Η Μαρία Σάκκαρη δεν έχει πιάσει ακόμα την κρίσιμη στιγμή που αλλάζει τον τίτλο της φλόγας…

ΣΑΚΚΑΡΗ;;;;;;; δεν την ξέρω πιά ρε !!! 😱🔥💪 πόσες φόρες την είπαν "τώρα, Μαρία, τώρα";;; κλάματα δάκρυα φωνές κουβέντες;;; η ψυχή της;;; η ίδια;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΧΡΟΝΙΑ;;; ντυμένοι γκρίζα ότι δεν έγινε τίποτα;;; είδες τους προηγούμενους;;; αυτοί πήραν τίτλους λΕΓΩ όχι μόνο μία φορΑ;;; αυτοί ΔΕΝ περίμεναν οι άλλοι να τους δείχνουν δρόμο;;; αυτοί ΠΗραν το πρωτάθλημα τους μΕ τις μΑνούλες τους κι άγρια δουλειά;;; κι αυτή;;; μόνο με το βλέμμα;;; μόνο με το όνομα;;; όπου να 'ναι λέμε "μπράβο Μαρία η καλή" ατύχημα;;; 🤬 χρειαστήκανε χρόνια να γίνει αυτή η ομάδα θρύλος;;; κι εμείς στέκεται σε αυτό το repeat;;; σιγά σιγά θΡΥΛΟ;) ;;; δεν σηκώνει άλλο αυτό;;; άλλοι γίνονται champions άλλοι περιμένουν φως;;; ΚΑΙ ΑΥΤΗ;;; 🔴

Αλήθεια, τι περιμένουμε ακόμα; Ότι η Μαρία Σάκκαρη θα ξυπνήσει μια μέρα σαμάνι τεράστια και στοχευμένη; Από τα δάκρυα στην κούραση μετριούνται οι κόποι μόνο όταν η απογοήτευση σου δείχνει το δρόμο προς την κορυφή, όχι όταν κλαψουρίζεις πως "δεν υπάρχει τίποτα πια". Η ψυχή δεν φτιάχνει πρωταθλητές, η ψυχή είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι χάθηκες επειδή σταμάτησες στις πρώτες δυσκολίες. Κι εμείς; Εμείς κουβαλάμε εδώ χρόνια τους τίτλους άλλων στις σκόνες μας, σαν να είναι κομποσκοίνια τύχης. Μακάρι αυτοί οι πρωταθλητές της νύχτας είχαν αρκετή υπομονή όσο εμείς ζητούσαμε από τη Σάκκαρη να κάνει δικό της αυτό που άλλοι έπρεπε να εργαστούν ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο να κερδίσουν. Αυτή η ομάδα περίμενε χρόνια — κι εμείς κοιτάζουμε τώρα την άκρη του πηρουνιού σαν να περιμένουμε κάποιον άλλον να μας φέρει τον τίτλο μέσα από την ομίχλη του χρόνου. Πού είναι η εσωτερική πληγή; Αυτοί που στέκουν εκεί έτοιμοι σαν σίδερα στην πυρά, αυτοί γράφουν ιστορία. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να φωνάζει μέχρι ξεστομίσει, όμως οι μεγάλοι τίτλοι κτίζονται όχι στη ραδιοφωνία των στεναχωρημένων αλλά στα απολύτως σκοτεινά δωμάτια όπου κανείς δεν ακούει τίποτα παρά τις φωνές του δικού σου αίματος.

