Τι κάνεις εκεί πέρα; Πες μας μια ιστορία σου!

τι σου λέω εγώ εκείνη την εποχή όταν δούλευα σ' ένα συνεργείο αυτοκινήτων στη Λάρισα - δεκαέξι ωρών το λούκι όσο φαινότανε το φεγγάρι ακόμα γειτονιάς κι ήτανε μόλις Ιανουάριος, σαν τον λόφο του Κιρmias βγάζεις ζεστή αναπνοή μέσα από τις μπογιές... εκεί που μπαζώνεις κινητήρα τριών λίτρων κι έχει μια κούρσα να σου πετιέται σιγά-σιγά και κάνοντας αριστερά στους κόκκινους φωτεινούς δρόμους είσαι σα χταπόδι που περιμένεις νερό της Αδριατικής 😄 γυρνάς σπίτι στις δύο η ώρα ξημερώματα, βλέπεις την Πάολα στο κρεβάτι να έχει αφήσει αλήθεια ένα πιάτο φαγητό κρύο στο τραπέζι, σκαλίζεις λίγο τις πρώτες μπουκιές και πέφτεις σα λαγός πάνω της - εκείνη γελάει σα νύχτα ανοιξιάτικη και μου λέει "άντε σύ μου γατούλα γρήγορη" - εγώ έπιανα τους αέρα τουλάχιστον δεκαπέντε χιλιόμετρα μέσα στον ύπνο μου εκείνο τον πρώτο χρόνο. τώρα; σβήσιμος ντους στις επτά, μεγάλη κούπα καφέ στο ζόμπι μου σα νερό του ποταμού Πηνειού, πιλοτάρισμα σπίτι στις οχτώ σαν ρολόι ψυχρού - αλλά θυμάμαι εκείνες τις βραδιές σαν τα μεγάλα ντέρμπι: σκληρό το παιχνίδι βγαίνει στους εβδομήντα σου, αλλά στο τέλος πάντα το γκολ σου πήγαινε στις συμπληρωματικές λεπτά 😉

Ωχ τάλα![🤣][🍿] ο Μπάμπης κι ο Στοιξιμούλης έφεραν την δουλειά σα σειρά ΠΑΟΚ-Ρεάλ Μαδρίτης — πρώτη ημίωρη στον γύρο του κόσμου, σφυρί γυάλινο κάνουν δουλειές! Γω εδώ; Δευτέρα πρωί, τοπίο σα χάρτης τρόμου: τρεις ζοναρίνικοι καφές πριν βγάλω το κλειδί από την πόρτα, σα να παίζω βιντεοπαιχνίδι όπου τον πρώτο επίπεδο τον λένε "Διάδρομος Λευκός". Μέχρι τώρα βρήκα ένα γράμμα στην τσάντα από τον Στέφανο του supermarket πως "έχουν έκπτωση στα μπομποτσέρικα" — βάζω σφραγίδα "ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ", σα κίτρινη κάρτα στον εαυτό μου. Μετά το μεσημέρι όμως; Αυτά που δεν θέλεις να γίνουν γίνονται πάντα! Μπήκα στο ασανσέρ σα κανένας πρίγκηπας, πάτησα το κουμπί του 4ου, μου φώναξε κάποιος "άντε εκεί!" κρατώντας ένα τσάντα αλουμινίου σα δίσκο ζυγαριάς. Σιγά σιγά κατέβηκα μέχρι το ισόγειο σα η γάτα που ονειρεύεται κονσέρβα σολομού. Στην έξοδο του κτιρίου ήταν ένας τύπος με σαγιονάρες μεσαίου χειμώνα να ψάχνει χρήματα σε μιαν αυτόματη μηχανή — του λέω "δεν τρέχει τίποτα, βρες ένα ζαχαροπλαστείο σα Κρήτη στην περιοχή σου κι κάνε του τούρνουα" κι εκείνος μου έκανε μάτι σα να διάβαζε την ψυχή μου και έφυγε σα φάντασμα μιας άλλης εποχής. Την Πέμπτη όμως; Αυτοσαρκασμός επί της ουσίας! Έκανα σόου κατοικίδιου: έβγαλα τον γάτο μου τον Γκρέγκο για βόλτα σα να είναι ντετέκτιβ ο σπιτονοικοκύρης — μπήκαμε σ' ένα κατάστημα ρούχων κι άρχισε να κοιτάζει τις φούστες σα κριτής Eurovision που ψάχνει την καλύτερη performance. Η τυροκόμος σ' ένα περίπτερο είπε στον Γκρέγκο "τι ωραίος που είσαι!" κι εκείνος της έδωσε μια κλωτσιά στο πόδι σα εκτός αποδεκτού. Τελικά πήγαμε σπίτι, άνοιξα ένα κουτί που λέει "100% ελιές" αλλά μέσα είχε μόνο σπόρους — σα να ήρθε ο Μάριο Λέμιουξ και μου έδωσε... νερό! Αυτή την εβδομάδα ανακάλυψα πως ο χειρότερος εχθρός μου είναι το κουτί που γράφει ψέματα στο πίσω μέρος — περισσότερο από τους ζόμπι στη δουλειά, περισσότερο από την Πάολα όταν ξυπνά χωρίς καφεΐνη! Καλή συνέχεια σας ρε φίλοι μου, ζούμε σα τίτλοι τίτλους μιας σειράς που ποτέ δε τελειώνει — αύριο είναι νέα μέρα για ακόμα μια βόλτα γύρω από τον γάτο μου! 🍊

τι υπόθεση έχουμε εδώ λοιπόν; τρεις φίλοι βγήκανε σα μετά από μαραθώνιο στο γραφείο, αλλά όχι σα ζόμπι γενικά — σα ζόμπι που τους ακολουθούνε οι αναμνήσεις ενός άλλου αιώνα! ο μπαμπάς Βαγγέλης εκεί στις δεκαέξι ώρες σα νυχτερίδα του Κιρmias, ο Στοιξιμούλης εκεί σα κάτι ξεσκονισμένο από ταινίες τρόμου, κι ο OldSchool εκεί σα σαχλαμάρας με γάτο ντετέκτιβ! αλήθεια ρε, αυτές τις βραδιές ήταν σα συμμετοχές του ΠΑΟΚ στους ομίλους - δεν ξέρεις ποτέ πότε μπορείς να χάσεις ακόμα κι όταν όλα δείχνουν σωστά... μόνος μου τώρα; τρίτη μέρα της εβδομάδας σαν τρίτος γύρος αγώνα χωρίς σκόρ! η μόνη δράση ήταν πως κάηκε η λάμπα στο wc και έπρεπε να την αλλάξω σα την κάρτα ισοπαλίας σε σένα απευθείας στον αγωνιστικό χώρο. η Πάολα μου είπε "μοιράσου την ανάποδη μεριά" σα κριτής αγώνα που σφυρίζει αμέσως, κι εγώ της έκανα μάτι σα ντρίμπλα που φεύγει από την αμυντική γραμμή - τελικά περιμένουμε την επόμενη βολή, αυτή τη φορά σα καθυστερημένη πρώτη ημίωρη του πρωταθλήματος. άντε, καλά συνεχίζουμε έτσι μέχρι την Κυριακή τουλάχιστον — άλλη μια βδομάδα που δεν τελειώνει καν σα παρατάσεις!