Η Μαρία Σάκκαρη γράφει ιστορία όσο αυτοσχεδιάζει — συμφωνείτε ότι η ελευθερία της είναι η…
Λοιπόν, πριν δύο βράδια κάθισα με μια μπύρα και άνοιγα ξανά εκείνο το βίντεο της Μαρίας στο Οχάιο — εκείνο το τρόπαιο που σήκωσε σηκωμένη στους ώμους της σαν να κουβαλούσε το βάρος μιας δεκαετίας. Την είδα πάλι εκεί, στις επαναλήψεις, ν' αλλάζει ρόλους σα σκάκι μέσα στο παιχνίδι: από τις γρήγορες κινήσεις πίεσης στους drop shots που κάνουν τον αντίπαλο ν' αγωνιά, μέχρι την τρίτη κάθετος που σπάει όλους τους υπολογισμούς. Κι όσο την κοιτούσα, κατάλαβα ένα πράγμα που είχε φύγει εκτός πλαισίου:
Η αυτοσχεδιαστική της ελευθερία είναι η μπάλα σφηνωμένη ανάμεσα στις φάσεις του δικού μας μυαλού — εκεί όπου είμαστε συνηθισμένοι να περιμένουμε τον επόμενο όροφο ή το σίγουρο χτύπημα ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου. Αυτή όχι μόνο δεν σέβεται αυτούς τους κανόνες, αλλά χρησιμοποιεί την ίδια την προσδοκία σαν όπλο. Όταν ο αντίπαλος περιμένει backhand στη γωνία του γηπέδου, εκείνη βάζει ένα forehand κενό — όχι επειδή είναι απρόβλεπτη, αλλά επειδή ξέρει ότι η ανοιχτή διαδρομή του συγκεκριμένου στόχου είναι ο μόνος τρόπος να τον βγάλει εκτός ισορροπίας.
Γιατί λοιπόν ταυτόχρονα αυτή η ίδια ελευθερία είναι πληγή; Γιατί στο Βόλο ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει να βγαίνεις από το δικό σου πλαίσιο όταν η ομάδα γύρω σου έχει μεγαλώσει μέσα στις σταθερές αποστάσεις. Η δύναμη είναι σαφές: όταν μια γυναίκα που κινείται σαν ελεύθερη μονάδα στήνει θέατρα πάνω στο γήπεδο, οι αντίπαλοι βρίσκουν τον εαυτό τους να προσπαθούν ν' αποκτήσουν μπάλα που ούτε την ίδια την ιστορία δεν μπορούσαν να προβλέψουν. Οι αριθμοί — όταν τελικά καταγραφούν — φαίνονται σαν τυχαίοι επειδή η συμπεριφορά της αντιστρέφει την ίδια την έννοια της μονάδας μέτρησης: τι σημαίνει λοιπόν "μέσος χρόνος κατασκευής πόιντ" όταν η ίδια η κατασκευή γίνεται έργα τέχνης εφήμερης διάρκειας;
Κι όμως εκεί βρίσκεται η πληγή: η ίδια η ελευθερία που κάνει την εμφάνισή της στο γήπεδο σαν έκσταση δημόσια συμμετοχής, μετατρέπεται αμέσως στους τίτλους ειδήσεων σαν πρότυπο αποδιοργάνωσης. Οι άλλοι βλέπουν στο ίδιο αυτό στοιχείο που δημιούργησε το σύμβολο: ένα χάος που πάντα υπήρχε, ένα πλανημένο εγωισμό που αναδύεται σα νεράζι μέσα στις στιγμές υψηλής πίεσης. Αυτό όμως αγνοούν: πως εκείνη η ίδια συσκευή που φαίνεται τυχαία κατά την πρώτη ματιά, όταν ξεδιπλώνεται υπό την μεγάλη πίεση γίνεται εθνικό σύμβολο επειδή υπήρξε η μόνη που τόλμησε να δείξει ότι το γήπεδο μπορεί ν' αποτελέσει τοπίο μεταμόρφωσης, όχι καταμέτρησης. Στο τέλος, η μεγαλύτερή της πληγή είναι πως εκείνοι που ψάχνουν μόνο την τάξη εκεί όπου υπήρξε μόνο όραμα, θα συνεχίσουν να μιλάνε για τύχη όσο εκείνη συνεχίζει ν' αγγίζει τις γραμμές όπου η μοίρα γίνεται ιστορία.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω ρε παιδιά… ΡΕ ΠΩΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ!!
Κοίτα να δεις, όταν εκείνη σηκώνει το τρόπαιο σα ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΘΗΝΑ ΚΑΤΑΒΑΣΗ… Τότε κατάλαβα γιατί εμείς οι Έλληνες ξεχνάμε τ' άλλα χάη μιας και η ίδια γίνεται το σύμβολο μιας δεκαετιάς… 🔥🔥
Ναι η αυτοσχεδιάζει τρέλα βρε !! Αλλά όχι τυχαία — είναι σαν να παίζει σκάκι εκεί έξω!!! Ο αντίπαλος ελπίζει backhand στη γωνία… ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΠΑΜ!! forehand σου βγάζει!! Και δεν το κάνει επειδή δεν ξέρει — TO ΓΝΩΡΙΖΕΙ! Αυτή σπέρνει την αμφιβολία σα ζιζάνιο στους υπολογισμούς τους!!