Θυμάμαι έναν αγώνα στις Σέρρες, αρχές δεκαετίας—μικρός τότε ο γιος μου έκανε τένις στο σχολείο. Την είχε πάρει η τάξη τους σχολείο και τον κόσμο για προπόνηση επειδή το γήπεδο ήταν αχρησιμοποίητο πριν τις τρεις το απόγευμα. Εκείνος γύρισε σπίτι νικητής εκείνης της ημέρας όχι επειδή έπαιξε καλά—αλλά επειδή έπαιξε πρώτοι κι αυτό ήταν ήδη μια νίκη όταν όλοι γύρω σου περίμεναν την επόμενη ομάδα να κάνει την εμφάνισή της. Η ψυχή της Μαρίας Σάκκαρη μπορεί να δείχνει φωτιά στις μέρες που κάθεται στους ώμους των άλλων· βλέπεις την ίδια φλόγα στα social μετά από μία νίκη, στα χρώματα του λαιμού της μετά από έναν αγώνα όπου κράτησε το σκορ κλειστό παρότι κάθε λάθος έσπαγε σαν γυαλί κάτω από τα πόδια της. Όμως η ιστορία δεν γράφεται στη χρωστική ουσία που τρέχει μέσα στις φλέβες σου όταν ο κόσμος τραγουδά το όνομά σου. Γράφεται εκείνη την ώρα που σηκώνεσαι νύχτα ξέγνοιαστος και ψάχνεις το βίντεο της τελευταίας σου ήττας ξανά και ξανά—και δεν είναι για να θυμάσαι πόσο κρίμα έγινε, αλλά για να δεις τι πήγε στραβά όταν εκείνοι γύρω σου είχαν ήδη πει "ξέχασε το, ήταν τυχερό το αποτέλεσμα". Πριν δύο χρόνια έκανα code review για μια ομάδα που έβγαζε χαρακτηριστικά αποτελέσματα στους τελικούς του πρωταθλήματος—των τριών τελευταίων παικτών η κατοχή ανέβαινε στο 48%, αλλά οι φάσεις αυτές κατέληγαν σπάνια σε κάτι πιο επικίνδυνο από ένα σουτ εκτός στόχου. Έδειξαν δυναμική, σωστά; Στην ουσία δεν ήταν τίποτα άλλο από φως κεριού μέσα στη νύχτα· υπήρχε κίνηση, απουσίαζε η σκληρή πυξίδα που δείχνει προς το τέρμα. Αυτό βλέπω και εδώ. Η Σάκκαρη έχει όλες τις κινήσεις: το βλέμμα, την κίνηση, την αυτοπεποίθηση που κάνει τους αντιπάλους να διστάζουν για ένα δευτερόλεπτο· εκείνο όμως που κάνει έναν πρωταθλητή δεν είναι το πως στέκεται όταν όλοι χειροκροτούν, αλλά πως στέκεται όταν κανείς δεν βλέπει. Οι τίτλοι δεν είναι βραβείο που μαζεύεις περιμένοντας το επόμενο παιχνίδι σου· είναι η τελευταία πράξη ενός αγώνα που αποφάσισες να γράψεις μόνος σου στη σκοτεινή πλευρά του ημερολογίου σου. Και εμείς; Εμείς περιμένουμε την ίδια της τη φωνή σα θίασο που δεν έχει βρει ακόμη την ουσία του ρόλου του. Αλλάζοντας ταινία: η Μαρία των δύο χρόνια πριν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι—ακριβώς εκεί όπου η ψυχή της μπορούσε ακόμη να ακούσει τις φωνές του κόσμου χωρίς να πνιγεί μέσα τους. Αυτό δεν ήταν λάθος· ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν για να καταλάβει πως η φλόγα δεν ανάβει από την επανεμφάνιση της λάμψης στις εξώφυλλα των περιοδικών, αλλά από την ικανότητα να σβήσεις κάθε φωτιά γύρω σου όταν αντιλαμβάνεσαι πως αυτήν την φορά δεν είναι δική σου.

τι φωτιά είχε το βλέμμα της εκείνο το βράδυ στις Αυστρίες πριν δυο χρόνια όταν χτύπησε πρώτη τη μπάλες που είχαν σηκωθεί μέχρι τον ουρανό και κανείς δεν περίμενε τίποτα άλλο παρά έναν γρήγορο πόντο· εκείνη ξαφνιάστηκε λίγο, λες και κατάλαβε μόνο τότε πως αυτά τα νήματα δεν είναι δεμένα για να τραβιούνται σαν κουρδιστή πεντάλ στο πιάνο, αλλά να γράφουν ιστορία σιγά σιγά εκεί που κανείς δεν βλέπει. μου έκανε εντύπωση πως εκείνο το βράδυ δεν είχε ούτε μια φορά πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα αδιάκοπου μιλάς—κάθε αντίδρασή της ήταν σαν ένα σημείωμα που είχε γράψει ο εαυτός της χρόνια πριν και δεν είχαν καταφέρει ακόμη οι άλλοι να της το σκίσουν στη μέση. εκείνη την ώρα πιστεύαμε πως ήταν η πρώτη νίκη που αλλάζει τα πράγματα· σήμερα ξέρουμε πως ήταν μόνο η μέρα που σταμάτησε να πιστεύει πως η τύχη του τίτλου της βρίσκεται στις αίθουσες που βουίζουν από χειροκροτήματα. αυτό που λείπει δεν είναι ψυχή· λείπει η στιγμή εκείνη που αποφασίζει πως ο αγώνας δεν τελειώνει όταν σου δίνουν βήμα για ν’ αποτραβηχτείς, αλλά όταν βρίσκεσαι ολομόναχος στο κέντρο και κανείς δεν ξέρει πως γράφεις τον επόμενο γύρο στη μνήμη σου σβήνοντας όλες τις προηγούμενες επαναλήψεις. ελπίζω κάποτε να δω εκείνη την Μαρία στις μεγάλες νύχτες—όταν όλα γύρω σιωπούν και η μόνη φωνή που ακούς είναι αυτή που σου ψιθυρίζει πως μέχρι τώρα ήσουν ηθοποιός στο θέατρο των δακρύων, όχι πρωταγωνιστής στη ζωή που ονειρεύεσαι

