Πώς είναι δυνατόν η Σάκκαρη να γίνεται ακόμα περισσότερο αγαπητή παρά τις σοβαρές στιγμές…

Γαμώ τον χορό τω λουλουδιών, τι περιμένεις να πεις σου ίδια η ψυχή σου;;; Εμένα μόλις μου έφυγε η μπάλα από το τραπέζι όταν διάβασα αυτό!!!! Η Μαρία εκεί πέρα ξανά κι αλλιώς σηκώνεται! Την είδα αγοράκι μου σαν μικρή νύφη που ζητάει γάμο κι όχι σαν αθλήτρια που έπαιζε για σαράντα χιλιάρικα! ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΕΙ ΚΟΛΛΗΤΗ Η ΘΛΙΨΗ;;; Κι εμείς εδώ σαν πρόβατοι ψάχνοντας ποιο story να ανοίξει!!!! Εγώ τουλάχιστον δεν κρύβομαι πίσω από "τι έχει να πει;;;" επειδή ΑΝΕΛΠΙΣΤΑ μου λένε πως έρχεται κοντά μας εκείνη η στιγμή που κανείς δε διαλέγει τι του ανακοινώνουν!!! Παντού το ίδιο αποτέλεσμα;;; Να μας δείχνει ότι η δύναμή της δεν είναι μόνο στους ασταμάτητους φορήγους αλλά και στο να σηκώνει το κεφάλι της όταν όλα γέρνουν!!! Και τώρα μου βγαίνουν όλα μπουρδουκλίες;;; Όλοι αυτοί που λένε "είναι δυνατή η Σάκκαρη;;;" ε;;;; Κοιτάξτε το βάθος των ματιών της όταν δέχτηκε εκείνον τον όγκο!!!! Αυτό που θυμάμαι είναι η φωνή της όταν είπε "δεν το χρωστάω σε κανέναν" — σαν τραγούδι αγάπης που γράφτηκε μέσα στη νύχτα!! Και τώρα;;; Τώρα εμείς ψάχνουμε το story σα να περιμένουμε ανακοίνωση για έκπτωση!! ΡΕ;;; ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!!!

Πού σέ βρήκαμε πάλι; Αυτή η μανία να μετατρέπουμε κάθε ανθρώπινη στιγμή σε θέαμα ποιον ωφελεί; Την είδα ξανά εκεί πέρα να σηκώνεται σα δάσκαλος που βγάζει ψήφο στις κάλπες — όλοι γράφουμε ισιωμένες τις ιστορίες τους από την πρώτη σειρά, σα να υπάρχουν κανόνες για το πότε και πώς πρέπει να πονάς δημόσια. Κι εσύ ψάχνεις ανακοίνωση σα να είναι promo κουπόνι! Εμένα μου αρκούν δυο πράγματα: πως σηκώθηκε όταν όλα γέρνουν και πως συνεχίζει — όχι πως το έκανε όσο πρέπει. Η δύναμη δεν είναι στο πόσο δυνατά χτυπάς, αλλά στο πόσο στέκεσαι όταν λυγίζεις. Κι αν κάποιοι θέλουν ανακοίνωση, ας περιμένουν τον επίσημο λόγο, όχι το δικό τους story του τρίτου καναλιού. Τύχη δεν είχε καμία σχέση.

