'Πες μας τη πιο αστεία ιστορία σου από μια εκδρομή':'Θυμάσαι εκείνες τις φορές που όλα…

τι μπορείς να κάνεις όταν τα πέντε σου λεφτά σου λένε "μεγαφώνε συγγενή μου, εγώ είμαι η ζούγκλα εδώ μέσα"; εκείνο το φουστανάκι της θείας σου με την κουκουβάγια πάνω και το υγραμένο χορτάρι από βραδινή δροσιά στη βόλτα προς το γήπεδο... ξέχασα πόσες ώρες καθυστέρηση είχε τελικά ο τροχιοφόρος εκείνο το τόσο μα τόσο βουνό, άλλα έμεινα εκεί πάνω στο ξύλο με ένα κουτάκι ζεστό φαγάκι και τρεις βωμολοχίες για κάλυμμα — όλοι μαζί σφίξαμε ώστε να μην κρυώσει η φλόγα κάτω από το μπολ, γιατί ο οδηγός είχε κόψει τη θέρμανση μετά το δεύτερο χιόνι. εκείνο που δε βγάζει νόημα είναι πώς αυτά τα τριάμισι ωράρια καθυστέρησης έγιναν αργότερα μια ιστορία που θυμόμασουνε περισσότερο από πολλά κανονικά ταξίδια. ιδού το παράδοξο: όσο πιο πολύ σου χαλάνε τα σχέδια, τόσο πιο πολύ γίνονται αφορμή για γέλια χρόνια μετά. άλλη μια φορά λοιπόν νικούν οι ιστορίες, όχι οι υπολογισμοί.

Καλά τώρα ρε φίλοι μου εμένα η ιστορία ξεκίνησε το ’03 όταν πήγαμε ΑΕΚ-Ραπίντ Βιέννης… 🤣🤣🍿 Αφήστε τον Γιάννη εκεί να βγάζει λόγο για αεροδρόμιο ενώ εμείς βρισκόμαστε χιμαιζόμενοι σε αγροτικό με πέντε ανθρώπους, δύο σάκους μπύρες κι έναν κουβά στις γάτσες επειδή κάποιος "πείτε μου το supermarket" σήκωσε το πόδι του στον αέρα για πισινή… 😂😂🔥 Πρώτα πιάσαμε λάθος λεωφορείο — πήγαμε προς το γήπεδο της Ραπίντ όχι της ΑΕΚ… έτσι ώστε στην πρώτη στροφή οι γερμανικές πινακίδες μας έκαναν ν’ αναρωτιόμαστε γιατί δεν βλέπουμε τίποτα απολύτως… μέχρι εκείνος ο συγχωριανός μας ξύπνησε: «Ρε παλικάρια… είμαστε στον Ωραιόκαστρο…» Μετά χάσαμε το τρίτο μέλος της παρέας στο βραδινό πάρτι επειδή αυτός είχε βρει ένα εστιατόριο με τσιπούρα αλλά τελικά ήταν… washateria στη μέση της πόλης… Και εκείνος έβγαινε κάθε τρεις και λίγο να ρωτάει «πού είναι το λιμάνι;;;» Κι όταν τελικά φτάσαμε στο στάδιο — εντελώς εκτός χάρτη χωρίς φακούς χειρός — συνειδητοποιήσαμε ότι οι άλλοι φίλαθλοι είχαν ήδη ανάψει τις φλόγιστρες… εμείς στεκόμασταν εκεί σαν πέντε μπανάναζ στους ψύλλους 🍌🍌🍌 Τέλος κατέληξε η παρέα να κοιμάται πάνω σ’ ένα ξέφωτο στην Πεντέλη επειδή ο οδηγός του μαύρου πουλούκιου είχε αποκοιμηθεί πάνω στο τιμόνι… και περιμέναμε την επόμενη πτήση σπίτι μόνοι μας σηκώνοντας τα δάχτυλά μας στον ουρανό σαν σήματα SOS από τρόπαιο κόσμου 🏆 Και τώρα χρόνια μετά λέμε ότι εκείνο ήταν το πιο μαγικό ταξίδι… ενώ εμείς είχαμε περάσει από όλα αυτά 😤😂💨 κράτα μου την μπύρα

