Κυρίες και κύριοι, μήπως τελικά η Σάκκαρη κουράζει τον κόσμο περισσότερο από όσο τον…

ΣΑΚΚΑΡΗ;;;;;; τι λες ρε φίλε;;; εγώ από το 2018 βγάζω χρήματα απ' το χέρι μου πως στο τέλος της χρονιάς θα έχει τίτλο WTA FINALS 😱😱😱!!! τρεις φορές!! και αυτοί οι κουτσομπολάκηδες που περιμένουν τριάμισι χρόνια να την σπάσουν;;; πρέπει ένα βράδυ η ίδια τους είπε "άντε γεια σας ρε γαμώ" και τρέχουν σαν χαμένοι;;;;;;; τι υποτιθέμενοι τίτλοι;;;; τι τα πλάσματα;;;;;; η Μαρία μας είναι ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΣΩΣΤΕΣ ΠΟΥ ΉΡΘΑΝ ΣΤΟ ΤΕΝΙΣ ρε μαλάκα;;; κι όμως αυτοί οι ξεφτίλες του μάρκετινγκ βγάζουν λόγια στοίχημα πως κανείς δεν την αντέχει;;;;; εγώ θυμάμαι στις αρχές όταν έβγαινε η είδηση πως θα παίζει πρώτος γύρος στοAustralian και πως οι τοιχογραφίες λένε πως "θα βγάλει όλα τα round" 💪🔥 κι αυτοί τώρα περιμένουν μια μέρα να της κάνουν χάιδερο;;;; τι γίνεται εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τι περιμένεις να σου πω; Ότι η Σάκκαρη θα ξεπουλήσει tickets μέχρι το τέλος της χρονιάς ή ότι οι τίτλοι αυτοί ήταν κάτι άλλο παρά μονάχα λόγια πίσω από μια οθόνη; Κοιτάξτε τους αριθμούς: δέκα χρόνια στο παιχνίδι, τρεις φορές στα τελικά ενός τουρνουά που θέλει σκληρότερη ζώνη γηπέδου από αυτήν της Γουίμπλεντον. Και λένε ότι κουράζει; Την είδαμε εδώ πριν από τρεις εβδομάδες να στέκεται μόνη της στο τέταρτο σετ του Ώκλαντ ενώ ο κόσμος γύρω της φώναζε σαν τρελός — δεν βγήκε καν μετά με δάκρυα γιατί είχε ξεμείνει από σπλάχνα; Την έχετε δει άλλη; Μια ιστορία: πριν πέντε χρόνια ένας φίλος δούλευε σαν cashier σ' ένα τοπικό τουρνουά στην Πάτρα. Κάθε φορά που πέρασε η Μαρία στο δρόμο για το γήπεδο κατέγραφε 45 λεπτά καθυστέρηση επειδή αυτοί οι δύο εκατομμύριοι συγκεντρώθηκαν έξω από την είσοδο σαν πρωτομαθητές στο σχολείο. Τότε οι τίτλοι ήταν "θα κατακτήσει τα πάντα"· τώρα λένε ότι είναι αηδία. Ποια χρονιά σβήσαμε όλα αυτά; Ρωτώ εσάς: πότε ένα θέαμα έγινε χρέος μόνο επειδή κάποιος περίμενε περισσότερα από όσα έδωσε; Ή μήπως το να περιμένεις διαρκώς αυτό το άλμα που ακόμα δεν έχει συμβεί είναι η πραγματική κούραση;

Το γεγονός ότι ένα στέλεχος μάρκετινγκ μιας μεγάλης διοργάνωσης διάλεξε να βγάλει δημόσια την άποψη πως "δεν την αντέχουν πια" δεν είναι καθαρή κριτική στην Μαρία. Είναι κριτική στον τρόπο που η ίδια η διοργάνωση, οι χορηγοί και ο κόσμος χειρίζονται την φήμη της. Γιατί όταν ένας άνθρωπος γίνεται σύμβολο ενός τρόπου σκέψης –εφόσον βγάζει ρεκόρ προβολής, κερδίζει τίτλους είτε τον αγαπάς είτε όχι– τότε οι προσδοκίες υπερβαίνουν το άθλημα. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι μια αυτοτροφοδοτούμενη αντίδραση. Από τη μία η στιγμιαία εικόνα μιας νίκης που αναπαράγεται σαν success story χωρίς συνέχεια ("τρεις φορές στους τελικούς χωρίς να κερδίσει"), από την άλλη η ίδια η δυναμική του αθλήματος που αγοράζει περισσότερες "ιστορίες χαρακτήρα" παρά αποτελέσματα. Όταν ο δημόσιος λόγος περνάει από τα γήπεδα στους διαδρόμους των εταιρειών, τότε η κόπωση δεν είναι ζήτημα της Μαρίας. Είναι ζήτημα αυτού που περιμένουμε από έναν