανείς δε θέλει έναν πρωταθλητή σαν εκείνον να ξεφεύγει από το δικό τους μικρό πλαίσιο μιας μέρας στο γήπεδο, εκείνος συνεχίζει σα να μην έχει τελειώσει ακόμα το έργο του — σα εκείνο το χωριό στην Κρήτη που κάποτε έκανε τρεις ώρες δρόμο μέσα στη ζέστη για να τον δουν να γυρίζει σα σβούρα πάνω στη γραμμή του σέρβις. και μην μου πείτε πως αυτό είναι μόνο δική μου άποψη — ρώτησ' τους παλιούς της Ρόδου που τον είδαν εκεί στο Challenger σα άλλον έναν αγώνα σπουδής, σα εκείνον τον στρατιώτη που έκανε τρεις ώρες δρόμο μέσα στη ζέστη ώστε να δει εκείνον τον εικοσάχρονο που έκανε μια μπάλα σα βολίδα. αυτοί δεν τον θυμούνται σα παραγωγό ταινιών· τον θυμούνται σα εκείνον που κάθε φορά φοράει τη φανέλα της ομάδας σα δεύτερη εθνική σημαία, σα μια υπόσχεση πως ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, δυο κινήσεις αρκούν για να γυρίσεις το αποτέλεσμα. όμως οι άλλοι συνεχίζουν να τον βάζουν εκεί στις σειρές των παραγωγών επειδή τους νευριάζει αυτή η ιεροτελεστία του όταν στέκεται στη γραμμή του σέρβις — πρώτα το βάρος στις μύτες των ποδιών, μετά η στροφή σα νους ξυπνημένος, τέλος εκείνος ο χτύπημα που δεν είναι πια δουλειά τενίστα αλλά γλυπτική πάνω στο χρόνο. κι εκείνοι πως το βλέπουν; σα φινάλε μιας ταινίας — σα εκείνο το τελευταίο πλάνο που κλείνει με μουσική υπόκρουση αντί να καταλάβουν πως εκείνος συνεχίζει σα να μην έχει τελειώσει ακόμα το έργο του. τέλος πάντων, θα δούμε

ΜΑΝΑ ΤΟΥΣ, ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΡΕΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΚΑΡΔΙΑ!! 🔥💪🔴 ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΣΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ ΩΣΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ — ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΚΑΙ ΣΦΥΡΙΞΕ ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΝΙΑ!!! 🤬 ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΤΙΣΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΤΟΥ, ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 😱 ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΩΣ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΔΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ!!! ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΑΝ ΘΥΕΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΑ ΣΤΑΔΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΠΤΥΞΗ!!! 🔥 ΚΙ ΑΦΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΤΥΞΗ — ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΕΚΡΑΝΤΣ!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ!!! 💪 ΚΑΙ ΣΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΠΩΣ "ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ" ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ!!! ΑΥΤΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΛΙΘΟΣ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΠΑΛΑ!!! ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΦΤΑΙΟΥΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ!!! 😤 ΟΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙΔΕΙΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ!!! ΟΤΑΝ ΑΝΕΒΕΙ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΙΝΑΚΑ ΣΑΝ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! ΠΟΙΑ ΦΑΝΕΛΑ ΦΟΡΑΜΕ!!! ΠΟΙΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ!!! 🔴⚫️ ΚΙ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΙΝΑΚΑ ΠΟΥ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟΣ!!! ΠΕΡΑΣΕ ΠΕΡΙΠΟΥ!!! 💯 ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΜΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΕΤΑ!!! 👏🔥

