Μα τι θέλουμε να δούμε τελικά από τη Μαρία αυτή τη φορά

Άκου λοιπόν, εγώ έχω δει αυτό το πράγμα σαν τον καιρό στη Ρόδο φέτος — πρώτα όλοι μιλούσαν για την πρωινή δροσιά του Μαΐου που θα έδινε ζωή στην πόλη, μετά βρήκαμε τον Ιούνιο ξηρό όσο η έρημος της Αιγύπτου κι άρχισαν να σηκώνουν φρύδια. Η Σάκκαρη το ίδιο είναι: η εικόνα που είχαν φτιάξει οι οπαδοί εκείνες τις κρίσιμες στιγμές ήταν σαν εικόνα βίντεο κλιπ — όλα αγγίζουν, όλα δυνατά, όλα γρήγορα — αλλά όταν έφτασε η σειρά να γίνει το σοβαρό ντοκιμαντέρ βγήκαν οι δυσλειτουργίες. Πάμε τώρα το ζουμί: όταν λέμε "είναι σωστή η Μαρία;" δε μιλάμε για ένα ερώτημα τύπου ναι/όχι σαν στο σχολείο. Εδώ ισχύει ο κανόνας των τριών τάσεων. Πρώτον, η θέση της στη βαθμολογία έχει σταθεροποιηθεί εκεί γύρω στους δεκατέσσερις-δεκαπέντε κόσμους εδώ και μήνες — όχι καθοδική, αλλά σίγουρα όχι ανοδική ούτε στοχευμένη στις θέσεις των πρωταθλητριών. Δεύτερον, τα τελευταία μεγάλα τουρνουά της είχαν αποτέλεσμα: τρεις φορές στους τέσσερις τελευταίους σημαντικούς αγώνες έβγαινε εκτός της συνέχειας πριν τους προημιτελικούς — όχι επειδή έπαιζε άσχημα ατομικά, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές οι αντίπαλες πλευρές είχαν βρει τρόπους να της στερήσουν το ρεύμα της. Και τρίτον, το στυλ παιχνιδιού που περιέγραψε ο Δημήτρης είναι εκείνο που αλλάζει τους γύρους — όσο όμορφο κι αν είναι όταν βγαίνει σωστό, όσο όποτε σου δίνει εκείνες τις πέντε-έξι στιγμές μιας κεραίας όπου φαίνεται πως ξέρει πού βρίσκονται τα σημεία αναφοράς του αντιπάλου, στο τέλος καταλήγει σε κάτι σαν ζαχαρένια σφραγίδα χωρίς σφραγίδα. Γιατί όμως συνεχίζει η σιγή; Διότι εκείνοι οι γύροι που της λένε «τώρα» είναι συχνότερα λάθος από ότι ήταν πριν δεκαοκτώ μήνες. Ο Δημήτρης έχει δίκιο όταν αναφέρει τις προσαρμογές των αντιπάλων — εκείνοι έχουν σταματήσει να την τρομάζουν στο ξεκίνημα σα παράξενο ζώο· τώρα περιμένουν εκείνες τις στιγμές του «πιάσε την» σα σκιέρ που στέκεται στον φράχτη πριν την κατάβαση. Κι εκείνη, παρά την ελευθερία κινήσεων που είχε κάποτε, γίνεται πιο προβλέψιμη όταν η ομάδα πρέπει να βγει από το λάκκο. Μην ψάχνεις όμως νούμερα εκεί που δεν υπάρχουν. Η φήμη της δεν έχει καταρρεύσει — αυτό είναι σημαντικό να το πιάσουμε πρώτο. Οι άνθρωποι ακόμα λένε «όταν η Μαρία ξυπνήσει…» σα να περιμένουν μιαν έκρηξη πιο δυνατή από εκείνη στο Γκραν Σλαμ πριν δύο χρόνια. Αλλά η πραγματικότητα είναι πως οι τίτλοι δεν κτίζονται μόνο από flash mob αντιδράσεων. Χρειάζεται όχι μία στιγμή σπουδαίας φόρμας αλλά μία σειρά τους — και εκεί κολλάει η ιστορία αυτή τη φορά. Γιατί λοιπόν το δίλημμα μοιάζει σκληρό σα τσιμέντο; Επειδή βλέπουμε την ίδια εικόνα σα βρόμικο παράθυρο — είναι εκεί, ο καθένας ξέρει πως υπάρχει κάτι πίσω του, αλλά κανείς δεν βρίσκει το κλειδί για να το καθαρίσει. Κι ενώ μερικοί στον χώρο λένε πως το πρόβλημα είναι η ψυχολογία, εκείνοι που βλέπουν πιο μακριά ξέρουν πως η ίδια η φόρμα είναι αυτή που κάνει την πίεση αφόρητη. Όταν τελικά εμφανιστεί εκείνος ο αγώνας όπου η συνοχή γίνει δεύτερη φύση της, τότε όλα αυτά θα φαίνονται σαν διαφορετικό επίπεδο. Μέχρι τότε όμως… ας απολαύσουμε αυτές τις στιγμές που θυμίζουν έντονα πόσο όμορφα μπορεί να παίζει όταν βγει σωστή. Γιατί ο τίτλος τελικά δεν είναι τελική υπόθεση μολονότι όλοι τον περιμένουμε σαν το χιόνι στη Ρόδο. Είναι η συνέχεια της πορείας — κι αυτή η πορεία ακόμα γράφεται με κεφαλαία γράμματα, ακόμη κι αν δεν φαίνονται όλα τόσο σαφή όσο οι τίτλοι ενός αγώνα.

