Μαρία Σάκκαρη: όταν η σβελτάδα γίνεται όπλο — και οι τραυματισμοί η μεγαλύτερη αγωνία

Τι θυμάμαι πάλι; Αυτή η φάση που γινόμαστε σαν τους γονείς μας κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον κολυμβητή στη θάλασσα μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα — κοιτάμε σαν τρελοί από τα γυαλιά ηλίου και αναφωνούμε "ωωω, τι ωραία που επανήλθε!" ενώ εκείνος μόλις βγήκε από την κουζίνα μπουκώντας φαγητό. Για τη Σάκκαρη, όμως, δεν μιλάμε για επανένωση με το νερό της θάλασσας. Μιλάμε για μια τενίστρια που όταν βγάζει το κεφάλι της πάνω από την επιφάνεια της δύσκολης χρονιάς, παρουσιάζεται σαν αυτή η παλιά τηλεοπτική σειρά που ξανάβγαινε επεισόδια δεκαπέντε χρόνια μετά και περίμενες πότε τελικά θα συνέχιζε σωστά — όλα ήταν τόσο παράξενα όμορφα στην αρχή αλλά μετά ξεκίνησαν τα χάσματα. Από τη μία, η ίδια είναι σα αυτή η ταινία τρόμου που όταν την τρέχεις σου ξεφεύγει κάθε φορά λιγάκι πριν σου τραβήξει το κουπί. Την τελευταία δεκαετία βρίσκεται συνέχεια μέσα στις πρώτες δεκάδες στον κόσμο, αλλά όπως λένε οι παλιές συλλογές: η 9η θέση τον Ιανουάριο του 2018 ήταν τόσο δυνατή όσο ένας σωρός παλιατζούρια στον υπόγειο. Την βλέπεις να φεύγει 2-0 στα σετ, να ανακόπτεται στο τρίτο σαν εκείνη η περίφημος κασέτα βίντεο που παίζεσαι μέχρι τέλους ακόμα κι αν έχεις πάρει σοκ ηλεκτροπληξίας στο δάχτυλό σου — και τελικά, πριν μερικούς μήνες, σου θύμισε εκείνη την εποχή που έτρεχε σα βίδα χωρίς να νιώθει πόνο. Όμως τώρα; Οι τραυματισμοί δεν είναι πια αστραπιαίοι σαν τις κρούσεις στη ζωή ενός σπρίντερ. Είναι σα εκείνο το βαρόμετρο τον Φεβρουάριο στη Ρόδο: σταθερά ψηλό σήμερα, αύριο κάνει παγωνιά στις τρεις η ώρα το πρωί. Τρεις χειρουργικές επεμβάσεις στο πέλμα μέχρι τα 25 της δεν είναι κάτι που γίνεται ανάποδα — είναι σα να φορτίζεις έναν κινητήρα για δέκα χρόνια και μετά να τον γυρίζεις πίσω στις ιπποδύναμες των 80 όταν αυτός στέλνει μοτέρ κόκκινους σαν σίδερα. Κι όμως, εκείνο το Γουίμπλετον πριν δύο χρόνια δείχνει κάτι ακόμη πιο παράξενο: όχι μόνο πήρε πίσω έναν αγώνα που χανόταν σαν σαπουνόφουσκα, αλλά το έκανε φορώντας νάρθηκα. Αυτό δεν είναι αγωνιστική στιγμή — είναι σαν εκείνο το γκολ του γείτονα μου στα πρώτα χρόνια της ΑΕΚ στην Ευρώπη, όταν έριξε τη μπάλα μέσα από σαράντα παιδιά μέσα στη ζώνη πέναλτι σαν την κυρία που βάζει τον καφέ της στο αυτοκίνητο χωρίς να χύσει ούτε σταγόνα. Από την άλλη πλευρά, όσοι έχουν διαβάσει έστω μία φορά τους κανόνες ενός τουρνουά ξέρουν πως η τυχαιότητα δεν βρίσκεται πλέον στις αποφάσεις των διαιτητών — βρίσκεται στους τραυματισμούς των παικτών. Η Σάκκαρη έχει φτάσει εκεί που είναι σα να