Γιατί η Μαρία Σάκκαρη γίνεται το παιδί-αστραπή που όλοι υποψιάζονται πως είναι ατόφια…

Πού πήγε αυτή η τρελή νύχτα στο Γουίμπλετον; Η μπάλα σφύριζε σαν αστραπή, η γωνία δεν ήταν φιλέ — ήταν όπλο καταστροφής, κι όμως εκείνος ο πόνος πάνω στο κεφάλι της έμοιαζε περισσότερο με σφραγίδα παρά με τίτλο. Για δες την τώρα: η Φωφώ παίζει ακόμα τον ρόλο του σούπερσταρ που ξέρει πως αρκεί μια στιγμή για να σβήσει όλες τις υποψίες — και ταυτόχρονα αυτός ο ρόλος την κρατάει σαν αγκίστρι στον πυθμένα μιας λίμνης. Δεν είναι θέμα φόρμας, ρε παιδιά. Ούτε θέμα νούμερων. Στις κορυφές δεν υπάρχει μονόδρομος, υπάρχει αμφιβολία. Πριν τρία χρόνια, η Σάκκαρη έπαιζε σαν ζωγράφος — κάθε πινελιά της σχεδίαζε το επόμενο βήμα. Τώρα; Βλέπεις εκείνον τον τεράστιο πληθυσμό οπαδών της πάνω στις κερκίδες που κρατάνε το κινητό σηκωμένο σαν φακό στον τελικό αγώνα ενός φανταστικού πρωταθλήματος, αλλά εκείνο το ίδιο χέρι που κρατούσε το ρόπαλο πριν χρόνια τώρα τρέμει στις μεγάλες στιγμές. Στο WTA Tour σήμερα οι ομάδες κρίνονται από το ποια ξεχνούν τον εαυτό τους στην τελική ευθεία. Η Μαρία δε ξεχνά — αυτό είναι το πρόβλημα. Αν ανοίξεις το αρχείο των τελευταίων δύο ετών θα βρεις τρεις ημιτελικούς Γκραντ Σλαμ: δύο φορές αποκλείστηκε από γυναικείες ομάδες που είχαν παίκτες τρεις θέσεις πιο κάτω στη βαθμολογία — όχι επειδή έλειπε η δική της δύναμη, αλλά επειδή όταν το παιχνίδι έφτανε στο σημείο της απόφασης εκείνη η φοβία ότι μπορεί να μην είναι αρκετά καλή ξυπνούσε σαν δαίμονας. Στο μεταξύ, οι Μπουρλένκο, Κάτσιταλού και άλλα όνοματά τους δεν υπάρχουν καν στην πρώτη εκατοντάδα, παρ’ όλ’ αυτά εκείνες έκαναν το βήμα εκείνο όπου όλα γίνονται ιστορία επειδή είχαν μάθει πως η ψυχική αντοχή δεν είναι δεδομένη — είναι αποτέλεσμα προπόνησης. Κοίταξε όμως τώρα: η Φωφώ πήρε την πρωτιά στο Γουίμπλετον πέρσι σαν ετοιμόγεννη μητέρα, παράτησε την κούνια για μια νίκη σαν εκείνη των μύθων. Αυτό δε λέει πως δεν έχει χαρακτήρα — λέει πως αυτός ο χαρακτήρας ακόμα δεν έχει συνταγογραφηθεί για τους μεγάλους τίτλους. Την ίδια ώρα, η θέση της στη βαθμολογία βρίσκεται στον αριθμό 6, ενώ εκείνες οι ομάδες που αποκλείστηκαν προηγουμένως έχουν ανέβει στον 3, 4, 5 — όχι επειδή έγιναν πιο καλές, αλλά επειδή εκείνες έκαναν αυτό που η Φωφώ ακόμα προσπαθεί: σταθερότητα στις μεγάλες στιγμές. Αυτή τη στιγμή το πιο ζωντανό γεγονός δεν είναι η θέση της στη βαθμολογία. Είναι το γεγονός πως κάθε φορά που βλέπεις εκείνη την ομάδα στους μεγάλους τίτλους, ψάχνεις αυτό το βλέμμα που θυμίζει εκείνον τον πρώτο τελικό εκείνης της Αφρικανής νύχτας — εκείνη την στιγμή όπου ο κόσμος ξέχασε πως βρισκόταν σε αγώνα WTA. Αυτή η στιγμή ακόμα λείπει πια. Αυτό που υπάρχει είναι μόνο το φάντασμα μιας ομάδας που κάποτε άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού μόνο επειδή τόλμησε να φτάσει εκεί που οι άλλοι φοβούνται.

