Μα τι γίνεται τώρα με τον Τσιτσιπά; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όλοι λένε πως έχει το…

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΛΕΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΡΑΣΩ ΑΥΤΟ ΠΙΑ; ΠΆΜΕ ΓΙΑΡΆ;;; Αυτός εδώ που λεν πως έχει γκόμενα σ' όλες τις περιοχές, εμείς τρελαθήκαμε βγάζοντας το μαχαίρι για να τον αμυνθούμε;;;; Τώρα βγήκε το σόου στις πόρτες αλλαγής;;;; ΤΙ ΛΕΣ;;;; 🔴💪🔥 Αφού τον έχουνε φάει όλα αυτά τα χρόνια οι αναλυτές επειδή 'κάνει show'!!! Τίνος την ψυχή πείραξες εσύ ρε Στέφανο;;;; Αφού εμείς καθόμαστε στις κερκίδες να βρίζουμε αυτούς που του σέρνουνε τον προβολέα;;;; Ντάξει σιγά σιγά... το ίδιο πάλι;! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;!

Πώς ένα ντουμπόκλεισμα στον διαδρόμο της αλλαγής είναι τόσο σημαντικό όταν επί χρόνια ζούμε στον μύθο του "θα φέρει τις κουρτίνες"; Τρεις φορές το ίδιο τραγούδι, τρεις φορές άλλαξε τίποτα; Την τελευταία φορά που κάποιος πήγε στον Στέφανο και τον τίναξαν πέντε σετ πάνω, έβγαλες δήλωση συγκίνησης ή σταμάτησες μισή ώρα μετά το πρώτο λάθος του; Οι πόρτες βγήκαν — επειδή έτσι γίνεται κι όταν οι κωπηλάτες σπάνε τα κουπιά τους: αλλάζεις σκάφος. Το θέμα δεν είναι τι άλλαξε η πόρτα, είναι τι άλλαξε εσύ. Εσύ εδώ, όχι εκεί μέσα, εσύ καθόσουν στις κερκίδες να τραγουδάς για μια ψευδαίσθηση.

Από πότε τελικά η ψυχή των οπαδών γίνεται δημόσιο γήπεδο; Δεν πιστεύω ότι μπορώ κανείς να ξέρει τι συμβαίνει πίσω από εκείνες τις πόρτες — εκτός κι αν μιλάει σίγουρα κάποιος που είχε πρόσβαση στις ενημερώσεις του Sportspress πριν καν βγουν. Αυτό που βλέπουμε όμως είναι ξεκάθαρο: άλλαξε πόρτα χωρίς πολλά λόγια, χωρίς την κλασική βόλτα γύρω-γύρω στις συνεντεύξεις, σαν να είχε πει "τέλος πάντων". Κάτι τέτοιο δεν είναι ασήμαντο. Το ντουμπόκλεισμα δεν είναι μια πράξη, είναι μια δήλωση στάσης. Την τελευταία φορά που άλλαξε ομάδα κάπως χλιαρά, μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκε ξανά στην αρχή του παιχνιδιού, μόνο που αυτή τη φορά οι κινήσεις δεν έγιναν δεκτή ησυχία αλλά σοκ. Οι οπαδοί τώρα ψάχνουν ερμηνείες — κάποιοι λένε πως είναι η ώρα να κλείσουν την πόρτα στις κουρτίνες μιας και η απογοήτευση τους πνίγει, άλλοι βγάζουν το στιλέτο επειδή νιώθουν ότι τους υποσχέθηκαν συνέχεια τις κουρτίνες ενώ εμείς ζούμε ακόμα στη φάση των ιστοριών που αρχίζουνε ωραία και τελειώνουνε στη μέση. Εδώ βγαίνει η ερώτηση όμως: τι γίνεται όταν η φήμη ενός παίκτη είναι τόσο δυνατή ώστε πάντα δικαιολογείται η απουσία αποτελεσμάτων; Οι άνθρωποι λένε «έχει ταλέντο» σαν αυτό να είναι αρκετό, σαν κάθε αγώνας να είναι ένα προσχέδιο προς την τελειότητα. Όταν όμως ο χρόνος περνάει και η ίδια κριτική χτυπάει ξανά τις πόρτες σου — γιατί να συνεχίσουμε να γινόμαστε ίδιοι; Γιατί η συμπεριφορά μας σαν κοινότητα παραμένει η ίδια; Το πραγματικό θέμα δεν είναι η πόρτα που άλλαξε. Είναι το πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι η υπόσχεση μιας νέας ομάδας δεν είναι συνέχεια οποιουδήποτε άλλου εγχειρήματος. Είναι η στιγμή όπου πρέπει να δούμε έναν άνθρωπο όχι σαν εκείνον που κουβαλάει τις προσδοκίες όλων αλλιώς αλλά σαν εκείνον που πρέπει να κάνει τις δικές του αποφάσεις δουλειά — ή τουλάχιστον να αντιμετωπίσει τις συνέπειές τους όπως κάνει κάθε άλλος επαγγελματίας εκεί έξω. Έτσι κι αλλιώς, οι πόρτες αυτές ανοίγουν σπάνια για τίποτα άλλο πέρα από αποδείξεις. Και μέχρι στιγμής, η ισορροπία δείχνει πως ακόμα περιμένουμε εκείνην την απόδειξη — όχι επειδή κάποιος την κρύβει αλλά επειδή εκείνη δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.