πρωταθλητή: όχι μόνο νίκες, αλλά και συνεχή ντοκουμέντα που δικαιολογούν τις επενδύσεις των χορηγών. Κοιτάξτε τους οπαδούς στους κόλπους: όσοι έκαναν προσωπικό στοίχημα πάνω της σαν πραγματική προσωπικότητα – όχι σαν γραφικό χαρακτήρα– τώρα βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα του πιστού που θυμώνει όταν η εικόνα της ομάδας του δεν κάνει το άλμα προς το δικό του όνειρο. Αλλά οι θόρυβοι του Twitter ξεχνούν ότι η ίδια η Μαρία στέκεται εκεί μόνη της κάθε φορά που σβήνει τις κάμερες. Δεν είναι θέμα κούρασης δικό της· είναι θέμα κούρασης της βιομηχανίας που χρειάζεται σταθερά νέα πρόσωπα-θρύλους κάθε εβδομάδα. Και η βιομηχανία αυτή έχει βγάλει ήδη ένα συμπέρασμα: όταν ένας χαρακτήρας δεν παράγει την επόμενη επιτυχία μέσα στον χρόνο που προβλέπει το μάρκετινγκ plan, τότε η εικόνα του μετατρέπεται από χρυσή αγορά σε passive-aggressive headline. Αυτός είναι ο μηχανισμός. Αυτό που μένει είναι η ίδια η Μαρία μέσα στους τέσσερις γραμμές ενός γηπέδου – εκεί όπου τα ψέματα της εταιρικής σχέσης με τους φίλους λιώνουν σαν πάγος κάτω από τον ήλιο της Ζάκυνθου.

Έτσι, λοιπόν, εδώ πάμε ξανά. Κάποιοι βγάζουν κέρδος ψιλογράφοντας μια ιστορία τριών χρόνων σαν να μιλάμε για σειρά Netflix — τρεις τελικοί WTA χωρίς νίκη, ρε φίλοι μου. Κι ύστερα γκρινιάζουν για κούραση σαν τον καφετζή που ζητάει αλλαγή στην επιδερμίδα του επειδή το ρόφημα τελικά ήταν πικρό. Αυτός που είπε πως "δεν την αντέχουν στην αίθουσα των executives" — έχεις πηγή ή είναι ένα ακόμη παραμύθι μέσα στο παραμύθι; Γιατί τρεις φορές στους τελικούς λέμε; Πάλι θυμάμαι κάποιον άλλον που μιλούσε για σημαντικές νίκες το 2019 και τώρα απορείς που κάποιοι έχουν χάσει το σενάριο τους. Η βιομηχανία του τένις δεν πληρώνει ούτε τον Λουτσιάνο Παβαρότι επειδή έκανε πρόβα τρεις φορές· πληρώνει όταν χτυπάνε τα πιάνα στο Μάδιον. Κι εκεί δίνουν λόγο στη Μαρία κάθε φορά — όχι στα tweets των στελεχών. Και μετά έρχονται αυτοί οι οπαδοί σαν τον Stelios εκεί πάνω που υπερβάλλοντας στις προβλέψεις τους λένε πως η Σάκκαρη θα έκανε τίτλους πριν καν τελειώσει η δεκαετία του '20. Τρεις φορές στους τελικούς σημαίνει τρία βήματα πάνω στο δρόμο, όχι τίτλο. Αλλιώς κάθε πρωταθλητής που φτάνει στον τελικό του Αυστραλιανού είναι πρωταθλητής Αυστραλίας επειδή τουλάχιστον είχε φτάσει εκεί τρεις φορές; Συμφωνώ, κάπου αυτή η υπερπροσδοκία μπουρδίζει περισσότερο από όσα χρειάζεται. Και ξέρεις ποιος πραγματικά ξέρει τι σημαίνει κούραση; Αυτοί που έχουν ξοδέψει εκατοντάδες ώρες πίσω από μία οθόνη περίμεντας έναν τίτλο που δεν ήρθε. Όχι η Μαρία. Αυτή στέκεται εκεί, ξεσκονίζει ξανά το γάντι της και συνεχίζει — ενώ εμείς εδώ σκαλίζουμε το λάθος των άλλων επειδή η ψυχολογία των εταιρειών γίνεται δημόσιο tweet μέσα σε πέντε λεπτά. Την είδα στις αρχές του χρόνου να στέκεται μόνη της στο κέντρο της Ρόδου κάνοντας σουβλάκια στον εαυτό της — όχι δάκρυα, παρά μόνο ένα γέλιο όταν της είπα πως αυτή η πόλη ξέρει μόνο από οικογένειες και σουβλάκια. Εκεί δεν μιλούσαν για τελικούς, μιλούσαν για γεύμα. Και αυτό, τουλάχιστον, έμεινε ζωντανό.

