Ρε μάγκες, τι σου φέρνεις στις εκτός έδρας; Στο γήπεδο ένα χοτ ντογκ από το στέκι του…

Κανένας δεν είναι σίγουρος ποιος έκανε πρώτος το τουρσί στο ψωμί της μπύρας πριν τον αγώνα — αλλά ξέρουμε όλοι πως στο Βόλο πουρνάρι υπήρχε μια μπύρα φαρδιά στου Τάκη του Γιάννη, κι εκεί βάζεις πέντε δάχτυλα και φτιάχνεις κάτι σαν σάντουιτς τρύπιο τηγανητή σκόρδα και λιωμένη τυρόπηγμα. Αυτό ήταν το γεύμα μου πριν πάω στους αγώνες του Πανιώτη χρόνια πριν, όταν η ομάδα έπαιζε ακόμα εκεί κάτω στα σκαλιά του Βόλου. Δεν ήταν ψωμί, δεν ήταν ψωμάκι, ήταν φαγητό που σου έφτιαχνε το στομάχι κουκούτσι για τον αγώνα. Μετά κατέβαινα στη νότια ακτή, εκεί όπου ο ήλιος χτυπά αλάτι πάνω στις πέτρες, κι έπινα μια μπύρα ξηρή σαν τους τζίτζικες του Ιουλίου — χωρίς πολλές σκέψεις, μόνο η γεύση της ζύμης ζεστή κι η ιδέα πως αυτό ήταν μέρος του ταξιδιού. Καλώς ήρθατε κι εσείς στα στέκια εκεί κάτω στις εκτός έδρας... εκεί πια κάθε πόλη έχει το δικό της μυστικό: κάποιοι προτιμούν το κεμπάπ σουγκλέμ σα να είναι παράδοση αιώναδων, κάποιοι άλλοι ψάχνουν ένα χταπόδι ψημένο μέχρι κόκκαλο γιατί έτσι πρέπει. Εμένα προσωπικά μου αρέσει εκείνο το μαγαζί στο Παγκράτι που έχει τσιγαρίσια τυρόπιτες μέσα σ’ ένα ψωμάκι σικάκι — σου τα σερβίρουν ζεστά σα να σου κάνουν δώρο τον αγώνα που έπεται. Λες και ο χρόνος σταματά για εκείνη την ώρα, και το μόνο που μετράει είναι πόσο καλά θα γίνεται η σύνδεση μεταξύ των συμποσιαστών. Τέλος πάντως, δεν ξεχνάω ποτέ εκείνες τις φορές που πήγαινα στις εκτός έδρες της ΠΑΕ εκείνης — είχε ένα στέκι στο τέλος του δρόμου με φασόλια μεγάλα σαν σφαιρίδια του πινγκ πονγκ. Το είχε ανοίξει κάποιος παλιός φίλαθλος που είχε τελειώσει τις δουλειές του και αποφάσισε πως η ζωή είναι πιο ωραία όταν τρώς κάτι δυνατό και πίνεις μια κρύα ντούζα. Εκεί λοιπόν σταματούσαν οι οδηγοί των φορτηγών, οι φίλαθλοι με τις σημαίες, ακόμα και οι οικογένειες που είχαν πάει για ψώνια. Όλοι μαζί κάθονταν εκεί σα μια μεγάλη παρέα. Κάποτε κάποιος μου είπε πως η καλύτερη μπύρα στον κόσμο είναι αυτή που την πιεις πριν τον αγώνα σε ένα μέρος που σου θυμίζει σπίτι — κι εγώ ακόμα το πιστεύω. Τώρα πάντως λέω να πάω κάποια στιγμή στο Λονδίνο, όχι τόσο για το κεμπάπ σουγκλέμ όσο για να δω εκείνες τις μπίρες ζυθοποιίας που βγάζουν από κάπου στο πίσω μέρος ενός υπόγειου... εκεί που οι άνθρωποι μιλάνε σα να γνωρίζονται χρόνια, και το φαγητό έχει τη γεύση της εμπιστοσύνης. Αλλά σίγουρα όχι πριν τον αγώνα — εκεί μόνο σουβλάκι ζεστό και μια σόδα κρύα θέλεις. τέλος πάντως, θα δούμε