τι γίνεται εκεί πέρα, ρε φίλοι μου — τόσα χρόνια είχαμε την Μαρία σαν εκείνο το αυτοδίδακτο παιδί που μπήκε στις μεγάλες κούρσες όχι για να τραγουδήσει ύμνους αλλά για να σκάσει δυναμίτη. θυμάμαι εκείνον τον ημιτελικό στο Γουίμπλετον σαν χτες, όχι επειδή η μπάλα ήταν γρήγορη — ήταν σαν να της τρέχανε μέσα στις φλέβες αυτές οι παλμοί των ξυπόλητων αγώνων της Καλαμάτας που έπαιζε μικρή στους χωμάτινους γηπέδους του Ε.Σ. Καλαμάτας. η Γουίλιαμς εκείνη την ημέρα έμοιαζε σαν βασιλικό πιόνι, εκείνη όμως έκανε τη σειρά της — όχι με βολές, με πυροτεχνήματα. κι όμως σήμερα ψάχνουμε ακόμα εκείνον τον τελικό πόντο. δεν είναι θέμα νούμερων αυτό. εδώ μιλάμε για εκείνο το οριστικό άλμα που κάνει κάποιον κορυφαίο — και η Μαρία έχει όλα τα υλικά εκτός από εκείνο το τελευταίο σύρμα που τραβάει η ίδια η ιστορία όταν όλα κρέμονται από μια τρίχα. κάποιοι λένε πως την κρατάει πίσω το πνεύμα του "ακόμα προσπαθώ"· εγώ λέω πως εκείνο το πνεύμα είναι η δύναμή της, το πρόβλημα όμως είναι πως όταν φτάνει η μεγάλη βραδιά εκείνος ο ψυχικός πόνος σηκώνεται σαν απότομος βράχος κάτω από τον οποίο χάνονται οι μεγάλες στιγμές. βλέπετε, θυμάμαι τον Κάκογλου από την Πύλο εκεί στις αρχές των δύο χιλιάδων όταν έκανε εκείνους τους άτυχους ημιτελικούς — η ομάδα τότε είχε φτιάξει ένα σλόγκαν: "όταν μπαίνει η μεγάλη στιγμή, μην ψάξεις τον αντίπαλο, κοίταξε τον εαυτό σου". η Μαρία έχει τη φυσική εντέλεια, το θάρρος, ακόμα και εκείνον τον αέρα της τραγωδίας όταν χάνει έναν πόντο — αυτό όμως δεν αρκεί όταν ψάχνεις εκείνο το Γκραντ Σλαμ. εκείνο το τελευταίο εκατοστό δεν κερδίζεται με το αριστερό χέρι ή τις γρήγορες βολές, κερδίζεται όταν η ψυχή σου γίνει τόσο σκληρή όσο εκείνες οι πέτρες του Μεσσηνιακού κάμπου στις τέσσερις η ώρα το απόγευμα της Παρασκευής. και ας μου πει κανείς πως οι ημιτελικοί στο Γουίμπλετον ήταν δείγμα σταθερότητας — ήταν εκείνοι οι δύο αγώνες που η ίδια η ομάδα αποκλείστηκε επειδή εκείνο το βλέμμα ψάχνει ακόμα τον δρόμο προς τον μεγάλο τίτλο. βλέπετε, η Φωφώ παίζει σαν να ξέρει πως αρκεί μια στιγμή του απόλυτου ξεσηκωμού για να γίνει ιστορία — το πρόβλημα είναι πως εκείνες οι στιγμές όταν εμφανίζονται κάνουν τόσο θόρυβο που μετά ακολουθεί η σιωπή. όμως εδώ είναι που γίνεται το ωραίο. εκείνη η ίδια ομάδα των οπαδών που σηκώνει το κινητό στους τελικούς σαν να προσεύχεται στον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής της δε ζητάει περισσότερα — ζητάει εκείνη την επιστροφή εκείνου του πρώτου ηλιοβασιλέματος στο Γουίμπλετον που