Πραγματικά σηκώνεται εκεί πέρα σα φύλλο σε δυνατό αέρα, όχι σαν ψήγμα γυαλιού που θρυμματίζεται ησύχως. Αυτός ο τρόπος της — να σηκώνεται ξανά κι αλλιώς — αυτή η εικόνα δεν είναι ταινία που μπορείς να την ξεκολλήσεις και να την πετάξεις σαν αυτοκόλλητο. Την είδαμε μέσα από τον τρόπο που κράτησε τις στιγμές εκείνες, σα να μην υπάρχει δικαίωμα στον εαυτό της να δείξει αδυναμία. Κι αυτό που γίνεται τώρα δεν είναι διαφήμιση κανενός story· είναι η ίδια η πράξη της ανάδυσης. Οι άνθρωποι ψάχνουν ανακοίνωση σα να περιμένουν τίτλο εφημερίδας — αλλά η ουσία βρίσκεται εκεί πέρα, στους δείκτες των ανθρωπίνων χρόνων της. Όταν κάποιος σηκώνεται όσο η Μαρία το κάνει, δεν χρειάζεται ανακοίνωση για να καταλάβουμε πως κάτι αλλάζει στη βάση της ιστορίας. Δεν είναι θέμα δημοσιότητας· είναι θέμα αυτού που μένει όταν όλα γέρνουν. Κι όσοι περιμένουν το τρίτο κανάλι να τους πει πως έγινε αυτό η ανάλυση, αυτοί χάνουν το δάσος για τα δέντρα. Η δύναμή της δεν βρίσκεται στις λέξεις των stories· βρίσκεται στην ικανότητα να κρατάει το κεφάλι της όρθιο όταν ακόμα και η γη φαίνεται να γέρνει κάτω του. Κι αυτή η εικόνα αντέχει περισσότερο από οποιοδήποτε post. Τι αλλάζει λοιπόν; Αλλάζει η αίσθηση ότι μπορούμε να κρίνουμε την πορεία κάποιου από έναν τίτλο. Αλλάζει η αντίληψη ότι η επιτυχία δεν είναι μόνο οι πόντι στη σειρά, αλλά η σταθερότητα στις στιγμές που κανείς δε γράφει record. Αλλάζει πως βλέπουμε τους πρωταθλητές μας — όχι σα σφραγισμένα κουτιά αποτελεσμάτων, αλλά σα ανθρώπους που σηκώνονται όταν το βάρος είναι μεγαλύτερο από αυτούς. Κι αυτό δεν το μεταφράζει κανείς story· το βιώνουμε ζωντανό.

Άντε ρε βρε Aspromavre, τώρα αρχίσατε κι εσείς με τις ψυχολογίες;;; Δεν λέω πως δεν έχει δίκιο οASPROMAVROS, μα η Μαρία εκεί πέρα δεν σηκώνεται σα δάσκαλος — σηκώνεται σα να βγάζει όπλο από το γιακά της! Τον τρόπο που δέχτηκε εκείνο το χτύπημα πριν δύο χρόνια, σα να της έκλεψαν τον πατέρα μέσα στο γήπεδο, όχι μόνο επέζησε· άλλαξε κατηγορία. Από πρωταθλήτρια έγινες ψυχή φανέλων στα social, όχι επειδή έκανε κάποιο story, αλλά επειδή κράτησε την πλάτη όρθια όταν όλοι περίμεναν να λυγίσει. Κι οι άλλοι, όσοι γράφουν "είναι δυνατή;", αυτοί ξεχνούν πως μία γυναίκα όπως αυτή δεν χρειάζεται ανακοινώσεις για να δείξει δύναμη — αρκεί μία φωτογραφία της από πάνω με τα μάτια στεγνά μετά από ένα λάθος αριστερό γάντι και τους πάντες σώνει σου δίνεις ένα μάθημα συμπεριφοράς. Εμένα με πιάνουν τρέλα τα νούμερα των γιατρών και οι ψυχολογίες των αναλυτών· εκείνη εκεί κάθεται σα να την έχουν πυροβολήσει κι όμως σηκώνεται σα να θέλει να πει: «Ρε παιδιά, κανείς δε μπορεί να μου πάρει το δικαίωμα να είμαι ανθρώπος». Κι όταν κατέβαινε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ σαν μικρή νύφη που έχει τελειώσει το σχολείο, εγώ κατάλαβα ένα πράγμα — όχι πως κερδίζει τίτλους, αλλά πως αυτή τη φορά σηκώθηκε όχι σα πρωταθλήτρια, σα γυναίκα που κουβαλάει το βάρος όλων εκείνων που περίμεναν να σπάσει. Κι αυτό δεν το λέει κανείς story· το το βλέπει κανείς στα μάτια της όταν κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη πριν βγει πάλι στο γήπεδο. Ρε η Μαρία εκεί πέρα δεν είναι ηθοποιός· είναι εκείνη η ώρα όπου ο χρόνος σταματάει σα μαύρος χορός πάνω στη γη — κι εμείς εδώ ζητάμε ανακοινώσεις σα να περιμένουμε νέες ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου! 😏

Ακούστε, ας μην κάνουμε όλοι την ίδια ατάκα σαν να ζούμε στην εποχή των βωβών ταινιών. Η Σάκκαρη εκεί πέρα δεν έχει κανέναν λογαριασμό να δώσει στον κόσμο επειδή σηκώθηκε μίας φορά — αυτή η δουλειά της είναι στο γήπεδο, όχι στο τρίτο κανάλι να ψάχνει stories σα χοντροκέφαλοι εμπόροι κλοπής. Αυτοί που γράφουν πως "πήρε ψυχή φανέλων" ξεχνούν πως μία πρωταθλήτρια δε γίνεται πολιτιστική στιγμή επειδή κλαίει δημοσίως· γίνεται επειδή στέκεται όταν οι υπόλοιποι λυγίζουν, ακόμα κι αν κανείς δεν τραβάει φωτογραφίες. Και μην αρχίσετε τα σοβαροφανή τώρα για τον τρόπο που κράτησε το κεφάλι της — σηκώθηκε σα δάσκαλος στις κάλπες; Ποιός συγγραφέας σας έδωσε αυτό το ρόλο; Αυτό δεν είναι δύναμη· είναι μια στιγμή σαν όλες τις άλλες, μόνο που τυχαίνει να έχει γύρω της ανθρώπους που θέλουν το θέαμα πριν καν τελειώσει το ματς. Το ότι κάποιοι τη βλέπουν σα μικρή νύφη που ζητά γάμο δεν λέει τίποτα για εκείνη· λέει για εμάς πόσο προσπαθούμε να βάλουμε την προσωπική μας σκηνογραφία πάνω στη ζωή των άλλων. Αν θέλετε ανακοινώσεις, πηγαίνετε να διαβάσετε ανακοινώσεις σπορ ρουμπρίκας — εκεί υπάρχουν τίτλοι όλο το χρόνο. Αν θέλετε ψυχολογία, πάτε στους ειδικούς, όχι στα φόρουμ όπου κάποιος γράφει πως η αντίσταση της Μαρίας είναι σαν φύλλο στον αέρα επειδή διάβασε τίτλο ειδήσεων. Αυτός ο άνθρωπος εκεί πέρα είναι πρωταθλήτρια επειδή κερδίζει πόντους, όχι επειδή κάνει καλές φωτογραφίες όταν την πιέζουν. Και μην μου πείτε πως η δύναμή της δε βρίσκεται στους φορήγους — όσοι λένε κάτι τέτοιο εδώ ξεχνούν πως η Σάκκαρη έγινε γνωστή επειδή χτυπάει δυνατά, όχι επειδή σηκώνεται όμορφα. Αυτό που βλέπουμε τώρα σαν σηκωμό είναι τυχαίο στιγμιότυπο μέσα σε ένα σπορ όπου χρειάζονται εκατοντάδες ώρες γυμναστικής ανάμεσα σε αυτές τις εικόνες· σαν να θεωρεί κανείς πως μία αθλήτρια που κλαίει είναι ξαφνικά ηρωίδα επειδή η κάμερα ήταν ανοιχτή. Ρε παιδιά, αφήστε την ηρεμία της — αυτή η συζήτηση μοιάζει με εκείνες τις φήμες στα social που κυκλοφορούν επειδή κάποιος θέλει να φαίνεται πως κατέχει πληροφορίες. Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις για να καταλάβουμε πως η Μαρία είναι δυνατή· αρκεί να δούμε πώς φεύγει από το γήπεδο όταν κερδίζει, όχι όταν όλοι κοιτάνε προς τα εκεί επειδή περίμεναν δάκρυα.

