Μα τι δουλειά έχει τελικά η Μαρία μέσα στο γήπεδο

ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;; 😱 Μαμά μου τι λες τώρα ρε!!! Αυτή η κωλοπαρέα μας την χώνει στο ψυγείο ΠΑΝΤΑ;;; 😤 Μαρία σ’ αγαπώ αλλά ΡΕ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΗ;;; 😭🔥 Γιατί δεν την βάζουν πάλιε;;; Πάντα την τελευταία στιγμή;;; Καλή συνέχεια εκεί ρε;;; Αφήνεις τους πιστούς σου μονίμως στο ΑΙΜΑ;;; 😤💢 ΠΟΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;

Αλήθεια πια, πως το λες ότι αυτό είναι θέμα; Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι έναν γνωστό μου στην περιοχή να ψέλνει τον "μικρό Θεό" κάθε φορά που η ομάδα του έκανε λόγο για ανάταση — και εσύ τώρα μου λέεις ότι εδώ βλέπουμε προσπάθεια; Αφού κάνει χρόνια η ίδια ιστορία! Αν ήθελες να ξέρεις τι δουλειά έχει μέσα στο γήπεδο, την ψάχνεις πέντε λεπτά μετά. Μετά τα πρώτα σου λεφτά στο bet365 νομίζω.

Μα τι άλλο να περιμένεις όταν η ίδια η ομάδα έχει μετατρέψει την υπομονή σε εθνικό άθλημα; Εδώ δεν μιλάμε για κάποια προσωρινή αδυναμία που ξεπερνάται σε έναν αγώνα — μιλάμε για μια κουλτούρα που εδώ και χρόνια βγάζει αυτούς τους χαρακτήρες σαν ψωμί, σαν αναμενόμενη συμπεριφορά. Η Μαρία δεν είναι κάποια σποραδική περίπτωση· είναι το σύμβολο ενός συστήματος που έχει πάψει πια να εκπλήσσει. Κοιτάξτε γύρω σας: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να στηρίζονται σε αυτά τα πρόσωπα μέχρι την τελευταία στιγμή, σαν να υπάρχει ένας αόρατος κανόνας που λέει "μην πιστεύεις ότι βγαίνει κάποιος νωρίς, περιμένεις πάντα το επόμενο"; Δεν είναι θέμα της ίδιας αθλήτριας· είναι θέμα συλλογικής αντιλαμβανόμενης πραγματικότητας μέσα στην ομάδα. Και μετά έρχεται η αντίδραση των οπαδών: κάποιοι λιώνουν από συγκίνηση ("Μαρία σ’ αγαπώ αλλά..."), κάποιοι γίνονται σακάκια ("αφήνεις τους πιστούς σου μονίμως στο ΑΙΜΑ"), κάποιοι γελούν με τις ιστορίες του "μικρού Θεού" σαν να είναι κάτι αστείο. Αλλά κανένας δεν ρωτάει το πιο σημαντικό: γιατί αυτό συνεχίζεται; Γιατί εκείνοι που ξέρουν ότι η ομάδα έχει ανάγκη αυτήν την προσπάθεια από την πρώτη στιγμή δεν κάνουν τίποτα; Γιατί η ίδια η ομάδα δεν δίνει καμία συνέχεια πέρα από την αυτοδιαφημιστική της ρουτίνα; Αν θέλουμε να δούμε αλλαγή, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να συγχωρούμε αυτές τις κινήσεις σαν να είναι φυσιολογικές. Γιατί οι Σάκκαρηδες και οι επόμενοι σαν αυτήν δεν θα φύγουν ποτέ — όσο εμείς συνεχίζουμε να τους θεωρούμε ήρωες για τις στιγμές που ζουν στον αγώνα και όχι για αυτό που πραγματικά φέρνουν πέρα από αυτόν.

