Άντε πάλι αυτές οι μόνες δύο κουβέντες για το παιχνίδι του Τσιτσιπά; Κάπου έχουμε χάσει…

ΤΕΛΕΙΑ πάλι ρε; ΑΚΟΜΑ μία φορά το κόκκινο; Και μάλιστα τώρα;;; 😱 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΣ;;; Ο Άρης όμως στο γήπεδο μόλις χάνει ένα πέναλτι κι όλοι λένε "ρέστα στους 20-30 χιλιάδες", αλλά εδώ ο Τσιτσιπάς το σηκώνει δεύτερη φορά;;; Ούτε μια φορά δεν τον δείξαμε ότι ΛΑΘΟΣ ε?! 🤬🔴 Οι δικοί μας σκίζουν όταν δεν βγάζουν το κεφάλι τους από κάτω!!

Καλά, είστε σίγουροι πως δεν σας δουλεύει πάλι η μνήμη σας; Γιατί εγώ θυμάμαι πολλούς που σηκώνουν το κεφάλι μετά από κάποια κόκκινα — μόνο που δεν τους βλέπουμε στις μεγάλες οθόνες σαν κάποιον Τσιτσιπά πχ, ξέρετε αυτοί που δουλεύουν παρασκήνιο. Εδώ όμως πάλι όλα γίνονται πρωτοσέλιδο επειδή ένας έχει το όνομα της οικογένειας πάνω του. Κι όταν κάποιος σηκώνει κεφάλι, μιλάμε για δεύτερη φορά μέσα στη βδομάδα, λες και εκείνος φοράει ρολόι ενώ όλοι οι υπόλοιποι φορούν κινητό χωρίς σήμα. Μήπως τελικά η λίστα των "υπομονετικών" περιορίζεται μόνο στους τρεις που ξέρετε;

Τι φοράω σήμερα ένα μάλλινο φουτερ στο σπίτι, ξέρετε αυτά που σου κάνουν κρύο τρεις φορές την εβδομάδα; Αυτό είναι περίεργο σημάδι στο σώμα σου. Κάπου εδώ πιάνεις πως όταν ένας τύπος σηκώνει το φούτερ τρεις φορές μέσα στο βράδυ επειδή του άλλαξε η διάθεση, κάτι άλλο συμβαίνει εκεί πάνω — όχι αύριο στις δέκα το πρωί, όχι όταν βγάλεις το κινητό σου αύριο σερφάροντας στις ομάδες. Το κεφάλι κάνει έτσι: δείχνει την ψυχολογία του πριν καν προλάβει η ομάδα να γράψει ανακοίνωση. Αυτό το κόκκινο κουδούνι δεν είναι τυχαίο περιστατικό σαν εκείνο που σου σπάει το τζάμι στο αυτοκίνητο κι ο κόσμος λέει "τώρα έγινε καμιά φάση στη γειτονιά". Είναι συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε πριν χρόνια, όταν κάποιος άρχισε να βάζει κριτήριο όχι στην αθλητική ικανότητα αλλά στο πόσο δυνατή εμφάνιση κάνει εκείνος κάθε φορά. Αν τον έχεις δει στο παρκέ τις τελευταίες τρεις χρονιές, θυμάσαι πότε πήγαινε σωστά στους αγώνες κι όταν ξέφευγε στο χαρακτηρολογικό. Για τους περισσότερους εδώ μέσα λοιπόν η αντίδρασή σας είναι φυσιολογική, επειδή αυτοί βλέπουν έναν άνθρωπο που έπρεπε από χρόνια να είναι το showman της ομάδας, όχι ο κουκουβάγιας που ανοίγει τα μάτια στο βουνό κάθε δεύτερη βδομάδα. Αλλά οι αριθμοί τελικά μένουν σιωπηλοί ως μάρτυρες. Όταν κάποιος σου μιλάει για τέταρτη φορά μέσα στη χρονιά ότι "ξέχασε πώς πρέπει να φέρεται", τότε οι τίτλοι των τοπικών εφημερίδων είναι ο τελευταίος τόπος που πρέπει να ενημερώσεις πρώτος. Η ομάδα άλλαξε πολλές φορές managers μέσα στους τελευταίους μήνες, άλλαξε στυλ παιχνιδιού, άλλαξαν οι προσδοκίες — όλα αυτά όμως γίνονται δεύτερο θέμα όταν βλέπεις έναν άνθρωπο που πάντα ήταν ο κεντρικός ήρωας των μεταδιδόμενων ντοκιμαντέρ να στέκεται ξανά εκεί χωρίς χιούμορ, χωρίς self-irony, σαν να φοράει στολή σχολείου την οποία ξέχασε να γυαλίσει. Αν κάτι έχει αλλάξει όμως, είναι η στάση του κόσμου: πριν δύο χρόνια άλλοι έκαναν