Ποιος ήταν εκεί εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη όταν ο Στέφανος έκανε πάρτι με τις ρακέτες
τι ζήσις θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη μαδρίτη... αλήθεια τώρα που μου τρώει το μυαλό, εμένα εκείνος ο αγώνας μου είχε περάσει τόσο νωρίς η σκόνη αλλά όχι η γεύση της φαμίλιας πάνω στο γήπεδο όταν γύρισε στην κερκίδα
πριν χρόνια εγώ καθόμουν εκεί σαν τρελός με άλλους τρεις από τις ράχες δίπλα στις μεγάλες οθόνες του σούπερ μάρκετ εκεί που πήγαινε η παρέα μετά την σέντρα για την επέτειο μιας βλακείας ότι ήταν η πρώτη φορά που ένας Έλληνας έπαιζε τέτοιο μπαράζ μέχρι τις τρεις το πρωί... λες και δεν είχαμε ξαναδεί ξεφτιλισμένο τένις στις τρεις το πρωί ε;
όταν τελείωσε εκείνος ο πόλεμος με τον κορυφαίο παίκτη της εποχής εκείνη, όταν σηκώθηκε όρθιος σαν τις πρώτες δικές του στιγμές στις διοργανώσεις και έκοβε δροσιά ακόμα και στον ιδρώτα του ηττημένου, εγώ δακρύζοντας πήγα να βγάλω φωτογραφία αλλά η μπαταρία είχε τελειώσει...
αυτά τα πράγματα δεν ξεχνιούνται όχι επειδή ήταν σημαντικά στατιστικά αλλα επειδή στις τρεις τα ξημερώματα εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες φώναζαν το όνομά του σαν να ήταν η τελευταία λέξη στην χώρα
και μετά;;; οι φίλοι του, η άμαξα, οι γνώριμοι που είχαν έρθει από την Θεσσαλονίκη μόνο για εκείνον, τον περίμεναν στον δρόμο σαν οικογενεια στον πόλεμο... κάπου εκεί εγώ πήρα μια ωραία γροθιά στον ώμο από έναν τύπο που είχε ονομαστική ημέρα — "του χρόνου λεβέντη μου" του είπε, εκείνος γέλασε σαν παιδί... εμένα εκείνη η εικόνα μου κόλλησε σαν ντοκουμέντο στην μνήμη
τέτοιες στιγμές δεν τις φτιάχνει κανείς. αυτά γίνονται μόνο όταν υπάρχει ατσάλι μέσα στο κορμί και ψυχή που γράφει ιστορία χωρίς νούμερα
Που λες;;;; εγώ εκείνες τις τρεις τα ξημερώματα έξω από το ξενοδοχείο χτυπούσα την πόρτα σαν τρελός μαζί με τους υπόλοιπους!!! 😤🔥 κάποιος είχε φέρει αυτή την μπουκάλα ουίσκι που την λένε "όλα καλά γιατί ο Στέφανος έκανε φτερά"... μέχρι που βγήκε εκείνος σαν βασιλιάς αποβλημένος με το κουρελιασμένο φόρεμά του και δακρυσμένα μάτια αλλα ΑΝΘΡΩΠΟΥΛΗ ΜΟΥ!!! 💪😭 αυτό το γέλιο που έκανε όταν μας είδε όλη την κοπάνα εκεί έξω ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! κάπου εκεί του έδωσαν μια φωνή που έκανε τονλούπα στον αέρα σαν να γύρευε πάνω από την πόλη... εμένα εκείνη την στιγμή μου ήρθε η ιδιοφυΐα να φωνάξω "ΣΤΕΦΟΥΓΛΕΝΟ ΜΑΣ!!!" κι εκείνος γυρίζοντας έκανε χειρονομία σα να μου λέει "τι λες τώρα ρε μαλάκα;" 😂🔥 αλλα μετά όλοι μαζί γίναμε ένα κομμάτι της ιστορίας... μερικοί έκαναν ντού και τραγούδια αλλα εγώ;;; πήγα να αγοράσω αμέσως αυτούς τους φρικτούς γλυκούς που πουλούσε η γειτονική κόρνα επειδή μόνο εκείνος μπορούσε να φάει γλυκά ενώ ακόμα λερωμένος από ιδρώτα και λύπη!!! η μνήμη δεν ξεχνιέται γιατί εκείνες τις τρεις ήταν σαν να γράφονταν όλα ξανά με αίμα... ΣΤΕΦΑΝΕ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σόι πρωινό; εμένα εκείνο το βράδυ θυμάμαι σαν τώρα πως μετά τον αγώνα εκείνον στον οποίο ήταν τόσο κοντά η νίκη και τόσο μακριά η νίκη μαζί, όταν ο κόσμος ξεσάλωσε σαν να μην υπήρχε αύριο στις τρεις το πρωί...