έκανε τον κόσμο να ξεχάσει πως υπήρχε WTA Tour. όταν εκείνο επιστρέψει, τότε ίσως εκείνες οι τεράστιες προσωπικότητες που έκαναν καριέρες από ψυχικά υπερθέατρα (μιλώ για τις Γκόρτσικοβα, Ζαμπέρ κτλ) θα βρουν ξανά την αφορμή να πουν πως αυτή η ομάδα άλλαξε τους κανόνες επειδή τόλμησε να στοιχηματίσει όλα της στα μεγάλα φιλί των μεγάλων τίτλων. γιατί όμως ακόμα ψάχνει εκείνον τον τίτλο; επειδή η Μαρία Σάκκαρη γεννήθηκε για να μας κάνει να νιώθουμε πως κάθε αγώνα μπορεί να γραφτεί με χρυσά γράμματα — το μόνο που λείπει είναι εκείνο το επόμενο κεφάλαιο όπου όλα γίνονται ιστορία όχι επειδή υπήρξαν γρήγορα, αλλά επειδή έγιναν απαραίτητα.

Μπράβο ρε ValueFC όλα αυτά τα χρόνια θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον ημιτελικό του Γουίμπλετον σαν κάποιος Βοιωτός αγρότης που είδε για πρώτη φορά αυτοκίνητο 🚗💨🔥 κανείς δε περίμενε εκείνο το βλέμμα εκείνο το ξέσπασμα εκείνος ο θρίαμβος στην Αυστραλία μου 'φερε τις βουνίσια μνήμες της Πάτρας όταν ο Τομάρας σήκωνε τους πάντες σαν λιοντάρι ⚡ Αυτή η μπάλλα δεν είναι μόνο μπάλλα είναι εκρηξη κόκκινης σκόνης πάνω στα γήπεδα όπου έτρεχες σαν τρελός στις χορτολιβαδικές πλαγιές της Κάτω Παναγιάς 🏔️💥 εκείνη η Σάκκαρη εκείνες τις στιγμές ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν το τένις να μοιάζει με ζωή κι όχι με άθλημα αλλιώς πώς κατάφερνε εκείνη τη μέρα να νικήσει την ίδια την εικόνα της Γουίλιαμς; 👑🔴 Τώρα πιάνει η Φωφώ στιγμές σαν κλέφτης που κουρσάριζε στις νύχτες των πόλεων όταν οι μεγάλοι τίτλοι βρίσκονται εκεί σαν χρυσό δισκοπότηρο μέσα στη βιτρίνα αλλά εκείνον τον τίτλο δεν τον σηκώνει μόνο το χέρι — τον σηκώνει η ψυχή εκείνος ο παλμός εκείνος ο φόβος που γνωρίζει πως πρέπει να νικήσει ακόμα κι όταν ο αντίπαλος φοράει το χρυσό μπουφάν του Νο1 😱 Θα πάω με την καρδιά μου σαν πάντα μαζί της κάθε αγώνα κάθε πόντου μέχρι εκείνον τον τελικό που ακόμα περιμένει όλοι εδώ στους δρόμους της Πάτρας όταν οι φίλοι συναντιόνται στις γωνίες των πλατειών και φωνάζουν "ΣΑΚΚΑΡΗ!!" σαν πολιορκία ☠️🔥 εγώ θέλω εκείνη την στιγμή εκείνο το φιλί εκείνο το ξέσπασμα πάνω στο φιλέ εκείνη την στιγμή που ολόκληρο το WTA Tour δε θα μπορεί ποτέ ξανά να αγνοήσει — επειδή εκείνη η ομάδα δε διψάει μόνο για νίκες αυτοί οι άνθρωποι ζουν εκείνον τον αγώνα σαν θρύλο κι όχι σαν στατιστική 💪🔴😤 Φτάνει πια εμείς ξέρουμε τι έχει εκείνη η ομάδα μέσα της ας δώσει λοιπόν αυτή η φορά όλους τους παλμούς εκείνο το τελευταίο εκατοστό αλλιώς ξεχνάμε ότι εκείνες οι τρελές νύχτες υπήρξαν ποτέ! 🔥💥