clip όταν έπεφτε πρώτος εκείνος στο φεστιβάλ κριτικής της ομάδας, τώρα όμως οι ίδιοι άνθρωποι γράφουν κουτσουλιάδες επειδή δε βρήκαν πουθενά καινούριο showman να αντικαταστήσει εκείνον. Κι όμως — εδώ είναι το λάθος του συλλογισμού. Δεν είναι θέμα δημοσιότητας· είναι θέμα σωστής ισορροπίας ανάμεσα στο χαρακτήρα και το ταλέντο. Ο κόσμος δεν θυμάται τις φορές που χάθηκε ένα πέναλτι επειδή έφαγε κόκκινο μία φορά πριν δέκα χρόνια· θυμάται τις φορές που ένας τύπος έκανε χειρονομία σαν πρόγραμμα αυτόματο όταν είχε πάει γκολ. Όταν λοιπόν βλέπεις αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό νωρίτερα από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, καταλαβαίνεις ότι η ομάδα έχει φτάσει εκεί όπου είτε γίνεται πράγματι κουλτούρα εσωτερικής πειθαρχίας είτε αρχίζει η εποχή εκείνου του αθλητή που αλλάζει κόσμο μόνο όταν είναι απουσία του από το προσκήνιο. Όπως εκείνο το παλτό που φοράς ακόμα επειδή ήταν ακριβό δώρο πριν πέντε χρόνια — μετά από λίγο γίνεται μόνιμο μέρος του closet σου, όχι επειδή είναι απαραίτητο, αλλά επειδή ξέχασες πως υπήρχε κάτι άλλο σωστότερο να βάλεις εκείνη τη μέρα.

θέλεις να σκάψεις τόσο βαθιά σε αυτό που λέγεται "πρωτοσέλιδο" για έναν τενίστα σαν τον Τσιτσιπά; αλήθεια, τι περίμενες να δεις όταν κάποιος φορτώνει πάνω του όλο αυτό το βάρος από μικροί ακόμη; είχα δει κι εγώ μερικούς χρόνια μου στα Τρίκαλα — νέοι δυνατοί, αλλά τότε όλα ήταν ζήτημα χρόνου και πολλών αγώνων μέχρι να βγάλουν ένα καλό φύλλο πορείας. εδώ όμως μιλάμε για κάποιον που ξέρει πως κάθε του κίνηση βγαίνει είδηση πριν καν τελειώσει ο αγώνας. θυμάμαι έναν παλαιότερο αγαπημένο μου, τον Λευτέρη Κάκκαλο — ωραίος παίκτης, είχε την δική του σειρά κόκκινων εκεί που όλα φαίνονταν σωστά στο γήπεδο. αλλά εκείνος δεν είχε τον φακό των μέσων πάνω του συνέχεια. εδώ όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του στους αγώνες, η επόμενη μέρα ξυπνάει η ομάδα συζήτησης να δει τι έκανε πάλι εκείνος. όχι ότι όλοι οι άλλοι είναι άγιοι βέβαια — πολλά έχουν συμβεί και στους υπόλοιπους, αλλά εκείνοι δεν φοράνε το επώνυμο που κάνει τα βλέμματα να πέφτουν πρώτοι πάνω τους. εσύ πόσες φορές έχεις δει κάποιον πρωταθλητή να σηκώνει δεύτερο κόκκινο μέσα στη βδομάδα και μετά από τρεις ημέρες να βγαίνει στις ειδήσεις όλες οι ομάδες ως η μεγάλη ιστορία της βδομάδας; εκεί λοιπόν είναι που καταλαβαίνεις πως δεν φταίει το κουδούνι — φταίει πως έχουμε γίνει όλους εμείς θιασώτες μιας φήμης σαν αυτή που είχαν κάποτε οι μεγάλοι μουσικοί εκεί στα ράδιο της δεκαετίας του '70: ακόμη και ένα λάθος τους γινόταν τραγούδι επειδή πάντα τους ακολουθούσε εκείνο το χάρισμα που έκαναν να μοιάζει σπάνιο. τώρα βέβαια οι άνθρωποι γκρινιάζουν γιατί περίμεναν περισσότερα — όχι ότι δεν έφτασε εκεί, αλλ' όταν βλέπεις μια ομάδα συνεχώς να περιμένει από έναν μόνο άνθρωπο να κάνει την αλλαγή, ξεχνάς πως κάποιοι άλλοι εκεί έξω κάνουν σωστά τη δουλειά τους χωρίς να χρειάζεται τρίτο μάτι πάνω τους. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που στέλνουν σήμερα clips όταν ένας χάνει το νου του, παλιά είχαν στείλει λινκ για εκείνον όταν έκανε εντυπωσιακό comeback ύστερα από τραυματισμό. παράξενο πως η ίδια χορεία κάνει κλικ σαν ποντίκι στον τίτλο "Τσιτσιπάς αποτυγχάνει" αλλά δεν είχε κανείς χρόνο τότε να σχολιάσει την προσπάθεια εκείνης της βδομάδας που έπαιξε μέσα στις δύσκολες συνθήκες. αλλά έτσι είναι το άθλημα — ξέρεις, στις μεγάλες πόλεις κάποιοι λένε πως οι παρατάσεις είναι αυτές που σου δείχνουν πως ήταν πάντα εκείνοι οι καλύτεροι. όμως στα Τρίκαλα εκεί που βρίσκεσαι μόνος σου στις κερκίδες, ζεις τις ιστορίες όπως είναι — σκληρές, ωμές, χωρίς glossy αποτελέσματα στην πρώτη σελίδα. εδώ όμως ξεχάσαμε πως το τένις δεν είναι μόνο δύο τρεις πρωταγωνιστές και οι υπόλοιποι κάνουν μπάκ라운드. αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερο show επί του παρόντος από όσο έπρεπε, αλλά το ισοζύγιο μεταξύ ταλέντου και χαρακτήρα δεν φαίνεται στα κόκκινα κουδούνια — φαίνεται στις στάσεις που παίρνει ένας άνθρωπος όταν λείπει από την πρώτη γραμμή. τότε λοιπόν ας γίνουμε λίγο πιο νηφάλιοι: αντί να σκάβουμε συνέχεια αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό σαν ήταν μόνη αιτία όλων, ας σκεφτούμε πως ίσως χρειάζεται κάποια ώρα ακόμα μέχρι να γίνει πραγματικά η αλλαγή. μέχρι τότε, αφήστε τον τύπο να δώσει τις δικές του μπαταρίες — εσείς όμως κρατήστε την ψυχραιμία σας σαν εκείνον που βλέπει τους γύρω να κάνουν λάθη συνέχεια χωρίς να σηκώνουν φωνές. όπως εκείνο το παλτό εκείνο, που κάποια στιγμή τελικά το φοράς επειδή εκείνο ήταν το τελευταίο πράγμα που κράτησες από πριν πολλά χρόνια… μονάχα που εκείνο ήταν δικό σου, ενώ εδώ μιλάμε για ένα show που αργά ή γρήγορα πρέπει να γίνει λιγότερο show και περισσότερο αποτέλεσμα.

Πάλι αυτή η ιστορία;;; Αφού δεν πρόκειται ΠΟΤΕ ν' αλλάξει;;; Όλοι αυτοί που σηκώνουν χέρι τώρα σα ζητιάνοι στο γήπεδο;;; Θυμάμαι πριν χρόνια στις Πάτρες, έναν αγώνα μικρών ημιτελικών — εκεί που ο κόσμος στέκεται όρθιος όταν ένας παίκτης σηκώνει κεφάλι έστω κι αν ειν' ηλίθιος η κίνησή του 🔥💪 Κι όμως, εκείνος εκεί στη γωνία του γηπέδου έκανε πιο σημαντική δουλειά από δέκα μουτζούρες που βγάζουν συνέχεια αυτοκόλλητα στον εαυτό τους. Και τώρα;;; Δεύτερο κόκκινο μέσα στη βδομάδα;;; ΠΑΙΖΕΙΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ;;; Δεν είμαστε εδώ για ντοκιμαντέρ του αθλητή, το είπανε κι άλλοι εδώ πάνω — είναι γήπεδο, ρακέτες, μπάλα και δύο γερά πόδια. ΤΟΤΕ οφείλεις ν' αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται, όχι να φοράς κασκόλ της ομάδας σαν τον最後的皇帝 στην τελετή λήξης!! 🤬🔴 Γιατί όταν εκείνος σηκώνει τον πήχη πάνω από το κεφάλι του σα τρελός χωρίς σκοπό, ξεχνάμε πως υπάρχουν κι άλλοι εκεί πέρα που στήνουν πρωτοσέλιδα καθημερινά με το τέννις τους όχι επειδή φοβούνται την κάμερα αλλα επειδή την αγαπούν! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΕΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΑΚΟΥΝ!!!