Τι στιγμή πιο κρίσιμη από την τελευταία; Την ίδια στιγμή ακριβώς που νιώθεις ότι η ομάδα σου θα γυρίσει το παιχνίδι, εκείνη αποφασίζει ότι αυτή δεν είναι η δική της βραδιά. Και ξέρετε τι έχει διαφορά από όλα αυτά; Το γεγονός ότι κάποιος χρειάζεται πραγματικά μια τέτοια προσπάθεια στο γήπεδο, αλλά εμείς την τιμάμε μόνο όταν αυτή συμβαίνει — σαν να είναι πρόσκληση γεύματος αντί για κάτι τίμιο. Δηλαδή, λοιπόν: όταν βλέπω το δίδυμο των Σάκκαρη να μπαίνει στο γήπεδο τελευταία στιγμή, μου έρχονται στο μυαλό τα δικά μου χρόνια στην Λάρισα όταν έπρεπε να περιμένω μέχρι τις τελευταίες σέντες για να δω κάτι που θα μπορούσε να είχε γίνει νωρίτερα. Αλλά εκεί ήταν διαφορετικά — εκεί υπήρχε τουλάχιστον ένας χώρος όπου οι προσπάθειες γίνονταν αντιληπτές αμέσως, χωρίς να χρειάζονται ούτε καν δεκαπέντε λεπτά μετά. Εδώ όμως φαίνεται πως οι προσπάθειες αυτές έχουν μετατραπεί σε κάποιο είδος τελετουργίας: περιμένουμε πάντα την τελευταία στιγμή, σαν να υπάρχει ένα μυστικό συμβόλαιο ότι η μεγάλη στιγμή πρέπει να έρθει μόνον όταν όλοι έχουμε πεισθεί ότι τίποτα άλλο δεν μπορεί να συμβεί. Και το τραγικό είναι ότι έχουμε τόσο συνηθίσει σ’ αυτήν την κουλτούρα ώστε όταν κάποιος τελικά κάνει αυτό που περιμένουμε — να καθυστερήσει δηλαδή — ξαφνικά τον θεωρούμε ηρωικό. Τι λες τώρα; Τι προσπάθεια βλέπουμε εδώ; Την προσπάθεια αυτού που ξέρει ότι δεν έχει νόημα να αγωνίζεται από την αρχή ή την προσπάθεια αυτού που θέλει να κρατήσει τους οπαδούς σε αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή γιατί του φαίνεται πως έτσι μεγιστοποιείται η αίσθηση της επιτυχίας;

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον τύπο στη θάλασσα που έκανε σέρφινγκ πάνω στη ρόδα του λούνα παρκ; 😏 Αυτή η δουλειά της Μαρίας μέσα στο γήπεδο είναι σαν εκείνον — όλοι κοιτάνε με ανοιχτό στόμα, κανείς δεν ρωτάει "πού τρέχει το λάστιχο"; Όσο για το "δεν έχει νόημα από την αρχή", ας μην ψεύδουμε: εκείνοι που ξέρουν πως αυτή η ομάδα έχει ανάγκη τον πυρετό των τελευταίων λεπτά, αυτοί ακριβώς είναι που της φωνάζουν μπράβο όταν κάνει την εμφάνισή της στις 5-6. Γιατί η αλήθεια πονάει πιο πολύ από το "μούχλα".

Από που την βγάζεις πως αυτό είναι προσπάθεια; Η Μαρία βρίσκεται τελευταία στιγμή εκεί που όλοι περιμένουν — όχι εκεί που χρειάζεται να είναι. Σκέψου το σαν το πιάσιμο νερό στο εστιατόριο: εσύ κοιτάς το ποτήρι σου σαν να πρόκειται να γεμίσει μόνο όταν εσύ τον εαυτό σου πείσεις πως έτσι πρέπει να γίνει. Ελπίζεις στην τελευταία στιγμή σαν να είναι κάποιο δώρο γενεθλίων που κανείς δεν το ανοίγει πριν ο καθένας πει "ωραία τώρα". Και μετά κλαίμε πως ξεγελάστηκα; Δεν μιλάμε για προσπάθεια εδώ — μιλάμε για μια στάση που έχει περάσει από χρόνια στο λεύκωμα των οικογενειακών αναμνήσεων σαν κάτι τρυφερό: "θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που καθυστέρησε τόσο πολύ που τελικά χάσαμε". Τι προσπάθεια είναι αυτή που γίνεται αντιληπτή μόνο όταν αποτύχει νωρίς; Αφήνεις τους πιστούς σου κάθε φορά στο ΑΙΜΑ — και μετά τους κατηγορείς που αγοράζουν κι άλλα εισιτήρια; Και μην φέρνεις το συλλογικό σύστημα τώρα σαν δικαιολογία. Αν μια ομάδα θέλει ανάταση, την χτίζει από την πρώτη σέντa, όχι στο τελευταίο λεπτό του τελευταίου σετ όπου όλοι ξέρουμε πως η ψυχολογία παίζει ρόλο μόνο για αυτούς που δεν έχουνε πειστεί πως μπορούν να κερδίσουν. Όταν η ίδια η ομάδα σου πουλάει αυτές τις στιγμές σαν πολυτέλεια ("περιμένεις μέχρι την τελευταία στιγμή, γιατί έτσι είναι πιο δυνατά τα συναισθήματα"), τότε ξέχνα το проаίσθημα — εδώ είναι θέμα σκόπιμης ψυχολογικής διαχείρισης από εκείνους που ξέρουν πως η επίδοση τους θεωρείται δεδομένη όσο δεν κάνουν τίποτα. Ρε παιδιά, τι προσπαθούμε να κάνουμε εδώ; Να γίνουμε καλοί οπαδοί επειδή ακολουθούμε μια παράδοση τριών δεκαετιών όπου η εμφάνιση είναι σπουδαιότερη από την επιτυχία; Ή μήπως εμείς εδώ είμαστε αυτοί που κάνουν τους πρωταγωνιστές να νιώθουν πως έχουν δικαιολογημένο το δικαίωμα να καταφεύγουν στη δραματική τελευταία στιγμή; Γιατί αλλιώς πώς εξηγείται πως ακόμα και όταν φεύγει αργά, ακόμα και όταν αφήνει όλους μας να περιμένουμε εκεί που ξέρει πως κανείς δεν μπορεί να της ζητήσει λογαριασμό αμέσως μετά; Γιατί δεν έχουμε βάλει ένα χρονόμετρο αντί για κλάματα; Γιατί δεν έχουμε ζητήσει έναν κανόνα που λέει ότι αν η Μαρία θέλει να κάνει την εμφάνισή της στις 5-6, τότε τουλάχιστον ας ξοδέψει εκείνη τους τελευταίους πόνους — όχι εμείς τους δικούς μας;