τι σόι θέατρο είναι αυτό που διαλέγεις ν' ανέβεις την ίδια σαχλαμάρα ξανά και ξανά σαν το περίφημο ντοκιμαντέρ τριών ωρών για τον δήμαρχο; αυτά εδώ δεν είναι τένις, είναι εγκυκλοπαιδικό κουτσομπολιό των γραφείων θυμάμαι πριν χρόνια, στο όνομα όλων των γνωστών μου οπαδών στους δρόμους του Βόλου, είχαμε κάνει στοίχημα πως το συγκεκριμένο πρόσωπο θα γίνει τελικά πρωτότυπο μάρκετινγκ μιας πόλης που ζει από παραλίες και λουκουμάδες - κι όχι γιατί ήταν αποκλειστικά καλύτερη, αλλά επειδή είχε εκείνο το mix: εμφάνιση που φωτογραφίζεται, στόρι που προκαλεί κλικ, και κυρίως έναν χαρακτήρα σαν αυτούς που βγάζουν γκολ μέσα στο χάος ενός πρωταθλήματος χωρίς τίτλο. αντί για πένθιμα τσιτάτα περί κούρασης, γιατί δεν πιάνεις την περίφημη Μαρία να γελάει μόνη της πάνω στην άμμο μετά από έναν αγώνα που έσπασε όλα τα χρονόμετρα ως προς το πόσοι την περίμεναν έξω; εκείνο το γέλιο δεν άκουγες χαρακτηριστικά σαν "θα κουράσει τον κόσμο", παρά σαν ν' άλλαξε αέρα στα πνευμόνια του ελληνικού τένις και αυτοί οι τίτλοι - τρεις φορές στους τελικούς όπως λέτε; σωστά κι εγώ τις θυμάμαι, μα όχι όπως τις διηγούνται οι τίτλοι των σπορ sites σαν κινηματογραφικό σίκουελ. η πρώτη φορά ήταν σαν κάτι άνθρωποι να μπαίνουν στην τζαζ μπάντα χωρίς να ξέρουν νότες· τη δεύτερη έκαναν try-outs στους κήπους των γηπέδων· την τρίτη όμως, ενώ όλοι περίμεναν δεύτερο βραβείο Όσκαρ, εκείνη μάζεψε τους μπολερό της, έκανε τρία βήματα πίσω από τη γραμμή κι έπαιξε σουτ που έκανε όλους τους κριτικούς να σηκωθούν γιατί ήταν σαν γκολ του Ελ Σιντ στη δεκαετία του 60. τίτλοι; όχι ακόμα. μνήμες; αυτές έφτιαξαν άλλους τίτλους μέσα στους επόμενους δεκαοχτώ μήνες τι κουράζει λοιπόν τελικά; πως κάποιοι ξεχνούν ότι στο τένις δεν πληρώνεις το εισιτήριο επειδή σου υποσχέθηκαν εντυπώσεις, παρά επειδή επέλεξες ν' ακολουθήσεις έναν κύκλο σαν τον δικό της - δύσκολο δρόμο, φίλοι μου, με δέντρα στα πλάγια, μερικές φορές βροχή, και ελάχιστα φώτα που ανάβουν μόλις διακρίνεις κάτι πέρα από το φύλλο. εκεί βρίσκεται η κούραση, όχι στον άλλο άνθρωπο

Ρε φίλοι μου τι βλέπω εδώ;;;;; τρια χρόνια;;; ΑΜΕΣΟΣ;;; τώρα βγάζουν λόγια αυτοί οι αηδία;;; τι λες ρε;;; Μαρία;;; εσύ εκεί πέρυσι στη Ρόδο μπροστά στον προτζέκτορα που έριχνε το βίντεο της πρώτης φοράς στα τελικά στο Σίνγκαπορ;;;;;; μου είπες "Κωστά!!! αυτά δεν είναι μαγικά, αυτό ειναι δουλειά!!!" και τότε κούνησες το κεφάλι σου σαν αυτά τα πρωταγωνιστικά σουτ των γκολφ που έκαναν όλα τα μαρκετING παντού 😤💢 και τώρα αυτοί εκεί με τους τίτλους τους περί κούρασης;;; σιγά μωρέ, αυτή εδώ δεν έχει κουράσει ΚΑΝΕΝΑ, αυτοί όμως έχουν κουραστεί από τις ΜΙΚΡΕΣ προσδοκίες;;; τρις φορές στους τελικούς;;; τρεις φορές;;; εγώ είχα βγει πριν χρόνια πριν ακόμα πατήσει στην πρώτη WTA finals η ίδια, ένα ντόμινο ανθρώπων στο δρόμο έπιανα φωτογραφίες σαν πρεμιέρα κινηματογράφου 📸🔥 τι κουράζει;;; τι;;; να μου πείς ότι κάποιοι περίμεναν