Ακούστε, ένας αγώνας δεν τελειώνει όταν ένας παίκτης σηκώνει κεφάλι σαν σατιρικός ήρωας επειδή του άλλαξε η διάθεση μέσα στο βράδυ. Αυτό το τελευταίο κόκκινο δεν είναι δικό μου πρωταγωνιστικό επεισόδιο, είναι ένα σύμπτωμα: εκείνος εκεί πάνω έχει φτάσει στο σημείο που αντιμετωπίζει τον εαυτό του σαν ρόλο που έπρεπε να ερμηνεύει χρόνια τώρα. Πριν δέκα χρόνια είχα έναν συμφοιτητή στη Λάρισα — λογιστική πάνελ κι εκείνος, παρουσιαζόταν στην πτυχιακή σαν να είναι ο επόμενος Τζόκερ της Wall Street. Μετά από δύο λάθη στις πρώτες ερωτήσεις, άρχισε να μιλάει σαν σχολικός επιστάτης στους καθηγητές: "εσείς τι ξέρετε για το EPS;" Σιγά σιγά έγινε μόνιμος χαρακτήρας του τμήματος επειδή τελικά κανείς δεν περίμενε από εκείνον να θυμάται τους αριθμούς — περίμεναν αυτοί που τον είχαν βάλει εκεί σαν αστέρι. Τώρα φαντάζεστε πόσο εύκολο είναι να συνεχίσεις το ρόλο όταν η κάθε σου κίνηση ζυγίζεται σαν να φοράς πάντα μία σημαία; Ο Τσιτσιπάς έκανε αυτήν την ομάδα περισσότερο show και ιστορία από όσο έπρεπε, όχι επειδή ήταν κακός αθλητής, αλλά επειδή εκείνος έγινε το σήμα κατατεθέν εκείνου που έκανε τον κόσμο να σηκώσει τα μάτια του όταν άλλαζαν οι οθόνες του κινητού τους. Το δεύτερο κόκκινο μέσα στη βδομάδα δεν είναι τραγωδία — είναι η στιγμή που πολλά χρόνια αυτού του "show" έχουν αρχίσει επιτέλους να πληρώνουν τον δικό τους φόρο. Μέσα μου όμως έχω αυτήν την ενοχλητική ερώτηση: όταν μια ομάδα περιμένει ότι ένας μόνο άνθρωπος θα φέρει πειθαρχία μέσω κάμερας ακόμα κι όταν αυτός φοράει κόκκινο δεύτερη φορά μέσα στο δεκαήμερο, τι κάνει πραγματικά η ομάδα όταν εκείνος λείπει; Δεν πρόκειται για μίσος στους χαρακτήρες· πρόκειται για το γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε γίνει θηρία που γουργουρίζουν μέχρι να δούμε το επόμενο λάθος, σαν να βρισκόμαστε σε ατμόλουτρο και να περιμένουμε κάποιος να ανοίξει το παράθυρο. Αφήστε τον τύπο να κάνει τους δικούς του υπολογισμούς εκεί πάνω — εσείς κρατήστε τον εαυτό σας όσο πιο νηφάλιο γίνεται. Όπως εκείνο το παλτό εκείνο που τελικά το φοράς επειδή δεν ήσουν ποτέ σίγουρος τι άλλο υπάρχει στο ντουλάπι σου μετά όλα αυτά τα χρόνια... μόνο που εδώ κάποιοι ακόμα ξεχνούν πως το γήπεδο πρέπει κάποτε να δείχνει περισσότερο μπάλα παρά μάρτυρες.

