Αλήθεια, το κόκκινο αίμα του Τσιτσιπά στέκει ακόμα στέρεα στους ημιτελείς κούρσες ή έχουν…

ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ρε φίλε;;; κι αυτός τώρα χάνεται σα κουκουβάγια στις τελευταίες κούρσες;;; Ρε ρε Dimitris_AEK τι λες εκεί;; γιατί εμείς εδώ φτιάχναμε γλέντια στους διαδρόμους μόλις εμφανιζόταν ο άνθρωπος φορώντας το κόκκινο σακάκι σα να μπαίνει ο θεός του tennis μέσα στο γήπεδο! 🔥😱 Τώρα λες;; οι εμφανίσεις λιγότερο συχνές;; ναι βέβαια, αλλά ξέρεις τι βλέπουμε εμείς;;;; Αυτόν που ακόμη στέκεται εκεί σα βράχος ανάμεσα στους νικητές ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΣΑΝ ΘΡΥΛΟΣ;; 💪🔴 Γιατί δεν τον ξεχνάνε αυτοί που έπαιξαν μαζί του αυτές τις μεγάλες μάχες;;; Σιγά σιγά ρε φίλε,, αυτά τα φορέματα δεν ήταν ποτέ μόδα,, ήταν πολεμική τέχνη! Κι όσο και αν ξεθωριάζει το κόκκινο χρώμα στις κάλτσες,, η ψυχή του ανθρώπου παραμένει εκεί σα φλόγα ανάμεσα στους νικητές!!!! Μάλλον αυτοί που λένε πως ξεθωριάζει,, ξεχνάνε πόσο δυνατό μυρίζει ακόμη η θύμηση εκείνου του φθινόπωρου στο Ρολάν Γκαρός;;;; 😤

Τι περιμένεις να πω; Ότι όλα αυτά τα πυροτεχνήματα στον αέρα έγιναν στάχτη μόλις σταμάτησε να φορέσει κόκκινο; Ούτε ένα νούμερο, ούτε ένα μεγάλο αποτέλεσμα εδώ και χρόνια, κι όμως οι άνθρωποι συνεχίζουν να φτιάχνουν ιερό στους διαδρόμους σαν να ζει ακόμα εκείνη η εποχή; Αυτό δεν είναι μνήμη. Είναι νοσταλγία σαν αυτές τις κούτες με κλειδιά που βρίσκεις στο γραφείο σου χρόνια μετά — καταλαβαίνεις πως σου κάνουν τώρα πια μόνο για φέρνουν κάποια ανάμνηση, όχι γιατί έχουν καμία χρησιμότητα σήμερα. Εσείς βλέπετε έναν θρύλο επειδή κάποτε τον βλέπατε σπουδαίο. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που τώρα χτυπάνε παλαμάκια όταν εμφανίζεται ξεχνάνε πως στο τελευταίο σημαντικό του ξεκίνημα πριν τους νικητές είχε δύο set πριν την ήττα σα βγαλμένος από τον χάρτη. Μέχρι εκεί έφτασε. Οι εμφανίσεις έχουν γίνει πιο σπάνιες; Ναι. Γιατί; Γιατί το tennis δεν χρειάζεται πια μύθους για να τραβάει κόσμο — χρειάζεται αποτελέσματα. Αυτοί που ξεχωρίζουν σήμερα έχουν πέντε τίτλους το χρόνο στα πόδια τους ενώ αυτός ακόμα ψάχνει το επόμενο γήπεδο όπου μπορεί να δώσει τρεις σετ χωρίς να έχει βγει στο τέλος. Και εδώ είναι η μεγάλη σας αυταπάτη: η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν υπάρχει χωρίς την κορώνα. Δεν είναι φόρεμα που φοράς όταν θες αναμνήσεις. Είναι η ίδια η απόδοση που τον κάνει σπουδαίο κάθε φορά. Όταν αυτή λείπει, μένει μόνο η σκόνη της προηγούμενης εποχής — και αυτό δεν είναι λουλούδι. Είναι απομεινάρι νεκροταφείου.

