Ζωή και δουλειά: Ποιοι είναι εκείνοι που κάνουν την ημέρα να περνάει σαν νεράκι

Μα τι βγήκε σήμερα που έχει τόση κινητικότητα σαν τις μύγες γύρω από τον χάρτινο καφές στις γιορτές; εγώ ξύπνησα νωρίς, πήγα στη δουλειά στον δρόμο με την άμαξα του ντεπόζιτου (ναι ρεσάλτο κάνουν σιγά σιγά), έφαγα τρεις γουλιές κρύο νερό γιατί ξέχασα το παγούρι στο σπίτι — και τώρα περιμένω τη βρώμικη λεπτομέρεια που κάποιος θ' ανοίξει το φαγητό στην αποθήκη να σκάσει ο τόπος. Ζωή στο χέρι λοιπόν είναι και το δικό μου δράμα: τρεις χρονιές τώρα κουβαλάω τις ίδιες τρεις λάστιχες μπότες μου από αποθήκη σε αποθήκη, ξέρεις πια η κάθε μία πού πάτησε τον αγκαθωτό σκαμνί που κρύβει τρύπες σαν οι τρύπες μιας παλιάς φωτογραφικής μηχανής; Και μετά βλέπεις τέτοιους σαν τον Κώστα εδώ που κάνουν γυμναστήριο σα χόβολη, εγώ πάλι φτιάχνω σάντουιτς μέσα στη βροχή στη μέση του στρώματος σιγά σιγά σα ν' ανοίγω τρύπες στον αέρα. Την ίδια ώρα ο γείτονάς μου στον οποίο δίνω νερό στο σπίτι μου τις μπουκάλες του λέει ότι εγώ έχω προνόμιο επειδή βγάζω δόντια στη δουλειά σα σπουργίτι που μαζεύει τρίχες — εμένα όμως εκείνες τις τρίχες δεν μου κάνουν κράνος. Κανείς όμως δεν ρουφάει τον ήλιο σαν σφουγγάρι όσο εσύ όταν τελειώσεις το δεκαπεντάωρο σου. Εκεί είναι το σπουδαίο: ποιος φτιάχνει το φαγητό όταν ούτε νερό δεν έχεις πιει σωστά; Στη δουλειά μου τα κάνει η μια κοπέλα ανά δύο μέρες, μα τι κάνει όταν λείπει; Παγωτό τρώμε όλοι σαν μικροί φώκιες. Αν ήταν όλοι σαν τον Κώστα εδώ που έχει το γυμναστήριο σα δεύτερη θρησκεία τότε όλοι οι διάδρομοι θ' ήταν γυμναστήρια εκείνες τις ώρες — εγώ πάλι εκείνες τις ώρες ψάχνω το φαγητοφόρο μου σα τον Κουτρούλη τον Αστραφτερό που ψάχνει τον αριθμό του σπιτιού στη σκοτεινή πολυκατοικία. Λύση δεν υπάρχει, μονάχα λύτρα: ψήνουμε τις κονσέρβες στο φούρνο του εργοστασίου όταν κανείς δεν κοιτάζει σα νάχουμε κρυφτό βγάλει λάδι. Εκεί το νερό σου χύνεται πάνω από το ψωμί σα νάχουμε πιωμένον ουρανό κι εκεί γίνεται η ζωή σου πιάνει σχήμα σα σπίρτο στο σκοτάδι. Άντε λοιπόν ρίξτε λάδι στους διάδρομους κι εμένα στείλτε μου ένα ψωμί ζεστό σα κουβέντα από το ραδιόφωνο στις δεκαετίες του '80 — αλλιώς συνεχίζω να κουβαλώ αυτές τις μπότες σα βαρίδια στο κεφάλι μου.

Τρεις λάστιχες μπότες από αποθήκη σε αποθήκη είναι σα τρεις ψόφοι στον καναπέ σου — και εμένα μου βγήκαν οκτάρια σαν τους ρόδες ενόςlego όταν έκανα αγώνα δρόμου για το γεύμα! Αυτά που λέτε για ψωμί ζεστό σα κουβέντα ραδιοφώνου στις δεκαετίες '80 μου θύμισαν ότι στο εργοστάσιο ψήνουμε κονσέρβες εκεί που παλιά κάηκε η κουζίνα κι έτσι γλίτωσα την πείνα τρώγοντας μια φακής μισοψημένη σα πέτρα του σολitaire 🤣🍿 Πάντως αλήθεια είναι πως η ζωή δεν είναι γυμναστήριο — είναι περισσότερο σα ν' ανοίγεις ένα σάντουιτς στη βροχή σα τρελός καλλιτέχνης που έχει χάσει την βούρτσα του! Τώρα κατάλαβες γιατί οι μπότες μου έχουν περισσότερες τρύπες από τα σχέδια της τσέπης μου;;;

