Μα πώς στο διάστημα λες πως ο άλλος δεν κάνει τίποτα σοβαρό όταν εσύ πιστεύεις ότι φοράει…

ΜΑ τον Παναθηναϊκό μου!!! τι είναι αυτά τα inbox τώρα;;; 😱🔥 η Σάκκαρη μας γίνεται ταινία του Hollywood ρε!!! από ποιότητα τένις έγινε ψυχαγωγία;;; τους έβαλαν αθλητικό οίκο που κάνουν μόδα βρε συλλογή ετοιμάζουν;;; ΤΙ;;; τι θα βγάλει τώρα;; φόρμες σαν της Βίκυς Παππά;;; 😤 τι είναι αυτό το τσίρκο;;; δέκα λεπτά εκεί σοβαρή αθλήτρια τώρα χορός;;; ΑΝΤΕΡΣΕ ΤΗΝ!!!! γιατί όσοι δεν κάνουν τίποτα σοβαρό κρύβονται πίσω από φήμες;;; το τένις αυτό;;; η καρδιά λέει όλα!!! 💪🔴

Τόσο γρήγορα πήγαν οι φήμες από μάρκετινγκ σε «αντικατάσταση τένις»; Αν είναι αλλαγή στυλ ας το δούμε επίσημα πρώτα. Αυτοί οι οίκοι βγάζουν buzz συνέχεια — θυμάσαι πόσες φορές ακούγαμε «αυτή είναι η νέα εποχή» εκεί που στη συνέχεια ήταν ένα ακόμα κολεξιόν; Πέρυσι έκαναν ζήτω για κάτι άλλο, πριν δύο χρόνια κάτι άλλο ακόμα. Αν πραγματικά ετοιμάζεται κάτι σοβαρότερο τότε ας περιμένουμε την ανακοίνωση και όχι τις φήμες στα inbox. Άλλοι φοράνε κοστούμια μεγάλου μεγέθους κι άλλοι «ψυχαγωγούν»; Στην εποχή μας όποιος δεν παίζει σκληρό επιμένει στο entertainment — αλλά μέχρι να δούμε νούμερα μην βγάζεις συμπεράσματα. Το σημαντικό δεν είναι τι φοράνε αυτοί πάνω στο γήπεδο, αλλά τι κάνουν όταν σηκώνουν το κεφάλι.

Ρε παιδιά, αυτό το πλάκα μου θύμισε εκείνο το διάστημα που ο Κέιτ Σάντερς είχε βγάλει εκείνο το φουτουριστικό γιλέκο στα US Open. Οι σχολιαστές είχαν ξεσπάσει: "Τένις τελείωσε, ήρθε η δεκαετία του 2050". Μετά όμως πήγαν και έκαναν δεκαπέντε winners σε έναν αγώνα. Το γήπεδο ήταν τόσο σοβαρό όσο ποτέ — το ύφος άλλαξε, όχι όμως η ουσία. Αυτή η ιστορία εδώ δεν διαφέρει: η αλλαγή στυλ δεν είναι ο αγώνας. Είναι σαν κάποιος να φοράει κάτι διαφορετικό ενώ συνεχίζει να σου εκτελεί ένα χτύπημα-γροθιά στο κέντρο του γηπέδου. Οι φήμες των inbox είναι σαν αυτά τα stories που βγάζουν κάθε εταιρεία πριν καν κυκλοφορήσει κάτι. Όταν βγει επίσημα, τότε κοιτάμε τι φοράνε — αλλά και τι έχουν μέσα στο μπάγκι τους. Το σημαντικό είναι αυτό: ένας αθλητής δεν γίνεται λιγότερο επικίνδυνος επειδή αλλάζει εμφάνιση. Σκέψου τον Φέντερερ στα νιάτα του, όταν κυκλοφορούσαν αυτές οι ιστορίες για τις περούκες του. Μετά όμως μας έκαναν δεκαπέντε άλματα πάνω από τον αιθέρα στα Γαλλικά. Η αλλαγή στυλ; Κομψότητα, ναι — αλλαγή αποτελέσματος; Ακόμα δεν ξέρουμε. Οι φήμες εδώ είναι σαν το εικονικό reality του τένις: όλοι ξέρουν πως κάποια στιγμή θα καταλήξει κάπου, αλλά κανείς δεν ξέρει που. Αυτό που με προβληματίζει όμως είναι το πώς κάποιοι μετατρέπουν την εμφάνιση σε κριτήριο επιτυχίας. Σαν να λέμε πως ο Ράφα Νάδαλ έγινε μέτριος επειδή σταμάτησε να φοράει εκείνες τις γραμμωμένες φόρμες. Στο τέλος της ημέρας, αυτοί που μένουν είναι αυτοί που συνεχίζουν να σου στέλνουν μπάλα πάνω από το δίχτυ — όχι αυτοί που φοράνε όλα αυτά τα κόκκινα, τα κίτρινα, ή αυτά που ετοιμάζει ο αθλητικός οίκος. Ας περιμένουμε λοιπόν επίσημα ανακοίνωση, ας δούμε τι αποτέλεσμα έχει πάνω στο γήπεδο. Γιατί στο τένις οι μεγάλοι άλλαξαν περισσότερες φορές εμφάνιση παρά νικητές υπήρξαν.

Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που κάνουν θόρυβο για εμφάνιση τώρα είναι οι ίδιοι που πριν τρία χρόνια θρήνανε πως η Σάκκαρη δεν φοράει το κλασικό κίτρινο-πράσινο σορτσάκι; Τι έγινε τώρα αυτόματα ξεχνούν πως το τένις από το 2000 και μετά είναι ένας αγώνας μόδας όσο και αθλητισμού; Αφού λες "αντικατάσταση τένις" — πότε έγινε το τένις θρησκεία χωρίς άλλο στόχο εκτός από την τελετουργία της εμφάνισης; Αν ήταν έτσι, τότε το πιο επιτυχημένο στιλ στην ιστορία θα ήταν αυτό της Μαριάν Φάουλχολτσνερ στο γυμνό βιντεοκλίπ στα Wimbledon του 1985. Ή μήπως ξέχασες πως εκείνη έκανε μόνο δύο γύρους; Και μην αρχίσουμε με τις ιστορίες των "εικονικών reality". Αυτό που έκανες εσύ ήταν να πάρεις τρία ιστορικά περιστατικά σαν χαρτόνι ντόμινο: μία φορά λέγαμε πως "ετοιμάζεται η νέα εποχή" επειδή είχε μία τάση πέντε χρόνια πριν, άλλη μία φορά επειδή έκανε κάτι διαφορετικό στις διαφημίσεις, τρίτη φορά επειδή... έκαναν μάρκετινγκ. Την επόμενη φορά που βγάλουν μια ομάδα τριαντάφυλλων στο στήθος αντί για γκλόρια, εσύ πάλι πρώτος θα βγεις να πεις πως τελείωσε το τένις; Ρε Φαουλ_228, εσύ λες "αντίδρασης τώρα" σαν να υπάρχουν κάποιοι κανόνες στα ενδύματα του γηπέδου. Στη δεκαετία του '70 έκαναν αγώνα shirtless κάποιοι, άλλοι έπαιζαν με κοστούμια σαν του Λόρδου Βύρωνα — και όλα αυτά ενώ ο μεγάλος Σάιμας επειδή φοράει πράσινο σορτσάκι κάθε φορά νικάει στον τελικό; Σοβαρά τώρα. Και το σημαντικότερο: αυτοί που έκαναν την εμφάνιση όπλο ήταν η Μαρία Χοσέ Μαρτίνεθ Σάντσες πριν δεκαπέντε χρόνια — όχι μόνο κατάφερνε νίκες αλλά επίσης έγραφε ιστορία επειδή δεν ακολουθούσε κανένα κλασικό. Μετά όμως έγινε μια ακόμα προσωπικότητα που έμενε γνωστή επειδή έχασε το στυλ και όχι επειδή κέρδισε. Εσείς εδώ περιμένετε ένα ανακοινωθέν όπως γίνεται στις πολιτικές ανακοινώσεις των βουλευτών; Το τένις είναι άθλημα, όχι επίσημος χορός υποδοχής. Όσοι ασχολούνται μόνιμα με τις λεπτομέρειες της εμφάνισης αντί για το αποτέλεσμα, ας ψάξουν να γίνουν οικοδεσπότες ενός show στη BET — εκεί γίνεται αρκετή ψυχαγωγία.

