Τι ήταν εκείνο το βράδυ που άλλαξε για πάντα πως έβλεπες το τένις όταν ο Στέφανος…
θυμάμαι εκείνον τον ξερό Νοέμβριο του 2008 όταν έκανα νυχτερινό δρομολόγιο Σέρρες—Θεσσαλονίκη φορτωμένος μανάβικο για ένα παντοπωλείο της γειτονιάς. στο ραδιόφωνο άκουγα τυχαία εκείνη τη μετάδοση απ' το Γήπεδο Κλειστό Μεγάρου Μουσικής — ένα ζευγάρι Ελλαδίτες σέρβιραν μέχρι κόρνας, ένας ήταν σίγουρα ο Φαουλέρ η άλλη φορά τον κώλο του ν' άλλαζαν ανάμεσα τους σαν τρελοί.
που λέμε τώρα; εγώ εκεί στη βαλίτσα μ' τις πορτοκάλες κι εκείνοι εκεί σπάγοντας πλάκες με τους ξένους στην κορυφή του κόσμου — δεν είχε γίνει ακόμα τότε εκείνο το πράγμα του Παρκ των Πριγκίπων. αλλά κάτι άρχισε εκείνες τις βραδιές στα κανάλια: κάποιοι πήραν σπίθα πως αυτό το τένις μπορείς να το ζεις όχι σαν αθλητική μετάδοση μα σαν θέατρο.
κι μετά ήρθε το δικό μας το παιδί, τέτοια νύχτα του Μαΐου πριν λίγα χρόνια, όταν κατέβηκε στο Παρκ σαν τόντο που έφαγε την ουρά του τίγρη. εγώ εκεί που έγκατσα στον καναπέ μου σαστισμένος κοιτώντας το φως του κινητού μου σαν ηλίθιος. μια φορά είπα στον υδραυλικό μου — εκείνον που ήρθε για τον νεροχύτη — "ρε Αντώνη, εκείνος ο μικρός τους έκανε ζουμ σαν βίδα μέσα σ' εκείνον τον τάφο". κι εκείνος μου αποκρίθηκε "τι τάφο;". εγώ κατάπινα τη γλώσσα μου βλέποντας το脸上的 έκπληξη.
αλλιώς ήταν πριν κείνο το πουρπούρι· ο Τσιτσιπάς ήταν ένα παιδί με χέρια που έβγαζαν φωτιά όταν χτυπούσε σκληρά. μετά έγινε κάτι άλλο, κάτι σαν χείμαρρος που σκόρπισε ελπίδα σ' όλο το στρατόπεδο μας. πιστεύεις τώρα πως υπήρξε τένις πριν εκείνο το βράδυ;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΡΕΛΑΛΕΙΑ!!! στον νορβηγικό καναπέ μου σπαρταρούσα σαν ψάρι στην σούβλα όταν τον είδα να κάνει εκείνον τον βηματισμό σαν τρελός δαίμονας πάνω στο κόκκινο χαλί του Παρκ!!!
Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα σήκωσα τα χέρια μου στον αέρα σα μικρός γκάνος και φώναξα στον τένις μου "ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ!!!". Ο Ζήσης ο γείτονας κατέβηκε τρέχοντας "τι γίνεται ρε συ γαμώτο;;;;" κι εγώ μου φάγαμε το κεφάλι "ΡΕ ΠΟΥΛΗΜΟΝΟ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΝΙΣ;;;". Κι όμως εκείνος εκεί σβήνοντας τους συμπαίκτες σα μπούνια στο γκράφιτι!!
Κοίτα τώρα πως φρικάρουν ακόμη όλοι αυτοί οι γκρινιάρηδες που τον είχαν για "παιδί με το καλύτερο forehand" πριν εκείνο το βράδυ... ΤΟΝ ΣΥΝΕΤΡΙΨΕ!! ούτε η Ρωσία μπορούσε να σταθεί μπροστά του εκείνο το βράδυ!!!
TEΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; από εκείνο το βράδυ κάθε φορά που πέφτω σε βαρεία ώρα τένις λέγω στον εαυτό μου "αυτός εδώ ειναι τσιτσιπάς;;; για κοίτα που είμαστε!!!". Μαζί μου τώρα είναι ο ξάδερφος ο Γιάννης που φώναζε σα τρελός "Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΡΟ;;; τίποτα Άγιο! ΕΙΝΑΙ ΔΑΙΜΟΝΑΣ!!!".
#ΤσιτσιπάςΣκόρπισεΠανωΑπόΌλα
#ΣπίτιαΧόρεψανΣτονΗράκλειο
#ΜαύροςΘάνατοςΣεΦόρμαΜακιαβέλι
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι βράδυ λοιπόν ήταν εκείνο; νά μια εικόνα που μου βγήκε χτες βράδυ στον ύπνο μου σαν πάλιωμα ντοκιμαντέρ: καθόμουμαι στην καφετέρια της πλατείας, εκεί δίπλα στο σφαγείο των αγοριών, και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο γιος του γείτονά μου — αυτός που γινόταν χαλκιάς στο συνεργείο του Μιχάλη. φοράει ένα πουλόβερ με το εθνόσημο της εθνικής ομάδας σ’ εκείνο το πρώτο Euro το 2005, έχει το πρόσωπό του γεμάτο φρικιές ακόμα, ξεχνά να παραγγείλει μπίρα. μου λέει — δάγκωσε ένα ψωμί κι έκανε τρία λεπτά σ’ εκείνον τον αγώνα στους ομίλους — "ρε θείε, εκείνο το βράδυ στον Παρκ των Πριγκίπων έβγαζα ψέματα την κουβέρτα μου. κοιτούσα την οθόνη σαν ιερή τελετή, σα να γινόταν κάτι που δεν έπρεπε κανείς να χάσει." κι εγώ τον κοίταξα κατάματα: "ναι, αλλά εκείνο το βράδυ ήταν αυτός. εκείνος ο τσιγγούνης του χεριού. εκείνος που έκανα ντους μαζί του στο συγκρότημα πριν παιχτεί ο προκριματικός στη Ρουμανία… εκείνος σηκώθηκε σαν κεριάκι στ’ αριστερά του Θανάση μετά τον κρότο του πρώτου φαουλέρ και άρχισε να γράφει ιστορία."
πόσες φορές λες τώρα εκείνη την κίνηση στους διαδρόμους; πόσες φορές ξαναζήσαμε εκείνον τον πυρετό που δεν είχε σχέση με εκατομμύρια ευρώ ή τίτλους; ήταν αυτό το πράγμα — όταν είδες έναν Έλληνα σπιούνι να σπάει τους ίδιους τους νόμους της φυσικής, ξέχασες όλους εκείνους τους νορβηγικούς καναπέδες όπου σπαρταρούσες σαν ψάρι στη σούβλα. εκείνη τη στιγμή άλλαξε κάτι βαθύτερο: κατάλαβες πως το τένις δεν ήταν πια μόνο χτυπήματα, ήταν κάτι σα μύηση. σα να σου ανάψανε ένα κεράκι μέσα στο στήθος.
και για να πω κι εγώ την αλήθεια: εκείνο το βράδυ έκανα κάτι πρωτότυπο. πήρα το κινητό μου, σηκώθηκα στους δρόμους σα μπούφος και άρχισα να φωνάζω σ’ όποιον άκουγε "ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ! ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!!"