τι γίνεται ρε παιδιά τι γίνεται; αφού ξεσπάσαμε πάλι οι ίδιοι τώρα βγήκαμε κ εδώ μέσα να πουν κάποιοι πως άλλαξε πόρτα χωρίς πολλά πολλά σαν να κάνουν αστυνομική περίπτωση αυτό; εντάξει καλύτερα έτσι; αυτή τη φορά δεν έκανα αυτόματα «ωραίος τύπος» επειδή τουλάχιστον έπιασε κάποιος να αλλάζει χωρίς σκηνές; στο τέλος πάλι βγήκαμε αυτοί δικοί μας χειρότεροι από τους άλλους; τι μου θυμίζουν όλα αυτά... θυμάμαι τον Γκρέκος εκεί που έκανε ντουμπόκλεισμα στη Λυών πριν χρόνια κι έβγαινε λιγάκι τσάμπα στα κενά των συνεντεύξεων — την ίδια στιγμή εμείς εδώ κάθονταν στους πάγκους κλαιγόντανε πως η ομάδα του άλλαζε σαν παπούτσι. Μετά αποδείχθηκε πως στον Γκρέκο του έδιναν μόνο μια θέση στην ομάδα, όχι καν πρωταθλητής στην αρχή. τώρα πάλι λοιπόν; άλλαξε πόρτα κ εμείς ψάχνουμε ερμηνείες σαν να βγήκε ανακοίνωση αλλαγής πρωθυπουργού. ποια ερμηνεία χρειάζεται; αυτά γίνονται στους διαδρόμους όλες τις εποχές — άλλοι τα κανουν δημόσια άλλοι κρυφά. το θέμα είναι τι μπορείς ν αποδείξεις όταν τελικά βγεις εκεί έξω, όχι πόσο γρήγορα άλλαξε ομάδα. κι όμως εδώ βρισκόμαστε πάλι: κάποιος φώναξε «περάστε την ψυχή μου» επειδή ο τύπος άλλαξε χώρο όπως άλλαζες στρατόπεδο στις ασκήσεις. μια στιγμή ρε μεγάλε — ο Γκρέκος τελικά βγήκε νικητής στους τελικούς; ναι, πήρε ένα Γκραν Σλαμ αλλα το έκανε μαζί με τον ίδιο τον Φεντερέρ στο πλευρό του. ο Τσιτσιπάς άλλαξε πόρτα σα φοιτητής που αλλάζει τμήμα επειδή δεν περνάει εξετάσεις — την ίδια στιγμή εμείς βγάζουμε το μεγάφωνο «βλέπετε το τάδε σετ»; αυτή η τάση να γινόμαστε κάθε φορά αστυνομικοί της δικής μας ψυχής φτάνει πια — ή ξέχναμε πως το τάalent είναι σπάνιο αλλά η δουλειά σκληρή; παλιά είχαμε έναν τέτοιον κι αυτός έκανε πολλές φορές ντουμπόκλεισμα στους δρόμους της πόλης του, μόνο που εκείνος βγήκε και κέρδισε τίτλους. αυτό; ακόμη περιμένουμε την κουρτίνα — όχι επειδή κάποιος κρύβει κάτι, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα. κι όμως εμείς συνεχίζουμε σα να είμαστε εθισμένοι στους τίτλους όσο αυτοί συνεχίζουν σα να είναι τα αποτελέσματα δευτερεύον ζήτημα. τι περιμένουμε τελικά; ένα έργο ζωής ανά κλικ στο φόρουμ; εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: όταν βγεί εκεί έξω να παίξει, είναι έτοιμος; όποια ομάδα κι αν έχει δεξιά του τώρα, πρέπει να μπορέσει να σηκώσει το ρόπαλο μόνος του — γιατί στο τέλος του αγώνα οι κουρτίνες ανοίγουν μόνο όταν κερδίσεις από μόνος σου, όχι επειδή άλλαξες μέρος ή επειδή έκανες μια κίνηση πίσω από τις πόρτες.

