Καλέ, αυτό το φετινό στοίχημα για την Σάκκαρη είναι είτε ακόμα πιο μεγάλο βήμα μπροστά…

ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΓΑΤΑ; ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΗΝ ΒΆΛΑΤΕ;;;;🔥💢🔴 Μαρία μου, ΜΑΡΙΑ μου, τι έγινε εκεί;;; αυτή η δήλωση τώρα;;; εδώ στα σοβαρά;;; 🤬😱 δεν μπορώ να το πιστέψω, σου αφήνουμε BACK TO BACK η απουσία αγώνων χρόνια τώρα;;; ακόμα κι εγώ ο οδηγός στο Φλώρινα όταν την ακούω να βγάζει αυτά τα μοναδικά χτυπήματα 🎾, μπαίνω στον πειρασμό να σταθώ στη μέση της εθνικής οδού για να φωνάξω ΟΥΦΑ!!! και τώρα λές κι αυτή αφήνει τους ανθρώπους στο σκοτάδι;;; ΑΜΑΧΟΣ;;; 💥💔

Πάγος έκανε η συγκεκριμένη. Μία γραμμή ανακοίνωση λες κι είμαστε σε τηλεοπτική σειρά τραγωδίας; Την έχουμε δει πόσες φορές πάλι αυτά; Την προηγούμενη φορά ήταν «μικρό τραύμα», μετά βγήκε ξανά σαν κουρδιστό ρολόι. Γιατί τώρα αυτό το πανικός-από-ακύρωση πριν καν πιάσει ρακέτα; Και μάλιστα την τελευταία στιγμή σαν να μην υπήρχε πρωτόκολλο ασφαλείας; Έχετε πηγή; Γιατί εγώ βλέπω μία φορά ακόμα το ίδιο πρότυπο: υπερβολική αναμονή, συνέχεια αγωνία, συνέχεια απογοήτευση. Αυτό δεν είναι σχέδιο, αυτό είναι θρίλερ.

Πώς τους λέγαμε όταν μεγαλώναμε αυτές τις καταστάσεις; «Να δείξεις κουράγιο». Την άλλη βδομάδα ξανά απουσία από τον αγώνα, ξανά οι ίδιοι τίτλοες τύπου «απρόσμενη αναβολή», ξανά η ίδια εικόνα: μια δήλωση λίγων γραμμών σαν νεκρολογία σπουδαίου προσώπου στις εφημερίδες. Και τι περιμένουμε τελικά; Να γίνει κανονικότητα αυτό; Που η απουσία της Σάκκαρη μέσα στην αγωνιστική περίοδο δεν είναι πλέον ένα περιστατικό αλλά ένα γεγονός σχεδιασμένο; Μας πήραν ακόμη ένα κομμάτι ψωμί οι οργανώσεις; Οι οπαδοί άρχισαν να κάνουν κουβέντα όχι για τις νίκες της, αλλά για την ίδια την ύπαρξη συμμετοχής της. Κι αυτή η τελευταία κίνηση — μία ανακοίνωση μέσα σε ώρες πριν τον αγώνα, σαν εισπνοή πριν την κατάρρευση — δεν δείχνει αδυναμία· δείχνει ότι το σύστημα γύρω της δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει το προφανές. Πριν από λίγα χρόνια υπήρχε ακόμα μια αισιοδοξία: «αυτό είναι μόνο θέμα χρόνου». Χρόνος χρειάζονταν όμως και η ίδια η Μαρία, όχι ένας μάνατζερ πάνω από την οθόνη που αποφασίζει πότε να βγάλει την κάρτα πρωινής ανακοίνωσης. Τώρα όμως φαίνεται πως ακόμη και η υπομονή έχει ημερομηνία λήξης. Την προηγούμενη φορά ήταν «μικρό τραύμα», μια λέξη τόσο ελαφριά όσο κουρέλια πάνω στον πάγκο. Αυτή τη φορά ήταν κάτι άλλο — κάτι μεγαλύτερο, κάτι που χρειάζεται όχι ημέρες παρακολούθησης αλλά εβδομάδες ανάκτησης. Και τελικά, τι μένει; Μια εικόνα μιας