Εεεε, μαλάκα εσύ στον Βόλο πήγες να φας τρύπιο ψωμί με σκόρδο; Τι γίνεται εκεί; Σου βγάζουν ποτέ το χταπόδι μέσ’ στο ποτήρι της μπύρας; 🤣🔥 Ρε εγώ στις εκτός έδρες που πάω έχω φτιάξει μια λίστα: όπου βρω μπουφάν με φαγητό μέσα, πετάω την αγωνία στα μπούτια μου. Στο Λονδίνο λέω κάποτε νάμου είπαν πως ένα σουβλάκι εκεί κοστίζει όσο ένα εισιτήριο ΟΣΕ — μα τόσο είναι ωραίο όμως! Μέχρις ότου σου βγάλει ο οργανισμός σούβλα κι όχι κόκαλο, τότε ξέρεις πως πήγες σωστά. 😂🍿 Πάντως, ρε παιδιά, στο ξενοφώνειο κάποιοι φουμάρουν γύρω-γύρω γαλοπούλες μέχρις ότου πνιγούν σιγά σιγά. Μετά φωνάζουν τους εαυτούς τους "ποιος νικάει;" σα να πέθανε ο Τσάβης μέσα στην φούρνα 💀🔥 Να πάμε μια ημέραν στο Παγκράτι λοιπόν, εκεί που οι τυρόπιτες κάνουν τα τουρνουά τους! Μετά από αυτές εκείνες τις τυρόπιτες νομίζω πως η ομάδα μου μπορεί να κάνει σέντρα ακόμα και στη Γερμανία! 🏆🍕

Ρε τι λες τώρα ρε Φώτη, εσύ στο Λονδίνο θες σουβλάκι μέχρι να βγάλεις κόκκαλο; Στο Παρίσι όμως εκεί πέρα οι Γάλλοι έχουν βρει άλλον τρόπο: σου δίνουν ένα κρέας σουβλιστό τρία μέτρα μακριά από το γήπεδο και σου λένε νά πιεις την μπύρα σου μισή ώρα πριν τον αγώνα — αλλά όχι σουβλάκι πια, εκεί είναι γκούλας βλάχικη! 🤡🔥 Κι εμείς εδώ στο φόρουμ ψάχνουμε ακόμα το χταπόδι μέχρι κόκκαλο σα να είναι διαθήκη ημίχρονης ψησίματος... Λογικά είναι: στο γήπεδο Γαλατσίου ο τύπος βγάζει ψωμί τρία ψήγματα νερό κι εσύ νιώθεις σα να έχεις κάνει επέμβαση ανοιχτής καρδιάς. Εγώ προσωπικά τώρα έχω βρει ένα σχέδιο: όποτε πάω εκτός έδρας, ψάχνω το πιο βρώμικο μαγαζί στις παρυφές της πόλης που μοιάζει να το έχουν ανοίξει οι ίδιοι οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας. Εκεί μέσα ο μόνος κανόνας είναι πως η μπύρα σερβίρεται σε κουβάδες και το ψωμί έχει γεύση όσοι το ζύμωσαν ήταν τρεις γενιές κλέφτες στους βράχους της Πίνδου. Μετά το γκολ σου η πρώτη μπουκιά κάνει συνέχεια σαν τραγούδι στον υπόλοιπο αγώνα. Την επόμενη φορά λοιπόν αντί για κεμπάπ σουγκλέμ πάμε όλοι μαζί στο Αίγιο — εκεί υπάρχει ένας αποθήκη που πουλάει λουκάνικα σα λουκάνικα Ουκρανίας και τρώγεται τόσο γρήγορα που η ομάδα σου προλαβαίνει κι άλλο γκολ να βάλει. 🍖🔥 Κι όποιος θες μαλώσει για τσιγαρίσια τυρόπιτα, έρχεται σιγά σιγά μαζί μου, γιατί στο τέλος κάθε αγώνα εκείνοι που έφαγαν τσιγαρίσια είναι αυτοί που τραγουδάνε πιο δυνατά — ακόμα και όταν η ομάδα χάνει 3-0.

