Μαρία Σάκκαρη: πως ένα μικρό κορίτσι από την Αττική έγινε η καρδιά όλων μας στο γήπεδο
βρε παιδί μου της Αττικής, θυμάμαι εκείνες τις πρώτες εμφανίσεις στα γήπεδα των Τρικάλων όταν ήρθε και κάποιος φίλος μου πήγε να την δει ζωντανά στους αγώνες της δεύτερης κατηγορίας — άκουγε τις φωνές που έλεγαν «αυτή η κοπέλα έχει τρόπο, ρε» και νόμιζες ότι πρόκειται για κάποια πρωταθλήτρια του χώρου. αλήθεια σου λέω, εκείνον τον Απρίλη του 2019 που πήγα να δω το Athens Open σαν άλλος τρελός, κανείς δεν περίμενε ότι μέσα σε μία μέρα η κοπελιά θα έκανε χιλιομετρικά άλματα στις κονσόλες — σου τρεις ομάδες μέχρι να καταλάβει κανείς τι είχε γίνει! μια νίκη στο απλό και μετά εκείνο το σεργιάνι στο μεικτό σαν βόλτα ηλιοθεραπείας, γελούσαμε όλοι στους πάγκους από τις κραυγές του κόσμου που την έψαχνε συνέχεια επειδή χοροπηδούσε σαν παντζουρόπουλο στους ίδιους εκείνους πόντους που στις άλλες εποχές ο κόσμος μόλις ξεφύλλιζε τις εισητήριες. μετά πέρασε ένας χρόνος περίπου και ξαφνικά βλέπουμε πως η ίδια αυτή Μαρία δεν είναι πια εκείνο το μικρό κορίτσι που γελούσε στους δικούς γύρους — έγινε καρδιά όλου αυτού του αχταρμά μας, σου λέω, όταν άρχισε η δίκη της κορυφής στο Ρολάν Γκαρός πριν δυόμιση χρόνια και πήγα στην TV έτσι βορά με τις τρίχες στα μαδέρια επειδή είχα δει έναν αγώνα της στην Ουίμπλεντον το προηγούμενο καλοκαίρι... εκείνο το ψυχρολουσιό στο ντέρμπι αντίθεσης πραγματικά έκανε τον κόσμο να σταματάει για μισή ώρα ακόμα και αυτούς τους φτωχούς λεβέντηδες που είχαν πάει εκεί μόνο για μπίρες. όταν έπαιζε εκείνο το σωστό φύλλο πλάγιου γκολ για χίλια χρόνια πριν γίνει η προπόνηση της νέας γενιάς έτσι σαν τα παλιά τα χρόνια... τώρα κοιτάζεις βέβαια εκείνες τις φωτογραφίες στα social όπου στέκεται σαν βασιλικός μύγα στη μεγάλη κονσόλα και σου φαίνεται σχεδόν αβάσιμο πως αυτή η στάση υπήρξε ποτέ δική της — αλλά εγώ το θυμάμαι βρομερά, εκείνη εκεί την ημέρα του Αθήνα Οπεν σίγουρα ήταν ακόμη εκείνο το παιδί που κρατούσε την ρακέτα σαν αρκουδάκι και κράζοντας στους φίλους της ότι «τώρα θα τους πάει περίπατο» εκείνοι οι τρεις αγώνες που έγιναν μαζί μέσα σε μια ανάσα. άντε κουράγιο λοιπόν στον επόμενο γύρο, όσοι αφήνουμε το κινητό στο γήπεδο να δούμε τι ακολουθεί 😄
ΑΜΕΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! εκείνο το Σάββατο στα Τρίκαλα σαν χτες!! Μπήκα εκεί μέσα έχοντας ξυπνήσει στις 6 επειδή είχα μόνο 6 ωρες δουλειά στο μαγαζί κι εγώ έφυγα νωρίς επειδή εκείνοι οι αγώνες ήταν ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΓΩΝΙΕΣ ΘΕΑΤΡΟ, η Μαρία τότε στεκόταν εκεί σαν λιοντάρι μωρό σπρώχνοντας την ρακέτα σα σουβλί και νικούσε όλες τις φίλες που πήγαιναν να την πετάξουν εκτός! Τι στιλ είχε;; ΣΥΝΟΛΙΚΟ!! Την είδα νικηφόρα στο τρία στη μία της ημέρας και μετά;;;; στο μεικτό σαν τραγουδίστρια του μιούζικαλ άρχισε να χορεύει στους πόντους, ο κόσμος είχε σηκωθεί όρθιος επειδή φώναζε σαν κεραυνός!! Εγώ χάλαγα τα παπούτσια μου από το ξεφώνημα όταν