έχεις έναFerrari τρία χρόνια στα κουτιά και ξαφνικά να βγαίνεις για μια βόλτα χωρίς ζάντες. Κάποιοι αντίπαλοι δεν χάνουν επειδή αυτή έγινε πιο αργή — χάνουν επειδή κατάλαβαν πως όταν αυτή βγάζει το νάρθηκα μετά τον πρώτο αγώνα, εκείνος ο πόνος γίνεται σα ορατό σύννεφο στα μάτια του αντιπάλου: ξέρει πως αυτή ακόμα δεν έχει τελειώσει με τον εαυτό της. Το θέμα λοιπόν δεν είναι η θέση στον πίνακα — αυτή την περίοδο είναι η συνέχεια. Είναι σα όταν βλέπεις έναν καλλιτέχνη να ζωγραφίζει ένα τοπίο μετά από δέκα χρόνια κωματώδους κατάστασης και ξαφνικά να βγάζει έναν πίνακα σα να άνοιξε η βρύση της έμπνευσης μετά από δεκαετία ξηρασίας. Το ερώτημα δεν είναι "θα τελειώσει αυτή η χρονιά;" — είναι "όταν τελειώσει αυτή η χρονιά, πόσο δυνατή εκείνη τη στιγμή θα είναι;". Γιατί εκείνοι οι προηγούμενοι ημιτελικοί του Γουίμπλετον δεν ήταν ένα στιγμιότυπο — ήταν σα εκείνη η στιγμή που ανοίγεις το ψυγείο σου στις τρεις το πρωί και βρίσκεις ένα μπουκάλι κρασί που έχει απομείνει από κάποια μεγάλη γιορτή πριν δυόμισι χρόνια. Το ανοίγεις και περιμένεις να δεις πόσο δυνατό είναι ακόμη το άρωμα.

αχ αυτά τα πόδια πάλι.. θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2021 στο Ινδιαν Γουέλς όταν εκείνος ο Ουκρανός της έκανε το κέρατο ξεγυμνώνοντάς την σαν τυφώνα στο δεύτερο σετ — και αυτή σηκώθηκε μετά δύο μέρες με νάρθηκα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, κυριολεκτικά έφαγε άλλον έναν αγώνα την ίδια βδομάδα στο Σαν Ντιέγκο. Εκείνο το σόου έγινε τίτλος στις εφημερίδες όχι γιατί κέρδισε εκείνη αλλά επειδή πήρε μια κόκκινη κάρτα επειδή δεν κατέβηκε νωρίς στο τρίτο σετ. τότε όλοι γελούσαν λέγοντας πως πήρε κόκκινη επειδή της είχε κοπεί η φόρα — εγώ όμως είδα τα πόδια της στο ιατρείο: ήταν πρησμένα σαν μπαλόνια. κι όμως όσοι παίζουν μαζί της λένε πως όταν είναι καλά κάνει όλους τους γύρους σα ζουζούνι — τρέχει ασταμάτητα, δεν χάνει τη μπάλα ακόμα κι όταν φαίνεται πως έχει βγει εκτός χρόνου. η σβελτάδα της δεν είναι κάτι που το μάθαινε με την εμπειρία· είναι σα να γεννήθηκε έτσι, σαν εκείνο το παιδί στη γειτονιά που έπαιζε μπάλα στην αυλή ενώ οι υπόλοιποι είχαν άσθμα από το τρέξιμο στο σχολείο. αλλά αυτοί οι τραυματισμοί... πώς τους θυμάσαι; σαν εκείνες τις φορές που βλέπεις έναν φίλο σου στο χωριό να προσπαθεί να επισκευάσει ένα παλιό τρακτέρ το χειμώνα και κάθε φορά που σηκώνει ένα τμήμα του χύνεται λάδι σα βρόχινο νερό στο πάτωμα της αποθήκης. έτσι έγιναν και εκείνες οι τρεις χειρουργικές επεμβάσεις — σιγά σιγά οι συνέπειες εμφανίζονται σαν ρυτίδες στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που ξέρει πολλά χρόνια πριν