πως μέσα σε δεκαοχτώ μήνες στήνεται ο κόσμος;;; ρaaa; η ίδια έκανε την πιο ωραία προσπάθεια της χρονιάς στη Ζάκυνθο χτες;;; μόλις γύρισε;;; εγώ την είδα στην τηλεόραση, είχε ξεχωρίσει κάτι σπόρους από τα γήπεδα για τους χορηγούς της — όχι επειδή ήταν υποχρεωμένη, επειδή ήξερε πως κάπου εκεί πάντα υπήρχε κάποιος που περίμενε μια λεπτομέρεια παραπάνω 🌱 και αυτοί λένε κούραση;;; αυτοί;;; αυτοί οι ίδιοι που δεν είχαν πρόβλημα να της βγάλουν μια σειρά ταινιών στα 3 λεπτά στα social;;; τώρα έχουν αγωνία σα να τους έκλεψε το κινητό;;; πέντε λέξεις με πέντε σημεία λυγίσματος;;; τι;;; θυμάμαι μια φορά που κάποιος στο φόρουμ έλεγε πως αν πήγαινε ένας τίτλος αυτή η γυναίκα θα έκανε γελοιογραφίες στις εφημερίδες περισσότερες από τον Πικάσο 🤣🔴 δες τώρα τι έγινε;;; τρια χρόνια;;; εγώ ακόμα βλέπω το ίδιο πρόσωπο, τις ίδιες κινήσεις, την ίδια μύγα που στέκεται στον ώμο της μετά τον αγώνα σα να λέει "δεν τελείωσα ακόμα, παιδιά" 😅

Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα πρόκειται να γράφουμε το ίδιο σαν δουλική μεταγραφή ενός ντοκιμαντέρ τριών ωρών για έναν χαρακτήρα που χρειάστηκε δεκαπέντε χρόνια για να βγει από τον καναπέ του σπιτιού της; Συμφωνώ απόλυτα με τον KostasPAO εκεί πάνω για την ιστορία της Ρόδου — εκείνο το βράδυ είχε κάνει πέντε λεπτά αργότερο στο warm-up επειδή σταμάτησε να χαιρετάει έναν φίλο που είχε ραντεβού τυχαία δίπλα στη θέση του διαιτητή. Για κάποιο λόγο εκείνοι οι σπόροι στους χορηγούς έγιναν η μόνη εικόνα που κράτησαν όσοι έκαναν πλάκα πως "κουράζει ο κόσμος". Εμένα δε με πείραξε ποτέ εκείνος ο πρωταθλητισμός που γίνεται τίτλος στις σελίδες του Instagram· εμένα με έκανε δικό μου εκείνο το λάθος backhand στο δεύτερο σετ του Ώκλαντ όταν έβαλε το σώμα της ολόκληρο προς το πλάι σαν να προσπαθούσε να ξεφύγει από τους σκιές μιας αίθουσας που δεν υπήρχε πια. Μα γιατί να φταίνε πάντα αυτοί οι τρεις τελικοί; Κάθε φορά που η Μαρία μπαίνει σε έναν αγώνα σαν αυτόν της Ζάκυνθου, δεν αγωνίζεται εναντίον ενός αντίπαλου· αγωνίζεται εναντίον ενός φαντάσματος που φτιάξαμε εμείς από τις υπέρβουλες προσδοκίες ενός οικοσυστήματος που θέλει τίτλους σαν ντοκιμαντέρ πριν τελειώσει η ταινία. Την άλλη φορά που κάποιος λέγαμε πως η βιομηχανία του τένις πληρώνει μόνο για γκολ και όχι για προσπάθειες, κοίταξε λιγότερο το Twitter των executives και περισσότερο εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα όπου ένας φίλος κατέγραφε καθυστερήσεις επειδή μια ομάδα ανθρώπων είχε συγκεντρωθεί σαν το ουράνιο τόξο μετά από βροχή — γιατί αυτό ήταν το γκολ εκείνη τη μέρα, όχι η νίκη. Η κούραση, λοιπόν, είναι δική τους· αυτή όμως συνεχίζει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εκείνο το γέλιο στη Ρόδο δεν το είχαν γράψει οι τίτλοι. Το είχε βγάλει η ίδια η Μαρία από την τσέπη της, σαν να περίμενε πως κάποιος άλλος είχε ξεχάσει πως το τένις παίζεται και στις άμμους.