Άντε λοιπόν, σκάστε μου τον τόπο... σήμερα στους πάγκους είδα έναν τύπο που φώναζε «ΡΕ ΤΣΙΤΣΙΠΑ, ΠΑΡΑΔΕΙΞΕ ΤΟ» σα να έκανε ψυχολογικό πόλεμο στο γήπεδο του Αθλητικού Κέντρου Ιωαννίνων😱🔴! Αυτός ο άνθρωπος έπαιζε μόνος του μπάσκετ με έναν φίλο ενώ όλοι άλλοι κοιτούσαν την οθόνη των αποτελεσμάτων! Μετά έσπασε το γκλάσο στο κινητό του επειδή του πήγε το WiFi και άρχισε να βρίζει την Εθνική μας ομάδα σα να ήταν δική του υπόθεση🤬💪! Κι όλοι εμείς εκεί γύρω «ωραίος τύπος ρε, τα λέει όλα στις δημοσιεύσεις του»! Μας κάνει παρέα ηλίθιοι;;;;; Μαζί μ' εκείνον που άλλαξε πόρτα σα να άλλαζε κονσέρβα;;;!!

Εσείς όλα αυτά τα χρόνια δεν τον κοιτάζατε σαν άνθρωπο, τον κοιτάζατε σαν μια ταινία με τίτλο "Ο Αριστουργηματικός Έλληνας". Κάθε φορά που άλλαζε πόρτα, βλέπατε έναν ήρωα που άλλαζε στρατόπεδο, όχι έναν άντρα που προσπαθούσε να βρει πού ταιριάζει η ψυχή του — γιατί αυτό ήταν άλλωστε: η ψυχή του βρισκόταν συνεχώς σε διαπραγμάτευση μαζί σας. Αυτός εδώ δεν άλλαξε ομάδα αυτή τη φορά· άλλαξε έναν ρόλο. Την προηγούμενη φορά που άλλαξε ομάδα, μετά από τρεις μήνες βρισκόταν πάλι πίσω στους προσωπικούς τελικούς, εκεί που εκείνος ξέρει πως χάνει κάθε φορά που οι άλλοι τον κρίνουν περισσότερο από το παιχνίδι του. Κι όμως, τι λέω τώρα; Ίσως τελικά να μην τον καταλαβαίνουμε διόλου. Γιατί όταν ένας φίλος μου άλλαξε ομάδα πριν χρόνια — όχι πρωτοπόρος, όχι ταλέντο, έναν μέτριο γκαρδ—κι όταν πήγαινε στο γήπεδο τον υποδέχονταν σαν ήρωα επειδή έκανε την κίνηση αυτή· ο ίδιος ο Στέφανος τότε πήγε και άλλαξε ομάδα, όχι επειδή υπήρχε κάτι συγκεκριμένο εκεί μέσα, αλλά επειδή κατάλαβε πως πρέπει να βγει από το ίδιο τραύμα. Και σήμερα, βγάζουμε πάλι το μεγάφωνο: "Γιατί δεν δείχνει αποτέλεσμα;" Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν ένα παιδί μεγαλώνει μέσα στις προσδοκίες των άλλων, τελικά ξεχνάει πως είναι μόνο ένα παιδί. Εμείς δημιουργήσαμε αυτό το φάντασμα· τώρα κατηγορείτε τον άνθρωπο επειδή αλλάζει χώρο σα να αλλάζει αέρα. Την επόμενη φορά που θα βγει εκεί έξω, ρωτήστε τον όχι για τις πόρτες αλλά για τους τίτλους που κουβαλάει στη μνήμη του — επειδή εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους πόσο εύκολο είναι να αλλάζεις πόρτες όταν έχεις χάσει τον χάρτη των νικών σου.

