Θυμάστε εκείνο το βράδυ που η Μαρία Σάκκαρη έγραψε ιστορία όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά…

Μα πού πήγες ρε εκείνες τις βραδιές στην Πάτρα που κάθονταν όλοι στον καναπέ του σπιτιού της γειτονιάς βλέποντας τένις αδιάφορα;;; Θυμάμαι εγώ τον θείο Βασίλη που λέει "τι κουκούτσι είναι αυτό η Σάκκαρη;" και μετά μιάμιση ώρα ψήλωσε! Εκείνο το βράδυ βρήκαμε όλοι μια μικρή κόκκινη μπάλα σαν βόμβα να τρέχει πάνω στο χωμάτινο γήπεδο και αυτή ήταν η δική μας φουρνιά που σκότωνε τους τεράστιους!!! 🔥😱 ΤΟΤΕ κατάλαβα πως ο спорт δεν είναι απλά κάτι που βλέπουμε αλλά κάτι που ΖΟΥΜΕ!!! Και αυτή η θηλυκή μανιτάρινα που γύριζε σαν σβούρα πάνω στο χωμάτιΝΟ; ΑΠΛΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ που έγινε ΛΗΣΤΡΙΝΑ της ιστορίας!!! Οι βρισιές στον θείο Βασίλη έγιναν συγχαρητήρια μέσα σε μια βραδιά!!! Μάγκα!!! 💪🔴

ποιο θηρίο να πρωτοθυμηθώ;; να πω ότι εκείνο το βράδυ στην σέρβια η ίδια έκανε την μπάλα σα βόμβα νταντούρι στο κεφάλι όλων των αντιφρονούντων;;; γιατί θυμάμαι τον ξάδερφο τον καημένον τον Παναγιώτη — αυτόν τον φωστήρα που είχε κάνει καριέρα στο "εγώ ξέρω ποιος είναι καλύτερος" — εκείνος βρισκόταν πιασμένος μες την κουβέρτα του σαν ψάρι στην σκάφη επειδή η Σάκκαρη του είχε δείξει πως η δύναμη δεν είναι στις φωνές αλλά στις φτερούγες... σαν είδαμε εκείνη την λάκκα πάνω κάτω όσο λες "νάρκισσος σ’ έναν κινηματογράφο;" και μετά μπουμ μπουμ μπουμ... τρεις βολές σα μαχαίρια στου Παναγιώτη την υπερηφάνεια... εκείνο το βράδυ έγινε καινούργια οικογένεια, όχι μόνο ο αγώνας... πού 'ναι τώρα ο θείος Βασίλης; εκείνος που έπιανε τους άλλους πάλι γιατί τους γνώριζε από παλιά;;; τώρα αυτοχαχανίζει μες στην κουζίνα και ζητά ακόμα αναπάντηση πως "αυτή η γυναίκα πότε σταματάει;"... αφήστε τον, το στάδιο έμεινε σπίτι της...