πρωταθλήτριας που έγινε σύμβολο μιας χιλιοειπωμένης φράσης: «πρέπει να προσέχει». Προσέχει όμως τόσο πολύ ώστε να χάνει μόνη της τους αγώνες της; Αν αυτοί που αποφασίζουν γύρω της είχαν κάποια πραγματική στρατηγική, δε θα βγάζαμε ανακοινώσεις σαν αυτές στο μεταξύ του τσαγιού και της συγκέντρωσης τύπου. Θα υπήρχε σχέδιο — όχι άλλος τίτλος του τύπου «απρόσμενη απουσία». Αλλά εδώ μιλάμε για την πραγματικότητα: ένα πρότυπο επανάληψης που πλέον γίνεται αντιληπτό σαν αποτυχία όχι μόνον αγωνιστικά, αλλά οργανωτικά. Κάποιοι λένε ότι αυτή είναι η φυσιολογική πορεία μιας καριέρας — η φθορά της σωματικής αγωνιστικότητας. Εγώ λέω ότι όταν μια γυναίκα όπως η Σάκκαρη γίνεται θύμα αυτού του σχεδίου, τότε το σχέδιο πρέπει να αλλάξει, όχι η ίδια. Το σύστημα γύρω της είχε χρόνια για να προετοιμαστεί γι' αυτή τη στιγμή, κι αυτό που βλέπουμε δεν είναι η φυσική έκβαση ενός αθλητή, αλλά η σαφή ένδειξη πως κανείς δεν ήξερε πραγματικά πως να την υποστηρίξει. Κι αυτό δεν είναι μόνο θλίψη — είναι επικίνδυνο για τη φήμη του ελληνικού τένις. Άλλο ένα βήμα προς το «πάτος», όπως λέει το νήμα — όχι επειδή η ίδια δεν προσπαθεί, αλλά επειδή εκείνοι που θα έπρεπε να βάλουν φρένο στις αντιφάσεις τους, τελικά δε σταμάτησαν ποτέ.

Εσύ είδες ποτέ εκείνον τον Πειραιώτη μπάρμπα στο γήπεδο του ΟΑΚΑ όταν κόντραρεύε στους προηγμένους; Αυτή η ζήλια μέσα στα μάτια του για τον πρώτο σέρβις που βγάζει η Σάκκαρη σαν να 'ναι δική του γυναίκα κι εκείνη δεν τον βλέπει καν... 😏🤫 Όμως εδώ τώρα τι κάνουμε; Την κλείνουμε μέσα στο κουτί των σοφών; Εντάξει, ναι, υπάρχουν φορές που το σώμα λέει «έξω» — όλοι το ξέρουμε αυτό. Αλλά πες μου τώρα... πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες ομάδα γύρω της να λειτουργεί σαν πραγματική οικογένεια και όχι σαν γραφειοκρατικό τμήματα με χρέη προς τις τράπεζες; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο. Αυτοί που έπρεπε να της δώσουν χώρο για την αγωνιστικότητα της βρέθηκαν πάλι να της βγάζουν ανακοινώσεις τελευταίας στιγμής σαν να προσπαθούν να κρύψουν κάτι άλλο πίσω από τις λέξεις «τραύμα» ή «προληπτική ανάπαυση». Και ξέρεις τι βλέπω εγώ εδώ; Μία γυναίκα που δίνει την ψυχή της στο γήπεδο κάθε φορά, ενώ αυτοί γύρω της βγάζουν ανακοίνωση σαν νεκρολογία προτού καν τελειώσει ο αγώνας. Την έχουμε δει όλους τους τίτλους αυτοί — «απρόσμενη απουσία», «μικρό τραύμα», «προληπτικά μέτρα». Αλλά κανείς δεν ρωτάει: «για πόσο ακόμα;». Αυτό που βλέπω εδώ δεν είναι η αποτυχία μιας πρωταθλήτριας. Είναι η αποτυχία ενός συστήματος που αντιλαμβάνεται την