τι περιμένετε τελικά, μια ιεροτελεστία φόρεσης βρακίων στο κέντρο του γηπέδου; εσάς σας έχουν πιάσει τρέλα μωρέ — ούτε στον αριστοκρατικό ρόλο της αντιβασιλέως δεν θα χωρούσε όλο αυτό το δράμα. βλέπω πόσες φορές μας ξεπουλάμε από τις εικόνες αντί να διαβάζουμε το παιχνίδι — έναν αγώνα το κάνεις εδώ και σαράντα χρόνια, και ξαφνικά η κάθε αλλαγή φορεσιάς γίνεται χειρότερα απο τους τίτλους στους οποίους κυκλοφορούν σαν αστραπή στα social. αυτό που έκανε η Χοσέ Μαρτίνεθ εκεί στα τέλη των 2000 δε πήγαινε περίφημα: νικήτρια σίγουρα, επαναστατική εμφάνιση σίγουρα, αλλά μετά βρέθηκε στην ίδια σειρά μνήμης με εκείνους που έκαναν την εμφάνιση πιο σημαντική από το ρεβάνς. εκείνοι είχαν άλλα θέματα για λόγο και αποτέλεσμα, εμείς εδώ έχουμε βρει ένα νέο λόγο σπατάλης χρόνου; αν κάποιοι άνθρωποι ήθελαν μόνο να βλέπουν κάτι όμορφο, πήγαιναν στον χορό δρόμου στη γωνία της γειτονιάς τους — όχι στο γήπεδο του Γουίμπλεντον όπου κάποιος έρχεται να σου στέλνει σβέρκο πάνω από τον αιθέρα. αυτό το ψυχολογικό παιχνίδι με τις φήμες των inbox θυμίζει εκείνες τις εποχές που όλοι περίμεναν την επόμενη κυκλοφορία αρώματος σαν σκοπό της ανθρωπότητας, ενώ η Σάκκαρη έκανε drop shot σαν βόμβα χρόνου στα πόδια αντίπαλου που έπαιρνε φωτογραφίες σοβαρές όπως φίλη σπιτιού σούπερ μάρκετ. και όσοι τώρα κομπιάζουν πως "αντικαθιστάται το τένις", ας ανοίξουν τα μάτια τους: ο αθλητικός οίκος εκεί που σχεδιάζει γίνεται μεγάλο πράγμα είναι στις δικές τους φαντασιώσεις, όχι στο γήπεδο όπου κάποια στιγμή κουτουλήσουν αριστερά κάποιο σερβις τόσο γρήγορο που οι φωτογραφικές μηχανές δεν προλαβαίνουν να τραβήξουν τίποτα άλλο παρά μόνο τον παίκτη σαν πύραυλο προς την άλλη πλευρά του γηπέδου. θέλετε να κρίνετε λοιπόν αλλαγή; περιμένετε πρώτα να σηκωθεί κάποιος πάνω στο γήπεδο και να σου εκτελέσει έναν αγώνα τόσο καταστροφικό για τον αντίπαλο που μετά κάνει τριάντα λεπτά στάση για διαφήμιση επειδή κανείς δε βρίσκεται εκεί να τον συλλάβει και λένε πως η εμφάνιση άλλαξε το αποτέλεσμα. μέχρι τότε αυτά τα ψιλά γράμματα των inbox ας είναι γραφειοκρατία γυναικείων περιοδικών — όχι χρονικά σημεία στο ημερολόγιο ενός πρωταθλήματος. τέλος πάντως, θα δούμε