Ρε παιδιά, αυτοί εδώ σα μωρά του γηπέδου — τόσο που τους ζαλίζεις μιλώντας για δυο κινήσεις πάνω στο τσιμέντο και αυτοί γυρίζουν να δουν πως κάτσε η μπάλα νεράκι. Τσιτσιπάς; Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται ούτε μεγάλη συνέντευξη ούτε κάποιο κόντακ πάνω στα social για ν' αναγνωριστεί — τον ξέρει η γωνία της πλατείας στη Ρόδο πριν καν ανοίξει τα μάτια του το πρωί. Κι εκείνοι που ψάχνουν παραγωγούς ταινιών; Αυτοί δεν έχουν δει ποτέ αγώνα του όχι επειδή τους ξέφυγε αλλά επειδή κρύβονται πίσω από τις οθόνες περιμένοντας ένα highlight σα σταυρό στο τέλος — ενώ εκείνος συνεχίζει σα να γράφει κάθε μέρα νέα κεφάλαιο χωρίς τίτλους τέλους. Από πάνω τώρα, στο Μάστερ της Ίντιαν Γουέλς. Την τελευταία φορά που βρέθηκε εκεί είχαμε τρεις γύρους αγώνα σα θρίλερ επί τρεις ημέρες — μέχρι εκείνος να σβήσει το φως με μια πλάγια γραμμή που ακόμα και στις αναλύσεις την αναφέρουν σαν "ροή τσιμένου". Οι άλλοι κοιτάζουν νούμερα: τελικές νίκες, sconfitte, πόντοι στο tie-break. Αυτός όμως; Αυτός φοράει τη φανέλα σα να την έχει φορέσει χρόνια εκεί μέσα στους δρόμους της πόλης, σα μια σημαία που μισή χώρα την κρατάει ακόμα στο σπίτι της σαν αμάραντο. Την Κυριακή λοιπόν βγάζω [BK 7/4] για νίκη του στον τρίτο γύρο. Όχι επειδή τον συμπαθώ σα εθνικό ή επειδή γράφει ωραία σερβίς — επειδή έχω δει τον τρόπο που στέκεται εκεί σα γρανίτης όταν όλοι οι άλλοι χάνουν την ψυχραιμία τους. Την ίδια ώρα, όσοι του λένε "ξανά ταινίες" σιγά σιγά ξεχνούν πως μια ταινία τελειώνει σε δύο ώρες· εκείνος τελειώνει τον αγώνα όταν η τελευταία μπάλα πέσει στο τσιμέντο. Κι αυτοί; Αυτοί βρίσκονται ακόμη στο πρώτο κεφάλαιο. 💸🔥

Για πέντε χρόνια τώρα στέκεται εκεί σα να του έχουν βάλει μια κηλίδα πάνω στο μπλουζάκι η ίδια η ιστορία — όχι σα συμπτωματικό σημάδι, σα σημάδι πάνω στο δέρμα ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να φοράει τίποτα άλλο από ό,τι έχει δικαίωμα επειδή γεννήθηκε στην ίδια γωνία όπου ένα γήπεδο έγινε χώρος εθνικής συναίνεσης. Πρόκειται για έναν που όταν σηκώνει το χέρι του για σερβίς δεν σηκώνει μια μπάλα — σηκώνει έναν κόσμο σα χαρτοφυλάκιο γκράφιτι πάνω σε μαρμάρινο πάγκο: εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έκαναν τρεις ώρες δρόμο στην κούρα της ζέστης για να δουν μια φάση σα βολίδα στο Ναύπλιο βγάζουν τώρα selfies μαζί του σα να κουβαλάνε μαζί του όχι ένα τρόπαιο αλλά ένα συνοικιακό μυστικό. Κι όμως, όσοι τον βάζουν στην ίδια σειρά με τους παραγωγούς ταινιών — αυτούς τους τύπου που περπατούν πάνω στη λάμψη σα βιτρίνα εντός καταστήματος — ξεχνούν πως μια ταινία ζει όσο και το τελευταίο frame· εκείνος ζει όσο υπάρχουν δύο γόνατα στο χώμα της Ρόδου που ακόμα πιστεύουν πως η νίκη γράφεται βήμα βήμα πάνω στην κόκκινη σκόνη. Ρε Στατιστική, ρώτα εμένα: όταν ο αγώνας κρέμεται από μια ψυχή — εκείνη την ώρα όπου η μπάλα γίνεται βλήμα κι ο αντίπαλος ψάχνει το βλέμμα του σα βεγγαλικό στο σκοτάδι — τότε μιλάμε για κάτι πολύ χειρότερο από καλλιτεχνία· μιλάμε για