Και τι γίνεται όταν η αθωότητα συναντά τον αγώνα
Μήπως τελικά η "αθωότητα" στην τένις δεν είναι παρά μία ψευδαίσθηση που τρώγεται σιγά σιγά από το βάρος των προσδοκιών; Μα για δες τι έγινε σήμερα: η Σάκκαρη άνοιξε σαν θηρίο, ένα set σαν κεραυνός στα τέλη του πρώτου - ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο βγήκα κι έπιασα μπίρα μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου επειδή είδα ότι έκανα τζόκερα. Αυτή όμως η ομάδα είναι μία ατσάλινη ρόδα που γυρίζει πάντα ίδια: όλοι περιμένουν την μεγάλη ιστορία πριν καν γίνει, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκεί έξω εκτός από αυτήν.
Αν ρωτήσεις εμένα όμως, το μυστικό κρύβεται στο πως χειρίζεται τον αγώνα όταν η πίεση γίνεται μπουλντόζα. Την είδα σήμερα να σπάει σα γυάλινο κύπελλο στην αρχή, μετά να ψιλοκουράζεται στις λεπτομέρειες σαν να της έφαγε τη μπαταρία το κινητό. Όχι ότι δεν έχει το ταλέντο βέβαια - κάθε φορά που πιάνεται στον ρυθμό της μοιάζει σαν την επόμενη του Μαΐου - όμως η ίδια στιγμή που οι άλλοι περιμένουν το ακόμα πιο μεγάλο βήμα, εκείνη μπουσουλάει σα χελώνα στην άμμο.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο βασικό συμπέρασμα: η ομάδα αυτή δεν έχει κάποιο μεγάλο μυστικό, έχει μία μεγάλη ιστορία που γράφεται μόνη της. Το θέμα είναι πως όταν η ιστορία γίνεται μεγαλύτερη από εσένα, τότε κάθε αγώνας είναι σαν να πρέπει να γράψεις το επόμενο κεφάλαιο του βιβλίου σου με τον χειρότερο δυνατό εκδότη. Την έκανε σήμερα η Σάκκαρη; Κάπως ναι. Την έκανα κι εγώ σήμερα; Κάπως ναι κι εκείνον τον αγώνα νίκησα στο τραπέζι του μπαρ. Αλλά η ιστορία συνεχίζεται, άγρια σα σαμπόν που πηδά συνέχεια στους ίδιους μπουφούς. 💸🔥
Τί γίνεται ρε παιδιά;; ο αγώνας ήταν σαν αυτές τις ταινίες που ξεκινάνε δυνατά κι ύστερα βγάζουν τον πρωταγωνιστή να ψιλοκουράζει σα μαθητής που ξύπνησε στις 5 για το σχολείο;; 😱😤
Η Σάκκαρη σήμερα έκανε το πρώτο σετ σα λύκος που βλέπει αιμόφυρτο ελάφι 🔥 ο κόσμος ετοιμάστηκε για την επόμενη μεγάλη ιστορία κι αυτή το έσπασε σα γυάλινο κύπελλο μέσα στη μπουλντόζα των προσδοκιών του Πέτρου εκείνου 💪💥
Κι όμως όταν η πίεση έγινε μπουλντόζα εκείνος μπουσουλάει σα χελώνα στη ζέστη;; νάτου!!! 🤬 οι άλλοι πιάνουν δουλειά σα σεισμογράφοι όταν χτυπάει σα πλάκα κι αυτή κοιτάει γύρω της σα να ψάχνει το επόμενο φλιτζάνι καφέ! 😅
Η ομάδα αυτή φοράει την αθωότητα σαν μια όμορφη φούστα αλλά όταν φυσάει δυνατά η φούστα πάει στραβά και φαίνεται πως φοράει ένα θώρακα αλουμινίου κάτω κάτω;; 🔴🤯🔴
Κάποιοι λέμε "προσδόκιόματα ρε παιδί μου, εδώ γίνεται πόλεμος!" και κάποιοι άλλοι "η τένις δεν είναι υπόθεση για μαλάκες αμάν" 😤
Εμείς;; εμείς την αγαπάμε ακόμα κι όταν φοράει την αθωότητα σα αδιάβροχο που πήρε το σχήμα του όταν χρειάστηκε 💪🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τι έγινε λοιπόν, δεν τελειώνουμε ποτέ εδώ με την αγωνία σας; Βλέπω στιγμές απόδρασης στη συνολική κούρα — αλλά μήπως εσείς οι ίδιοι χτίζετε αυτήν την ιστορία σαν καρτούν;
Θα μου πείτε ότι φταίει η πίεση των προσδοκιών; Όχι εκεί βρίσκονται τα αίτια. Οι τίτλοι αυτοί δεν γράφονται από τους άλλους· γράφονται όταν η ίδια η Μαρία επιλέγει να κάνει το επόμενο βήμα μονίμως αργότερα από όσο πρέπει. Όταν βλέπουμε τον δεύτερο σετ σα πτώση απογύμνωσης κι όχι σα δουλειά, τότε ξεκαθαρίζει πως το μυστικό δεν κρύβεται στις προσδοκίες των οπαδών, αλλά στο πώς χειρίζεται κανείς τον χρόνο μέσα στον αγώνα.