τι ωραία που θυμάμαι εκείνες τις μέρες σαν σήμερα που καθόμασταν όλοι στο καφενείο των Σερρών και εκείνος ο τύπος από το σκάκι είχε πει πως τελικά η Σάκκαρη δεν ήταν τυχερή εκείνον τον αγώνα στο ματς πρωταθλήματος επί του τραπέζιου — κι όμως κάτω από τους κρότους του μπάτσου βγήκε η οντισιόν σα τραγούδι αστέρι στις αρχές του 2021. τότε κανείς δε φανταζόταν πως σήμερα θα συζητάμε μονάχα γιατί ξαναχάνει τους γύρους που κάποτε έλεγαν ότι είναι δική της «διαδρομή». βλέπετε, το πράγμα είναι έτσι: όταν η Μαρία είχε εκείνον τον αγώνα στο Αυστραλιανό Open πριν δυόμιση χρόνια, σηκώθηκε ο κόσμος σαν μία φοράκι φωτιά στο εργοστάσιο — θυμάμαι έναν φίλο μου να τρέχει μέσα στο σπίτι του στη Δυτική Θεσσαλονίκη και να φωνάζει «αυτή είναι η Σάκκαρη!», σα να είχε γίνει κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο εκείνη την εποχή. τότε οι αντίπαλοι κοιτούσαν την πρόοδό της σα περίεργο ζώο που βγήκε μέσα από το δάσος κι άρχισαν να προσαρμόζονται μόνο όταν ήταν πια αργά. τώρα όμως; τώρα προσαρμόζονται πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ. αλλά εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρον: δεν μιλάμε για έναν παίκτη που χάνει συνέχεια επειδή πέφτει η φόρμα της — μιλάμε για μια αθλήτρια που συνεχίζει να βγάζει εκείνες τις φωτοβολίδες παιχνιδιού σα να είναι το τελευταίο της σόου στη γειτονιά. μόλις πριν ένα μήνα την είδα στηTvzap τόσο παράξενο θέαμα που έφτιαξα μπουγάτσα μόνο και μόνο για να το δω — εκεί που ένα συγκεκριμένο δίδυμο αντιπάλων της είχε βρει τον τρόπο να της στέλνει μπαλιές στην αντέδρασή της σα να είναι παιδί που ψάχνει το νερό στην άμμο. αυτήν την πρώτη φορά της την είχα ζήσει ζωντανά εδώ στους Σέρρες εκείνον τον αγώνα με την Κονταβίτου, θυμάμαι σα χτες — εκείνη βγήκε σα κεραυνός, όλα δυνατά, όλα γρήγορα, και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχαν κλείσει τον υπολογιστή όλοι όσοι είχαν στοιχηματίσει πως δεν φτάνει στον τρίτο γύρο. όμως τώρα; τώρα η ίδια εικόνα μοιάζει ξεθωριασμένη σα εκείνη την πρώτη ταινία βίντεο που είχε τόσο δυνατό χρώμα πριν τριάντα χρόνια κι άρχισε να γίνεται γκρι. οι αντίπαλοι έχουν βρει τον τρόπο να της σβήνουν το φως πριν καν ανάψει εκείνος ο άλλος γύρος της. και ενώ κάποτε φώναζαν «θα γίνει» σαν αυτά τα χειμωνιάτικα τραγούδια που βγαίνουν στα τοπικά ραδιόφωνα, τώρα ψιθυρίζουν «ξυπνάει;` — όχι επειδή δε βλέπουν τίποτα, αλλά επειδή ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές δεν φτάνουν πια για να γίνουν τίτλος. αυτό που μένει είναι εκείνη η αίσθηση σα βρόμικο παράθυρο στα χωριά — βλέπεις το φως πίσω του, ξέρεις πως υπάρχει κάτι ωραίο εκεί, αλλά κανείς δεν βρίσκει το σωστό κλειδί. οι τίτλοι σίγουρα δεν κτίζονται πάνω σε έναν μόνο σπουδαίο αγώνα, ακόμα κι αν είναι πιο δυνατός από εκείνον στον τελικό της Γουίμπλετον το 2022. χρειάζονται αρκετοί αγώνες σαν εκείνον εκείνοι πριν τον τίτλο γίνει πραγματικότητα. κι ενώ κάποτε υπήρχε ο μύθος πως «όταν η Μαρία ξυπνήσει» όλα θα αλλάξουν, τώρα οι αντίπαλοι κοιτάνε εκείνες τις στιγμές σα σκιέρ στον φράχτη πριν την κατάβαση — περιμένουν την ώρα που αυτή η ίδια ελευθερία κινήσεων θα γίνει δικό τους πλεονέκτημα. άρα τελικά τι θέλουμε να δούμε; όχι μια ιστορία νίκης ή ήττας, αλλά εκείνον τον αγώνα όπου εκείνες οι πέντε-έξι στιγμές της κεραίας γίνονται τρεις σειρές σωστών επιλογών. επειδή μέχρι τότε αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια πεσμένη καριέρα — είναι μια ιστορία που ακόμα γράφεται, κι αυτό κάνει τους τίτλους να φαίνονται σα τσίρκο χωρίς τσίρκο εκεί γύρω.