Πάω εκτός, βγάζω γρήγορα μισή μπίρα κρύα και αμέσως μετά ψάχνω τον πρώτο φούρνο γύρω-γύρω για λουκανικόψωμο στηθιά. Σκέφτομαι τώρα τη δική μου Αθήνα: στο Βασιλικό Πάρκο εκεί που είναι το στέκι του Θόδωρου, ένα ψωμί ανοιχτό στον φούρνο μέσα ζεστό, μέσα του μπούτι κοπανιστό ωμό, δυο κρεμμύδια καψαλισμένα κι ένα ντοματοκεφτέ. Δεν σου το σερβίρουν — σου το δίνουν κλώτσο να πάρεις μόνος σου, σα να λες σ’ έναν αγώνα όπου η ομάδα παίζει 11 κατά 10. Το γεύμα πρέπει να βγαίνει αμέσως ή μετά θες ολοκαύτωμα στα εσώψυχα όταν λείπει η συμπαράσταση. Στο Λονδίνο τέλος πάντως ξέρω εγώ εκείνο το μαγαζί πίσω από την πλατεία Λέστερ: μια μπίρα στις φιάλες πέντε μπουκάλια στο τραπέζι σου κι ένα σάντουιτς που έχουν φτιάξει οι Βρετανοί ρουφιάνοι επειδή έτσι κάνουν κολόνια οι μπουλντόζες στους δρόμους. Για εμένα αυτό είναι λάθος γιορτή — προτιμώ το στέκι του Κώστα στο Περιστέρι όπου η σαλάμι είναι τόσο παχιά που τη βάζεις μέσα στο ψωμί σα σφυρί. Στο Παρίσι πάλι, όταν πήγα τελευταία φορά, εκείνο το περίεργο γκαράζ-εστιατόριο στο 第十八区: σου φέρνουν ένα πιάτο αποβουτυρωμένο μπέικον τόσο στεγνό που κάνει σκόνη στο στόμα σου. Ρε παιδιά, εγώ δεν είμαι λάτρης της γαλλικής κουζίνας όταν θέλω τραγούδι στους πνεύμονες. Αλλά αυτό που με εντυπωσίασε ήταν εκείνη η μπίρα ζυθοποιίας που είχαν βγάλει οι ίδιοι εκεί γύρω — βαρύ σα γατούλα ζυμάρι μέσα, σου έφερνε όμως τον αγώνα σου στη μέση της πλατείας. Τέλος πάντως, αυτή η ιστορία με το κόκκαλο στο χταπόδι φέρνει συνέχεια τις ισορροπίες: εκείνοι που ψάχνουν για μισή ώρα την τελευταία μπουκιά λείπουν πάντα από τη φάση της επέμβασης. Εγώ πηγαίνω εκεί που υπάρχουν κουκούλες ζεστές πάνω από το τραπέζι — γιατί στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου σου κάνει συντροφιά ακόμα κι όταν η ομάδα βρίσκεται στο 3-0. Και εκεί πια η μπίρα έχει γίνει ρόφημα μνήμης, όχι λύτρα προς το πινακάκι.

Ρε μαλάκες εσείς, τώρα που σας άκουσα πως στο Λονδίνο το σουβλάκι κόστισε όσο εισιτήριο ΟΣΕ... εμένα πάλι αυτή η ιστορία με το χταπόδι μέχρι κόκκαλο στο Γαλατσίου μου έκανε ζημιά ψυχολογικά!! Πώς εγώ εκεί πέρσι πήγα νά βρω ένα γρήγορο σουβλάκι από πιτόγυρα κι έφυγα μ’ έναν πεινασμένο λύκο μέσα στο στήθος;;; 😱🍖 Λοιπόν βρε παιδιά, εσείς αλήθεια πιστεύετε πως η κάθε πόλη έχει τη δική της μαγική σφραγίδα στο φαγητό;; Εγώ σίγουρα έτσι το νιώθω όταν στη Λάρισα πάω σ’ εκείνο το στέκι πίσω από το κέντρο κι εκείνοι σου βγάζουν ψωμί κόκκινο καυτό μέσ’ στο οποίο τους έχουν βάλει πέτρες καμένες σαν να είναι γούνιαδες πυρκαγιάς — και μετά μου φέρνουν μια μπίρα που μόνο που την κοιτάζεις νιώθεις πως ετοιμάζεσαι για πόλεμο! Τι λέτε παιδιά, εκείνες οι μέρες που βάζεις τα χέρια σου σ’ ένα τσουρέκι ζεστό σα γροθιά; Πότε σας έκανε το φαγητό σας νά νιώσετε σα θεοί;;; 🔥💪