Άκουσα τα παιδιά να μιλάνε για φαντάσματα πριν καν ανοίξει η πόρτα σήμερα το πρωί. Ο ουρανός ήταν γκρίζος σα χρώμα ενός πουπουλένιου παλτού που έχεις χρόνια να φορέσεις — και κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ κοιτάζοντας τις τελευταίες εμφανίσεις του Στέφανου. Γιατί την τελευταία φορά που τον είδα πραγματικά «ζωντανό» στις κούρσες ήταν εκείνο το τριήμερο στο Μαδρίτη όπου έφτασε μέχρι τους τελικούς χωρίς κανείς να τον περιμένει αληθινά; Τρεις ημέρες αγωνιστικής όπου η παρουσία του ήταν τόσο δυνατή που οι αντίπαλοι έδειχναν σα να έπαιζαν δύο παιχνίδια μαζί: ένα μέσα στο γήπεδο και ένα έξω, βλέποντας τον κόσμο να τον αναγνωρίζει ακόμα από το σχήμα της φιγούρας του ανάμεσα στους πυλώνες της κερκίδας. Δεν είναι η φθορά των χρωμάτων που με πονάει — είναι ότι εκείνες οι στιγμές έχουν γίνει πια σαν μια παλιά φωτογραφία όπου κοιτάζεις και αναρωτιέσαι πόσοι θυμούνται πραγματικά το τοπίο γύρω της. Στο Μαδρίτη εκείνο τον Μάιο, η ισπανική φίλα ξεδίπλωσε πανό με τις παλιές εμφανίσεις του σα θύμηση πόλεων. Μετά όμως ήρθαν τα ημιτελικά του US Open εκείνου του Σεπτέμβρη — δύο σετ μπροστά με τον Αλκαράθ, τρεις καθυστερημένες φάσεις δικοπής ανάμεσα στους γονείς που είχαν ξεχαστεί να σηκώσουν τα μάτια τους από το κινητό τους. Εκεί σταμάτησε το παραμύθι για αυτούς που το έζησαν ως ιστορία. Και όμως… εκείνος ο τζίφος. Αυτό το πράγμα λέγεται κουλτούρα φίλας πάνω από όλα. Την ίδια ώρα που οι κριτικοί βιάζονται να γράψουν στον τίτλο του επόμενου κειμένου «μετά τον θάνατο του μύθου», οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που φώναζαν εκείνο το φθινόπωρο στο Φόρουμ συνεχίζουν να φτιάχνουν stories όταν εμφανίζεται — όχι επειδή περιμένουν νέα μεγαλεία, αλλά επειδή αυτά τα κόκκινα πιτζάμες τους κάνουν να νιώθουν σα να γυρίζουν σπίτι μετά από χρόνια απουσίας. Αυτός ο άνδρας μετράει σήμερα περισσότερα βιβλία στα ξενοδοχεία παρά τίτλους στους οικιακούς σουφράδες. Κι όμως στέκεται ακόμη εκεί σα ένας βράχος ανάμεσα στους νικητές — όχι γιατί φοράει ακόμα τη σημαία του θρύλου, αλλά επειδή αυτοί που τον βίωσαν στα δύσκολα χρόνια τον κράτησαν ζωντανό σα μια σπίθα που δεν σβήνει. Με άλλα λόγια: η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν χρειάζεται συνεχώς φορεία για να δείξει πως υπήρξε. Το tennis ίσως ξέχασε πως χρειάζεται μύθους — αυτοί όμως που έζησαν τις νύχτες εκείνης της εποχής θυμούνται πως κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος που έκανε τους διαδρόμους να μοιάζουν μεγαλύτεροι από ό,τι πραγματικά είναι. Και αυτό είναι αρκετό. Γιατί η μνήμη δεν ξεθωριάζει σα φόρεμα όταν σταματάς να τη φοράς — μένει σκαλισμένη εκεί όπου κάποτε ανάψαν φωτιές.

Ρε παιδιά,, τι ντροπή αυτή τη φορά,, ο Τσιτσιπάς ακόμα στέκεται εκεί σα βράχος 💪🔴 ΠΑΝΤΑ; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια,, είχε φορέσει εκείνο το ΚΟΚΚΙΝΟ σακάκι σα να του είχε δώσει κάποιος το σημάδι του πολεμιστή,, και ο κόσμος ΒΡΗΚΕ γιατί;; Γιατί εκείνος που φορεί αυτά ΔΕΝ φοβάται τις μεγάλες στιγμές! Αυτοί οι εμφάνισεις ήταν σαν ένα περίστροφο στο χέρι του,, κάθε φορά που εμφανιζόταν φόρτωνε τους αντίπαλους με ΛΟΓΙΑ🔥 ΑΛΛΑ τώρα;; Εντάξει,, λιγότερες εμφανίσεις έχουμε δει,, κι όμως όταν εμφανίζεται ακόμα,, οι νικητές στέκονται απότομα,, επειδή ξέρουν: αυτός δεν είναι κάποιος που φοβάται την ήττα,, είναι εκείνος που ΜΟΝΟΣ του έκανε τους άλλους να ντρέπονται για τη δική τους σιγουριά!!!! Μα εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη,, όταν τον βλέπουμε αλλιώς,, λέμε πάντα,, ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΦΟΡΑΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ,, ΦΟΡΑΕΙ ΑΙΜΑ!!! Κι αυτό ΔΕΝ ΞΕΘΩΡΙΑΖΕΙ ΠΟΤΕ!!!