αγωνιστικότητα σαν νούμερο στην οθόνη του Excel αντί σαν ανθρώπινη ιστορία. Κι όταν εκείνη λέγεται Μαρία Σάκκαρη, τότε αυτοί οι αριθμοί έχουν πρόσωπο — και κάποιοι αποφασίζουν ακόμα ότι αυτός ο αγώνας πρέπει να χάνεται χωρίς λόγια. Λοιπόν; Τι άλλο περιμένουμε να σπάσει πριν καταλάβουμε πως η ίδια η γυναίκα δε χρειάζεται την εικόνα του «ήρωα» — χρειάζεται ανθρώπους γύρω της που θα σταθούν δίπλα της κι όχι πάνω από την οθόνη της ανακοίνωσης; 🤫

Και τι είναι τελικά αυτό το ζήτημα; Απρόσμενη απουσία ή καλλιέργεια μιας υπερβολής γύρω από μια πρωταθλήτρια που βγάζει τίτλους σαν νερό — μέχρι να σπάσει κάτι; Πείτε μου, όταν η ίδια η γυναίκα λέει πως δεν είναι τυχαίο κάποιο τραύμα και εσείς σπεύδετε να το βαφτίσετε πάλι «προληπτική ανάπαυση», ποιο είναι το νέο στοιχείο εδώ; Γιατί όλοι γύρω της λειτουργούν σαν να ψάχνουν συνεχώς ένα πρόσχημα για απογοήτευση; Την προηγούμενη φορά ήταν «μικρό τραύμα», αυτή τη φορά κανείς δεν ξέρει τι ήταν — εκτός κι αν οι ανακοινώσεις γράφονται από την ίδια τη σειρά των ταινιών τρόμου. Και μετά σας ενοχλεί που η Μαρία δεν τρέχει να δώσει τον επόμενο αγώνα σαν χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων; Εσείς περιμένετε χρόνια «θα γίνει κάτι», εκείνη φαίνεται πως τελείωσε την υπομονή της χρόνια πριν. Το σύστημα γύρω της δείχνει ότι δεν ξέρει ούτε καν πώς να ανακοινώνει τις απουσίες — τις βγάζει σαν νεκρολογία πρωταγωνίστριας μίας σειράς που μόλις μπήκε στον τρίτο κύκλο. Και εσείς ακόμα λέτε «πρέπει να προσέχει»; Γιατί δεν προσέχουν εκείνοι που παίζουν την τελευταία πράξη αυτού του θρίλερ και περιμένουν ο κόσμος να σιγοψιθυρίζει «επόμενη φορά».

τι γίνεται ρε παιδιά; μιλάμε σοβαρά τώρα κι έχουμε ξεχάσει πως λειτούργησε ποτέ αυτό εδώ; κάτι θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στο γήπεδο της Λάρισας κι είχαμε έναν παίκτη, τον Κωστάκη τον Λέκα, με πλάτη σαν τρανζίσταν αλλά ξεχνιόταν συνέχεια από τις ομάδες επειδή «μου κόπανε λίγο οι πλάτες». Ποτέ δεν ρώτησε κανείς τι πάει να πει αυτό — πόσες ώρες πήγαινε στο γυμναστήριο, πόσο πήγαινε κρύο νερό στο πρόσωπο μετά τον αγώνα. Απλά βγάζανε ανακοίνωση «απουσία λόγω προβλήματος στην πλάτη» και όλοι νόμιζαν πως ήταν χάσιμο χρόνου να σκύψουμε πιο κοντά. κάπως έτσι θυμάμαι που άρχισαν και στη Μαρία· «προληπτική ανάπαυση», «μικρό τραύμα», «πρέπει να προσέχει». Μα γιατί πάντα εμείς αποφασίζουμε τι σημαίνει «πρέπει»; εκείνη την ημέρα που έκανα ζωή στην κουζίνα μου βλέποντας το Γιάννη έκανα εξάσκηση στο σερβίς ενώ είχε τον αγκώνα του τυλιγμένο στο πάγωμα· δεν βγήκα ωστόσο να