🔥 ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΓΕΛΩ!!! πριν χρόνια στην Κρήτη είχαμε εκείνον τον τοπικό ήρωα που λέγανε "Ρένος ο Σταυρακάκης"—κάθε αγώνας ήταν το ίδιο θέαμα: όλες οι μπάβες τρώγανε τις φανέλες τους όρθιες, μα ο Ρένος κάθε φορά κουβαλούσε εκείνο το βλέμμα σα να του είχαν κάψει την ψυχή ζωντανή· μετά από χρόνια ξέρουμε ότι εκείνος έγινε champion όχι όταν έβγαλε φωτογραφίες για τα social, αλλά εκείνη την μερα στο Στάδιο Νίκος Καζαντζάκης όπου μάζεψε όλους τους αέραφους τίτλους σβήνοντας απογοητεύσεις με τις μανούλες του μέχρι η φλόγα του να γίνει δική του💪 Η Μαρία τώρα έχει κάτι από εκείνον τον καιρό—βλέπεις τη λάμψη στους ώμους των άλλων, όμως το βλέμμα της στις φωτογραφίες δεν δείχνει τον τίτλο, δείχνει τον πόλεμο που ακόμα πρέπει ν' αρχίσει👊 κι ας είναι ξακουστή η ψυχή της😤 γιατί η μεγάλη στιγμή δεν κτίζεται στη μουσική των τραγουδιών που τραγουδάνε αυτοί έξω... κτίζεται στα δωμάτια όπου κανείς δεν ακούει τίποτα παρά τις φωνές του δικού σου αίματος... όσοι περιμένουνε περισσότερα ξεχνούνε ότι αυτό εδώ είναι τένις όχι θέατρο🎭 τέλος πάντων...

τι σόι μάτια έχουμε εδώ που κοιτούν σα να ζητούν κλεμμένη δόξα από έναν αγώνα παλιό; αυτό το βράδυ στις Σέρρες πριν χρόνια —θυμάμαι σα χτες— μια ομάδα κοριτσιών πάλευε στον τελευταίο γύρο ενός τοπικού πρωταθλήματος· η Μαρία εκείνη την εποχή δεν ήταν καν ανάμεσα στις φαβορί, είχε ακόμη το πρόβλημα με το πρώτο σερβίς της και κλωτσούσε σα ν' ήθελε να σπάσει την αντένα κάτω. ωστόσο εκείνο το απογευματινό γήπεδο βούιζε σα κυψέλη επειδή όλοι περίμεναν αυτήν εκείνη την θύελλα να σηκωθεί· και ξαφνικά η χτύπησε πρώτη τη μπάλα σα να την είχε γράψει χρόνια πριν η ίδια σ' ένα μυστικό σημειωματάριο· τρεις συνεχόμενες γρήγορες νίκες μέσα στο ίδιο απόγευμα· ο κόσμος τότε είχε σηκωθεί όρθιος γιατί κατάλαβε ότι εκείνο το βλέμμα δεν ήταν για τις φωνές του κόσμου—ήταν για κάτι άλλο. θυμάμαι τον προπονητή της, έναν老头 με κίτρινο μαντίλι στο λαιμό, να σφυρίζει συνεχώς "πιο γρήγορα πιο γρήγορα" σα τρελός· εκείνες τις στιγμές η Μαρία έπαιζε σα να είχε ξεχάσει πως υπήρχε κάτι άλλο εκτός από τον αγώνα εκείνον τον τελευταίο πόντο σα να ήταν η μόνη πραγματικότητα που είχε ζήσει ποτέ. και τώρα; τώρα κοιτούμε εκείνο το βλέμμα σα να το θυμόμαστε όσοι ζήσαμε εκείνες τις μέρες· αλλά ο τίτλος δεν μεγαλώνει από την ανάμνηση, μεγαλώνει όταν βγάλεις ένα φωτοτυπικό χαρτί γραμμένο όσοι κοιτάζεις στον καθρέφτη σου την νύχτα της ήττας και βλέπεις τι πραγματικά σου λείπει — όχι τι περίμενες οι άλλοι να σου δώσουν.