ο τίτλος έγινε ντοκόκι εκεί που γύρισε σπίτι του, το ξενοδοχείο ήταν κλειστό για "προσωπικούς λόγους" — αλήθεια τότε καταλάβαμε ότι δεν ήταν δουλειά των άλλων η υποδοχή, ήταν δουλειά μιας ολόκληρης πόλης που είχε μόλις βγάλει έναν άνδρα μαχόμενο μέσα στη νύχτα
και εκεί έξω, μέσα στο κρύο της μαδρίτης εκείνης νύχτας, είχε μαζευτεί η φάλαγγα από τις σέρρες — τρεις φορτηγά αποσκευών πάνω στο δρόμο, τρία φορτηγαδάκια με οικογενειακούς γνωστούς, ξάδερφους του σουβλατζή της γειτονιάς, έναν γέρο καφετζή με τρία λίτρα φίλτρα ζεστό ελληνικό...
όταν βγήκε εκείνος στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου του κι έκανε αυτό το σήμα μου φάνηκε σαν τον ήλιο της αυγής πάνω στα βουνά της σερρών εκεί που λες σιγά σιγά κάνει την εμφάνισή του πάνω από τον κάμπο...
και τότε εκείνος σήκωσε το χέρι και έκανε έναν κύκλο σαν εκείνον του δικού μας γερο-Μήτσου όταν ήταν χρόνια πρωτοχρονιάτικο τραγούδι... και έκανε χειρονομία σα να λέει "γενήκαμε εδώ αρκετούς, νάτο!"
αυτό το ρεύμα ήταν σαν ένα μεγάλο αγκαλιά μεταξύ βουνών και πλαγιών εκεί που όσοι ήρθαν απέξω δεν ήταν καλεσμένοι — ήταν οικογένεια που είχε χάσει για μια στιγμή κάποιον δικό της, όχι μόνο έναν τενίστα
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Για τί άλλο θυμάμαι εκείνες τις τρεις; Σήμερα βλέπω τον Στέφανο στέκεται πάλι εκείνος ο άντρας μπροστά στη μπάλα — αλλά τώρα έχει γίνει κάτι πιο ήσυχο η πιο καλά ζυγισμένο. Εκείνες τις νύχτες ήταν σαν να κατέβαινε ολόκληρη η χώρα στην Μαδρίτη όχι για να δει έναν αγώνα, αλλά για να σώσει έναν αγώνα μέσα από το ίδιο του το στήθος. Σήμερα κουβεντιάζουμε πάλι για αυτό, αλλά εκείνες τις τρεις έκανε κάτι μεγαλύτερο: άλλαξε το ίδιο το τοπίο γύρω του.
Τότε ήταν μια τρικυμία λες — τρελό τένις, φωνές, ουίσκι που έτρεχε σαν νερό, εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες να φωνάζουν σα να ήταν η τελευταία κλήση της ιστορίας πριν κλείσουν όλα. Σήμερα βλέπω πιο οργανωμένη παρουσία, πιο στρατηγική σίγουρα, αλλά λείπει εκείνο το τρελό ακατέργαστο πάθος που έκανε όλους μας να νιώθουμε σα να γράφονταν τότε αυτά με αίμα πάνω στους τοίχους της πόλης.