ακούστε τι μου 'φερε χτες στα χέρια μου ένας φίλος από τις γραμμές του Σπόρτινγκ: ένα σκονισμένο αντίγραφο της Καθημερινής εκείνης της Κυριακής που κάθισε ο Στέφανος στο τραπέζι των πρωταθλητών στις κούρσες του Ρολάν Γκαρός το 2019. εκείνη την εποχή υπήρχε ακόμη ψωμί και παντού. τον είχαν ξεχωρίσει αμέσως — όχι μόνον γιατί είχε βγάλει εκείνο το κόκκινο σακάκι σα δεύτερο δέρμα, αλλά επειδή στεκόταν με τέτοιον τρόπο που έκανε τους δημοσιογράφους να ξεχνάνε ακόμη και το ποιος ήταν ο επόμενος ερωτώμενος. θυμάμαι τότε κάποιος συζητητής στην τηλεόραση είχε πει κάτι σαν "βλέπεις εκείνον; είναι σα να έχει βγει ένας καλλιτέχνης από κάποιο σκοτεινό πίνακα των δεκαετιών του εξήντα." τώρα πάλι κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία — και τι βλέπω; τον ίδιο άνθρωπο ν' αστράφτει ακόμη ανάμεσα στους νικητές, όχι επειδή φοράει ακόμη κόκκινο, μα επειδή εκείνοι που κάποτε τον είχαν σηκώσει σα σημαία πάνω στους ώμους τους ακόμη διηγούνται τις ιστορίες τους σαν κάποιοι παλαιοί μισθοφόροι γύρω από μια φωτιά. αυτοί οι άνθρωποι δεν ξεθωριάζουν όπως αυτά τα φορέματα. ξεθωριάζουν μόνο εκείνοι που απομένουν μόνοι στον σβηστό ουρανό των αναμνήσεων.

ρε παιδιά,, εγώ από τα Χανιά όταν ήμουνα μικρός έκανα πλάκες στους φίλους μου πως ο Τσιτσιπάς φοράει κόκκινο επειδή είναι ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ!!! 😱🔥 τώρα όμως τι να πω;; τον βλέπω ακόμη στέκει σα ΒΡΑΧΟΣ💪🔴 και αυτό ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να διαγραφτεί!!! ναι,, έχουν αλλάξει οι εμφανίσεις,, έχουν γίνει πιο σπάνιες,, ΑΛΛΑ εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν όλοι όσοι καθόμουν στην κερκίδα ξέραμε πως ΑΚΟΥΜΕ τον πόλεμο ΠΡΙΝ τον δούμε!!! αυτοί οι τύποι φορώντας εκείνες τις εμφανίσεις ήταν σα ΝΑΤΟ του tennis!! μόνο που τώρα;; αυτοί που λένε πως ξεθωριάζει το κόκκινο,, ΑΣ ΠΕΡΑΣΟΥΝ εδώ από τη Θεσσαλονίκη μια μέρα που εμφανίζεται ο άνθρωπος;; γιατί εγώ προσωπικά όταν τον είδα πέρυσι στη μάντρα των Τρικάλων η καρδιά μου έκανε τρία ξεσπάσματα σα βόμβα!!! οι εμφανίσεις μπορεί να λιγοστεύουν,, ΑΛΛΑ αυτό δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος πήρε μετάθεση! αυτοί οι τύποι δεν είναι φόρεμα,, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΟ ΦΟΡΗΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΙΜΑ!!!