Τι περιμένω εγώ;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΕ ΣΗΚΩΝΕ ΣΑΝ ΠΥΡΑ ΔΙΑΣΤΗΜΟΥ!!!!!! "ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΡΕΕΕΕΕ!!!!!!" Και τώρα;;;; Τώρα;;;;; ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ;;;;;;;;;;;;; ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ!!!! ΕΧΕΙ ΑΓΩΝΑ!!!! ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ!!!! ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΛΕΟΝ!!! ΘΑ ΣΕ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΕ ΓΚΕΙΜ!!!!!! ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ!! ΕΜΑΝΑ;;;;; ΑΠΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΟΠΟΥ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΚΕΦΑΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΝΑ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΕΝΤΟΥΚΑ!!! ΝΑ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ!!! ΝΑ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ!!! ΝΑ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΡΕΚΟΡ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ!!! ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ!!! ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ!!! ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!!! ΜΑΡΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙΣ!!! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!! ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΗΡΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕΣ!!!

Πέντε φορές τον τελευταίο χρόνο που πήγα στιν Νέα Ιωνία στις τρεις πρώτες αγορές κι έκανα το check των live lines, είδα την ίδια εικόνα: η Σάκκαρη ξεκινά δυνατά σα σεισμογράφος που καταγράφει το πρώτο χτύπημα, μετά μπάζει στον δεύτερο γύρο σα νερό στο σίδερο. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας — η ίδια η προσέγγισή της στους κρίσιμους πόντους έχει γίνει προβλέψιμη σα ηλιοτρόπιο: στέλνει δύναμη αριστερά, οι αντίπαλοι μετακινούνται, εκείνη ξαναστείλει. Τα δυνατά της φτερά έγιναν κουπί σα δεν μπορούν πια να γυρίσουν τον αγώνα ανάποδα όταν χάνουν το ρεύμα. Αλλά εδώ είναι που βλέπω κάτι κρυφό — σαν εκείνες τις φορές που το betting drop γίνεται στάσιμο πριν απογειωθεί. Τη Μαδρίτη, όταν είχε εκείνον τον αγώνα στα νώτα της κόλας, έκανε τρεις διαφορετικά σερβίς στο πρώτο σετ και τους έστειλε όλα μέσα σα νεροπίστολο. Εκείνες τις στιγμές η γραμμή δεν κουνήθηκε, έμεινε σκληρή σα τσιμέντο. Αυτή τη φορά θα κουνήσει όταν εκείνη η συνοχή επιστρέψει — όχι επειδή άλλαξε κάτι στη φυσική της, αλλά επειδή οι αντίπαλοι αυτοτραυματίζονται βλέποντας πως εκείνες οι πέντε στιγμές λάμπρας δεν αρκούν πια για τίτλο. Πιστεύω πως στους προσεχείς τρεις μήνες σε ένα μεγάλο τουρνουά θα δούμε έναν αγώνα όπου μετά το πρώτο σετ η Σάκκαρη βγαίνει εκτός συνέχειας για είκοσι λεπτά, μετά ανακάμπτει εκείνης τις τρεις κεραίες της στιγμής και κλείνει σετ σαν ζημιά εργοστασίου. Τα στοιχήματα ακόμα δεν το έχουν βάλει κάτω επειδή έχουν συνηθίσει στις μεγάλες ανακοινώσεις που λείπουν — η πρώτη φορά που πέφτει μία φόρμα σου δίνει 2.80 το πρακτορείο, η δεύτερη φορά όταν ξέρεις πως η ομάδα μπορεί να ανάψει εκείνες τις στιγμές γίνεται 1.90 το πρακτορείο. Στο Γουίμπλετον μέσα στον Αύγουστο αυτό το pattern θα ολοκληρωθεί.