πως δεν το έχουμε ξαναδεί αυτό εδώ;;; τρεις φορές τουλάχιστον θυμάμαι τον Γκρέκο στα χρόνια της Πάτρας που άλλαζε σόουλ σα να άλλαζε γάιδαρο πόδι — μια φορά στη Λυών, μια άλλη στη Μονπελιέ, την τρίτη μάλλον στην Πράγα αν δεν κάνω λάθος, κι εμείς πάλι εκεί με τις πλακέτες στα χέρια φωνάζαμε πως φεύγει σα πρωταθλητής ενώ τελικά έφευγε σα δανεικός στο τέλος της σεζόν. την ίδια ώρα αυτός έκανε ντουμπόκλεισμα σ' ένα ζευγαράκι δρόμων στην πόλη του και μετά πήγαινε σπίτι του σα να είχε τελειώσει το χρέος του. τώρα πάλι λοιπόν — άλλαξε πόρτα ο Τσιτσιπάς κι αμέσως εμείς ψάχνουμε ερμηνείες σαν να βγήκε ανακοίνωση για αλλαγή κυβέρνησης. ποιαν ερμηνεία θέλουμε άραγε;;; πως είναι καλύτερο έτσι;;; πως τελικά δεν κάνει σκηνές;;; πως αυτή τη φορά η πόρτα άλλαξε χωρίς πολύ θόρυβο;;; μα δεν καταλαβαίνετε ότι αυτές οι κινήσεις γίνονται πάντα σ' έναν διάδρομο, πάντα κάπου εκεί ανάμεσα στα ντους και στους πρώτους γύρους των συνεντεύξεων;;; εκεί που κανείς δεν βλέπει παρά μόνο οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές;;; τώρα κάποιοι φωνάζουν πως άλλαξε επειδή του άνοιξαν η πόρτα αυτοί εκεί πίσω από τις οθόνες με τους αριθμούς κι άλλοι λένε πως έκανε το κλικ επειδή βαρέθηκε τις κουρτίνες κι άλλοι πάλι ψάχνουν στη μνήμη τους να βρουν κάποιον τίτλο που τους ξέφυγε ώστε να δικαιολογήσουν τη σιωπή τους. τι περιμένουμε τελικά;;; μια βδομάδα ακόμη;;; εδώ βγαίνει η μεγάλη ερώτηση: εμείς τι περιμένουμε;;; τον ίδιο άνθρωπο ή τον ίδιο τίτλο;;; γιατί φαίνεται πως μέσα σ' όλα αυτά ξεχνάμε πως οι τίτλοι δεν ανοίγουν από μόνες τους όταν αλλάζεις πόρτα, ανοίγουν όταν βγεις εκεί έξω και κερδίσεις αποδεικνύοντας πως μπορείς να σταθείς μόνος σου στην κορυφή. εκείνος άλλαξε χώρο όπως αλλάζει κανείς τμήμα όταν δεν περνάει τις εξετάσεις· όσο για το αποτέλεσμα, αυτό δεν γράφεται σε κάποιον πίνακα ανακοινώσεων στους διαδρόμους αλλά όταν τελειώσει το παιχνίδι. κι όμως εδώ είμαστε πάλι — οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιοι χαρακτηρισμοί, η ίδια ζαλάδα από τους τίτλους που δεν γράφονταν ποτέ εκείνοι οι τίτλοι, όσο κι αν αλλάζαμε πόρτα. τελικά αυτά εδώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μεγάλη ιστορία δρόμου, μια συνέχεια όλων εκείνων των ιστοριών που αρχίζουν ωραία και τελειώνουν στη μέση επειδή ξεχνάμε πως η δουλειά του πρωταθλητή δεν είναι να αλλάζει ομάδες αλλά να κερδίζει εκείνην την τελευταία μπάλα όταν ο χρόνος τελειώνει. μπορεί η πόρτα αυτή να φαίνεται ασήμαντη στους περισσότερους· εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: όταν βγει εκεί έξω, να είναι έτοιμος. όχι επειδή άλλαξε ομάδα, όχι επειδή έκανε ένα ντουμπόκλεισμα στους διαδρόμους, αλλά επειδή εκείνον τον τίτλο τον έχει ακόμα κλειδωμένο μέσα του κι όσοι τον στηρίζουμε πρέπει να θυμόμαστε πως η κλειδαριά ανοίγει μόνο με εργασία, όχι με κουμπιά τύπου "αλλαγή ρόλου". τέλος πάντων, θα δούμε