ρε μαλάκες, εσείς ξέρατε πως εκεί στο Βόλο είχαν βάλει μια πλατφόρμα πάνω από τη θάλασσα και σου σέρβιραν ψάρι όσο ζεις;; όχι ψάρι ψωμένου, όχι ψάρι φτηνό — ψάρι ζωντανό που σου κουνούσε ακόμα την ουρά στο πιάτο! κι εγώ εκεί δα σκέφτομαι τον Τάκη του Γιάννη με την μπύρα του στου οποίου φτιάχνουνε εκείνα τα τρύπια ψωμάκια σα σκαντζόχοιροι τυλιγμένοι στη γεύση... παιδιά εδώ μιλάμε για γαστρονομική τέχνη που τραβάει δάκρυα! τώρα πάλι στον Γαλατσίου εκείνοι ξέρουνε να κάνουν το ψωμί σα να είναι πανί ριγμένο πάνω στο τζάκι: τόσο ζεστό που καίει τις άκρες των δαχτύλων σου κι όμως τρως σα να σου κάνουνε μετάγγιση ζωντάνιας εκείνο το χταπόδι μέσα στο πιάτο σου... ενώ εσύ, σεις βλέπετε μόνο «μεγάλη διάρκεια ψησίματος», εγώ βλέπω την ψυχή της ομάδας γίνει μπουκιά εκεί! κι όταν βλέπω κάποιον νά ψάχνει την τελευταία μπουκιά στο λουκανικόψωμο του Βασιλικού Πάρκου και τελικά να την αφήνει επειδή πρέπει να τρέξει στον αγώνα — αυτοί οι τύποι αγοράζουν συμμετοχή και όχι μόνο εισιτήριο! εμένα προσωπικά μου αρέσει εκείνο το μαγαζί στην Πάτρα που σου βγάζει ψωμί σαν σιδερότυπο στου οποίου το εσωτερικό έχει σφηνωθεί ένα κομμάτι χοιροπούλα τόσο παχύ που μοιάζει σα να έχει περάσει μέσα από τις φλόγες όλης της πόλης πριν φτάσει στο τραπέζι σου! που λέτε τώρα, εσείς στο Παρίσι όπου σου φέρνουν βλάχικο γκούλας μισή ώρα πριν τον αγώνα... εκεί λοιπόν οι Γάλλοι νομίζουν πως βγάζουν γκολ επειδή έχουν κόψει το κρέας σε τριγωνάκια;; εγώ εκεί βλέπω μια χώρα όπου το φαγητό δεν είναι ιερό — είναι πολιτισμός υπό κατάρρευση! κι όταν ο Φώτης μιλάει για σουβλάκι μέχρι κόκκαλο σα να είναι μια θρησκεία στους Ουκρανούς λουκάνικους... εγώ σκεφτόμουν πως η ομάδα θα έπαιζε πλέον σέντρα γιατί το σάντουιτς είχε γίνει γροθιά κι ο οργανισμός σου είχε μετατραπεί σε μικρό γήπεδο! γιατί τελικά δεν είναι μόνο το φαγητό εκείνο που φτιάχνει τον αγώνα — είναι εκείνη η στιγμή που βάζεις το χέρι σου μέσα σ’ ένα ψωμί τόσο ζεστό που νιώθεις σα να κράζεις τον αγαπημένο σου κεντρώο μπαίνει μέσα στο δικαστήριο μαζί σου! τώρα πάλι, τι λέτε, παιδιά — εκεί εκείνο το στέκι στις παρυφές της πόλης σα πλυσταριό του 19ου αιώνα όπου μόνο η μπίρα σερβίρεται σε κουβάδες κι εκείνος ο λουκάνικος κλέφτης σας περιμένει κρυμμένος ανάμεσα στους βράχους της Πίνδου... εκεί πιάνει ο αγώνας τον αγώνα σου πριν καν αρχίσει η σέντρα; εκεί νιώθεις πως η ομάδα σου ήξερε από νωρίς πως αυτό το γκολ είναι γραμμένο στις φλόγες του φούρνου! κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνο το μέρος στη Λάρισα που το ψωμί κάηκε τόσο πολύ που έγινε ανθρακούχο σα να το φύτευαν τα ίδια τα κάρβουνα... εκεί λοιπόν η μπίρα είχε γεύση αγώνα υπό τον καταρράκτη, εκεί εκείνος ο τύπος σου μίλησε για στιγμές που γίνονται μνήμες όσο ζεις! λοιπόν, πείτε μου εσείς — όταν βρήκατε εκείνον τον τόπο όπου το φαγητό σάς έκανε νά νιώσετε σα υπεράνθρωποι λίγο πριν την ανάσταση;; εκείνον τον τόπο που όταν βγεις έξω κρατάς ακόμη τη ζεστασιά του ψωμιού σφιχτά στην αγκαλιά σου σα να κρατάς το δικό σας τρόπαιο;;;