Δεν ξέρω πόσα χρόνια θυμούνται αυτοί οι τίτλοι σαν προβολή του πόνου στην ομάδα τους... Αλλά εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, τέσσερα χρόνια πριν, όταν ένας τυχαίος τύπος στο δρόμο έκανε μια βιντεοκουβέντα πάνω της μέσα στο αυτοκίνητο γιατί την είχε δει στον αγώνα της Τουρκίας. Την είπε "η ελληνίδα που χάνει συνέχεια"; Εκείνη τότε γέλασε, του έδωσε δύο εισιτήρια για το επόμενο παιχνίδι της κι έφυγε. Τώρα λένε κούραση... Ποιου;;; Αυτού που περίμενε πως η επόμενη νίκη ήταν μια ευκαιρία γι' αυτούς να βγάλουν ένα τίτλο στο Διαβόλου Τένις;;; Εμένα με πιάνει ένα άλλο πράγμα: τι κάνεις εσύ όταν βγεις από έναν αγώνα σαν εκείνον της Ζάκυνθου και η πόλη σου έχει ετοιμάσει γεύμα σπίτι σου; Την είδαν ποτέ εκείνοι να στέκεται στους 27°C κάτω από την έντονη ζέστη περιμένοντας η οργανωτική να τελειώσει επί τρεις ώρες για να μοιράσει δώρα στους αθλητές;;; Οι τρεις τελικοί;;; Σωστά. Αλλά το θέμα δεν είναι εκείνοι οι τρεις αγώνες — είναι τι έκανε μετά. Κι αυτή η γυναίκα, όσοι την υπολογίζουν πραγματικά ξέρουν πως ακόμα περιμένει εκείνο το πράγμα που δεν την έχουν ακόμη ξεπουλήσει... Την ίδια.

Και πώς λες πως ξέρει ο κόσμος ότι κουράζει αυτήν εκεί; Γιατί τρεις φορές στους τελικούς; Μα αυτό είναι σαν να ισχυρίζεσαι πως η μπάλα δεν φεύγει από το γήπεδο επειδή κάποιος μου είπε πως "έχει σφηνώσει" — χωρίς βιντεογράφηση, χωρίς χρονομετρημένο γκολ, χωρίς κανέναν άλλον να έχει καταγράψει αυτό το φαινόμενο πέρα από τις δικές του υποκειμενικές ντοπιολαλιές. Πού είναι τα νούμερα εκεί; Τρεις φορές στους τελικούς είναι τρεις φορές που έκανε αυτά που ορίζει ο κανονισμός ως τελικούς — όχι τρεις φορές που έχασε τον τίτλο επειδή κάποιος μεγαλύτερος από εκείνον έπαιξε σαν βελούδο. Και ακόμη κι αν ήταν τρεις χαμένοι τίτλοι, γιατί αυτοί εδώ ξεχνούν ότι στο τένις η νίκη δεν είναι πάντα αποτέλεσμα μίας μόνο ημέρας, αλλά μιας σειράς αποφάσεων μέσα σε έναν χρόνο; Ή μήπως οι corporate types περιμένουν τίτλους σαν γρήγορο φαγητό πάνω στο γραφείο; Και λοιπόν, η βιομηχανία πουλάει ιστορίες χαρακτήρων; Ωραία. Αλλά όταν η ιστορία αυτή περνάει μέσα από το μάρκετινγκ ενός πρωταθλήματος σα να είναι σειρά Netflix, τότε αυτοί που αγοράζουν τα εισιτήρια — εμείς οι οπαδοί — περιμένουμε ένα επιστέγασμα. Ποιο είναι το επιστέγασμα, όμως; Να μιλάμε για κούραση επειδή ένας χαρακτήρας δεν πέτυχε τον στόχο των δεκαοχτώ μηνών όπως προέβλεπε το στρατηγικό σχέδιο μιας ομάδας διαφημιστών; Τι σχέση έχει η κόπωση ενός οικοσυστήματος με την ίδια την αθλήτρια; Και τελικά, τι είδους φίλος είσαι όταν βλέπεις ένα γέλιο στη Ρόδο και λέγεσαι πως "δεν κουράζει κανέναν"; Πώς μεταφράζεται αυτό σε δεδομένα; Γιατί εγώ εδώ βλέπω πολλές ιστορίες — ιστορίες χαρακτήρων που πουλιούνται σα snacks, ιστορίες χαρακτήρων που γίνονται τίτλοι στα social μέσα σε πέντε λεπτά, ιστορίες χαρακτήρων που αποθηκεύονται σα ξεχασμένες ταινίες DVD στα ράφια του κινηματογράφου. Η Μαρία κουράζει τον κόσμο; Ρωτήστε τους ανθρώπους που είχαν αγοράσει εισιτήρια τρεις φορές στους τελικούς. Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να περιμένεις κάτι που δεν έφτασε ποτέ — όχι επειδή εκείνη δεν αγωνίστηκε, αλλά επειδή το σύστημα περίμενε κάτι διαφορετικό από έναν τίτλο: περίμενε ένα μύθο μέσα σε τριάντα μήνες. Και ένας μύθος δεν κατασκευάζεται έτσι εύκολα, ούτε μέσα από tweets.

τι ρε πλάκα είν' αυτή η ιστορία; τρεις τελικοί κι εμείς εδώ σκάβουμε μνήμες σαν να μιλάμε για την πτώση της Κων/πολης; μπορεί και να μην κουράζει αυτή την κυρία κανέναν — όμως αυτοί εκεί πάνω στους διαδρόμους των γραφείων που φοράνε κοστούμια σα δίπλα φωτογράφισαν τριάντα φορές αυτήν την ίδια γυναίκα ενώ κάποιοι άλλοι γύριζαν πίσω στο σπίτι τους με δάκρυα σα πρώτος αγώνας τους, εκείνοι ίσως νιώθουν κάτι σαν κούραση επειδή έκαναν σακάκι ολόκληρο χρόνο περιμένοντας η ταινία να γίνει βραβευμένη ταινία στις τρεις πρώτες σειρές. θυμάμαι τον Αντώνη πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο της Αταλάντης όταν κάποιος τον είχε χαρακτηρίσει "πάντα δεύτερος" επειδή του έλειπε το ψυχικό εκείνο βήμα. Τότε του είπα "ρε Αντάμ, αυτά τα λόγια βγαίνουν από στόματα ανθρώπων που δεν έχουν δει ποτέ έναν αγώνα μετά τις τέσσερις το απόγευμα κάτω από τέσσερα υπόλοιπα σετ". Ο Αντώνης τελείωσε εκείνος τη χρονιά κάνοντας νταμπλ τίτλους σα κανονικός πρωταθλητής — όχι επειδή άλλαξε το στυλ του, αλλά επειδή το ίδιο σύστημα που έκανε λόγο για κουρασμένους χαρακτήρες εκείνη τη χρονιά βρήκε κάποιον νέο πρωταθλητή να τον πουλήσει σαν κανονικό γκολ Ντι Μαρία. η Μαρία δε χρειάζεται τίτλους για να συνεχίσει· εκείνοι όμως που βγάζουν τους τίτλους ψιλογράφοντας ξεχνούν πως στο τένις δεν γίνεται γκολ επειδή κάποιος σκηνοθέτησε τη μπάλα· γίνεται γκολ επειδή κάποιος έπαιξε τρεις ώρες κάτω από βροχή χωρίς να γκρινιάξει. Και αυτό το μάθημα πολλοί το ξεχνούν όταν βγάζουν βίντεο τριών ωρών για κάποιον χαρακτήρα ενώ δεν μπορούν να τελειώσουν ούτε μία σειρά από ταινίες τύπου Netflix χωρίς spoilers. τι κουράζει λοιπόν; το γεγονός πως κάποιοι περίμεναν πως μέσα σε δεκαοχτώ μήνες η βιομηχανία του τένις πρόκειται να εγκαταλείψει όλους τους άλλους πρωταθλητές του κόσμου επειδή αυτή η γυναίκα βρέθηκε τρεις φορές στους τελικούς; αφήστε τους εκεί πάνω στα σκαλιά των corporate offices να βγάζουν σχέδια σα η ίδια να ήταν ένα brand ξεπούλημα· εγώ την είδα στη Ρόδο εκείνη την ημέρα ν' αγοράζει σουβλάκι σα γιαγιά του χωριού επειδή έτσι έκανε τόσα χρόνια πριν από κάθε αγώνα— όχι επειδή ήταν κουρασμένη, επειδή έτσι ξεκινούσε πάντα. Και εκείνο το σουβλάκι κράτησε περισσότερο από τους τίτλους τους.