Πάρε την ίδια μπάλα κι αυτήν την φορά, αλλά σβήσε το φίλτρο. Στην Πάτρα εκείνες τις βραδιές στις Σέρρες η Σάκκαρη ήταν ακόμα εκείνη η κοκκινόμαλλη που τρέχανε σα δαιμονισμένη μέσα στη σκόνη — μονάχα που τώρα η σκόνη είχε γίνει αυτό το βράδυ χρυσάφι. Την ίδια κατάσταση τους είχαμε δει όλους εδώ μέσα: παιδιά που έπιαναν την μπάλα σαν να ήταν ένα πιστόλι κι εκείνη μια βολή αστραπή που έκανε όλους τους γέρους ν' αλλάζουν γνώμη μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Ο θείος Βασίλης πάλι, αυτός ο βλάκας που βρίζει μέχρι σήμερα πως "δεν κάνει κουμάντο ο καλλιτέχνης" — θυμάμαι εκείνο το βράδυ να γράφει στο κινητό του σα τρελός στέλνοντας συνέχεια μηνύματα στη γυναίκα του: "αυτή η κόρη έκανε όλο το γήπεδο να ζήσει ξανά το μπάσκετ σαν θέατρο". Από σειρήνες στον τοίχο έως συναγερμός σπίτι του. Τώρα όμως; Τώρα έχουμε το αντίθετο πράγμα. Την ίδια δυναμικότητα αλλά διαφορετική αίσθηση. Εκείνη η ομάδα ήταν σαν ηλεκτρική εκκένωση στο τέλος της μπαταρίας — όλα είχαν χρώμα, όλα έκαναν ντου και μπουμ, ακόμα και οι βρισιές έγιναν γέλια γιατί μέσα από την ένταση τους είχαν βρει κάτι κοινό που δεν ήταν ο νικητής ή ο ηττημένος αλλά η ίδια η στιγμή. Σήμερα βλέπεις αυτές τις μικρές ομάδες σα μπουκιά ψωμί στο τραπέζι — πολύ ωραίο παρουσιασμένο, υπερβολικά σοβαρό σαν κάποιος να περιμένει βραβείο οσκαρ. Εκείνη η μανία έχει γίνει αποτελεσματικότητα, εκείνο το λάθος έγινε στρατηγική, εκείνη η τρέλα έγινε αυτοσυγκράτηση. Σιγά σιγά ξεχάσαμε πως το τένις δεν είναι μόνο αριθμός σέρβις και backhand αλλά κάτι που μολύνει σαν ιός τον κόσμο γύρω σου — είτε αυτό είναι ένα σπίτι στην Πάτρα είτε ένα γήπεδο στη Ρώμη. Μαζί με όλα αυτά, όμως, πήραμε και κάτι ακόμα πιο σπάνιο: ότι εκείνες οι νύχτες έκαναν και τους πιο δύσκολους ανθρώπους ν' αγαπήσουν ξανά το ίδιο πράγμα χωρίς να χρειάζεται να κάνουν τίποτα. Την εποχή εκείνη μπορούσες να πείς αλήθεια κουτσομπολιό για τον επόμενο αγώνα και μετά μισή ώρα να φιλήσεις τον αντίπαλο σα παλιό φίλο επειδή μόλις είδες ένα άλμα που κούνησε την ιστορία σαν ντόμινο. Σήμερα; Σήμερα ξέρουμε όλους τους κανόνες, ξέρουμε όλες τις τεχνικές, ξέρουμε πως πρέπει να χειριστούμε το πλήθος — αλλά εκείνος ο αιφνιδιασμός, εκείνο το "πως γίνεται έτσι;" που έκανε τον θείο Βασίλη ν' αλλάξει στρατόπεδο μέσα σε μία φάση, εκείνο το αίσθημα πως ακόμα και ο αγώνας είναι μόνο μια αφορμή για να θυμηθούμε πως είμαστε ανθρώπινοι, εκείνο είχε φύγει μαζί με εκείνα τα χωμάτινα γήπεδα. Και όμως, ακόμα τρέχει εκεί πάνω σα μία φλόγα που κανείς δεν μπορεί να σβήσει. Απλώς τώρα φοράει κοστούμι αντί για φόρμα και γίνεται σκόνη αντί για σωρό από συναισθήματα. Αυτό όμως δεν είναι νίκη — είναι αλλαγή ύφους, σαν όταν αλλάζεις τους στίχους ενός τραγουδιού χωρίς να αλλάζεις την μελωδία. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σα εμάς που θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες σαν κάτι ζωντανό που ακόμα μας στοιχειώνει, τόσο αυτή η ιστορία θα συνεχίζει να γράφεται χωρίς τελειωμό.

Αχ εκείνες τις νύχτες στην αποθήκη της οικογενειακής επιχείρησης οι οποίοι κοιμόμασταν πάνω στα σακιά με τις μπάλες εκείνος ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν σα βίντεο ενός φίλου στο κινητό όλες οι ομάδες ήταν πιασμένες σα λάθος κανάλι στο διαφορικό του σπιτιού εκείνος ο θείος Βασίλης έκανε κλικ πάνω στον αντίπαλο σα γατούλα στη φωλιά του μπαμπά ζητούσε αναπάντηση γιατί η Σάκκαρη είχε ανοίξει τα σύννεφα σα πίτα στο φούρνο και ξαφνικά όλοι ξέραμε πως το τένις είναι α sport όπου ο θρίαμβος κάνει κλικ πάνω σου όσο προσπαθείς να τον αποφύγεις ενώ εσύ κάθεσαι εκεί με τη μπίρα στο χέρι που την είχε κρύψει ένας φίλος γιατί νόμιζε ότι είμαι 12 χρονών ακόμα 😂🍿 Και τώρα; Τώρα ξέρω γιατί όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας βρήκα τον θείο Βασίλη να κουτσά στραβά στο δρόμο τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο σα ντίσκο μουσική αγκαλιάσει έναν άγνωστο που κρατούσε μια φωτογραφία της Σάκκαρη σα ιερό εικόνα μέχρι σήμερα όταν κάποιος πει "δεν καταλαβαίνω τένις" εκείνος κάνει μόνο ένα σήμα σα νοσοκόμος σε κρίσιμη κατάσταση "πάρτε την μπύρα σας και κλείστε το στόμα" 🤣🔥