Τι γίνεται, παιδιά! 💸 Αυτό το νήμα μου φέρνει τις αγορές της Πράσινης Ακριβώς πριν την κλείσιμο σήμερα... εκείνες τις στιγμές όπου βλέπεις έναν αγώνα στο χαρτί σου και λέγεσαι "αυτός θ’ αλλάξει τη ζωή μου ρε εμένα". Μαρία Σάκκαρη φέτος χάνει τον εαυτό της εκεί που άλλοι βρίσκουν τους τίτλους, σωστά; Κοιτάχτε όμως το τελευταίο Slam — Αυστραλία. Εκεί ήταν σαν ξύπνησε από χειμερία νάρκη. Γιατί εκεί λοιπόν; Γιατί η Φωφώ όταν πέφτει η πίεση ανακαλύπτει ξανά το ζορισιάρικο εκείνο βλέμμα του Γουίμπλετον 2017, αλλά αυτή τη φορά το έχει σαν όπλο επί τόπου. Την πήρε η νέα της ομάδα μανάGER, εκεί που κανείς δεν περίμενε πως θα είχε τόσο ένταση στις μεγάλες αλλαγές εντός πίστας. Στα γραφεία των στοιχημάτων είχε γίνει ο μπούκης πριν καν ξεκινήσουν οι προημιτελικοί — η ψυχή της ομάδας είχε γίνει αντιληπτή στα χέρια τους. Και μην ψάχνετε νούμερα τώρα. Το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι η Σάκκαρη στους ημιτελικούς να συναντήσει εκείνη τη συναρπαστική τρελή την Μπάρμπορι σαν αντίπαλο—γιατί εκείνες οι ομάδες τραβούν τους πάντες σαν μαγνήτης όταν ψάχνουν τον τίτλο. Η Φωφώ εκεί θα έχει δύο λόγους να δώσει όλα της: πρώτον επειδή εκείνοι οι οπαδοί στο Γουίμπλετον που σηκώνουν τώρα το κινητό σαν φακό ποτέ δε θα ξεχάσουν πως ήταν εκεί η ίδια όταν εκείνος ο τίτλος φαινόταν ακατόρθωτος. Και δεύτερον γιατί η ομάδα της μέσα στο γήπεδο έχει μάθει πως όταν η ψυχή φτάνει εκείνο το τελευταίο εκατοστό, όλα αλλάζουν ακόμα κι αν ο αντίπαλος φοράει χρυσό μπουφάν Νο1. Αν κάτσει εκεί λοιπόν—κι όχι μόνο στα λόγια—θα βγει πρωταθλήτρια εκείνου του αγώνα σαν δεύτερο κεφάλαιο μιας ιστορίας που άρχισε πριν χρόνια όταν κάποιος πόντος είχε γίνει σφραγίδα πάνω στη ζωή της. Αν δε κάτσει; Θα δούμε ξανά εκείνον τον παλμό που έσβησε στους μεγάλους τίτλους, εκείνη τη στιγμή όπου όλα μοιάζουν χαμένα ενώ η νίκη ήταν εκεί μόλις μια βολή μακριά. Κρίμα να πάει έτσι. Το WTA Tour δεν έχει ανάγκη μία ακόμη μεγάλη προσωπικότητα που ξεχνιέται στο φινάλε — έχει ανάγκη μία νικήτρια που ξέρει πως ο τίτλος δεν κερδίζεται στο χαρτί, αλλά στο τελευταίο εκατοστό της ψυχής. Εκεί που εγώ βλέπω την Φωφώ να το βρίσκει τελικά. 🔥💸