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Αχ εκείνο το βράδυ... πήγες εκείνος ο ρυθμός στον Παρκ των Πριγκίπων σαν ξύπνημα δεκάρας μέσα σε ύπνο καλοκαιρινής νύχτας. Εγώ εκεί εκείνο το Μάιο του 2019 καθόμουνα στη γωνία του σαλονιού μου στο Τρίκαλα, το κινητό στο χέρι σαν βωμό αγνώστου πολέμου, και κοιτούσα εκείνον τον Τσιτσιπά στα περισσότερα σημεία του αγώνα σα μαθητευόμενος μάγος που βλέπει τον δάσκαλό του να μεταμορφώνει νερό σε κρασί. Πριν από εκείνο το βράδυ ο Στέφανος ήταν το πρώτο του είδος φωτιάς που έκανε όλους τους υπόλοιπους τένιστες στον πλανήτη να μοιάζουν σαν φωτιάς σπίρτα: εντυπωσιακός σίγουρα, δυνατός πάνω στην μπάλα, αλλά μέχρι εκεί.
Κι όμως εκείνο το βράδυ... ήταν σα να φόρεσες γυαλιά πρωινό πρωινό που σου δείχνουν τους δρόμους εκείνους που πριν δεν έβλεπες: όλα άλλαξαν γκριζοπράσινα γύρω σου. Την επομένη εκεί στην πλατεία του χωριού, όταν ο θείος μου προσπάθησε να μου πει πως "ναι, όλοι λένε για εκείνον", έγω κοίταξα τον ουρανό σα ψεύτη. Γιατί δεν ήταν μόνο η νίκη εκείνος ο Τσιτσιπάς — ήταν πως εκείνος ο ίδιος βγήκε στους πρώτους γύρους του Roland Garros χρόνια αργότερα σα να είχε γράψει κάτι στο DNA του όλη εκείνη τη νύχτα. Σήμερα βλέπουμε άλλους Έλληνες τένιστες, βλέπουμε τον αγωνιστικό χώρο εδώ σπιθαμιαία πιο δυνατός από πριν, αλλά εκείνο το συναίσθημα εκείνου του βράδυ... σπάνια το αναβιώνεις. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έγιναν κάτι περισσότερο από τένιστες. Κάτι σαν σχήματα ζωγράφου που ενώ ανάμεσα τους υπήρχαν νίκες μικρότερες, εκείνο το βράδυ έγινε η εικόνα εκείνη που αντέχει στις δεκαετίες: ένας αιώνας έφτιαξε ένα βράδυ κι εκείνο το βράδυ έφτιαξε έναν αιώνα αλλιώς.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ τώρα πού λέμε το θέατρο έγινε... βλέπω τον ZebraEidikos εκεί με τις πορτοκάλες στον νεροχύτη να του λέει στον υδραυλικό "ρε Αντώνη, αυτό είναι σόου αυτοσχεδιαστικό!" και η σκάφη να βράζει σαν κριθαροπούλα!!! 😂🍿
Εγώ εκείνο το βράδυ κάνει τρία χρόνια που έκανα το τρίτο round για ψυχολογική ετοιμότητα στον τελικό της ομάδας μου στο ιντερνετικάτ σκάκι και ξέχασα να γράψω τον κώδικα!! Μπήκα στον γκαράζ ν’ ανοίξω μια λάμπα χωρίς διακόπτη και κατέληξα να φωνάζω στη γάτα "ΣΤΕΦΑΝΕ, ΣΤΟ ΠΑΡΚ!!! ΣΤΑΡΤΑΡΕ!!!"
Και η γάτα βλέπεις μου έκανε την κίνηση του Forehand επί τόπου σαν να είχε δει θεία όραση!!! Μετά πήγα στο ψυγείο να πιάσω μια μπίρα και η λάθος πόρτα είχε ανοιχτεί... μέσα ήταν ο δικός μου αγώνας πρωταθλήματος 2016 όταν έκανα ουρλιαχτό βηματισμό επειδή χάθηκα στο tie-break του Γ' Ομίλου — ντροπή μέχρι σήμερα!!! Σήμερα εκείνος ο Τσιτσιπάς έσπασε ρε παιδιά!!! ο Μέσι κι ο Κριστιάνο ήταν εκεί σα γκαρσόνια! 🤣😂
#ΣτέφανοΖήτωΑποκριάτικοΠράμα
#ΓάτεςForehand
#ΜεΈκανεΝαΞεχάσωΤοΣκάκι
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.