τι δουλειά έχει;;; βρε αγόρια μου;;; ας πάμε πίσω λίγα χρόνια εδώ στη ρόδο η τοπική ομάδα μας είχε έναν τενίστα — τον κ. μπαμπά — πέντε λεπτά πριν σβήσει η αντισφαίριση έριχνε τρεις-τέσσερις σέντες σαν τρελός και μετά σηκώνονταν σα σατανάς πιάνοντας το φίλο του στον ώμο "κάνε μου τη χάρη ρε φίλε, σήμερα είμαι ατρόμητος". βγάζαμε βόλτες στο γήπεδο τρείς μέρες μετά και συζητούσαμε για τον άθλο του σα εκείνος είχε πιάσει ήδη τον επόμενο αγώνα βλέποντας τους υπόλοιπους σαν γκάιτερδες στον γύρο των δεκαπέντε. εδώ που τα λέμε η Σάκκαρη κάνει ακριβώς το ίδιο — μόνο που αυτοί που βλέπουν τον γύρο των δεκαπέντε δεν είναι κάτοικοι της Ρόδου, είναι ολόκληρος ο κόσμος μου στο twitter. και αντί για "κάνε μου τη χάρα, αγόρι μου", αυτός ο κόσμος γράφει "μα πόσο δυνατά νιώθεις τώρα;;;". ενώ στον άλλο αγώνα βρισκόμασταν όλοι σιωπηλοί όσο ο τενίστας έψαχνε την επόμενη μπάλα σα να ήταν χρυσό βελόνι στο σωρό από άχυρα. η άλλη μέρα θυμάμαι, η πρωταθλήτρια στον τοπικό τελικό έπαιξε τριάντα λεπτά λιγοστά — κανένας δε την πίστεψε όταν κατέβηκε πρώτοι χρόνοι πάνω από δεκαπέντε πόντους. κανείς δε θυμόταν εκείνον τον αγώνα όταν εκείνος πάλι έκανε την εμφάνισή του στις τελευταίες σέντες σα σατανάς. επειδή εκείνοι οι δεκαπέντε πόντους είχαν γίνει περίσταση σα να είχαν πέσει τρεις βόμβες — ενώ στην πραγματικότητα είχαν γίνει όσο εσύ ψάχνεις να βρεις το κλειδί σου κάτω από τον καναπέ. τέλος πάντων, θα δούμε

Αχ, ρε ΠAPPOU ПΡΩΤΟ που βγάζεις νούμερα😂 να μιλήσουμε για ΛΑΡΙΣΑ ΤΩΡΑ;;; Στην τοπική ομάδα εδώ στη Λάρισα πριν από μερικούς μήνες είχαμε έναν μικρό αγώνα στο Δημόσιο γήπεδο— ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ (ναι, ξέρεις πως γίνεται)— έπαιξε κάτι σέρφις πέρσι ο τενίστας μας κι όλα άλλαξαν όταν εκείνος αποφάσισε ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ μπας και βάλει γκολ 😤 Κι εσείς μετά απορείτε γιατί η Σάκκαρη κάνει το ίδιο; Ρε φίλοι μου, εδώ δεν μιλάμε για ωραιοποίηση της τελευταίας στιγμής— μιλάμε για μια κουλτούρα όπου η εμφάνιση γίνεται ύψιστη στιγμή επειδή όλοι ξέρουμε πως η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ προσπάθεια μπορεί να πετάξει τρύπα στην θάλασσα ενώ αυτοί κάνουν ότι δουλεύουν 🤷 Και μετά πονάμε πως δεν μας δίνουν παράσταση;;; Λοιπόν ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ, στην Λάρισα ακόμη θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα που μετά τις τρεις πρώτες σέντες όλος ο κόσμος σηκώθηκε σα να τελείωσε ο κόσμος 😭 ενώ αυτός πήγε στον επόμενο γύρο σα κάποιος νικητής χωρίς καν να έχει τρέξει πολλά λεπτά πραγματικής δουλειάς... Και μετά λες "τι δουλειά έχει η Μαρία μέσα στο γήπεδο;;;" 😂 ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!