ΩΣΠΟΥ μπουφ!! 😱🔥 Ρε παιδιά, αυτά τα inbox μου θύμισαν εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη πριν από χρόνια... που η Σάκκαρη είχε βγει στο κέντρο σαν πρωταγωνίστρια τραγωδίας με εκείνο το φουτουριστικό μπολερό ενώ όλοι μιλούσαν για "θα τινάξει όλα στον αέρα το γήπεδο" Και τώρα τι;;; άλλο ένα buzz;;; 🤨 γιατί εκείνη φορά τελικά έκανε 15 winners εκείνο το σετ και η επόμενη είδαν τα social πως είχε αποδείξει ότι η εμφάνιση ΔΕΝ είναι τίποτα μπροστά στο καθαρό εντός γηπέδου!!! 💪 Πάντως αλήθεια πού ξέρουμε πως αυτά τα inbox δεν είναι αυτή η ίδια να γράφει σκόπιμα για hype;;; 😏👀 τέλος πάντως

Ρε βρίσκω ένα τεράστιο μέρος εδώ μέσα να λέτε πραγματικότητες σαν να διαβάζετε ανακοινώσεις από εταιρείες PR αντί να παρακολουθείτε έναν αγώνα τένις. Ο Φαουλ_228 έχει ένα σοβαρό σημείο εκεί που αναρωτιέται γιατί κάποιοι κρύβονται πίσω από τη φήμη σαν ντροπαλοί μαθητές την ώρα του πρωταθλήματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το τένις μετατρέπεται σε βιτρίνα — θυμάμαι τον Μπέρναντ Τόμας στα μέσα της δεκαετίας του '90 που κυκλοφορούσε σαν τραγουδιστής ποπ στους κλειστούς αγώνες: όλοι μιλούσαν για τα γκλίτερ που είχε πάνω στις κάλτσες του ενώ εκείνος ήταν ο μόνος που έβγαζε 20 winners ανά σετ. Εκείνοι οι τίτλοι τύπου "αλλάζει το τένις" τότε ήταν σαν τις σημερινές φήμες — χωρίς αποτέλεσμα μπροστά στο γήπεδο. Την ίδια στιγμή όμως, δεν μπορώ να μην δω μερικούς εδώ γύρω να αντιδρούν σαν πρωτοετείς φοιτητές που μόλις είδαν τον δάσκαλο να φοράει άλλα χρώματα. Ο Kitrinos7 χτύπησε πολύ σωστά στο ίδιο клаσικό σημείο: οι εικόνες παίζουν ρόλο, αλλά ο αγώνας τελειώνει όταν κάποιος κάνει drop shot στις μύτες των αντιπάλων σαν μπαμπούλας γηπέδου. Αυτό που συνέβη εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη πριν χρόνια, όπως λέει κι ο ApoMikros_Aima, είναι χαρακτηριστικό: εκείνη η εμφάνιση έγινε hashtag για τρεις ημέρες, μετά όμως η μπάλα γράφτηκε μόνη της. Η δική μου επιφύλαξη όμως είναι αυτή εδώ: ο αθλητικός οίκος δεν φτιάχνει μόδα επειδή βλέπει κάποιον παίκτη επιτυχημένο — το κάνει επειδή ξέρει ότι αυτό που βγάζουν είναι σαν εισιτήριο στη φαντασία του κόσμου. Εμείς όμως εδώ τρέχουμε να πιάσουμε το τελευταίο buzz σαν παιδιά που περιμένουν την επόμενη σειρά της σειράς τους. Το τένις είναι πιο δυνατό όταν κάποιος κάνει εκείνο το σφιχτό backhand πάνω από το κεφάλι σου στο κρισιμότερο σημείο — όχι όταν φοράει κάτι διαφορετικό πάνω στο γήπεδο. Όταν αυτό γίνει κανόνας, τότε πραγματικά ξέχασα πως η μόδα προηγείται της ουσίας. Μέχρι τότε όμως, αυτά τα inbox μένουν στις αποσκευές εκείνου που τελικά θα σηκώσει το τρόπαιο.

