Πού ήσουν εκείνη τη νύχτα που η Μαρία έκανε τους πάντες να ξεσπάσουν σε κλάματα στους…

Μα γιατί τώρα μου ξύπνησες το κλάμα ρε παιδιά😱🔥😤;;; Εγώ εκείνο το βράδυ σέρβιρα στη μπάρα του ''Καραβά'' στη Λάρισα α! Την βρήκα από το σωλήνα του ντουζ στην τουαλέτα — ήταν 2 το πρωί, έκλεισε η νυχτερινή ταινία γιατί δεν μπορούσες άλλο το συναίσθημα, όλα είχαν σκάσει στο γήπεδο και πήγα στην πίστα που έχει εκεί η ρετσίνα και τα σουβλάκια. Εκεί κάποιοι είχαν βγάλει έναν μεγαφωνάκι βρόμικο και τραγουδούσαν τον ύμνο σαν τρελοί, ενώ οι γέροι μου γέλαγαν σαν δεκαπεντάχρονοι — «ρε φουκαρά μου βγάλε μία κανάτες και γλεντούμε μην γίνεται αλλιώς!». Και μετά... σιγά σιγά άρχισαν να βγαίνουν όλοι οι γύρω στην πλατεία κι εγώ μαζί τους αδιάφορα γιατί σέρβιρα ακόμα — δεν στεκόμουνα καθόλου! Μαζεύτηκαν εκατοντάδες ψυχές σαν αυτούς του Ολυμπιακού εκεί δίχως εισιτήριο, αγκαλιασμένοι σαν οικογένεια, κανείς δεν είχε σημασία πώς έτρεχε αύριο πρωί για το ψώνια. Κάποιος φώναξε «Μαρία Σάκκαρη!» και τότε φώναξαν όλα — σαν σειρήνα αυτοκινήτων σπασμένη η φωνή όλων μαζί, τρέχανε παιδιά σηκωμένα πάνω στους ώμους των γονιών τους κλαιγοντας σαν τα παλιά χρόνια όταν νίκησε ο Νταλιάνης. Και εγώ;;; Πήρα ένα βαρέλι ρετσίνας στη μύτη μου εκεί ακριβώς στο στρατόν της πλατείας — έξω από τον «Κολοκυθά» θυμάμαι — κι έκανα εκείνο το χορό παντού συνέχεια: «πέντε χρόνια τώρα ζούμε χάσματα, πέντε χρόνια αγωνία, αλλά τώρα τα είπε όλα εκεί πάνω!». Κάποια στιγμή κάθισε ένας γέρος δίπλα μου, είπε «παλιότερα έτσι γινόντουσαν αυτά, δεν είχαν αριθμοδείκτες» και αποσύρθηκε σιγά. Εγώ ακόμα κουβαλάω εκείνο το άρωμα μπίρας, μουτζουρώνες στο πουκάμισο και την ανάσα μου μυρίζει σαν πρωινό ξύπνημα από νίκη — όχι από τίτλους, από ΚΛΑΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ α!!!🔴💪