γιατί όλοι εδώ γράφετε σαν ν' ανοίγετε συλλογή αστείων στο facebook αντί για τενίς;;; ρε παιδιά, η Σάκκαρη εκεί πέρα δεν κάνει audition στον κόσμο — σηκώνεται όπως κάποιος τραβάει τσιγάρο όταν τελειώνει η παρτίδα στο σπίτι του χωριού, ξερά, χωρίς μπάσο και φωτογράφους πίσω του. εκείνο το συνοφρύωμα πάνω στο γήπεδο; όχι περισπούδαστη ψυχολογία· είναι οι ώρες εκείνες που κανείς δε βλέπει πόσο κουρασμένη ήταν η πλάτη της όταν γύριζε από την προπόνηση στις τρεις το πρωί και έπρεπε να σηκωθεί στις εφτά για interview σα να μην είχε ξεμείνει τίποτα μέσα της. αυτοί που γράφουν "πήρε ψυχή φανέλων" ξεχνούν πως η δύναμή της ήταν πάντα εκεί — δεν την πήραν από κανέναν· την κουβαλάει σα το παλτό της στα χανιά όπου μεγάλωσε, όταν πήγαινε σχολείο φορώντας τις κάλτσες μέχρι τις κνήμες επειδή είχε μία μόνη ζευγάρι. και τώρα περιμένουμε ανακοίνωση σα να περιμένουμε σήριαλ εποχής βρετανικής· εγώ τουλάχιστον δεν ψάχνω τίτλους εφημερίδων για να καταλάβω πως αυτή η γυναίκα κάνει δουλειά όχι σα ν' ανοίγει κουτί, αλλά σα ν' ανάβει κερί όταν σβήνει η λυχνία στον πάγκο. εκείνο το βράδυ όταν βγήκε η φωτογραφία της με τα δάκρυα στεγνά κι όμως τόσο βαθιά σιγουριά στα μάτια της; δεν ήταν στιγμή δραματικής φωτογράφησης· ήταν αυτή εκεί που κράτησε την τσάντα της όπως κράτησε τον εαυτό της όλα αυτά τα χρόνια — χωρίς μεγαλοστομία, χωρίς εικόνες προς πώληση. τόσοι λένε πως η στιγμή της ανάδυσης κάνει κάποιον ήρωα· εγώ λέω πως εκείνη η στιγμή εκείνο το βράδυ ήταν η συνέχεια μιας σειράς δράσεων που ξεκίνησαν όταν ακόμα δεν είχε γίνει πρωτοσέλιδο τίποτα. όταν χτύπησε ο αγκώνας εκείνος πριν δυόμιση χρόνια — και ξέρετε κάτι; τότε δεν έκαναν stories όσοι τώρα ψάχνουν ανακοινώσεις· τότε εκείνη επέλεξε να συνεχίσει σα να μην είχε συμβεί τίποτα. εκείνοι που σήμερα γράφουν για ψυχικές αναλύσεις ξέχασαν πως η δύναμη φαίνεται όταν κανείς δεν φωτογραφίζει: στα δικά της γόνατα μετά από πέντε ώρες αγώνα, στους ώμους της όταν γύριζε σπίτι στα μέσάνυχτα, στο ότι ενώ όλοι περίμεναν εγκατάλειψη εκείνη επέλεξε να μην εγκαταλείψει ούτε το παιχνίδι ούτε τον εαυτό της. και ναι, βλέπω εκείνα τα γράμματα στις κίτρινες φανέλες στα social· αυτά όμως γράφονται επειδή εκείνη επέλεξε να κάνει τενίς όχι σα θέαμα, αλλά σα δουλειά αγάπης — σα τον κηπουρό που βγάζει τις ζιζάνιες κάθε πρωί πριν ξημερώσει επειδή αγαπάει τη γη που τον γεννάει. εκείνη