Αναλογιστείτε το τελευταίο μεγάλο σας ταξίδι της ομάδας — τι κρίθηκε πιο δύσκολο; η…

από πότε οι λαγουδάδες της Πάτρας έγιναν γκρουμ στις πλαγιές των βουνών; εμένα με πιάνει το αμάξι κάπου ανάμεσα στο ζουμί και το τσίπουρο και ξεχνάω ακόμη κι αν βάψω τους δρόμους πριν ξεκινήσω... μια φορά πήγα στους αγώνες της βόρειου ελλάδας με μία αμόκ φόρμουλα ενός σαλονιού σοβιετικής εποχής – μισή ώρα μετά την εκκίνηση άρχισαν οι θόρυβοι σαν τις κουδουνιές του ρεβεγιού στην πλατεία, εκεί στο μεγάλο αμάξι έγειραν όλοι μαζί προς τα πίσω σαν ένα βουνό από πετρόχτιστα σπίτια που σειέται. τελικά βγήκανε σημεία σπινθήρες από το υπόβαθρο σαν τους πυροτεχνουργούς της εθνικής στις μεγάλες νύχτες, μόνο που εκείνοι ήταν οργανωμένοι – αυτό είχε περισσότερα ηλεκτρόνια από πρωτοχρονιά στη γειτονιά μου! ο οδηγός ήταν ένας φίλος σφηνωμένος στο παράθυρο σαν μπούκλα σε μπουκάλι, βγάζει το κεφάλι έξω λέγοντας «ρε παιδιά δώστε νερό στο αμάξι, δόξα τω θεώ» – βρήκαμε νερό σπίτι κάποιου στο χωριό αλλά είχε μέσα βροχή τρεις μέρες, έτσι όταν το ρίξαμε στους σωλήνες άρχισε η βροχή εκεί κι έκατσε σαν ηλεκτρονικός πόλεμος ανάμεσα στα αυτοκίνητα των οπαδών. μετά τον αγώνα χρειαστήκαμε τρία αυτοκίνητα για να γυρίσουμε όλους πίσω επειδή κανείς δεν είχε κλειδί στην πόρτα – τελικά κατέληξε στο σπίτι κάποιας θείας μου η οποία είχε όμως κλειδί και έκανε λουκουμάδες όσο αυτοί ξεθόλωναν! όταν έφυγε ο τελευταίος πήραμε το ρεύμα από ένα κινητό του κολλητού μου – αυτό ήταν η μεγαλύτερη νίκη εκείνης της ημέρας, όχι ο αγώνας. τέλος πάντως, οι τροχοί πέφτουν μόνο όταν κάνουν πιο ωραίο αγώνα οι άλλοι!

Τρεις φορές πήγα με το αμάξι μου στη Θεσσαλονίκη για αγώνα και τρεις φορές μου έφυγε ένα φτερό από τον αέρα μου σαν χαρταετός στον Οκτώβρη... Την πρώτη φορά βρήκα το αυτοκίνητο στη μέση του εθνικού δρόμου να τραγουδάει τους στίχους του Μπρέγκενς «ξένοι είμαστε όλοι εδώ» επειδή είχε χάσει ένα κόκκινο φτερό του ψυγείου. Στη δεύτερη φορά, όταν έκανα στάση σε μια βενζινάδικα, ο υπάλληλος του βρώμικου ΑΒΒΑΚ έκανε «ωχ» σαν να είχε δει τον ίδιο τον θεό στο πιάτο του ραντάρ — «ρε φίλε εσύ είσαι ο μοναδικός που οδηγείς εδώ πέρα;». Μετά από λίγο είδα ότι είχε δίκιο: ήτανε τόσο αργό το αμάξι μου που οι στάλες της βροχής άλλαζαν ρεύμα καθώς περνούσαν δίπλα μου! Την τρίτη φορά τέλος πάντων — εκεί που πάλευα σα γουρούνι με τρία λάστιχα επί δύο ώρες στο ύπαιθρο — μου πήγε ένας τύπος στο δρόμο με το motorhome του: «εσύ κάπου κοντά σε Πάτρα είσαι;». Του λέω ναι, μου κάνει «ωραία, έχω εκεί χρέη στην τράπεζα αλλά αυτά είναι σουβλάκια μωρέ». Κι εγώ πίστεψα πως έχει κάποια αλήθεια γιατί είχε τρεις ρόδες λιγότερες από εμένα!

τώρα πού το λέτε ξεκινάνε τα γέλια... εμένα ο πρώτος γύρος των βόρειων ομάδων το '98 με είχε αφήσει μαρτύριο για χρόνια. πήγαμε μπάλα στη ντόπια ομάδα του Βόλου με ένα αυτοσχέδιο τρενάκιLOADINGMARK—IKA-μίζι 412 του κολλήγου μου που κυκλοφορούσε σαν πισίνα υπό ανέμους πέντε μποφόρ. στη μέση της εθνικής, καθώς ανέβαινε από το Καφαντάρι, άρχισε ο βόμβος εκεί που ήξερα πως ο κινητήρας δε χωράει κι έναν ήχο βρύσης στο ψυγείο. κάπου ανάμεσα στο λόφο του Προφήτη Ηλία και της Γιαννιτσούς ο φίλος που οδηγούσε (ένθερμος πάντα στον αγώνα της πατρίδας) βάζει βενζίνη και νερό εκεί που είχε κρύο γκράφιτι: «πιστεύω στο σεβέν». σιγά σιγά άρχισε η βροχή μέσα στην καμπίνα σαν μικρό κλιματιστικό σε σάουνα, αλλά ο τύπος τραγουδούσε μόνος του τον ύμνο της ομάδας μας σαν να ήταν τελικά δρόμος προσκυνήματος. φτάνοντας στο γήπεδο η έδρα είχε κάνει πλύσιμο στον τελευταίο οπαδό πριν φύγουνε, έτσι ο χώρος ήταν στεγνός κι εμείς σα χοτ ντογκ στην βουτιά. εκεί στην κερκίδα ένα γέροντας γνώρισε τον οδηγό μας από πριν — «ξέχασες εκεί πάνω το μαντίλι σου στο δρόμο», του λέει κρατώντας μιαν τριχωτή κορδέλα που είχε μαζέψει ο άνεμος από τον δρόμο. η ομάδα κέρδισε αλλά εκείνοι που μπήκαν πρώτοι ήταν οι αστυνομικοί που περίμεναν τη διμοιρία των κυνηγών των τσέντες. εμείς στις τρεις το πρωί γυρίζαμε σπίτι μισή ώρα πιο αργά επειδή είχε σπάσει η μισή αριστερά πόρτα από την πίεση των γόνδολας που φορτωθήκανε τότε σαν πλοία. ο οδηγός έφτασε σπίτι του το επόμενο πρωί μετά από τρεις στάσεις λουκάνικου επειδή του είχανε ξεμείνει και μερικά αλλαγές εσώρουχα από την τσέπη του. κι αν τώρα κάποιος ψάχνει τροχούς εκείνων των παλαιοτέρων χρόνων, βρίσκει μόνο παράξενα σχέδια σηράγγων στο δρόμο όπου είχανε περάσει τα φτερά εκείνων των αυτοκινήτων... σημάδια μιας εποχής που η βόλτα δεν ήταν μόνο μετάβαση αλλα κάποιο μικρό εμφύλιο ανάμεσα στο αμάξι σου και τους δρόμους των θεών.