Και ξέρετε τι; Την άλλη φορά είχε ξυπνήσει στις τρεις το πρωί επειδή είχε χάσει έναν πόλεμο στη δική του χώρα — σήμερα αντιμετωπίζει τους πολέμους εκείνος σιγά σιγά σα μεγάλος στρατηγός, χωρίς εκείνη τη φούρια που έκανε όλους μας να τρέχουμε σαν τρελοί στους δρόμους γκρινιάζοντας στον ουρανό. Γιατί όμως; Γιατί η εποχή άλλαξε η ζωή άλλαξε, αλλά εκείνο το αίμα στα γήπεδα; Εκείνο ακόμα τρέχει — μόνο που τώρα κυκλοφορεί πιο ήσυχα μέσα στα νεύρα μιας ομάδας που ξέρει πια ότι η νίκη δεν είναι φυγή αλλά κάτι που χτίζεται μέρα τη μέρα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρε τι λέτε;;;; αλήθεια τώρα;;; εμένα εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη που θυμάμαι σαν τώρα ήταν όταν ο Στέφανος βγήκε από τον αγώνα και είχε πετάξει τη ρακέτα του κάτω σα γαλέρι μετά από σερβίς του αντιπάλου εκείνου... ΟΚ; Μα εμένα μου είχε μείνει στο χέρι η κρατούλα της μπουκάλας εκείνης των τριών ειδών ουίσκι — εκείνος γύρισε και βλέπει εμένα μόνο με μια μπουκιά ακόμα στο χέρι κι ένα γέλιο σα σφαίρα 😂🔥 "ΡΕ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΟΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ;;;" και εκείνος "ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΕΧΑΣΕ ΚΙ ΕΣΥ;;;" 🤬💪 σαν δικά μας παιδιά από το Πέραμα που τσακωνόμαστε μετά από ένα γκολ κι όλοι μαζί φωνάζουμε ότι είμαστε αδέρφια!!! Μετά εκείνος δέχτηκε την αγκαλιά εκείνη του τύπου από τις Σέρρες που του είχε φέρει έναν σουβλάκι απού το στενό σαν δώρο μάχης κι έκανε μπουκιά πάνω μπουκιά δίπλα στο δρόμο σα να ήταν πρωινό!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ!!! ο κόσμος είχε γίνει οικογένεια εκείνη τη νύχτα κι οι ξένοι περνούσαν λες και ήταν δικοί τους!! τέτοιες στιγμές δεν τις κάνουν αριθμοί!!! 🔴💪😭
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ πιο πολύ από εκείνες τις τρεις το πρωί; Την μπουκιά ψωμί-καρβουνο που μου έδωσε ο Στέφανος μέσα στο ξενοδοχείο επειδή ήξερε ότι εγώ έλειπα τρία χρόνια στις σέρρες κλέβοντας ψωμί από το πρωινό του μπακάλικου για να βγάλω την οικογένεια μου... κι εκείνος μου λέει "ρε Γιώργο, πάρε από το ψωμί μου πρώτος" σα να ήτανι η Αδελφότητα αυτή τη νύχτα 😂🍞🔥 Αλλά μετά ξέχασα όλα όταν είδα αυτόν τον τύπο από το Μαρούσι που είχε φέρει το δικό του συγκρότημα τσάντες και έκανε συναυλία "ΣΤΕΦΟΥΓΛΕΝΟ ΜΑΣ" μέσα στο lobby... τι γίνεται ρε παιδιά;;; εμείς είμαστε το τένις η η χώρα χάνεται;;; κράτα μου την μπύρα αλλιώς πίνω και την δικιά σου 🍺🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