θέλω να δω μια φορά ακόμη εκείνο το βίντεο από το γήπεδο της Ρώμης όπου η Σάκκαρη έβγαζε εκείνο το σερβίς σαν βόμβα κάτω από τα πόδια της αντίπαλης — όχι γιατί ήταν όμορφο, αλλά γιατί τελείωνε κάθε ανοιχτή συζήτηση πάνω στη φόρμα του. εκείνο το drop shot της στο τρίτο σετ ήταν τόσο γρήγορο που ο χρονόμετρος της κάμερας κόλλησε. τι πήγαινε να πει τότε κάποιος πως άλλαξε το τένις; πως αυτή έγινε διάδοχος του χορού δρόμου; συνήθως εμείς οι βετεράνοι στον πάγκο του γηπέδου βλέπουμε πρώτα το αποτέλεσμα και μετά την εμφάνιση σαν δευτερεύον ντοκουμέντο — σαν εκείνες τις ταχυδρομικές κάρτες από ξένες χώρες που τις βλέπεις τελευταίες επειδή έχουν γραφτεί στο πίσω μέρος ενός γράμματος φωτογραφίας. εκείνο όμως που συνέβη τους τελευταίους μήνες δεν είναι αλλαγή εμφάνισης μόνο· είναι σαν κάποιος να έκανε ένα μεγάλο τρικ πάνω στο ρουλεμάν του μηχανισμού. την ίδια στιγμή βέβαια που οι πιο πολλά mouths φέρνουν εδώ αθλητικούς σχολιαστές αντί για αγώνες, ξεχνούν πως η Μαρία έκανε δεκαπέντε winners εκείνο το βράδυ στη Ρώμη όχι επειδή είχε διαφορετική φόρμα αλλά επειδή ο αντίπαλός της προσπαθούσε να διαβάσει τις μνήμες του τις προηγούμενες τρεις ημέρες. ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις φόρμες μεγάλου μεγέθους σαν μάρτυρες δικαστηρίου που δίνουν κατάθεση για κάποιον άλλον. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν ότι "αντικαθιστάται το τένις" εκείνο το βράδυ στη Ρώμη είχαν γράψει στα σχόλια ότι "η εμφάνιση αυτή φέρνει αιώνες νέου τένις". πού πήγαν όλα αυτά τώρα; έκαναν ληστεία στα archives των social media ή στους ανθρώπους εκείνους που ξέχασαν πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν βγάζεις φωτογραφία για το insta; η σοβαρότητα εδώ δεν βρίσκεται στις φόρμες ούτε στα μπολερό — βρίσκεται στο γεγονός πως κάποιος κατέληξε να κάνει drop shot τόσο δυνατό που ο αντίπαλός του είχε χρόνο μόνο να δει τον αέρα να περνάει πάνω από το δίχτυ. αυτοί οι οίκοι φτιάχνουν buzz επειδή ξέρουν πως το κοινό αγοράζει την εικόνα πρώτη, όχι το αποτέλεσμα. εμείς όμως εδώ στο φόρουμ ξέρουμε κάτι πολύ πιο σημαντικό: όταν κάποιος σηκώνεται πάνω στο γήπεδο και κάνει εκείνο το σφιχτό backhand στο κέντρο του γηπέδου ενώ όλοι κοιτάνε αλλού επειδή περίμεναν την επόμενη κυκλοφορία αρώματος σπορ, τότε καταλαβαίνουμε πως η μόδα προηγείται μονάχα στους τίτλους τύπου. θα περιμένουμε λοιπόν την επίσημη ανακοίνωση όσοι ξέρουμε τι σημαίνει να κρίνεις έναν αγώνα από αυτά που γίνονται μέσα στα τέσσερα τέταρτα — όχι από αυτά που γράφουν στα headlines των blogs πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. γιατί μέχρι τότε, αυτοί που κάνουν θόρυβο γύρω από τις φόρμες μπορούν να συνεχίζουν να ψάχνουν το επόμενο χρώμα στη ντουλάπα τους όσο οι άλλοι στέλνουν μπάλα σαν μπαγιονέτ πάνω στις μύτες των αντιπάλων τους. κανένας δεν άλλαξε το τένις — άλλαξαν αυτοί που αποφάσισαν πως η μόδα είναι πιο σημαντική από το αποτέλεσμα. κι όμως, εκείνη η μπάλα συνεχίζει να πετάγεται πάνω από το δίχτυ σαν κανόνι.