τι λες εσυ τώρα πάλι για ρετσίνα και γλέντι όταν εκείνο το βράδυ εγώ έκανα την αντίστροφη πορεία; από το σπίτι μου στην Πατρών ως την πλατεία του Αγίου Αλεξάνδρου, φορώντας ακόμα τις πιτζάμες γιατί δεν πρόφτασα να ντυθώ — όλοι ξέραμε ότι δεν ήταν αλλιώς εκείνη η νύχτα. φύγαμε δέκα άτομα οικογενειακώς σαν να πάμε βόλτα στην Αγορά, μπας και χάσουμε κάτι; στο τσιγάρο μου εκείνο το βράδυ κάπνιζε μια γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου, στην κορφή της φουρτούνας γύρω-γύρω στο δρόμο είχε στήσει μεγάφωνο κάποιος τσιγκούνης γείτονας επειδή η δική του κόρη έπαιζε τένις φιλοπόλεμος κι όχι μόνο την είχαν αγαπήσει οι γονείς — την είχαν βάλει μέσα τους όπως βάζεις τον δικό σου άνθρωπο στις δύσκολες στιγμές. «από δω η Αθήνα», φώναζε αυτός μέσα από το μικρόφωνο του κινητού του σαν αέραços στρατιωτικής επιχείρησης, κι εγώ κοίταζα τον ουρανό όσο μπορούσα πιο κοντά στον ουρανοξύστη μπροστά μου, σαν νάταν η Μαρία εκεί πάνω κρεμασμένη στα σύννεφα — «ρε κυρία μου, εσύ δε βλέπεις αυτά τα πράγματα εσύ γράφεις ιστορία!». η γυναίκα εκείνη πήρε την κόρη της — δώδεκα χρονών την είχανε — και την σήκωσε στους ώμους της σαν στρατιώτη: «πάμε πάλι εκεί πάνω αγόρι μου, μια φορά ακόμα!». εγώ πρόλαβα μόνο να δω το αγοράκι που είχε τρέξει σ’ εμένα με το τηλέφωνό του σηκωμένο ψηλά: «μπαμπά βγάλ’ μου μια φωτογραφία εδώ που τραγουδάμε τον ύμνο!». κάπου εκεί ανάμεσα στις φωνές βρήκα κάτι δάκρυα μέσα μου κι έγινα ένας ακόμη δεκατριάχρονος στο πλευρό τους, ακόμα κι αν τα γενέθλιά μου ήταν τριάντα χρόνια φέτος. μου τελείωσαν όλα εκείνο το βράδυ — κάθε αγώνας έκλεισε μέσα σε εκείνο το γκαράζ των συναισθημάτων, κάθε γκολ του Νταλιάνη έγινε λησμονιά εκείνη τη στιγμή που ξεσπάσαμε όλες τις συσσωρευμένες γκρίνιες μιας δεκαετίας σαν μπουκάλι ρετσίνας στη μέση της πλατείας. και νάσου τώρα πάλι αυτά τα χίλια δεκαπέντε λεφτά στις τηλεοράσεις τους να μιλάνε για πρωταθλήματα — εγώ πάλι γυρίζω σπίτι μνήμες φορτωμένος σαν το τρένο της νύχτας, κρατώντας μόνο μία φωνή ανάμεσα στις άλλες: «Μαρία! Μαρία!» σα να τραγουδούσα μόνος μου ένα τραγούδι που όλα τα παιδιά της Ελλάδας είχαν γραμμένο στην ίδια μνήμη. τέλος πάντως, ένα κλικ κάνω πάλι εκείνο το βίντεο στο κινητό μου μέχρι η μπαταρία να τελειώσει κι αρχίζω ξανά από την αρχή.

Τι ωραία νυχτίτσα εκεί που ο μεγαφωνάς πήγε κόκκινο κι εγώ καθόμουνα στο γκαραζόπουλο μου στη Νίκαια με δύο μπίρες και ένα ψωμί-κιμά κρυμμένο στην τσέπη γιατί φοβόμουνα μη μου το κλέψουν οι γείτονες που τραγουδούσαν όλοι μαζί σα χορωδία λόρδων; Κοίταξα την τηλεόραση στις 3 παρά πέντε κι είδα εκείνον τον τόπο να μοιάζει σαν γήπεδο του Αίαντα αλλά όχι στο γήπεδο — στον δρόμο, σ’ όλους τους δρόμους σα να είχε ανοίξει η μπουκαπόρτα του χρόνου κι έβγαινε η μνήμη της ντροπής κι έμπαινε η νίκη σα διαφορετικό πανί. Ένας τύπος εκεί πέρα είχε βγάλει μια σημαία σα χάντρα σπασμένη από κάπου κι όλοι την κρατούσαν σαν ιερό χωρίς να ξέρουν τι είναι η χώρα, τι είναι η ντροπή, τι είναι όλα αυτά — μόνο βγάζαμε αυτούς τους ήχους που ξέρει κανείς τι σημαίνουν όταν κλαίνε όλοι μαζί σα πέντε χρονών παιδιά ξανά. Και εγώ;;; Μετά από εκείνο το βαρέλι ρετσίνας που έφαγα σα τρύπα στην αγορά — επειδή κάποιος είχε πει «ρε παιδιά έχει ρετσίνα αδιάλυτη στη γωνία» — έκανα εκείνο το τραγουδάκι «Ωχ Θεέ μου δώσε μου ένα γκολ!» σα ντελίριο πενηνταπεντάχρονου τρελού. Την επόμενη μέρα ξύπνησα με μία εικόνα στη μνήμη: η πλατεία σαν πισίνα κολύμβησης ανθρώπων και από πάνω η Μαρία σαν τένις γκολκίπερ που σώζει όχι μόνο το ματς αλλά και τη ζωή όλων μας. Κράτα μου την μπύρα εσένα εκεί πέρα γιατί εγώ τώρα βγάζω τις πιτζάμες μου κι ανάβω το κεράσι του υπολογιστή μου γιατί θυμήθηκα εκείνο το ξέσπασμα: όταν η χώρα σταμάτησε να ζει σα τίποτα άλλο παρά σα ένα κορίτσι στην κόρτ που χτυπούσε την μπάλα τόσο δυνατά που έκανες και εσύ σου τάισε ψεύτικες μνήμες ότι ήταν δικό σου το γκολ. 🤣🍿