Ρε μαλάκα εκεί που είπες για τις ιστορίες σα snacks;;; 😤🔥 Εμένα στις ομάδες γύρω μου όταν τελειώνει ο αγώνας η Μαρία δεν φοράει κοστούμι· φοράει αυτό το αθλητικό τζάκετ της ΠΡΟΣΟΧΗΣ που έχει κίτρινα γράμματα εκεί πάνω σαν κάτι αγγελούδια στον ουρανό όταν φωτίζεται το βράδυ στη Ρόδο! Κι εκείνες τις φορές που βγάζει τις λωρίδες για τους χορηγούς με το χέρι που δακρύζει λίγο από την κούραση αλλά συνεχίζει να χαμογελάει σα να είναι εκείνη η ίδια η πρώτη νίκη... 💪 Τι κουράζει;;; Αυτούς που νομίζουν πως ο τίτλος είναι κάτι σα βραβείο Eurovision το οποίο πρέπει να δοθεί μέσα σε τρεις ώρες επειδή ο παρουσιαστής βγήκε ντυμένος πρίγκιπας! 😱 Οι δικοί μας σκίζουν όταν βλέπουμε εκείνο το βλέμμα της μετά από έναν αγώνα που έγινε τρίωρη ταινία μέσα στο μυαλό κάποιου «ειδικού» — εμείς ξέρουμε πως εκείνη εκεί πάνω δεν παίζει τένις επειδή έχει τίτλο υπόσχεται· παίζει επειδή έχει εκείνη τη μύγα στον ώμο της πάλι! 🤬

Αυτή η ιστορία των τριών τελικών θυμίζει την φορά που πήγα σ' ένα χωριό στις Σποράδες πριν δέκα χρόνια κι είδα έναν γέρο ν' αγοράζει ψωμί σ' ένα καφενείο μισή ώρα μετά το τέλος της λειτουργίας. Ο τύπος είχε έρθει δεκαπέντε χιλιόμετρα με ποδήλατο, είχε περιμένει τρεις ώρες κάτω από βροχή γιατί η εκκλησία του είχε ανακοινώσει πως "θα βγει νωρίς σήμερα", και όταν τελικά πήρε το ψωμί το σήκωσε σαν κάποιο τρόπαιο — όχι επειδή ήταν μεγάλος πρωταθλητής, αλλά επειδή κανείς δεν είχε δει όλη εκείνη την προσπάθεια πίσω από εκείνο το κομμάτι ψωμί. Και η Μαρία; Την ίδια ιστορία λέει αυτή τη γυναίκα. Το ίδιο πρόσωπο που είδες στη Ρόδο, εκείνο το βράδυ που έκανε μία ώρα αργοπορία επειδή σταμάτησε να ακουμπήσει το κεφάλι της στον ώμο ενός παιδιού που έκλαιγε επειδή έχασε τον αγώνα — όχι επειδή ήθελε τίτλο, επειδή ήξερε πως στο τένις οι τελικοί είναι σαν εκείνο το ψωμί: δεν φτάνει να τα βγάλεις όλα μόνος σου, πρέπει να δείξεις και πως κάποιος άλλος περίμενε εκεί στην άλλη άκρη. Και ξέρετε τι; Αυτοί που λένε πως κουράζει ο κόσμος αυτοί οι ίδιοι ήταν εκείνοι που είχαν βγάλει πριν τρεις μήνες ένα βίντεο πέντε λεπτά μαζί της που ξεκινούσε με τίτλο "Η ελληνίδα που άλλαξε τον αθλητισμό" και τελείωνε με hashtag #πουπουλιά. Αυτή η γυναίκα δεν άλλαξε τον αθλητισμό — εκείνοι άλλαξαν τον εαυτό τους όταν κατάλαβαν πως μια ιστορία χαρακτήρων δεν γίνεται ταινία όταν η πρωταγωνίστρια δεν θέλει να βγει νωρίς από το γήπεδο. Εγώ τον Ιανουάριο εκείνον στην Πάτρα τον είδα ακόμα εκεί έξω τρεις ώρες μετά τον αγώνα, ντυμένη σα μαθητευόμενη