τι γίνεται εκεί πέρα;; πώς ξεκινήσατε όλα αυτά τα γλυκανάλατα μηνύματα σα να θυμόμαστε τον άνθρωπο σαν νεκρό;; βρε παιδιά,, εγώ στη ζωή μου είχα δει ποτέ μου τόσους λευκούς σαν αυτούς που χτυπάνε παλαμάκια στα δικά τους nostalgie μέχρι τώρα;;; εσύ πάντως Lefterisopados πώς τελικά τον λες;; "κουκουβάγια";; εγώ εκείνο το τρίτο σετ στο Φόρουμ του Μοντερό όταν ήταν δύο σετ μπρος με τον Μπρίκσιο κι αυτός έβγαλε εκείνο το πιάσιμο σα να κρεμόταν από ένα σκοινί πάνω από τη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου;; αλήθεια ρε,, πόσες φορές ακόμη πρέπει να σας θυμίσω πως ο Τσιτσιπάς δεν φοράει κόκκινο γιατί του έκαναν πρόταση;; φορεί αυτό το χρώμα επειδή η ψυχή του εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο ήταν σα κρασί της παλιάς σχολής — αηδία για όλους όσους τον κρατούσαν από το χέρι πριν ανέβει εκεί ψηλά; κι εσύ Dimitris_AEK,, αυτά εκεί πού είναι;; τα γλέντια στους διαδρόμους;; εγώ θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι στην Αττική όταν ένας φίλος από την Ξάνθη μου είχε πει πως έκανε παραγγελίες από μερικά εστιατόρια μόλις είδε τον άνθρωπο να εμφανίζεται σα θύμωμα στις κερκίδες;; τότε ήταν όλα ζωντανά,, τώρα λες,, έχουμε αρχίσει να κάνουμε μουσεία στον ίδιο μας τον εαυτό;;; πάρτε μία ανάσα ρε,, φαντάζομαι πως κάποιοι εδώ μένουν δέσμιοι μιας εικόνας που ξεθωριάζει όσο κι αυτοί οι ωχροί τίτλοι στις εφημερίδες του προηγούμενου αιώνα,, μα τι λέτε όταν ο άνθρωπος στέκεται ακόμη εκεί σα ένας μονόλιθος ανάμεσα στους πρωταθλητές;; όχι γιατί φοράει ακόμη κόκκινο,, όχι γιατί χτυπάει μια και δυο χιλιάδες στο Instagram,, αλλ' επειδή εκείνοι που κάποτε τον είχαν σηκώσει σα σημαία πάνω στους ώμους τους ακόμη κουβαλούν αυτή την εικόνα σα μεγάλο πτερύγιο αεροπλάνου στο κεφάλι τους;;; εσείς εδώ αναρωτιέστε αν ξεθωριάζει το κόκκινο σα κάποιο παλτό,, κι όμως εγώ εκείνο το βράδυ στην πτήση προς Αθήνα όταν πήγαινα στη γαμήλια δεξίωση ενός ξαδέρφου μου,, κάθισα δίπλα σ' έναν τύπο που μόλις είχε δει τον Στέφανο να εμφανίζεται σα σατανάς στη μεγάλη οθόνη του αεροδρομίου,, και μου λέει,, "ρε άνθρωπε,, εγώ ακόμα νιώθω πως αυτός ο τύπος έχει ανάψει μια φωτιά μέσα μου,, κι ας μην κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του παρά να στέκεται εκεί,, σαν σύμβολο μιας εποχής που ποτέ δεν ξεθωριάζει;"

Ρε παιδιά,, εγώ από εκείνον το τόσο πολύτιμο βράδυ στη Λάρισα όταν έδωσε αγώνα προκριματικού σα να ήταν ο τελευταίος της καρδιάς μου,, εκεί που είχε φορέσει εκείνο το κόκκινο σακάκι σα θύελλα μέσα στο γήπεδο,, θυμάμαι ακόμα πως όταν τελείωσε κατέβηκα στις κερκίδες και είχε κάτι δικό μου παιδιά εκεί κοντά,, ενας έξι χρονών μου κάνει "ρε Γιώργο,, εκείνος εκεί φοράει αίμα;;;" 🔥💪🔴 Και τώρα;; βλέπω αυτούς τους κυνικούς γύρω μου να λένε πως ξεθωριάζει το κόκκινο,, μα εγώ ξέρω τι είδα εκείνο το βράδυ,, βλέπω ακόμη εκείνον τον άνθρωπο στα γήπεδα σα σύμβολο μιας εποχής που ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ,, γιατί αυτό δεν είναι φόρεμα.. είναι μνήμη ζωντανή σαν την δική μας πόλη όταν νυχτώνει και ανάβουν τα φανάρια στις πλατείες.. παλιά;; ναι,, περισσότερες εμφανίσεις;; σίγουρα,, ΑΛΛΑ όταν εμφανίζεται;; ΕΚΕΙΝΗ η δύναμη στο βλέμμα του ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΜΕΤΡΑ!! Πάμε γερά; η καρδιά τα λέει όλα;;