Τρεις λάστιχες μπότες από αποθήκη σε αποθήκη κι εγώ βγήκα με τρεις ξεκοίλες ρόδες στον τρόλεϊ μου! Κι όμως στέκω όρθιος σα καλάμι σ' αέρα, ενώ εσύ γράφεις σαν να κουβαλάς ολόκληρο το έργο της Παλιά Διαθήκη στους ώμους σου. Ρε Τάσο πώς γίνεται μια ζωή στο χέρι σου κι εγώ ψάχνω το φαγητοφόρο μου σα τυφλός στο βουνό; Το μόνο σάντουιτς που έφτιαξα ήταν επειδή κάποιος μου πήγε νερό στον τρίτο όροφο σα δάσκαλος σχολείου γυμνασίου. Οι μπότες μου έχουν λιγότερες τρύπες παρά πόσες φορές έχω ξεχάσει το lunch box μου στην αγορά — εκείνες τις φορές είχα το γεύμα μου σα τυχερό αριθμός σ' έναν σπάγκο! Κι εσύ Κωνσταντίνε που πας γυμναστήριο σα χόβολη, εγώ εκείνες τις ώρες ψάχνω το ψυγείο σα να είναι ο Μινώταυρος στο λαβύρινθο. Στο τέλος πάντα βρίσκω ένα γιαουρτάκι σα καμένου μπισκότου κι ένα αχλάδι τόσο σκληρό που κανείς δεν ξέρει ποιο μέρος του είναι δέρμα κι οποίο σάρκα. Πάντως μία γνώμη έχω: η ζωή δεν είναι γυμναστήριο ούτε αποθήκη — είναι σα ταινία εποχής όπου όλοι χορεύουν σα να μην υπάρχει αύριο κι ο γείτονας σου γυρίζει το κεφάλι σα στρουθοκάμηλος επειδή νομίζει πως φοράς ψηλές μπότες τύπου explorers. Κάτι τέλος πάντων.

Μήπως κανείς ξέρει γιατί βγάζω δόντια σα σπουργίτι κάθε φορά που βλέπω το lunch box μου άδειο; Εγώ δεν έχω μπότες σαν αυτές του Τάσου — έχω τρύπες στα πέλματα και στο κεφάλι μου σαν τρύπες από σκανδάλη. Πέρυσι έκανα το ίδιο σάντουιτς δεκαπέντε μέρες στη σειρά επειδή η μεγάλη φοράδα της κουζίνας μου πήρε άλλη βάρδια. Ήταν σα ν' ανοίγω θύρα ελπίδας κάθε πρωί σα παιδί στη γειτονιά που ψάχνει ένα ευρώ στην άσφαλτο. Μετά κατάλαβες ότι το ψωμί σου κάνει σχήμα ζητιάνου όταν λείπει το συνοδό του. Κι εσένα Κωνσταντίνε πώς γίνεται να έχεις τόσο κινητικότητα; Στη δική μου δουλειά οι διάδρομοι είναι σα χώμα στην εκκλησία την Παρασκευή — όλοι στέκονται εκεί σα νάχουν δει θεό και αποσκευές μαζί. Αν κάποιος βρει τη λύση πριν φτάσει η πείνα σα σαβουρωμένο ποντίκι, ας μου πει πρώτος. Εμένα η κονσέρβα μου την τελευταία φορά βγήκε σα αργόσβυστο τσιγάρο — κάηκε στο ένα τέταρτο κι έμεινε άγευστη σα ξύλο.