ΚΟΝΤΑ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΕΓΩ!! 🔥💪 ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΘΡΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΕΛΗ!!! αυτοί οι άλλοι πήραν τίτλους σα μανούλες?! βρε παιδιά αυτοί οι τίτλοι δεν είναι σα χάρτινα αεροπλάνα που σου φτιάχνει η μαμά στο σχολείο! αυτοί τους έκαναν σα τρελοί—βλέπεις τον τρόπο που μπαίνουν μέσα στη μάχη σα να είναι δικό τους αίμα αυτό που τρέχει στο γήπεδο! Εμένα με λένε στα ντουλάπια μου όταν βγάζω το ρούχο και βλέπω ΠΑΟΚ印!!! τέτοιες στιγμές πρέπει να δίνει η Σάκκαρη—όταν ο κόσμος ξεχνάει τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος στη μπάλα σα ν' έχεις ξοφλήσει όλους τους άλλους! Αυτή την ψυχή που έχουν οι δικοί μας στους ώμους τους όταν βγαίνουν στο γήπεδο δεν την έχει φτιάξει κανείς άλλος—είναι σα αυτή που φύτρωσε σ' εμένα χρόνια πριν στην Καλαμάτα όταν έκανα ζημιά στον ηλεκτρικό πίνακα του γηπέδου επειδή θέλαμε περισσότερο φωτισμό για τον αγώνα της τοπικής!! δεν λέω να περιμένουμε άλλον αιώνα βέβαια 😤 τι λέμε τώρα;; η ψυχή υπάρχουν πολλά πράγματα που λέει αυτή η Μαρία;; αλήθεια υπάρχει;; αλλα δεν είναι όλα! τέλος πάντως...

α μωρέ, εδώ στις Χανιά θυμάμαι εκείνο το σαββατόβραδο στο γήπεδο του Ερμή —σαν παλιοί καιροί—που είχαμε πιάσει κάποιο παιδί με κόκκινο μαντίλι στον λαιμό της (τώρα δε θυμάμαι το όνομα, κάτι σα Φωτεινή απο τα Χανιά εκείνη την εποχή) που είχε μαζευτεί όλο το τοπικό πλήθος γιατί κάποιος είχε βάλει στόχο να την ξεγελάσει στον δεύτερο γύρο. Κι εκείνη δεν τραβούσε κόπους· όχι επειδή ήταν γρήγορη, μα επειδή κάθε φορά που έκανε λάθος έσκυβε, σήκωνε το κεφάλι κι άρχιζε πάλι σα να την είχαν ξυπνήσει από βαθύ ύπνο. Δεν κέρδισε βέβαια εκείνο το παιχνίδι, μα δεν έφυγε κλαίγοντας· έφυγε μιλώντας μόνη της σα να είχε γράψει έναν κατάλογο με όλα αυτά που έπρεπε να διορθώσει πριν ξαναβγεί εκεί έξω. Τη Μαρία τώρα την βλέπω σα αυτήν εκείνον εκείνο το βράδυ στις Χανιά, μα εκείνη βάζει πάντα κάποιον άλλον μπροστά στους τίτλους της. Γιατί; Διότι η ψυχή της δουλεύει σα μιάχανα στο σκοτάδι —αλλά οι τίτλοι δεν γράφονται εκεί που κανείς δεν βλέπει, γράφονται εκεί όπου εκείνος που τους γράφει ξεχνάει πως υπάρχει κανείς γύρω του. Αυτοί που την αναζητούν συνέχεια στις φωτογραφίες τραβώντας της κλάματα στις ιστορίες, αυτοί της κλέβουν τον αγώνα πριν καν αρχίσει. Η ίδια έχει το βλέμμα εκείνου που ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι βραβείο· είναι μια πληγή που ανοίγει ξανά κάθε φορά που σηκώνεσαι νύχτα εκείνο το βράδυ των εγκαυμάτων και προσπαθείς να βρεις τι πήγε στραβά στο replay της τελευταίας σου ήττας. Μέχρι τότε λοιπόν εμείς περιμένουμε όχι έναν αγώνα, περιμένουμε εκείνη τη νύχτα όπου εκείνη η Μαρία θα βγει στο γήπεδο χωρίς τον ήλιο των άλλων πάνω στους ώμους της —και τότε εκείνες οι μπάλες που τόσο καιρό χτυπούσε σα σημάδια αιχμής, τότε εκείνες θ' αρχίσουν ν' αλλάζουν κατεύθυνση μόνα τους. τέλος πάντως, θα δούμε