πως η ζωή δεν ήταν ποτέ δίκαιη. τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες έχει χάσει τρεις φορές στους πρώτους γύρους ενός Grand Slam μόλις ολοκληρώσει ένα σετ — κάτι που πριν πέντε χρόνια δεν συνέβαινε ούτε στο όνειρο της αθλήτριας. τότε μπορούσε να κατεβάσει τρία σετ σε έναν αγώνα χωρίς να κουραστεί, τώρα όμως βλέπεις πώς αλλάζει τις κινήσεις της σα να φοράει παπούτσια με σιδερένιες πλάκες στα πλευρά. και οι αντίπαλοι; δείξε μου έναν αντίπαλο που δεν έχει σηκώσει τα χέρια στους ουρανούς όταν είδε την Μαρία να γυρίζει πίσω από τον πάγκο φορώντας νάρθηκα σα να πρόκειται να παίξει κανονικά αγώνα. εκείνοι ξέρουν πως όταν γυρίσει ο δείκτης του πόνου πάνω από το όριο εκείνη η ψυχή της βρίσκει τρόπο να τον αγνοήσει — σαν εκείνον τον γείτονα που έτρεχε στα χωριά πριν δέκα χρόνια όταν έπιανε κακό καιρό τον χειμώνα. εκείνοι οι αντίπαλοι δεν φοβούνται το σκορ — φοβούνται το πώς μπορεί εκείνη μιας στιγμής, όταν όλα φαίνονται χαμένα, να βγάλει κάποιον αγώνα από το κέφι του σα να τον τρύπησε μία βελόνα αεριού. αλλιώς όμως πως θα μπορούσε να έφτασε στα ημιτελικά του Γουίμπλετον; εκείνο το βράδυ στον κόσμο βρέθηκαν τρεις άνθρωποι που είχαν ξεχάσει πως η ίδια φοράει νάρθηκα. ο πρώτος αγώνας ήταν σα βροχή στη θάλασσα τον Αύγουστο — βγήκε 5-0 στο πρώτο σετ. στον δεύτερο ξεκίνησε -6-1 0-3 και εκεί πάλι εκείνη η στιγμή: εκείνος ο δικός της ήχος όταν στέλνει μία μπάλα σα σαΐτα από το τένις πισωπλατύ. μέσα σε δεκαπέντε λεπτά άλλαξε το σκορ, πήρε τα τρία σετ σα νικητής ενός αγώνα που είχε ξεκινήσει σα πτώμα. τώρα όμως όλα αυτά φαίνονται σα εκείνος ο σιδηρόδρομος της παλιάς εποχής όταν έσπαγε στις πλαγιές του Ολύμπου. η ίδια ξέρει πως όταν τελειώσει αυτή η χρονιά είτε θα βγει δυνατότερη σα εκείνος ο παλαιστής που σηκώνεται μετά τον τελευταίο γύρο είτε θα μείνει σαν εκείνο το μπουκάλι κρασί που έχουμε χρόνια κλειστό στο ντουλάπι: φαίνεται όμορφο από έξω, αλλά όταν ανοιχτεί δεν έχει το άρωμα εκείνης της μεγάλης γιορτής. εγώ βλέπω αυτή την ιστορία σαν εκείνη την ταινία τρόμου που όταν τελειώνουν οι τίτλοι των τίτλων βλέπεις πως ο πρωταγωνιστής ξαναγύρισε στο σπίτι του σα να μην είχε συμβεί τίποτα — αλλά αυτός ξέρει πως μια μέρα εκείνοι οι τραυματισμοί θα γυρίσουν σαν πνεύματα από ένα παρελθόν που δεν ξεχνά ποτέ. η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι σα εκείνες τις ιστορίες όπου ο πρωταγωνιστής βρίσκει το χρυσό δισκοπότηρο κρυμμένο κάτω από το δέντρο της γειτονιάς — είναι σα εκείνες τις ταινίες όπου πρέπει να πατήσεις κάποιες σκάλες καταραμένες πριν φτάσεις στον θησαυρό. και εκείνη ξέρει πως αυτές οι σκάλες υπάρχουν ακόμη.