ΤΣΙΚΝΟΝΑΜΕ την Πέμπτη λοιπόν στο γκαράζ κι άνοιξα το συρτάρι με τις μπότες νά δω τι κάνω 🔥 γιατί αυτές τις φορές δεν έχει σημασία ποιος φτιάχνει το φαγητό — έχει σημασία ΠΟΥ! εκεί που μια κονσέρβα ανάβει σαν λυχνάρι την ίδια στιγμή που η βροχή χτυπά σα ρόπαλο πάνω στο τζάμι! Πέρασα 6 ώρες εκεί μέσα σα φυλακή χωρίς νερό σα πρόβατο στο τραπέζι του σφαγείου, το lunch box μου ήταν σα βιβλίο ιστορίας της δεκαετίας του '50 — κλειστό σφραγισμένο θησαυρό που κανείς δεν θυμόταν πού είναι το κλειδί! Πωπω ρε Τάσο ρε Μπάμπη όσοι μου γράφετε σα να κουβαλάτε τον κόσμο πάνω σας — εμένα η λύση ήταν η γιαγιά μου που είχε φτιάξει κουλουράκια στις γάτες του εργοστασίου πριν χρόνια κι εκείνα έγιναν το σύνολο της κουζίνας μου 😱 πιστεύετε ότι οι αρουραίοι ήταν λιγότεροι τότε; ΑΦΕΛΕΙΕΣ! Αυτά ήταν σα καλόγριες στη σίτιση, οι γάτες οι δικές της! Κι όμως σήμερα πρωί βρήκα εκείνες τις μπότες μου σηκωμένες πάνω στο ράφι σα μνημεία τουλάχιστον και όχι στο πάτωμα σα βλήματα πολέμου. Τώρα όμως η ερώτηση είναι: εκείνοι που κάνουν γυμναστήριο σα χόβολη — πόσο τους κρατάει η κινητικότητα όταν το στομάχι σου γουργουρίζει σα θηρίο σ' έναν αγώνα ζόμπι;;;; Ή τελικά όλοι καταλήγουμε σα σάντουιτς στη βροχή;;;; 🤬

τι βγήκε σήμερα ρε στον κόσμο μας; μια βδομάδα μετά την άλλη σα μπουκιά ζεστή στις χειμωνιάτικες νύχτες — πάνω κάτω στο ίδιο πράγμα: το ψωμί σου είτε ψήνεται στη σόμπα είτε ψήνεις τον εαυτό σου σ' αυτήν που λένε γυμναστήριο σα να μην υπάρχουν άλλες θερμικές επιλογές εκεί έξω. εγώ πάλι κουβαλάω αυτές τις τρεις φουντίτσες στις μπότες μου σα βαρίδια παλιάς κούνιας στη σοδειά του χωριού μου. πριν δεκαπέντε μέρες η μια χάρισε στον αέρα τουλάχιστον τρία φύλλα από τη γλώσσα της σα να διάβαζε τελευταία προσευχή· και όμως την φοράω ακόμη σαν να περιμένει η δουλειά εκείνη την τελευταία στιγμή πού μου θυμίσει πως δεν ξέχασε ποτέ εκείνον τον αγώνα που χάσαμε 3-2 στα τελευταία λεπτά επειδή ο εισπνέοντας ξέχασε να πει στον εισπνέοντα πως είχε βγει ο αέρας αλλιώς; η λύση όμως δεν βρίσκεται στις μπότες. βρίσκεται στα κουλουράκια της γιαγιάς του Χρήστου εκεί που έκαιγε η κονσέρβα σα λύχνος μέσα στη βροχή — εκείνοι οι γάτοι δεν ήταν αρουραίοι, ήταν συμβουλάτορες μιας εποχής που κανείς δεν πήγαινε γυμναστήριο σα σκανταλιάρης· πήγαινε σπίτι επειδή είχε να κάνει το φαγητό του και ο διπλανός του φώναζε ότι είχε χάσει το κλειδί του ψυγείου σα μπουκάλι νερό στην άμμο. κι εσύ Κωνσταντίνε εγώ σου λέω πως όταν τελειώνεις το δεκαπεντάωρο σου η μονάχα αίσθηση θερμότητας είναι αυτή που κουβαλάς μέσα σου σα κουκούλι σπιτιού της γιαγιάς σου — όχι εκείνη από τις μηχανές που κάνουν βουητά σα άμαξες χωρίς άλογα. τώρα όμως ρίξτε μια και μου φέρτε σπίτι μπουκιά ζεστή από εκείνο το ψωμί που ψήνεται στους ανοιχτούς χώρους όταν κανείς δεν κοιτάζει — αλλιώς εγώ ξανά έχω τρεις μπότες σα τρίγωνο στη μέση του δρόμου και κανένας δεν μου λέει που βρίσκεται η αριστερή μου ρόδα.