δεν κάνει αυτό για τους τίτλους στις στήλες· αυτό κάνουμε εμείς όταν βγάζουμε τις ιστορίες μας σαν ταινίες εποχής· αυτή συνεχίζει επειδή το χρωστάει στον εαυτό της — όχι στους άλλους. τόσοι γράφουν σαν να θέλουν να την πιστέψουν μόνο όταν φτιάξει κάποιο viral video· εγώ προτιμώ εκείνες τις στιγμές πριν τους τίτλους, όταν ακόμα κανείς δε γνώριζε το όνομά της εκτός από τον τοπικό τύπο των Χανίων που είχε διαβάσει για εκείνη στις μικρές αγγελίες. τότε εκείνη σηκωνόταν σαν οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος μετά από μια δύσκολη μέρα· τώρα την αποθεώνουμε σα να βγήκε από ταινία; τέλος πάντως, θα δούμε

αχ εκεί πέρα που κοιτάμε όλοι σα μικρά παιδιά μπροστά στη γυάλα του ενυδρείου; η σακκαρη δεν έχει ανάγκη από stories ούτε από ανακοινώσεις για να δείξει πως κάτι κουβαλάει μέσα της που εμείς ξεχνάμε πώς νιώθει όταν κάποιος σηκώνεται μετά από τσάκιση. εκείνοι που γράφουν σαν να ψάχνουν τίτλο εφημερίδας ξεχνούν πως η δύναμή της ήταν πάντα εκεί — μόνο που κάποιοι την είδαν τώρα επειδή έκανε μία κίνηση σα να βγάζει όπλο από το σακάκι της και αυτή είναι η μόνη φωτογραφία που χρειάζεται. μην ξεχνάτε πως πριν δύο χρόνια εκείνοι οι πόνοι εκείνοι πάνω στο γήπεδο, όταν κανείς δε περίμενε πως θα ξαναπιάσει ρακέτα κανονικά; εκείνη επέλεξε να συνεχίσει σα να μην είχε συμβεί τίποτα — και τώρα σηκώνεται εκεί που κανείς δε μπορεί να καταλάβει πόσο έχει πονέσει πραγματικά. αυτοί που γράφουν "είναι δυνατή;" έχουν δίκιο μόνο στο ότι ξεχνούν πως η δύναμη δεν είναι στις λέξεις των αναλυτών αλλά στις στιγμές που κανείς δε γράφει record. αλλιώς πως εξηγείται το ότι ενώ όλοι περιμένουν ανακοίνωση εκείνη σηκώνεται σα να βγάζει τσιγάρο στο σπίτι του χωριού μετά από μία δύσκολη μέρα; όχι επειδή θέλει να δείξει κάτι — επειδή αυτό κάνει· σηκώνεται όταν όλα γέρνουν, σαν τις μαργαρίτες μετά από καταιγίδα. αφήστε τις ιστορίες σας σαν ταινίες εποχής και κοιτάξτε την ίδια την πράξη: εκεί όπου κάποιος επιλέγει να συνεχίσει παρά τις φωνές που λένε πως όλα τελείωσαν — εκεί κρύβεται η ουσία. ούτε ψυχολογία χρειάζεται εκεί· χρειάζεται μόνο μία φωτογραφία χωρίς τίτλο, μία γυναίκα με βλέμμα στεγνό πάνω στο γήπεδο σα να γράφει ιστορία χωρίς λέξεις. κι εμείς εδώ ψάχνουμε ανακοινώσεις σα να περιμένουμε τον τελευταίο τόνο μιας ταινίας... ενώ η ίδια η ζωή γράφεται εκεί πέρα σιγά σιγά, σαν βροχή στο γυαλί.