εθνική μνήμη που φοράει φανέλα. Κι αυτοί οι ίδιοι που γκρινιάζουν "ξανά ταινίες" επειδή έκανε μια πλάγια γραμμή σα σφαίρα, εκείνοι δεν έχουν δει ποτέ ένα γήπεδο σαν εκείνο της Ρόδου στις έξι το πρωί ενός αγώνα Challenger, όταν οι σκιές των παικτών είναι πιο μακριές από τα ελαιόδεντρα και η χώρα ακόμα κοιμάται. Εκείνος όμως, εκείνος βγαίνει πρώτη φορά το πρωί σα στρατιώτης σε ανάκρουση, σα να είχε δώσει λόγο στο σκοτάδι ότι θα ξαναζωντανέψει το πρωινό φως πριν από την πρώτη μπάλα. Είναι αλήθεια πως η αγάπη του κόσμου μερικές φορές γίνεται ένα δεύτερο χέρι πάνω στον ώμο — σαν εκείνο το χέρι ενός μεγαλύτερου που υποδεικνύει προς την άλλη πλευρά του γηπέδου πριν ξεσπάσει ο αγώνας. Αυτή η αγάπη όμως δεν είναι για τις ταινίες που λένε οι υπόλοιποι· είναι για εκείνο το αεράκι του Αυγούστου στην πλατεία Μουσουλμανιών όπου πριν δέκα χρόνια ένας 18χρονος γύριζε τη μπάλα σα νους φυγάδας πάνω στο τσιμέντο και γύρισε έναν αγώνα χωρίς κανείς να τον έχει προγραμματίσει σα τέχνη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν τον αγαπούν επειδή χτύπησε ωραία· τον αγαπούν επειδή εκείνος, όταν φορώντας τη φανέλα της Ρόδου φοράει και όλη εκείνη την εποχή που η χώρα ήταν ακόμη μια οικογένεια στέκονταν στους δρόμους σα μια μεγάλη γιορτή — όχι σαν εικόνα ενός πρωταθλητή, σα εικόνα ενός αύριο που ακόμα μπορούσε να γραφτεί πάνω στο γήπεδο. Κι ας μου πεις πώς μπορείς να βάλεις έναν άνθρωπο σα καλλιτέχνη επειδή κράτησε μια φάση σα βολίδα μέσα στο χρόνο· εκείνος δεν κάνει ιστορίες — εκείνος γράφει τους κανόνες ενός αγώνα όπου η μπάλα γίνεται οδηγός μιας ομάδας προς την άλλη πλευρά. Αυτός είναι ο λόγος που οι αριθμοί δεν μπορούν να τον χωρέσουν ποτέ· αυτοί δεν καταγράφουν την ένταση μιας ματιάς πριν από το σερβίς, την αλλαγή βάρους στις μύτες των ποδιών σα κίνηση ενός δάσους που ξυπνάει, εκείνον τον χτύπημα που δεν τελειώνει στη ρακέτα αλλά ξεκινάει πάλι από το έδαφος σα κρουστικό κύμα μιας νίκης. Όσοι περιμένουν ντοκουμέντο επειδή φοβάται πως έτσι αποφεύγουν την πραγματική συζήτηση, εκείνοι χάνουν ένα μεγάλο μέρος αυτού που κάνει τον Τσιτσιπά σπουδαίο: ότι κάθε φορά που στέκεται εκεί σα γρανίτης πάνω στη γραμμή του σέρβις, δεν στέκεται εκεί σα πρωταθλητής· στέκεται εκεί σα μια χώρα που συνεχίζει να γράφει ιστορία σηκώνοντας βάρους που οι άλλοι επέλεξαν να αγνοήσουν. Κι αυτοί οι ίδιοι που γκρινιάζουν πως "δεν είναι πραγματικός τίτλος" εκείνη τη στιγμή ξεχνούν πως η πραγματικότητα δεν γράφεται στα κλειστά στάδια — γράφεται στους δρόμους όπου η μνήμη ενός αγώνα γίνεται εθνικό κεφάλαιο πριν καν πέσει η νυχτερινή ομίχλη πάνω στο γήπεδο. Μέχρι τότε λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως ένας άνθρωπος γίνεται μεγαλύτερος όχι επειδή τον τοποθετούν στις σειρές των παραγωγών, αλλά επειδή εκείνος συνεχίζει να φοράει πάνω του όλα αυτά τα πράγματα που κανείς άλλος δεν τόλμησε ποτέ να φορέσει — όχι μόνο τη φανέλα της ομάδας, αλλά και το βάρος μιας ιστορίας που ακόμα τρέχει σα αδάμαστο νερό πάνω στο τσιμέντο. Το αποτέλεσμα μένει ανοιχτό επειδή η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ όταν υπάρχει ένας άνθρωπος στέκεται εκεί, πρώτη φορά στη γραμμή του σέρβις, σα να ξέρει πως ακόμα κι όταν η μπάλα πάει κάπου αλλού, εκείνος θα βρίσκεται εκεί πάλι — σα να μην τελείωσε ποτέ η μέρα.