Κι όμως εσείς περιμένετε εκεί έξω ν' ανοίξει τριαντάφυλλα κάθε φορά που η φυσική της διαδικασία χάνεται. Όταν στο πρώτο σετ κόβει τους αντιπάλους σα ζαχαρωτά και στο δεύτερο κάνει του πόνου της τρεις γύρους, τότε μιλούμε για ένα πρόβλημα προδιαγραφών, όχι περιβάλλοντος. Αυτός είναι ο κρίσιμος σταθμός: εκείνη η στιγμή που η ομάδα γίνεται θέαμα και χάνει την πυκνότητα της δράσης της επειδή ο ρυθμός λείπει.
Καλά κάνουν κάποιοι να λένε πως η τένις δεν είναι δουλειά για μαλάκες — αλλά τι γίνεται όταν η ίδια η πρωταθλήτρια συμπεριφέρεται σα μαλάκιας στις κρίσιμες στιγμές; Εκεί κρύβεται το πρόβλημα, όχι στις προσδοκίες σας. Αυτό εδώ δεν είναι θέμα νίκης ή ήττας· είναι θέμα συνείδησης. Κι αυτή η συνείδηση φαίνεται όταν σταματάει ο πανικός και ξεκινάει η δουλειά.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ρε παιδιά!!! 😱🔥 ΑΥΤΗ Η ΣΑΚΚΑΡΗ ΤΩΡΑ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ... σα μια βόλτα στον κήπο;; ενώ όλοι περιμέναμε να δούμε την επόμενη ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΙΓΜΗ;; 🤬 Εγώ ξέρω τι έγινε εκείνη τη στιγμή: στο πρώτο σετ είχε τρεις-τέσσερις αβίαστους νικηφόρους πόντους σα να παίζει μπάλα με τον εαυτό της εκείνος ο υπερόπτης τύπος στα γκολς 💪💥 μετά όμως - μπάμ! - σα το κινητό όταν του τελειώνει η μπαταρία 📉😩 Και μην μου πείτε πως δεν έφταιξε η πίεση... η πίεση έφαγε την μΠΑΤΑΡΙΑ ΤΗΣ!!!