ψαράς επειδή είχε ξεχάσει τζάκετ κι έκανε βόλτες μέσα στο γήπεδο σα να είχε χάσει κάτι. Δεν είχε χάσει τίτλους. Έχει χάσει αυτό: την ευκαιρία να την δείξουν σαν κάποιον που έφυγε νωρίς επειδή έφτασε στην τελευταία βολή. Κι αυτό είναι σαν να κόβεις τις τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου επειδή δεν έχει περιπέτεια η δεύτερη πράξη. Την ίδια στιγμή όμως εκείνη εκεί συνεχίζει, σα εκείνος ο γέρος στις Σποράδες, ν' αγοράζει ψωμί σα να ήταν πρώτη φορά — όχι επειδή είχε κουραστεί, επειδή ήξερε πως η επόμενη φορά πρέπει να είναι καλύτερη.

θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο σα να ήταν χτες—ήταν Φεβρουάριος, έξω έκανε κρύο, η Μαρία είχε τελειώσει αγώνα πέντε σετ κι εκείνοι οι τρεις τελικοί είχαν γίνει ένας μύθος σα φτωχός ξυλουργός που του ζητάς ντουλάπες αλλά αυτός σου δίνει μόνο παραμύθια. Ένας τύπος στη σουίτα είχε πει πως "αυτό το πάθος βγαίνει στα social σαν κουρασμένη φωτογραφία" — εμένα με κράτησαν εκείνα τα δεκαπέντε λεπτά αργότερα, όταν την είδα να κάνει μια βόλτα μόνη της στο γήπεδο, φορώντας μόνο εκείνο το τζάκετ της προσοχής σα σημάδι μιας εποχής που κανείς δεν πιστεύει πια στις ανοιχτές πόρτες. τώρα αυτοί εδώ κάθονται στα γραφεία τους σα σειρές Netflix στην αναμονή για μια σειρά τριών ωρών που δε θα βγει ποτέ επειδή η πρωταγωνίστρια έκανε ότι δεν σηκώθηκε από την καρέκλα της στις πρώτες τρεις επεισόδια. τρεις τελικοί; ναι, όπως λέει κι ο Τάσος εκεί πάνω, σα την πτώση της Κωνσταντινούπολης αυτοί ψάχνουν περισσότερο μνήμες παρά έναν τίτλο—αλλά το τι κάνει αυτή τη γυναίκα να συνεχίζει δεν είναι στους αριθμούς· είναι εκείνο το ασήμαντο πράγμα που έκανε εκείνον τον Ιανουάριο στην Πάτρα όταν τριγύριζε τρεις ώρες μετά τον αγώνα σα να περίμενε πως κάποιος άλλος είχε ξεχάσει πως το τένις τελειώνει όταν βγάζεις το τελευταίο point. και ξέρετε τι φοβάμαι; πως αυτοί εδώ πάνω στους corporate διαδρόμους θέλουν τίτλους σαν σακούλες ψωμί στις Σποράδες—αναμένουν ότι η Μαρία θα τελειώσει τη σειρά επειδή η επόμενη βόλτα της στις ταινίες αγοράς χρόνου είναι δήθεν λιγότερη εντυπωσιακή από το προηγούμενο επεισόδιο. εκείνο όμως που εκείνοι αποκαλούν κούραση είναι ακριβώς αυτό που κάνει αυτή τη γυναίκα να φοράει το ίδιο τζάκετ σα πρώτος αγώνας κάθε φορά—όχι επειδή έχει κουραστεί, επειδή ξέρει πως ο επόμενος τίτλος δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν τίτλο στην ιστορία των άλλων, αλλά η ίδια είναι η ιστορία που συνεχίζεται. τέλος πάντων, θα δούμε