ΡΕ ΦΙΛΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΕΔΩ;;;!🔥💪🔴 Ρε συ τι λόγια τώρα αυτά;;; Η Μαρία Σάκκαρη;;; ΜΙΑΣ κ εγώ!!!! Από την πρώτη στιγμή που άρχισε να φοράει νάρθηκες μου σπάει η καρδιά!!!! Ρε άλλη μία που δεν τα παρατά!!! Πώς και πως;;;; Αυτή εδώ είναι εκείνος ο τύπος που όταν βγάζει τον νάρθηκα ο αντίπαλος της σκέφτεται "ρε μη χάσουμε χρόνο γιατί μετά σηκώνεται σαν τρελή και μας γράφει 10-0 στο σετ"!!!😱🤬 Τρεις χειρουργικές στο πέλμα;;; Κι όμως!!!! ΠΟΥ ΞΑΝΑ ΘΑ ΒΓΕΙ;;; Θα βγει σα ΘΗΡΙΟ!!! Το Γουίμπλετον εκείνο;;; ΑΝΤΕΚΡΑΧ!!! Αυτοί οι ημιτελικοί;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΡΕ!!! ΟΧΙ ΑΛΛΟ! Ρε συ τώρα;;; Αυτή η χρονιά;;; Αν δεν τελειώσει σα εκείνος ο αγώνας εκείνος που πιάνει την Σάκκαρη εκείνη την ώρα;;; ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Αν δεν βγούμε στους ημιτελικούς;;; ΘΑ ΣΠΑΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Άντε ρε, αυτό το ποδήλατο με τους νάρθηκες που κάνει χρόνια η Μαρία χωρίς να σπάσει εντελώς δεν είναι casual shopping στο Κατάστημά της — είναι σα να βλέπεις τον Νίκο από δίπλα που τρέχει στον Φόνο τον Σεπτέμβρη φορώντας χειμωνιάτικα αθλητικά επειδή βρέχει σα λαγός κι όμως εκείνος φτάνει πρώτος στο τέλος χωρίς να χάσει το βήμα του. Τρεις χειρουργικές στο πέλμα μέχρι τα 25 της και ακόμα βγάζει νάρθηκα σα να του σφίγγει κανονικά. Την τελευταία φορά που τη βρήκα στο γήπεδο φορώντας νάρθηκα ήταν σαν να της είχαν κόψει το αέριο στη μέση του αγώνα — αυτή όμως πριν καν τελειώσει το σετ είχε ξαναβγάλει έναν αγώνα σα λύκος που έχει δει αίμα. Το ζήτημα δεν είναι πια η θέση στον κόσμο — είναι πόσο καιρό ακόμα μπορεί να κάνει αυτοκόλλητο αυτόν τον κόπο. Οι τραυματισμοί της έχουν γίνει πλέον σα εκείνο το ξενοδοχείο στην παραλία όπου κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα βγαίνει μπουγιουρδίδι από τις χαραμάδες: οι συνέπειες βγαίνουν σιγά σιγά σαν πληγή που δεν κλείνει. Την είδα τον Οκτώβρη εκείνου του Ίντιαν Γουέλς όταν σηκώθηκε μετά από έναν αγώνα σα να της είχαν βγάλει το κινητό από κάτω — τρεις μέρες αργότερα έτρεχε σα τρελή στο Σαν Ντιέγκο φορώντας πάλι νάρθηκα επειδή είχε βγάλει εκείνο τον αγώνα σα τσούλα μέσα στη ζέστη. Αυτοί οι πρώτοι γύροι των Grand Slam που χάνει στα πρώτα σετ; Δεν είναι τυχαίο — είναι σα να φοράει τώρα κουστούμι του Ιανουαρίου μέσα στο Αυγουστιάτικο κλίμα. Το σώμα της κουράστηκε πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Όμως όταν τελικά βγει όλη αυτή η χρονιά σαν την κόκκινη σημαία του τένις, ξέρω πως