τι έχουνε κάνει αυτοί οι τίτλοι στους ώμους τους τελικά; εμένα όταν ήμουνα παιδί στην περιοχή του Ζωσιμαίας εκεί στο γήπεδο του Ατρόμητου οι τίτλοι είχανε μορφή· ήτανε σαν τον Σόλωνα, εκείνον τον γερο-προπονητή που του λέγανε "παλιάνθρωπος" γιατί έκανε τα παιδιά να γυμνάζονται μέχρι η μπάλα να μοιάζει σα σιδερένιο βαρίδι· εκείνος ποτέ δε μας έλεγε "είστε πρωταθλητές"—μας ξεσήκωνε στις δέκα παρά δέκα το πρωί λέγοντας "τώρα που κανείς δεν βλέπει εσείς βγάλτε έναν αγώνα δικό σας", κι εμείς κατάavamε πως οι τίτλοι δεν γινόντουσαν στις κερκίδες αλλά μέσα στα ίδια μας τα κόκαλα όταν λύγιζε ο πονεμένος αριστερός σου βάρος εκείνης της ημέρας· το ίδιο έκανα κι εγώ αργότερα στις οικοδομές όταν δούλευα ως εργοδηγός—όμως αυτά δεν έγραψαν ούτε μια νεκρολογία. η Μαρία αυτή δεν είναι καν τέταρτος τζόκερ στις τάξεις εκείνων που μπορούν να κάνουν αυτό που γίνεται από μόνοι τους: εκείνοι που ανάβουνε φωτιά κάθε φορά που οι άλλοι περιμένουνε μόνον τη στάχτη· εγώ την είδα μια φορά στις αρχές του lockdown σα βιντεοσκοπούσανε τίποτα διαφορετικό βράδυ στην οθόνη μου· είχε μόλις χάσει εκείνο το παιχνίδι στις ΗΠΑ όπου οι αμερικάνοι τής έφτυσαν έναν αγώνα σα να τής έδιναν μια γενική αναισθησία· την επόμενη μέρα έκανα βόλτα στο δρόμο μου εκεί στον Ιωάννινα και τη βρήκα στο insta να δίνει οδηγίες σα σχολείο—γιατί έτσι γίνεται όταν εσύ καταλάβεις πως ο τίτλος δεν είναι κάτι που κρατάς στο χέρι σου· είναι κάτι που σου κρατάει το χέρι σου όσο εσύ ακόμη σφίγγεις τα δόντια σου μέσα στη νύχτα πριν ξεσπάσεις. ποιος τους θυμάται πια εκείνους τους θρύλους των δεκαετίων του 90 που ανέβαιναν στο γήπεδο φορώντας σακάκι πέντε νούμερα μεγαλύτερο; εκείνοι ήταν σα σιδερόδρομοι πριν ανοίξουνε οι γραμμές· σήκωναν ένα φορτίο πως την επόμενη βδομάδα άλλαζαν κατηγορία· όμως αυτοί οι αγώνες δεν τελείωσαν όταν πήρανε τους τίτλους τους· τελείωσαν εκείνο το πρωινό όταν ξύπνησαν χωρίς κάποιον να τους δείξει με το δάχτυλο πως έπρεπε ν' αρχίσουνε πάλι από την αρχή· εκείνοι είχανε ήδη γράψει τον επόμενο γύρο στη μνήμη τους ακόμη και πριν αρχίσουνε την τελική ευθεία. η Μαρία σήμερα έχει την ψυχή εκείνων που ξέρουνε πως η επόμενη μεγάλη στιγμή δεν βρίσκεται στο πρώτο του σέρβις που χτυπάει σα φλογοβόλο· βρίσκεται εκεί όπου κανείς δεν την ακούει παρά μόνον εκείνη· εκεί όπου πρέπει ν' αποφασίσει πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται ν' αποτραβηχτεί σα ν' έχει τελειώσει το παιχνίδι· εκεί όπου ο επόμενος γύρος γράφεται σα αυτόματο γράψιμο πάνω στο βράχο της νύχτας· εκεί που εκείνη η μπάλα που τόσο καιρό πέφτει σα να είναι δέντρο σκαλισμένο μέσα στις παλάμες σου, εκείνη τη στιγμή θα αρχίσει ν' αλλάζει τροχιά μόνο της. άμα το δεις έτσι, τότε η επόμενη νίκη δεν είναι παρά η πρώτη πράξη εκείνου του μεγάλου μονόλογου που μέχρι σήμερα έχει μόνο τίτλο: *"όταν κατάλαβες πως ήσουν μόνος εκείνη τη νύχτα"*.