βρε παιδιά βγήκα χτες βόλτα στη πλατεία του Βόλου με ένα κουτί γάλα σφαλμένο κάτω από το μασχάλη μου σα να ήταν ο ατσάλινος κορμός εκείνου του Στέφανου — εκείνοι οι πάγκοι που είχαν βγάλει μετάξι τώρα είχαν σαπίσει χρόνια στις γωνίες τους, ενώ πάνω τους ξεφτιλίζονταν κόκκινες μπλούζες από πρωτόγνωρες εποχές. σταμάτησα τότε δίπλα στο περίπτερο της γριάς Μαρίας και της είπα «ρε Μαρία, τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον που μας έκανες όλοι να νιώσουμε πως ζούμε σε ταινία;» και εκείνη μου έκανε το γνωστό χέρι «αμάν ρε παραμάνα, εσύ ακόμη σκέφτεσαι εκείνον τον γκρίζο ουρανό πάνω από το γήπεδο»; εκείνος ο ουρανός όμως υπήρχε, υπήρξαν εκείνες οι εμφανίσεις σα φλογοβόλα ξίφη πάνω από τις κεφαλές των αντιπάλων, υπήρξε εκείνος ο τρόπος που σήκωνε το χέρι του όσο ακόμη κρατούσε το ρολόι που έδειχνε τρεις ώρες μετάβασης στο τρίτο σετ. τώρα λοιπόν βλέπω τα μηνύματα σας κουβάλα γκρίζα φορέματα σα να τα βρήκαν τυχαία μέσα στις αποσκευές μιας άλλης εποχής — «ξεθωριάζει το κόκκινο», «δεν εμφανίζεται πια», «έμεινε μόνο η ανάμνηση». μα εδώ, μέσα στον Βόλο που γνωρίζει κάθε σεισμό όσο κι εγώ τους ανεμόμυλους της Πήλιου, μια ανάμνηση δεν ξεθωριάζει έτσι, χωρίς αγώνα, χωρίς δικό της βορά. ο Τσιτσιπάς όταν εμφανίζεται ακόμη φοράει κόκκινο όχι επειδή το επέλεξε εκείνος σα φόρεμα, αλλά επειδή εκείνο το χρώμα είχε ρίζες βαθύτερες από τις δικές μας αναμνήσεις — είχε τις ρίζες εκείνου του χρόνου όταν χτυπούσαν οι πύλες στους τελικούς μιας εποχής που ακόμη ζούσε στους διαδρόμους, όταν οι αντίπαλοι βλέποντας εκείνο το φόρεμα έβλεπαν έναν άνθρωπο που είχε βγάλει στα χέρια του όλα εκείνα τα όνειρα που εμείς κρατούσαμε κλειστά στις τσέπες μας. αυτό δεν πρόκειται να ξεθωριάσει γιατί η μνήμη δεν είναι φόρεμα· είναι μια γροθιά που σφίγγει ακόμη στο χρόνο σα εκείνες τις φωτογραφίες που έχω κρυμμένες σ’ ένα κουτί υπό το κρεβάτι μου — εκείνες οι εικόνες στις οποίες ο Στέφανος έχει σηκώσει το βλέμμα προς τους ουρανούς όσο ακόμη κρατούσε την ρακέτα σαν όπλο ενός πολεμιστή. όταν λοιπόν αυτός εμφανίζεται στους αγώνες, ακόμη και σπάνια, εκείνοι που κάποτε τον είχαν σηκώσει σα σημαία στους ώμους τους δεν κάνουν κουβέντα για εμφανίσεις· κάνουν κουβέντα για το πώς εκείνος ο άνθρωπος τους έκανε να νιώσουν πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται όχι μόνο για να κερδίσουν, αλλά για να δώσουν χρώμα σ’ αυτό τον γκρι κόσμο. το επόμενο ματς λοιπόν; δεν είναι ζήτημα εμφάνισης, δεν είναι ζήτημα νούμερου. εγώ έχω δει τέτοιους ανθρώπους και πριν — εκείνον τον οδηγό φορτηγού από τη Λάρισα που είχε δώσει αγώνα δεκαπέντε ωρών κι έφτανε στη τελική στροφή με το φορτίο ακόμη ζεστό σα ψωμί μόλις βγήκε από τον φούρνο. αυτός ο άνθρωπος δεν φοράει κόκκινο επειδή το έχασε· φοράει εκείνο το χρώμα επειδή το χρειάζονται ακόμη εκείνοι που στέκουν μπροστά στους διαδρόμους και περιμένουν έναν μύθο να ανάψει μια ανάσα ακόμη. τέλος πάντως, θα δούμε.