Ρε παιδιά... εκεί πάνω στους αριστοκράτες της μοναξιάς σας, ξεχνάτε πως ένας αγώνας γράφεται και με τις τρεις βόλτες στις τουαλέτες πριν καν τραβήξουν οι κάμερες😏 Αν το δεύτερο κόκκινο ήταν ταινία τρόμου, εμείς εδώ μέσα την βλέπαμε δεύτερη φορά μέσα στη βδομάδα ενώ όλοι οι υπόλοιποι είχαν ήδη αρχίσει να ψιλοκοιμούνται στα έδρανα. Αλλά αλήθεια: πόσες φορές έχετε δει κάποιον πρωταθλητή να γίνεται η τρίτη φορά επιλογής επειδή στο δικό του γήπεδο μπήκαν κι άλλοι φακοί από άλλες πόλεις;;; Μαζί; Κανείς δεν πετάει πέτρα εκεί — μόνο όταν το κουδούνι χτυπάει ΜΟΝΟ δικό του κεφάλι. Πιστέψτε με, εγώ από την μεριά μου στον πάγκο κρατάω τις μπαταρίες μου κλειστές όταν κάποιος δεν έχει θέση στους αγωνιστικούς χώρους — όχι επειδή είναι "νούμερο ένα", αλλά επειδή εκείνος ξέχασε πως το τένις δεν είναι μονόδραμα τραγωδίας μετά τις δεκαέξι του. Κι όμως... εκεί που όλοι λένε πως πρέπει να αλλάξει, πού βρισκόμαστε;;; Στους τίτλους των ειδήσεων για ένα κόκκινο που πήρε μαζί του ο άνεμος;;;

Θέλω να δω μια φορά ένα match του Τσιτσιπά όπου δε σηκώσει χέρι, δεν κάνει εκφραστική μουσική εκεί πάνω και δεν έχει τρεις οπαδούς μπροστά στις καθίσες που να τραβούν βίντεο σα βιτρίνα σούπερ μάρκετ. Μέχρι τότε, όλα αυτά τα λόγια περί ισορροπίας θυμίζουν τους δικούς σας λογαριασμούς που περιμένουν την επόμενη επιστροφή στην πρώτη θέση για να γράψουν πάλι "θα ξαναβγούμε". Γιατί όταν κάποιος βγάζει δεύτερο κόκκινο μέσα στη βδομάδα, η ομάδα δεν αναζητά καλλιτέχνη για περιοδείες — αναζητά έναν άνθρωπο που να ξέρει ότι το τένις τελειώνει όταν τελειώνει η μπάλα, όχι όταν τελειώσει η φωτογραφία. Αυτοί που γράφουν πως πρέπει να γίνει λιγότερο show και περισσότερο αποτέλεσμα, ξεχνούν πως η ίδια αυτή ομάδα γέλασε μαζί του όταν έκανε τον άγγελο στον τελικό των Πλειόφσκηδων. Τότε ήταν εντάξει· τώρα που πήρε κόκκινο ξαναθυμάται πως υπάρχουν κανόνες; Κι όμως: ποιος σου είπε πως η ποιότητα κερδίζει μόνιμα; Στο μπάσκετ βλέπουμε συνέχεια τους πρωταθλητές να βγάζουν κόκκινους επειδή εκείνοι έχουν το βάρος να κάνουν show συνέχεια, σαν καρτούν χωρίς τέλος. Αλλά εδώ είμαστε σε τένις, άθλημα μοναξιάς — εκεί που ακόμη και η κίνηση πριν το σέρβις είναι στιγμιότυπο ιστορίας. Μέχρι να γίνει κάτι διαφορετικό, ο κόσμος δε θέλει ζήτημα χαρακτήρα· θέλει ξανά εκείνον τον άνθρωπο να σηκώσει το κεφάλι μετά το λάθος σα να μην έγινε τίποτα. Γιατί άλλωστε εμείς εδώ μέσα δε συζητάμε αποτελέσματα — συζητάμε εκδόσεις της ίδιας φωτογραφίας.

εντάξει, μιλήστε μου τώρα για ρόλους αυτοσχεδιασμού... θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου στα Τρίκαλα, τον Μιχάλη τον ξυλουργό — είχε μια κοπέλα που του έκανε πάρτι κάθε φορά που κέρδιζε δουλειά στις μεγάλες πολυκατοικίες, κι εκείνος στο γλέντι πάντα έπαιζε το ρόλο του λεβέντη που ξέρει πως όλα γίνονται μόνο με προσωπική δουλειότητα και όχι με κλήσεις στους γνωστούς. Κάποτε όμως τον έπιασε ο βρικόλακας του "showman": βγήκε τρεις φορές μέσα στη βραδιά σα θεατρίνος, έκανε πέντε διαφορετικά πρόσωπα στον καθρέφτη πριν πάει για ύπνο, μέχρι που εκείνη η γυναίκα του είπε "Μιχάλη, αν δεν κλείσεις αυτά τα ντουλάπια των ρόλων, κάποια στιγμή θα ξεχάσεις τι πραγματικά ζητά η δουλειά σου". κάπως έτσι και εδώ: ο Τσιτσιπάς έκανε περισσότερο show από όσο έπρεπε γιατί κάποιοι τον έκαναν ήρωα των γυρισμάτων πριν καν τελειώσει η πρώτη πράξη. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα γκρινιάζουν επειδή ξέχασαν πως η πρωταγωνιστική θέση δεν σημαίνει απαλλαγή από τους κανόνες — σημαίνει ότι κάθε σου λάθος γίνεται η μεγάλη ιστορία της βδομάδας επειδή υπήρχε άλλη μία κάμερα πάνω σου. το κόκκινο βγαίνει εκεί πάνω όταν ξεχνάς πως στο τέλος της ημέρας είσαι ακόμα εκείνος που πρέπει να ξαναπιάσει τη ρακέτα την επόμενη βδομάδα. όχι επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι· επειδή άλλαξαν τα γυαλιά που φοράνε αυτοί που τον κοιτάζουν.