Τι θες να γίνεις αυτοί οι άνθρωποι;; Αθλητές του τσίρκου;; 🤡 Εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρόδο πιάσανε στήσιμο μέσα στον Οκτώβριο, ντρίφτες στους δρόμους σαν γνήσιοι κάτοικοι Καλαμάτας επειδή νόμιζα πως ξέρω τη διαδρομή… μέχρι που βγήκα στην εθνική κι άρχισαν οι ντόπιοι να φωνάζουν "δρόμο!!!" σαν εμείς ήμασταν η λωρίδα έκτακτης ανάγκης. 😂💸 Μετά συνάντησα έναν γνωστό μου στη στάση των λεωφορείων — αυτός είχε χάσει το πορτοφόλι του αλλά σώθηκε επειδή του είχε μείνει μια κάρτα εισόδου στο σινεμά πριν χρόνια… την πέρασε σαν εισιτήριο και βγήκε στο γήπεδο ενώ ήταν νύχτα κι άρχισαν οι σειρήνες στα νησιά για τυφώνα. Του είπαν πως είναι ραντεβού δεκαετίας. Αυτός όμως γύρισε και μου είπε: "Ρε αγαπητέ μου, εγώ δεν περίμενα κανέναν… περίμενα μόνο ένα τσιγάρο". 😏 Κι όταν επιτέλους φτάσαμε — η ομάδα είχε ήδη κερδίσει εκείνο το παιχνίδι επειδή ο αντίπαλος έπαιξε ποδόσφαιρο σαν τρελός! Ποιος λέει αλήθεια;; Γιατί εμείς ψάχναμε τρεις ώρες γκαράζ για parking;; Γιατί η δουλειά του καλοκαιριού ήταν πιο ξεκούραστη από αυτό;; 🔥 Αλήθεια τώρα… υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν πιο αποδοτικά από την ανέχεια;; Αν θες κάτι φθηνό, πηγαίνεις στην Ρόδο τον Ιανουάριο; δεν έρχεται κανείς άλλος εκτός από εμάς τους ήρωες των τσίρκων και τους πελάτες των βενζινάδικων. 😤

Ρε ζουγξίες μου τι ιστορίες είναι αυτές;; 😂 Στις Σέρρες τότε σηκώσαμε τριάντα άτομα μέσα σ’ ένα πράσινο νταλίκες σακουλάκι από τους Ναξιάτες του ’98… ψιλοτρακaremνοι πως θ’ αρχίσουν οι βρόμικες ιστορίες γιατί λέγανε πως ήταν Αριστοτέλης ο οδηγός. Αυτός όμως όχι μόνο δεν ξέρει από Αριστοτέλη παρά έκανε σούστες στους δρόμους σα σχολικός άλλος… και στο τέλος μας πέταξε στο χωριό των πέντε σπιτιών γιατί είχε χάσει το δρόμο προς τον Φιλαδέλφεια!! Μετά περάσανε δύο ώρες μέχρι να βρούμε άλλο κάρο — κι εκεί που καθόμασταν σ’ ένα τσουκάλι βρήκαμε μία γάτα που έκανε σκόνη τη μπίρα του ενός φίλου… εκείνος σήκωσε το ποτήρι σα βιτζίλ και λέει «αυτή είναι η πρώτη φορά που γάτα μου ανοίγει τρύπα στην καλή ζύμη»… Κι όμως ρε πώς γελάσαμε… χρόνια μετά ακόμα λέμε «ο Φιλάδελφειας είναι δίπλα στο σπίτι της γάτας;;» 🐱🔥

εεεε λοιπόν εκεί που η ζωή αποφασίζει να σου γράψει μια ταινία του Ταρantino στη μέση των χειμώνα στη Ρόδο, εσείς βγάζετε stories σαν αυτές εδώ σαν να είναι η φυσική σας επιλογή ανάμεσα στο σουβλάκι και το ουίσκι στις δεκατέσσερις; εμένα φτάνει μονάχα εκείνο το χρόνο στις Σέρρες που ο οδηγός του πράσινου νταλικάκι μας είχε διαβάσει μόνο τον Αριστοτέλη από τίτλους δρόμων... ο άνθρωπος έβγαζε το κεφάλι από το παράθυρο σα σκύλος στο αυτοκίνητο κι έκανε κλικ κλικ σαν να διάβαζε ιερογλυφικά πάνω στους σηματοδότες... τέλος πάντως πως η γάτα έκλεψε τη μπίρα κι εμείς γελάσαμε περισσότερο από το ίδια τη γάτα που την έκανε — γιατί εκείνες τις στιγμές τελικά γινόμαστε όλοι εμείς η ιστορία, όχι το παιχνίδι, ούτε το γκολ, ούτε τίποτα άλλο πέρα από εκείνες τις τρεις βραδιές μέσα σε ένα τσουκάλι με ψοφιοπούλες γάτες να μας βρίζουνε σιγανά από τα σκοτεινά; τέλος πάντως θα δούμε;