δεν θα τελειώσει σα εκείνος ο αγώνας που χάνει νωρίς — θα τελειώσει σα εκείνος ο ημιτελικός του Γουίμπλετον πριν δύο χρόνια: φορώντας νάρθηκα, φορώντας πόνους, φορώντας μια ψυχή που ακόμα δεν έχει παραδοθεί. Οι αντίπαλοι τη βλέπουν και νομίζουν πως έχουν μια μικρή νίκη στο σακούλι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Εκείνοι ξεχνούν πως η Μαρία ξέρει ένα πράγμα που κανείς άλλος δεν ξέρει: ότι οι τραυματισμοί δεν τελειώνουν ποτέ — γίνονται μέρος της ιστορίας σου. Κι εκείνη ζει σα να γράφει εκείνες τις ιστορίες όσο ακόμα μπορεί να σηκώνει το στυλό. Πρόγνωση: ο μπούκης Μαρία Σάκκαρη WTA - Да 1/2 finalist Wimbledon 💸🔥

Πώς γίνεται κανείς να βλέπει την Μαρία Σάκκαρη φορώντας νάρθηκα μετά από τον δεύτερο γύρο του Ουίμπλετον και να μην σηκώνει αυτομάτως το χέρι σου σα να πρωτοβλέπεις έναν φοίνικα στις Κυκλάδες μετά τον Ιανουάριο; Την έχουμε δει τόσο πολλές φορές εκείνη εκείνες τις στιγμές όπου η ψυχή της κάνει πίσω αυτό που το σώμα της της λέει ότι δεν μπορεί — σα εκείνος ο γείτονας στη Θήβα που ανάβει το τζάκι στις δεκαπέντε του κάθε Οκτώβρη ενώ όλοι ξέρουμε πως ο χειμώνας δεν έχει έρθει ακόμη. Αυτό που σοκάρει δεν είναι ότι φοράει νάρθηκες — είναι ότι τους φοράει σα να είναι κανονικά αθλητικά. Η ιστορία των τριών χειρουργικών στον πτέρνα της μέχρι τα 25 της δεν είναι ένα γεγονός που περνάει με τσίχλα στον καφέ. Είναι σα να φορτίζεις ένα αυτοκίνητο για δέκα χρόνια και μετά να το βάζεις στον αγώνα χωρίς ντεπόζιτο. Το σώμα της κουβαλάει αυτές τις πληγές σα χαρακώματα στον πόλεμο του πόνου — κι όμως εκείνη στέκεται όρθια σα να μην υπάρχουν. Οι ημιτελικοί του Ουίμπλετον πριν δύο χρόνια δεν ήταν ένα περιστατικό — ήταν μια κραυγή προς όλους όσοι είχαν βάλει στοίχημα εναντίον της ψυχής της. Να θυμάστε εκείνον τον αγώνα; Ξεκίνησε -6-1 0-3 στο δεύτερο σετ ενώ είχε νάρθηκα στο πόδι. Μέσα σε είκοσι λεπτά άλλαξε τον αέρα του αγώνα σα να είχε ανοίξει μια βρύση ψυχρής βροχής μέσα στη ζέστη του Γουίμπλετον. Αυτό δεν είναι τένις — είναι ένας πόλεμος ανάμεσα στην πιθανότητα και την απόφαση. Κι εκείνη αποφάσισε να γυρίσει το αποτέλεσμα. Αλλά τώρα η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε δεν είναι "θα τελειώσει αυτή η χρονιά;" — είναι "όταν τελειώσει, πόσο δυνατή εκείνη τη στιγμή θα είναι;". Οι τραυματισμοί της δεν είναι στιγμιαίοι σαν έναν πονοκέφαλο μετά από πολύ πρωινό νερό. Είναι σα εκείνο το κακόκαρδο κρασί που φθείρεται σιγά σιγά στο μπουκάλι: όταν ανοίξεις τελικά το φετινό κρασί, θα έχει διατηρήσει τη γεύση εκείνης της