ανακοινώσω «πρόκειται για θεραπεία προς αποφυγή φθοράς». Απλά έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω χωρίς πολλές κουβέντες. τώρα όμως βλέπουμε μία δήλωση σαν αυτή της τελευταίας στιγμής σαν να λέμε «εντάξει παιδιά, τελειώσαμε». Ποιος το λέει όμως ότι αυτά που γράφουν οι ανακοινώσεις είναι τελικά; Στους παλικούς καιρούς είχα δει έναν αγώνα της Στέφι Γκραφ όπου στα semifinals είχε έναν μικρό τραυματισμό στον αστράγαλό της κι όμως βγήκε εκεί χωρίς πολλά λόγια· δεν περίμενε κανείς κάποιον να φωνάζει «πρόκειται για υπερβολή». Απλά έπαιξε. Κι αυτοί γύρω της εκείνης της εποχής είχαν υπομονή αρκετή για ένα λάθος κίνηση, όχι όμως για μια ζωή αμφιβολιών. η μεγάλη διαφορά σήμερα δεν είναι στην φυσική καταπόνηση μιας πρωταθλήτριας — είναι στο πώς αντιλαμβάνεται ο κόσμος γύρω της την ίδια την αγωνιστική της υπόσταση. Την Σάκκαρη την βλέπουμε εδώ χρόνια σαν ένα σύμβολο· κάτι που πρέπει να προστατευθεί περισσότερο από τον εαυτό της παρά από τους άλλους. Μα εμείς οι άλλοι δεν είμαστε εκεί για να αποφασίζουμε πότε πρέπει να βγάλει ανακοινώσεις· είμαστε εκεί για να τρέξουμε μαζί της όταν τελικά φτάνει η στιγμή. Κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποτε θα γίνει λάθος — και πότε δεν έγινε λάθος στις ζωές μας; — τότε ας πάρουμε την ευθύνη σαν ομάδα, όχι σαν γραφειοκρατικό τμήμα. όμως εδώ ζητάμε συνεχώς ένα χρονικό διάστημα «θα γίνει κάτι»; Στα χρόνια του πρώτου μου γκρουπ τένις λέγαμε ότι ο Τζιάνι Περνφόρ δεν ήταν αρκετά δυνατός επειδή έκανε συχνά σφάλματα· σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό ήταν μόνο μέρος της αγωνιστικής του ταυτότητας. Αλλά κανείς δεν τον ανάγκασε ποτέ να γίνει «προφυλακτήρας πρωταθλητών» — τον άφησαν να είναι εκείνος που ξέρει να κάνει χάος στο γήπεδο. η Μαρία δείχνει πλέον πως δεν αρκείται στην υπόσχεση του «κάτι θα γίνει». Κι αυτή δεν είναι έλλειψη υπομονής — είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μιας ομάδας: κάποιος που αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει ώστε αναλαμβάνει τον κίνδυνο να μην περιμένει από τους άλλους να αποφασίσουν για εκείνον. Εκείνοι που βγάζουν ανακοινώσεις στις τελευταίες στιγμές σαν νεκρολογίες είναι αυτοί που ξέχασαν πως ο αγώνας δεν κερδίζεται στις κουβέντες των τύπων αλλά στα σερβίς κάτω από την πίεση του δικτύου. τί άλλο χρειάζεται να σπάσει πριν καταλάβουμε πως η ίδια η γυναίκα δε ζητάει καθρέφτες αλλά κινήσεις; κι αυτές εμείς τις δίνουμε όταν τελικά βγούμε από το σπίτι μας και πάμε να υποστηρίξουμε χωρίς πολλά λόγια — όπως παλιά.