τι περιμένετε τελικά από έναν άνθρωπο που φόρτωσε πάνω του όλο εκείνο το βάρος πριν καν γίνει δεκαοχτώ;;; όταν θυμάμαι τον Λευτέρη Κάκκαλο στα Τρίκαλα — ωραίος τύπος, είχε τις ωραίες του στιγμές εκεί που η μπάλα πήγαινε σωστά μέσα στο γήπεδο κι εμείς στους πάγκους πηγαίναμε σπίτι λέγοντας πως ξέρει να κάνει αυτό που πρέπει όταν πρέπει. αλλά εκείνος είχε μία ιδιότητα που κανείς δεν περίμενε συνέχεια πάνω του σαν να είναι άλλος άνθρωπος: έκανε μόνος του την δουλειά του χωρίς τρίτο μάτι πάνω του σα μουσικός στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της παλιάς σχολής. τώρα λέω εδώ μέσα βρισκόμαστε μπροστά στον ίδιο άνθρωπο που έχει τόσο συχνά άλλο πρόσωπο πάνω του ώστε όταν ξεσπάσει ένα κόκκινο δεύτερη φορά μέσα στη βδομάδα, όλοι ξεχνάνε ότι υπήρξαν φορές που αυτός εκεί πάνω έκανε ότι του ζητήθηκε σωστά — μόνο που τώρα ο φακός ακολουθεί τόσο κοντά ώστε ακόμη και μία νευρική κίνηση στο σέρβις γίνεται πρωταγωνιστικό επεισόδιο. πως λένε εκείνοι στις Σέρρες όταν ονειρεύονται κάτι τόσο πολύ που τελικά τους γίνεται κακό αντί για καλό; "ψυχολογήθηκε το νερό"... εδώ όμως ψυχολογήθηκε η ιστορία γύρω του — και αυτό είναι τελείως διαφορετικό. γιατί όταν όλοι είμαστε τόσο γρήγοροι να γίνουμε κριτές εκεί πάνω σαν ξαφνικά ξύπνησαν όλοι οι προπονητές ταυτόχρονα, κανείς δε θυμάται πως το κόκκινο βγαίνει εκεί όπου υπάρχει η διάθεση περισσότερο παρά εκεί όπου υπάρχει το αποτέλεσμα. που σημαίνει πως το δεύτερο κόκκινο μέσα στη βδομάδα δεν είναι τραγωδία — είναι η στιγμή που πολλοί χρόνια αυτού του φωτογραφικού πάρτι έχουν αρχίσει επιτέλους να ξεσκονίζουν άλλα δωμάτια στο σπίτι τους, εκείνα που είχαν αφήσει κλειδωμένα επειδή τους άρεσε τόσο πολύ η λάμψη των φακών. αλλά αλήθεια: πότε ήταν τελευταία φορά που κάποιος έκανε έναν αγώνα σωστά επειδή τον αγάπησε, όχι επειδή περίμενε μία φωτογραφία από κάτω;;; τότε εκείνος εκεί πάνω είχε το δικαίωμα να φέρνει την ουσία μέσα στο γήπεδο χωρίς να φορτώνει τους ώμους του με όλο εκείνο το βάρος της υπόθεσης. κι όμως... εμείς εδώ μέσα περιμένουμε ακόμα αυτήν την στιγμή — εκείνη που τελικά κανείς δε βιάζεται να την γράψει σαν τίτλο πρωτοσέλιδου επειδή απλούστατα έγινε σωστά.