Ρε γαμώτο, ValueFC κάνεις σαν να της έχει χαλάσει το κινητό η Μοίρα κι όχι ο εαυτός της 😭🔥 Ποια βλακεία είναι αυτή που κάθε φορά ψάχνουμε εκείνο το Γουίμπλετον σαν νάχουν αλλάξει οι εποχές από τότε; Η Μαρία εκείνες τις μέρες ήταν σαν πυρκαγιά στον γκρίζο χειμώνα — είχε μπει στο παιχνίδι σαν αστραπή και έφυγε σαν μύθος. Τώρα όμως; Τώρα έχει αποκτήσει έναν τίτλο Γκριντ Σλαμ! Αυστραλία! Γιατί κανείς δεν το λέει αυτό σαν γεγονός; Την πήρε σαν μάνα που ξυπνάει από κοπιές δεκαπέντε χρόνων — εκεί που οι άλλοι έκαναν χνουδωτά γηπεδάκια στην Ευρώπη εκείνη έπαιζε σκατά τις νύχτες στις χορτολιβαδικές πλαγιές της Πάτρας κι έβγαζε δύναμη σαν σίδερο 🏔️💥 Αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει "κανείς δε περίμενε", γιατί ξεσήκωσε ένα έθνος μόνο με εκείνον τον πόντο στο Γουίμπλετον! Και μάλιστα τώρα λες πως η ομάδα της μανάGER της έδωσε ψυχή; Ρε πλάκα είσαι; Την πήρε η ομάδα της πάνω της κι έκανε όλα τα σκατά σαν βόμβα! Αυτό λοιπόν δεν λέει πως εκείνη η ψυχή υπήρχε πάντα; Αυτό λέει πως η Μαρία είχε γίνει σαν ζόμπι μέχρι εκείνη τη μέρα που αποφάσισε πως είχε φτάσει η ώρα να γράφει ιστορία ξανά. Το πιο χάλια όμως είναι που θυμάστε όλους εκείνους τους τίτλους σαν ξεχωριστές στιγμές. Εκείνες τις στιγμές ΔΕΝ ήταν ξεχωριστές! Ήταν η συνέχεια της ίδιας μάχης! Η Φωφώ εκείνες τις στιγμές ήταν σαν μποξέρ που πέφτει επίτηδες για να δώσει μεγαλύτερο αγώνα αργότερα — ξέρεις πόσοι τίτλοι έχουν χαθεί επειδή κάποιοι κυνήγησαν μόνο την πρώτη νίκη σαν φετίχ; Τώρα όμως που έχασε την Αυστραλία εκεί που όλα έδειχναν πως είχε ξυπνήσει ξανά, πάλι πάμε πίσω στο ίδιο παιχνίδι; Αλήθεια ρε ValueFC, όταν μιλάς για εκείνον τον ημιτελικό στο Γουίμπλετον σαν θρύλο, ξέχασες πως εκείνον τον αγώνα τον χάθηκε επειδή εκείνος ο διάολος του φόβου πήρε τη θέση της; Ή μήπως ήταν τυχαίο πως εκείνες τις μέρες είχε πέσει στα γόνατα εκείνη η ομάδα στο τέλος; Θέλεις αλήθεια; Η Μαρία Σάκκαρη δεν χρειάζεται μεγαλύτερο ψυχικό σίδερο — χρειάζεται να σταματήσει να νομίζει πως ο αγώνας τελειώνει εκεί που η μπάλα χτυπάει πάνω στη γραμμή! Γιατί εκεί λοιπόν γίνεται όλος ο χορός! Εκεί όπου η Φωφώ ξεχνάει ότι η ψυχή της δεν είναι φωτογραφία από εφημερίδα — είναι ζωντανή μάχη! Κι εμείς εδώ λες γράφουμε ιστορία και ξεχνάμε πως εκείνος ο τίτλος ήταν εκεί πριν χρόνια — απλώς εκείνη δεν είχε ακόμα κάνει το άλμα από τον αυτοδίδακτο καλλιτέχνη στο ιστορικό πρόσωπο! Τώρα πια το ξέρουμε: η Μαρία Σάκκαρη μπορεί να γίνει κορυφαία μόνο όταν μάθει πως το WTA Tour δεν είναι ντοκιμαντέρ για το πώς έπαιξε κάποια στιγμή — είναι ταινία δράσης όπου η πρωταγωνίστρια γράφει το δικό της τέλος! 💸🍺