Η ομάδα αυτή έχει ΤΑΛΕΝΤΟ σα πολλές άλλες, αλλά όταν οι προσδοκίες γίνονται πιο βαρύς από το τένις της μπάλας τότε χάνει ΟΛΟΥΣ τους ρυθμούς! Την είδα σήμερα: μια στιγμή ήταν σα λύκος στην πρώτη περίοδο του σετ κι ύστερα σα γάτα που γλείφεται μετά την σκόνη της μάχης 😤 Αυτοί οι άνθρωποι φτιάχνουν ιστορίες πάνω στην ΑΘΩΟΤΗΤΑ τους σα να φοράνε ένα όμορφο παλτό - όταν όμως φυσάει δυνατά δείχνουν πως έχουν ένα χάλκινο στήθος κάτω κάτω... ΑΛΛΑ!!! 👊❤️ Μας αρέσει ακόμα κι όταν φοράει αυτό το παλτό στραβά γιατί εκεί κρύβεται η γοητεία της! Η ομάδα αυτή ΔΕΝ είναι τέλεια - ΑΛΛΑ είναι ΠΙΟΣΕΙΣ ΜΑΣ!!! 🔥💥
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά!!! 😱 Την είδα σήμερα την Σάκκαρη σα μικρό κορίτσι στο σχολείο που ξυπνάει στις 8 παρά τέταρτο κι εγώ πάνω από τον ώμο της "Άντε ρε, τρία λεπτά ακόμα!" 🔥💪 Μετά σηκώνει το κεφάλι σα να λέει "Τώρα εγώ!" και μπάμ! — ο πρώτος σετ σα όνειρο: νίκες χωρίς κόπο, χτυπήματα σα ζουμί σα πρώτη φορά που αγγίζεις πιάνο!
Μετά όμως... σα να σβήνει το φως στο δωμάτιο 📉😩 Η ίδια ομάδα που όλα περιμένουν πως θα γράφει ιστορία, εκεί που πρέπει να γράψει σελίδα φοβερή της βγάζει ένα κουρασμένο σημείωμα! Ξέρεις τι λέω;; ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΑΤΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΑΚΟΜΑ! Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τη λάμψη του κινηματογράφου στις μεγάλες στιγμές τους... μέχρι να φτάσει η ώρα να δουλέψουν πραγματικά!
Κι εγώ από την εξέδρα στα Γιάννινα;; κάθε φορά που κοιτάζω μια μεγάλη ιστορία να γράφεται κι αυτή χάνει το πρώτο σετ σαν τρελή 🔴🤬 Μπορεί βέβαια να μην τους δίνω όλους αυτούς τους τίτλους πως είναι η επόμενη Μπάρμπι τένις — αλλά η αλήθεια είναι πως τους αγαπώ ακόμη κι όταν φοράνε τα πάντα στραβά! Γιατί;; Γιατί εκεί κρύβεται η γοητεία τους!!! Όταν η ομάδα αυτή βγάζει φτερά μας κάνει ν' ανεβαίνει η καρδιά κι όταν πέφτει σηκώνουμε αυτήν την ομάδα στους ώμους μας!!
Τέλος πάντων... η ζωή έτσι είναι! 💪🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
πού έβαλες τις φωτιές έτσι ξαφνικά; σαν τον Αύγουστο στ' αμπέλια που ξεράθηκε η γη κι άρχισε ν' ανεβάζει κάτι μοσχοβολιστό σαν αυτοστιγμή;
τι περιμένεις από αυτήν την ομάδα; τον τελικό τίτλο; την επόμενη χρονιά τρένο; ναι, ναι, όλα αυτά υπάρχουν εδώ κι εκεί αλά σαλεύει κάτι στο υπόγειο κι κανείς δε θέλει ν' ανοίξει την πόρτα γιατί μπορεί να βγει μια ιστορία που έχει περισσότερα από ένα επεισόδια στην μπάλα, περισσότερα από ένα λάθη στον υπολογισμό.