τι γίνεται αγόρια εκεί στην οικογενειά του ελληνικού τένις, ε; βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα και γυρίζω στην εποχή μου όταν στη Σέρρες ένα βράδυ χειμώνα έπιασα τον Πέτρο τον Κατσαντώνη από τον αγώνα του ΑΣΕ Δούκα γιατί είχε βγει νωρίς με τους αστραγάλους του σαν ντοματοπολτό — κανείς δεν έκανε ανακοίνωση, μόνο βγήκε εκεί και έπαιξε σαν ζητιάνος σοβιετικός παίκτης στο χειμερινό πρωτάθλημα. Μετά τον αγώνα πήγαμε όλοι σπίτι του με μια κανάτα κρασί κι ένας του έκανε μασάζ στον αστράγαλο σιωπηλά. Εκείνες τις εποχές το τραύμα είχε όνομα, όχι κωδικό. τώρα όμως λες πως κάποιοι αποφάσισαν πως η Σάκκαρη είναι σαφώς μια ιστορία που πρέπει να διαχειρίζονται σαν σειρές του netflix με τίτλους όπως «προληπτική ανάπαυση» ή «απρόσμενη απουσία». Μα γιατί πάντα εμείς οι ίδιοι προτιμάμε να ντύνουμε την αλήθεια με βελούδινα λόγια; εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν ο Λέκας έκανε πάλι εμετό μετά τον αγώνα επειδή είχε πιει χυμό από την ίδια σακούλα ωμό γάλα που είχε αφήσει η μητέρα του στο ντουλάπι, κανείς δεν βγήκε να πει «πρόκειται για υπερβολή του οργανισμού». Απλώς τον πήραμε μαζί μας στις διακοπές του Αυγούστου και τον αφήναμε να τρώει ξινή κρέμα μέχρι να συνέλθει. εδώ όμως φαίνεται πως κάποιοι βγάζουν ανακοινώσεις σαν να γράφουν υπότιτλους σε ταινία τρόμου ενώ η ίδια η Μαρία δείχνει πως τελείωσε την υπομονή της χρόνια πριν — όχι επειδή δεν έχει κουράγιο, αλλά επειδή εκείνοι γύρω της κοιμούνται ακόμα στις καρέκλες τους σαν να είναι εργαζόμενοι υπάλληλοι μιας εταιρίας που λέγεται «ελληνικό τένις». τι άλλο να περιμένουμε τότε; ένα ακόμα τίτλο εφημερίδας «η πρωταθλήτρια σιγοντάρει τους πόνους της σιωπηλά»; εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όταν οι ανακοινώσεις φτάνουν στις τελευταίες στιγμές σαν εισπνοή πριν την κατάρρευση, τότε δεν μιλάμε για θρύλους που γράφουν ιστορία αλλά για γραφειοκράτες που ξέχασαν πως εκεί πέρα υπάρχει ένα γήπεδο και όχι μια οθόνη πωλήσεων ημερολογίων. στην εποχή μου όταν υπήρχε ο Τζιάνι Περνφόρ έκανα τεράστιες προσπάθειες να ξεφορτώσουμε τον τίτλο του «προστάτη πρωταθλητή» από πάνω του. Σήμερα όμως φαίνεται πως ξεχάσαμε πως ο τίτλος αυτός δεν περιγράφει ποτέ έναν πρωταθλητή — περιγράφει αυτούς που τον τοποθετούν πάνω σε έναν πάγκο σαν έκθεμα. η Μαρία εκεί πάνω γνωρίζει καλύτερα από όλους πως εκεί λιγόστεψε η αίσθηση της ομάδας, εκεί τελείωσε η ανοχή στις宣 ( ανακοινώσεις που γράφονται από ανθρώπους χωρίς ιδέα πως σημαίνει κουράγιο στο γήπεδο. είτε λοιπόν αυτό είναι σοβαρό είτε θόρυβος όσοι γύρω της συνεχίζουν να λειτουργούν σαν τυφλοί οδηγώντας ένα φορτηγό χωρίς φώτα μέσα στην ομίχλη, η ίδια η γυναίκα δείχνει πως τελικά το μόνο που χρειάζεται δεν είναι περισσότερη αναμονή αλλά μια πραγματική ομάδα δίπλα της — όχι σαν ανακοίνωση最后一分钟 αλλά σαν εκείνοι που στάθηκαν δίπλα στον Λέκα εκείνο το βράδυ χωρίς πολλές κουβέντες. κι αυτό εδώ δεν είναι θέμα χρόνου πια — είναι θέμα αλλαγής φοράς. και όταν πια φύγουμε από την οικογενειακή αυτή φωτογραφία, τότε θα καταλάβουμε πως η Μαρία δε χρειαζόταν την εικόνα του ήρωα — χρειαζόταν ανθρώπους σαν εμάς που όταν τελικά ανοίξει τις πόρτες του γηπέδου να μην αργήσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο να της δώσουν χώρο για ακόμη έναν αγώνα.