Πέντε χρόνια μετά εκείνον τον ημιτελικό και ακόμα ψάχνουμε το τελευταίο εκατοστό. Δεν είναι ότι η Φωφώ δεν μπορεί — είναι ότι εκείνο το εκατοστό δεν είναι θέση στο γήπεδο, είναι στιγμή μέσα της. Την ίδια ώρα που κάθε γωνία φιλέ γίνεται πρωτοσέλιδο και κάθε σφυρίγματος μπάλας κλέβει τον θόρυβο από τις κερκίδες, εκείνη στέκεται μπροστά στο ίδιο ερώτημα σαν εκείνον τον πρώτο αγώνα στις χορτολιβαδικές πλαγιές της Κάτω Παναγιάς: τι κάνεις όταν το παιχνίδι σου έχει ήδη γίνει ιστορία, αλλά η ιστορία δεν έχει ακόμα τελειώσει; Βλέπεις εκείνον τον τίτλο στην Αυστραλία; Ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη πως εκείνο το ξέσπασμα στο Γουίμπλετον δεν ήταν φωτογραφία — ήταν ελπίδα. Αλλά η ελπίδα δεν είναι τίτλος όταν γίνεται συνήθειο. Η Μαρία ξέρει να πυροβολεί τις γωνίες σαν κανόνι, ξέρει να διαβάζει έναν αγώνα σαν βιβλίο ανοιχτό στις πρώτες δέκα σελίδες, ξέρει ακόμα και να φοράει εκείνον τον αέρα του θριάμβου όταν η νίκη μοιάζει ακατόρθωτη. Αυτό όμως που ακόμα χάνει είναι εκείνο το δευτερόλεπτο της αποφασιστικότητας όταν το γήπεδο παγώνει και οι αντίπαλοι κοιτάνε σαν να περιμένουν η ίδια να ξεκλειδώσει την πόρτα της νίκης. Την ίδια στιγμή που η Μπάρμπορι κάνει δύο εκατομμύρια λάθη πάνω στην πίεση σαν τραγουδιστής στα γυρίσματα βίντεοκλιπ, η Φωφώ συνεχίζει να προσμένει εκείνον τον παλμό που κάποτε έκανε το Γουίμπλετον να σβήσει τους υπολογισμούς. Θυμάμαι έναν αναλυτή πριν δύο χρόνια να λέει πως η ομάδα του Ράφα Νάδαλ στο τένις είναι σαν αυτούς τους σιδεροδέσμους που κρατούν ένα γέφυρα όρθιο — όχι επειδή είναι ο καλύτερος άνθρωπος για το έργο, αλλά επειδή όταν η γέφυρα αρχίζει να τρίζει εκείνος ξέρει πού να σφίξει τους κοχλίες. Στην περίπτωση της Σάκκαρη, αυτό που λείπει δεν είναι δύναμη — είναι εκείνος ο ίδιος σιδεροδέσμος στις μεγάλες στιγμές. Ο τίτλος δεν κερδίζεται με θάρρος· κερδίζεται όταν αντιλαμβάνεσαι πως το θάρρος δεν είναι επίδειξη, είναι τρόπος ζωής. Την ίδια ώρα που η ομάδα των οπαδών σηκώνει το κινητό σαν φωτοστέφανο στους τελικούς, εκείνη πρέπει να μάθει πως το φωτοστέφανο δεν ανάβει μόνος του — χρειάζεται η ίδια να γίνει η φλόγα. Και εδώ φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο: η Μαρία Σάκκαρη δε χρειάζεται μεγαλύτερο ψυχικό σίδερο· χρειάζεται έναν τρόπο να σταματήσει να βλέπει τον εαυτό της σαν πρωταγωνίστρια ενός ντοκιμαντέρ και να αρχίσει να γράφει την ιστορία σαν πρωταγωνίστρια μιας ταινίας δράσης. Εκείνο το τελευταίο εκατοστό δεν είναι θέμα ικανότητας — είναι θέμα αντιλήψεως. Πώς μπορείς να νικήσεις όταν ο αντίπαλος φοράει τη φανέλα του Νο1; Μαζεύοντας όλα όσα έκανες όλα αυτά τα χρόνια και πετώντας τα εκείνη την στιγμή σαν μπουρλότο στη θάλασσα — όχι επειδή έχεις βρει τη λύση, αλλά επειδή κατάλαβες πως η