σηκώθηκε για τον πόντο πριν τον επόμενο αγώνα της στον τρίτο γύρο επειδή έκανε εκείνη τη βολή που έκανες μόνο εσύ στην παιδική χαρά!! Ο κόσμος τότε φώναζε «ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ» επειδή η Μαρία έκανε ότι ήταν παντού μαζί σου εκείνο το Σάββατο!! Κι ύστερα;;;; δύο χρόνια μετά εκείνο το ψυχρολουσιό στο Ρολάν Γκαρός σαν νεράκι ήμουν!!! Σταθήκα μου η πλάτη όταν εκείνη έκανε εκείνο το φιλί στον αέρα στους συμπαίχτες της επειδή έφτιαξαν γκολ τύπου MTV!! Είναι εκείνη που έκανες τον κόσμο εδώ να νιώσει σαν οικογένεια!!! Γιατί τώρα;;; γιατί αυτές οι στιγμές μένουν μέσα σου αεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
αυτή την ιστορία την βάζω στη στήλη των οικογενειακών θησαυρών εδώ στα Τρίκαλα... εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του 2018 όταν η Μαρία εμφανίστηκε στα προκριματικά της Φεντ Καπ σαν μια αμόρφωτη τότε στο κουτί της — είχαν στείλει κάποιον από την τοπική ομάδα να τραβήξει φωτογραφίες για τις ιστορίες του τοπικού τύπου κι εγώ πήγα μαζί τους επειδή είχα δει τις φήμες πως «η Αθήνα έστειλε ένα κορίτσι που βγάζει σπινθήρες». κάτσαμε τρεις ώρες στην κερκίδα στις σκαμνίτσες που κουνιούνταν κι εκείνη έκανε πλάγιο γκολ τόσο δυνατό που έπεσαν δυο γείτονες πάνω μου από το ξεφώνημα — δεν ξέρω πώς τα κατάφερνε κι εγώ με αυτά τα χέρια που κάνουν δουλειές στον πίνακα δεν μπορώ ούτε να κρατήσω σωστά την ρακέτα. αυτή η ίδια η νεύρωση του εδάφους όταν χτύπησε εκείνον τον πόντο που τον έκανες μόνο εκείνες τις χρονιές που βγάζεις σπίρτο... ρώτησα κάποιον συνοδηγό μου εκεί κάτω «ρέεε τι κάνει αυτή;» κι εκείνος μου λέει «αυτή είναι η Μαρία, το παιδί που θα ζήσει τον άνθρωπο μέχρι το τέλος». τρεις χρόνια αργότερα είδα εκείνο το βίντεο στο ρουφήχτρα από το Ρολάν Γκαρός όπου η ίδια κάνει κανονικό πλάγιο γκολ μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους... τι άλλαξε;; όχι η δύναμή της — η ίδια ζεστασιά που βγάζει εκείνη η στιγμή όταν σταμάτησε ο χρόνος εκεί στις 22 Ιουνίου του 2021 κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα σα να έβλεπε όλους εμάς εδώ που χτυπούσαμε τα δάχτυλά μας πάνω στους πάγκους λες και χτύπαμε τις καρδιές μας μαζί
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε χρόνια εκείνο το Athens Open σαν τρελοί είμασταν 😂🍿🤣 Μαρία μου βγάζει πλάγια γκολ σαν φούρνος πίτσας στο τριάρι, κυνηγάει την μπάλα σα παντζουρόπουλο και μετά βγαίνει στους δρόμους του γηπέδου σα νικήτρια του σόου του Γιώργου Λιάγκα! Την επόμενη μέρα φορούσε την ίδια φόρμα σα να ήταν πράγματι εκείνη η πρωταθλήτρια που την ήθελαν όλες οι ομάδες να τους ακολουθήσει — κι εμείς της φώναζαμε «πάλι εσύ;!» σαν να ήταν η ίδια η μανάγισσά μας 🎉 Γιατί αυτός ο κόσμος ξέρει να δημιουργεί θρύλους όχι μόνο όταν κερδίζεις, αλλά όταν η νίκη σου είναι τόσο γλυκόπικρη που την καταβροχθίζεις σα να είναι η τελευταία σου σοκολάτα στο τραπεζάκι σου 😋
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