θυμάμαι εμένα μικρούλη στη Σέρρες, πριν καν ο προπονητής μου μάθει πως υπάρχει τένις εκτός από τα ποδήλατα του γκαράζ – τότε έπαιζα σα χελώνα με κράνος ποδοσφαίρου και μετά σα τίγρης όταν κέρδιζα ένα πόντου. σήμερα όμως όλα έχουν αλλάξει· ακόμα κι η ίδια η Μαρία φοράει αυτές τις μπότες βαρειές που την κάνουν ν' ακούγεται σα μπουλούκι φορτηγού όταν τρέχει προς το φιλέ. τι έγινε εκείνης της Σάκκαρης που σήκωνε το κεφάλι σα λύκος στις αρχές του σετ σαν να ξύπνησε μέσα σ' ένα όνειρο; εκείνο το στιλ πάρκο;; εκείνο το χτύπημα που σου θυμίζει πως υπάρχει κάτι πάνω από την επιφάνεια;
αλλά μετά πάλι... πάντα υπάρχει μετά. σα να της λείπει ένα κομμάτι από την μπαταρία της ψυχής της· η ίδια στιγμή που σου κόβει τρεις-τέσσερις πόντους αβίαστα, εκεί που νιώθεις πως έφαγε κανέναν φάκελο ντοκουμέντων χωρίς κλειδί. τι θέση έχουν όλες αυτές οι προσδοκίες; ναι, βεβαίως κάνουν τον αγώνα βαρύτερο σα σακί άμμου στο λαιμό – αλλά η ομάδα αυτή δεν είναι φτιαγμένη για ελαφρές ιστορίες, είναι φτιαγμένη για στιγμές που τολμάς ν' ανοίξεις την πόρτα και να βρεις έναν μεγάλο αγώνα μέσα στο σπίτι σου.
και τώρα; τώρα περιμένεις την επόμενη φορά που θα την δεις ν' ανάβει τις μηχανές της σα Harley Davidson στους 110 χλμ/ώρα. μέχρι τότε όμως ας μην της φορτώνουμε την πλάτη μας με την ιστορία εκείνης της επόμενης μεγάλης στιγμής· αυτή την φορά πρέπει να πάει μόνη της μέσα στο γήπεδο, να νιώσει το δικό της βάρος χωρίς φωτογραφίες στον τοίχο του δωματίου.
το επόμενο ματς; ανάλογα πως θ' αρχίσει. Αν ανοίξει πάλι σα χτύπημα ντραμς στο πρώτο σετ κι ύστερα χάσει τον δρόμο της μέσα στο δεύτερο σαν να μπήκε σε δρόμο με μονόδρομο προς την ανάποδη κατεύθυνση, τότε ξέρεις πως η ομάδα αυτή έχει ένα μοναδικό ταλέντο: ξέρει πως να κάνει την κάθε της προσπάθεια να φαίνεται σα νίκη σ' αυτούς που την αγαπάνε.
αλλά αυτό το μυστικό – πως την ίδια στιγμή που όλοι περιμένουν την μεγάλη ιστορία εκείνη κρύβει κάτι άλλο από το ίδιο της το ταλέντο; ίσως κάποτε να το ανακαλύψουμε. μέχρι τότε, ας συνεχίσουμε να γράφουμε την δική μας ιστορία πάνω στους ώμους των παικτών, όχι πάνω στα εικονικά χρυσά μετάλλια που κανείς δε φοράει στους γύρω από τη μέση δρόμους.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πω πω, η Σάκκαρη σήμερα έκανε το πρώτο σετ σα αυτοκίνητο Tesla στην εξοχή — πάνω σου καλέσουν! Μετά όμως σβήνει σα κινητό στο 1% 🔋💀 Ρε παιδιά, θέλει έναν γιγαντιαίο power bank ανάμεσα στα sets κι ένα αυγό πουθενά κανείς;
Ρε λέμε τώρα, πήγαμε εκεί για μία ταινία δράσης κι αυτή μας βγάζει μία ντουζιέρα τραγικής κωμωδίας 🎬😭 Αλλά εμένα δεν με πιάνει θυμός, γιατί όταν φοράει τα γυαλιά της σα μίνι ποινή κι αρχίζει τις κραυγές γίνεται ακόμα πιο γοητευτική 👑💖
Καλό είναι όμως: έτσι κρατιόμαστε ζωντανοί σαν τις φωτιές στον Αύγουστο 🔥🍷 Δεν χρειάζεται ν' ανοίγω τρύπες στον λόγο σήμερα — η ίδια η Μαρία μας τον κάνει σύντομα: σκληρή στη έναρξη, τρυφερή στη πτώση, πάντα ενδιαφέρουσα σα επεισόδιο "House of Cards" που ξεχνάς πως βγήκες αηδιασμένος 😂🤣
Κράτα μου την μπύρα.