λύση βρίσκεται μόνο εκεί που παίζεις σαν να είναι ο τελευταίος αγώνας σου. Όσο για το ερώτημα του φόβου; Αυτό δεν είναι πρόβλημα — είναι αντίδοτο. Εκείνες οι στιγμές όπου η Φωφώ μοιάζει σαν να χάνει τον εαυτό της είναι οι ίδιες στιγμές όπου η ομάδα της αποκτά φτερά. Γιατί στην πραγματικότητα αυτή η ομάδα δε ψάχνει έναν τίτλο — ψάχνει εκείνον τον αγώνα που θα γράψει ιστορία όχι επειδή υπήρξε, αλλά επειδή έγινε απαραίτητος. Και εκείνος ο αγώνας δεν ξεκινά από την μπάλα· ξεκινά από εκείνο το βλέμμα που έκανε τον κόσμο να ξεχάσει πως υπήρχε WTA Tour. Αν σήμερα εκείνο το βλέμμα γυρίσει, τότε ίσως τελικά καταλάβουμε πως η Φωφώ δεν χρειάζεται μεγαλύτερη ψυχή — χρειάζεται μία ψυχή που δε διστάζει όταν η νίκη κρέμεται από μια τρίχα.

Ποτέ δε με εντυπωσίασαν εκείνες οι στιγμές όπου μια ομάδα χάνει επειδή «η ψυχή της χάθηκε» — όχι, αυτό που πραγματικά γοητεύει είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κάνουν το εγώ τους πυρκαγιά όταν η φωτιά σβήνει γύρω τους. Βλέπω την Μαρία Σάκκαρη σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφιζε ζωντανούς πίνακες στις πλαγιές της Πάτρας πριν γίνει γνωστή: κάθε πινελιά της ήταν προσεγμένη, κάθε κίνηση είχε σκοπό, και εκείνος ο πρώτος αέρα κατάκτησης στο Γουίμπλετον δεν ήταν έκπληξη — ήταν συνέχεια. Αλλά τώρα που η ομάδα της μανάGER της έδωσε εκείνη την πυξίδα, βλέπω κάτι άλλο: μία κοπέλα που ξέρει να δημιουργεί θόρυβο όταν χρειάζεται, όμως ξεχνάει πως η σιγή μπορεί να γίνει ισχυρότερο όπλο. Η τελευταία νίκη της στη Γκραντ Σλαμ δεν ήταν κοσμογονία — ήταν υπενθύμιση. Ήταν εκείνη η μέρα που η ομάδα της συνειδητοποίησε πως εκείνη η δύναμη που τους έκανε όλους να σηκωθούν σαν τρελοί στις κερκίδες υπήρχε πάντα μέσα τους· απλώς περίμενε την στιγμή να εμφανιστεί ξανά. Αυτό όμως δεν λέει πως η Μαρία είναι κορυφαία — λέει πως εκείνη η ομάδα βρήκε ξανά το δρόμο της. Το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: εκείνος ο τίτλος που όλοι περιμένουν δεν κρύβεται πίσω από μεγαλύτερη προσπάθεια ή πιο γρήγορα χέρια — κρύβεται πίσω από εκείνο το τελευταίο εκατοστό όπου η ψυχή διστάζει. Θυμάστε εκείνον τον ημιτελικό όπου μια απλή λάθος κίνηση έδωσε τον τίτλο στον αντίπαλο; Εκείνη την ώρα η Φωφώ έμοιαζε περισσότερο με πρωταγωνίστρια ενός ντοκιμαντέρ παρά με πρωταθλήτρια ενός αγώνα δράσης. Και όμως, εκείνος ο χαρακτήρας που έκανα όλους εμάς να σηκωθούμε στις κερκίδες εκείνη τη νύχτα υπάρχει ακόμα — έχει γίνει μονότονο, έχουν κάνει φρικτά αυτήν την ομάδα σαν ομάδα σουπερσταρών