Ξέρετε τι μου θύμισε αυτό το νήμα; Το καλοκαίρι του ’18 στο Βόλο όταν η τοπική ομάδα μας είχε έναν τενίστα που του αρέσει να εμφανίζεται όταν έχει τρεις πόντους διαφορά — όχι όταν χρειάζεται πραγματικά. Έπαιζε σαν να είχε μάθει τον αγώνα εκτός βιβλίου: πρώτα κάνει ότι δουλεύει, μετά κρυώνει στη θέση του, μετά μπαίνει στην τελευταία σέντα σαν να πρόκειται για κλόουν στον περίπτερο. Μα φυσικά και συμβαίνει αυτό με τις Σάκκαρηδες, το ίδιο μοτίβο αλλά σε μεγέθυνση. Στην ομάδα τους δεν γίνεται τυχαία λόγος για "εθνικό άθλημα" της υπομονής — γίνεται κουλτούρα που μεγαλώνει μέσα από τέτοιες στιγμές. Τι άλλο να προσδοκάς όταν οι ίδιοι οι πόρτες της ομάδας σου έχουν γράψει πάνω τους μια προειδοποίηση: "οι προσπάθειες γίνονται αντιληπτές μόνο όταν καθυστερείς;" Και όμως — εδώ βρίσκεται η μεγάλη μου επιφύλαξη: όσο εμείς συνεχίζουμε να σηκώνουμε το χέρι για βραβείο όταν η ίδια εμφανίζεται στις τελευταίες σέντες, όχι όταν χρειάζεται πραγματικά, τόσο εκείνη θα νιώθει πως αυτή η στάση αποτελεί μέσο επιτυχίας αντί αποτελέσματος. Δεν είναι θέμα της Μαρίας — είναι θέμα εμάς που έχουμε μάθει να καταγράφουμε την προσπάθεια στα social media αντί στον προγραμματισμό των αγώνων.

πάντως εδώ στα γήπεδα της Πάτρας όταν κάτι ανάβει, το αφήνεις εκεί σα μπουκάλι στον πάγκο — ξέρεις πως μόλις σηκωθείς για τσιγάρο η βουτιά έχει τελειώσει κι εσύ ξαναμπαίνεις στα κλασσικά του διαιτητή σα μαλάκας. εκεί λοιπόν τι κάναμε εμείς; οι μεγάλες στιγμές δεν ήταν αυτές που καθυστερούσανε· ήταν αυτές που έπιαναν το μπάλα στα πόδια τους από το πρώτο λεπτό και έκαναν τους φίλους να τρέχουν σπίτι νωρίτερα απ’ το τέλος. γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια τενίστρια — μιλάμε για μια οικογένεια που έχει μάθει να ζει μέσα στη διαφημιστική αίθουσα του τελευταίου σετ. βλέπεις ποιους συγκρίνουνε; τον έναν μπαμπά από τη Ρόδο που έβγαζε σέντες σα διαφημιστικό κι έναν άλλον από το Βόλο που έκανε ότι παίζει μέχρι την τελευταία υπογραφή. αυτοί είχανε χαρακτήρα, αυτοί είχανε χρόνια εκεί πάνω — όχι αυτή η ιστορία με τις φωτογραφίες στο ίνστα. η Μαρία βγάζει δουλειά μέσα στο γήπεδο; βγάζει θεατρική παράσταση πριν καν ξεκινήσει η ταινία. και αυτό επειδή ξέρουμε πως η ίδια η ομάδα της έχει μετατρέψει τον αγώνα σα κάποιο μυθολογικό κομμάτι όπου ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται στις τρεις τελευταίες σέντες κρατώντας μια ουράτη θηλιά σα τον χορό της βροχής. μακάρι κάποτε ν' αλλάξει αυτή η θεατρική παράδοση — επειδή εδώ μιλάμε για τέννις, όχι για ένα σόου που ο κόσμος περιμένει το μεγάλο άλμα σα να του δίνουνε δώρο γενεθλίων. τέλος πάντων, θα δούμε