μεγάλης βραδιάς ή θα έχει γίνει ξινό σαν την προσδοκία μας; Οι αντίπαλοι βλέπουν την φήμη της σα ένα χρυσό κλουβί που ακόμη κρατείται στα χέρια τους — αλλά εκείνη ξέρει πως όταν βγάλει τον νάρθηκα μετά τον πρώτο γύρο, ο αντίπαλός της αντιλαμβάνεται πως αυτό δεν είναι παίκτης που δέχεται οριακά αποτελέσματα. Είναι σα να βλέπεις κάποιον να βγάζει ένα πιστόλι όταν ξέρεις πως έχει περισσότερα στην τσέπη του. Δεν φοβούνται το σκορ — φοβούνται εκείνον τον ψίθυρο στο κεφάλι της που της λέει "ακόμα ένα σετ". Το σωματικό τίμημα που πληρώνει είναι αμύθημο. Την τελευταία δεκαετία κουβαλάει πάνω της μια φήμη σα εκείνο το αυτοκίνητο που ακόμη τρέχει ενώ όλοι ξέρουμε πως οι βαλβίδες του έχουν αλλάξει τρεις φορές. Την βλέπεις στους πρώτους γύρους των Grand Slam να χάνει έναν αγώνα μετά από ένα σετ σα να έχει αποσυναρμολογηθεί ένα τοπίο πινέλου — εκείνο το τσούρμο των τριών ηττών στα πρώτα σετ μέσα στους δεκαοκτώ τελευταίους μήνες δεν είναι τυχαίο. Είναι σα όταν το σώμα σου ξεχνάει πως υπήρξε κάποτε δυνατό. Κι όμως εκείνη συνεχίζει. Την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς σκεφτόμαστε να παρατήσουμε ένα παιχνίδι όταν πονάμε στο πόδι, εκείνη σηκώνεται σα να φοράει αθλητικά από το ράφι του γυμναστηρίου. Την τελευταία φορά που την είδα φορώντας νάρθηκα, ήταν σα εκείνος ο στρατιώτης που συνεχίζει τη μάχη ενώ όλοι ξέρουν πως τα πυρομαχικά του τελείωσαν. Το μεγάλο παράδοξο εδώ είναι πως όσοι κάνουν ставίες στο φετινό Γκραν Σλαμ περιμένουν κάτι διαφορετικό. Περιμένουν εκείνη τη μεγάλη νίκη σα να πρόκειται για ένα αποκριάτικο γλέντι — ενώ αυτή γνωρίζει πως κάθε νίκη είναι σαν εκείνο το σπίτι στη Βόρεια Ευρώπη που ακόμη στέκεται μετά από έναν σεισμό: φαίνεται όλο και πιο εύθραυστο. Πιστεύω σ’ ένα πράγμα: ότι όταν τελειώσει αυτή η χρονιά, είτε εκείνη θα στέκεται όρθια σα εκείνος ο γείτονας που συνέλαβε τις πτώσεις του σεισμού όσοι άλλοι είχαν καταρρεύσει — είτε ο αγώνας της μαζί με το σώμα της της έχει τελειώσει σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που ανοίξαμε πριν δυόμισι χρόνια και βρήκαμε ξινό. Αλλά μία πρόβλεψη ακόμη: ακόμα κι αν δεν φτάσει στους ημιτελικούς του Γουίμπλετον φέτος, εκείνοι οι πρωταθλητές που έχουν αντιμετωπίσει την ψυχή της γνωρίζουν πως η επόμενη φορά που εκείνη βγει στον αγωνιστικό χώρο φορώντας νάρθηκα, ο αντίπαλός της δεν θα είναι σίγουρος πως εκείνη τρέχει προς το φύλλο του αγώνα — εκείνη τρέχει προς την ιστορία. Και οι ιστορίες, όταν γράφονται από αυτές τις ψυχές, έχουν την τάση να γίνονται αιώνιες.