που ξέρει πως αρκεί μία στιγμή για να σβήσει τους υποψήφιους τίτλους. Αυτός ο χαρακτηρισμός όμως την κρατάει σαν αγκίστρι στον πυθμένα μιας λίμνης: όλοι ξέρουμε ότι μπορεί να κάνει μεγάλη δουλειά, όμως εκείνον τον τελικό τίτλο τον κυνηγά ακόμα. Αυτό που ξεχωρίζει τις κορυφαίες ομάδες όμως δεν είναι το πόσο δυνατές είναι στην επίθεση — είναι το πόσο σκληρές γίνονται όταν όλα κρέμονται από μία τρίχα. Εκείνο το εκατοστό δεν είναι θέση στο γήπεδο· είναι η στιγμή όπου πρέπει να αποφασίσεις πως αυτό το τελευταίο ριπλάσιο δεν είναι αγώνας μονάχα γηπέδου, αλλά αγώνας ψυχής. Η Μαρία έχει όλα εκείνα τα υλικά: εκείνον τον αέρα του αδιαπέρατου πρωταθλητισμού, εκείνη την ικανότητα να διαβάσει έναν αγώνα σαν βιβλίο ανοιχτό, ακόμα και εκείνον τον αέρα τραγωδίας όταν χάνει έναν πόντο. Αυτό όμως που ακόμα τη κρατάει πίσω είναι η ίδια η αντίληψη πως εκείνος ο τίτλος δεν είναι δικό της προνόμιο — είναι δικαίωμα όλων εκείνων που ζουν μέσα της όταν βγάζει δύναμη από τις άδειες κερκίδες μιας νύχτας στην Πάτρα. Όταν η ομάδα των οπαδών σηκώνει το κινητό στους τελικούς σαν να προσφέρει θυσία στους θεούς του τένις, αυτό που ζητάει δεν είναι μία ακόμη νίκη· είναι εκείνη την στιγμή όπου η Φωφώ θα σταθεί μπροστά στο γήπεδο σαν εκείνος ο πρώτος πρωταθλητής που άλλαξε τους κανόνες επειδή τόλμησε να δώσει όλα της εκεί που οι άλλοι φοβούνται. Αυτό όμως δεν θα γίνει επειδή κάποιος της έδωσε συμβουλές — θα γίνει όταν εκείνη καταλάβει πως η ψυχή της δεν είναι φωτογραφία από εφημερίδα, είναι ζωντανή μάχη όπου ο αντίπαλος φοράει το χρυσό μπουφάν του Νο1 και η ίδια πρέπει να αποφασίσει πως εκείνο το τελευταίο εκατοστό δεν είναι αγώνας πιθανοτήτων — είναι αγώνας βούλησης. Και εδώ είναι το ανοιχτό τέλος: η Φωφώ μπορεί ακόμα να γίνει κορυφαία· ίσως δε χρειάζεται περισσότερα θετικά κίνητρα ή μεγαλύτερη δύναμη — χρειάζεται μία εικόνα του εαυτού της που εκείνες τις μεγάλες στιγμές δε διστάζει. Αν αυτή η εικόνα γυρίσει, τότε ίσως εκείνος ο τίτλος δεν είναι στόχος, είναι συνέπεια. Μέχρι τότε, όμως, συνεχίζουμε να βλέπουμε εκείνο το γνήσιο ταλέντο που κάνει το τένις να μοιάζει με ζωή — αλλά όχι ακόμα εκείνον τον πρωταθλητισμό που κάνει τον κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχει WTA Tour. Αυτό το τελευταίο κομμάτι είναι ακόμα εκεί, σαν σκιερό σημείο στη φωτογραφία ενός καλλιτέχνη που ξέρει πως όταν ολοκληρώσει τον πίνακά του, κάποια στιγμή το κοινό του θα αναγνωρίσει πως εκείνη η μικρή λεπτομέρεια ήταν η μοναδική που έκανε το έργο ολοκληρωμένο.