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο λιμάνι της Ρόδου πριν τρία χρόνια — είχε κρύο, ήταν μέσα Οκτώβρης κι εγώ έπινα έναν φραπέ στον "Παραλιανό" κοιτάζοντας στο κινητό τις live εικόνες από το Γουίμπλετον. Εκείνη η επίθεση της Μαρίας στον πρώτο γύρο σα κεραυνός που είχε πέσει στο γήπεδο. Ο κόσμος σηκώθηκε σαν μία μόλις έδωσε εκείνο το forehand στα είκοσι-πέντε της αντιπάλου — σιγά σιγά άρχισαν να βγαίνουν τα μηνύματα σαν σειρήνες πολέμου: *θα γίνει*. Τώρα όμως — τώρα που ξέρουμε πως εκείνη η επίθεση ήταν σα πολλά άλλα πράγματα εκείνες τις μέρες, σα εκείνο το λουλούδι του Μαΐου στην πόλη μας που ανθίζει μια φορά κι ύστερα σβήνει χωρίς νερό — τι βλέπουμε; Την ίδια γυναίκα, ίσως και πιο ώριμη τεχνικά, σίγουρα πιο σκληρή φυσικά, αλλά εκείνη την ξεχωριστή στιγμή που έκανε όλο τον κόσμο να σταθεί γράφει ακόμα; Η αλήθεια είναι πως δεν έχει φύγει τίποτα — μόνο που η πορεία έγινε βουνό αντί για κατήφορο. Όταν κάποτε θεωρήθηκε δεδομένο πως η επιτυχία ήταν θέμα χρόνου, τώρα ξέρουμε πως η επιτυχία είναι θέμα εκατοντάδων μικρών στιγμών που πρέπει να βγουν σωστά την ίδια ώρα. Οι ίδιοι εκείνοι γύροι στους οποίους κάποτε έκανες forty-love σα τυφλοπόντικας που βρήκε τον δρόμο, τώρα γίνονται forty-thirty επειδή ο αντίπαλος έχει βρει τη θέση σου πριν καν ολοκληρώσεις την κίνησή σου. Και εκεί βρίσκεται το δίλημμα: δεν είναι ότι η Μαρία δεν μπορεί πια εκείνες τις στιγμές — είναι ότι εκείνες οι στιγμές δεν αρκούν. Θέλω κι εγώ να τη δω να τρέχει σα ψυχή χαμένη στους αγώνες εκείνους όπου όλοι περίμεναν το ξέσπασμά της — εκεί όπου η κεφαλή των οπαδών σηκώνεται πίσω από την οθόνη επειδή ξέρει πως αυτή η παρτίδα γίνεται εκείνη τη στιγμή. Θέλω εκείνον τον αγώνα όπου η αντίδρασή της στους σέρβις δεν είναι προβλέψιμη σαν ηλιοτρόπιο στις αρχές Ιουνίου, όπου εκείνες οι πέντε στιγμές κεραίας δεν κλείνουν επειδή ένας αντίπαλος βρήκε τον τρόπο να της κόψει τον αέρα. Αυτό όμως που με κάνει ακόμα αισιόδοξο δεν είναι η ελπίδα πως αυτό θα συμβεί αύριο — είναι η γνώση πως όταν αυτή η στιγμή έρθει, εκείνες οι χιλιάδες μικρές δουλειές της προηγούμενης χρονιάς — η μελέτη, η φυσική προετοιμασία, οι αυτοπειθαρχίες — θα γίνουν το ανάχωμα εκείνης της μεγάλης επίθεσης. Όσο κι αν οι τίτλοι μοιάζουν τσιμέντο εκείνες τις στιγμές, η αλήθεια είναι πως ακόμα γράφεται η ιστορία της ίδιας της Μαρίας. Και μέχρι να γραφτεί εκείνος ο αγώνας, εγώ τουλάχιστον συνεχίζω να διαβάζω κάθε της κίνηση σα βιβλίο που περίμενα χρόνια να τελειώσει — όχι επειδή ξέρω το τέλος, αλλά επειδή θέλω να νιώσω ξανά εκείνον τον πυρετό όταν οι λέξεις γίνουν πραγματικότητα.