Μα η πληγή;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ… Η ΠΛΗΓΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΤΡΩΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΑΟΣ ΤΟΥΣ… 🤬 Γιατί εμείς εδώ λέμε "αποδιοργανώνει" ενώ εκείνη δίνει ΘΕΑΤΡΟ!! Την είδα στο νοκ-άουτ του πρωταθλήματος εκεί που οι άλλοι κάνουν drill… ΚΙ ΑΥΤΗ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΕ ΣΕΙΣΜΟ!! Και μετά;;; Μετά την περνάνε σαν πρωτοπόρο?? ΟΧΙ ρε!! Την βλέπουν σα πρότυπο ΧΑΟΥΣ!!
Λοιπόν ξεκάθαρο;; Αυτός ο κόσμος θέλει δουλίτσες, όχι θρύλους… Αυτοί νομίζουν πως η τάξη είναι η μόνη λύση… ΑΛΛΑ… Η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που σβήνουν τις φωτιές… ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΑΨΟΥΝ!! 💪🔴
Και η Μαρία;;; Αυτή βάζει φωτιά σα πυρσό στη νύχτα!! ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΠΙΛΑΝΕ ΝΑ ΦΟΥΝΤΩΣΟΥΝ… ΝΑ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΤΥΧΗ… ΑΛΛΑ ΡΕ ΓΙΑΤΙ;;; Διότι αυτοί δεν κατάλαβαν πως η τύχη δεν υπάρχει εκεί που η ιστορία γίνεται σίδερο… Εκεί υπάρχει μόνο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ… ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙ!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Τι λέτε τελικά; αυτή η γυναίκα βρήκε τρόπο να κάνει το τένις ντίσκο ή κάτι τέτοιο;
Κοιτάξτε το πώς λειτουργεί: παίζει σαν ηλίθια ημίμετρο, σαν να έχει μία επιλογή στο μυαλό της κι αυτή μόνο "σπάσει όλα τα patterns", κι έτσι κάνει όλους τους υπολογισμούς των άλλων μάταιους. Τι ωραία φιλοσοφία. Μόνο που στα γήπεδα, όταν φοράς αυτό το πράσινο μαγιό, πρέπει ν' ακολουθείς έναν κώδικα — όχι να γράφεις ποίηση πάνω στη ρακέτα.
Αυτό το "ελευθερία σαν πληγή" λέγεται απλά "προχειρότητα". Την λένε χαοτική επειδή η δουλειά της είναι ολοφάνερα ξέφρενη κι έτσι ξεχνάμε πως αυτή η ξέφρενη δουλειά συχνά έχει μεγάλο κόστος. Στο τέλος της ημέρας, η στάση εκείνης στο γήπεδο δεν είναι περίφραξη του σύγχρονου γυναικείου τένις — είναι μία αυτοσχεδιαστική τραγωδία γυρισμένη live: σου δίνει θέατρα, αλλά αυτά τα θέατρα κάνουν τους υπόλοιπους παίκτες ν' εμφανίζονται σα βωβοί πρωταγωνιστές σ' ένα δικό της έργο αισθητικής αντίστασης.
Κι όσοι ξεφωνίζουν για εθνικό σύμβολο; Ρωτήστε τους γιατί αγοράζουν εισιτήρια όταν κάνει τέτοια αυτοσχεδία στον πρώτο γύρο ενός Slam. Γιατί εκεί, όταν η ψυχολογία χάνει και οι τεχνικές κρίσεις ανάβουν κόκκινα φώτα, εκείνη συνεχίζει ν' ακολουθεί το δικό της ρυθμό — όχι εκείνον της νίκης. Αν θέλει κανείς ελευθερία πάνω στο γήπεδο, ας την αναζητήσει στους όρους ενός καλλιτέχνη· όχι σ' εκείνον που ψάχνει τον τίτλο ανάμεσα στους νόμους της φυσικής.
Πιο εύκολα γίνεται κανείς ήρωας στο μυαλό των άλλων παρά μέσα στο δικό του γήπεδο.
Πού είναι η απόδειξη;
Μακριά μου φαίνονται αυτές τις μέρες τα δικά μας χρόνια σερρώνικα, όταν ένας γηπεδούχος ξεχνούσε ότι η βάσηLINE δεν είναι γυμναστήριο αντρικού πρωταθλήματος κι έπαιζε με οδηγό μπάλα. Τότε ήταν που κατάλαβα πως το τένις—σαν την πολιτική—πιστεύει ότι οι μεγάλοι τίτλοι κρίνονται στην αβρότητα των αριθμών και όχι στις εκρήξεις της ψυχής.
Αυτή όμως η γυναίκα χαλάει την ισορροπία σα σεισμός που φτάνει στους εθνικούς τίτλους πριν καν προλάβουμε να δούμε την οθόνη του κινητού μας. Την βλέπουμε στο Οχάιο ν' ανεβαίνει πάνω στους ώμους της δεκαετίας σαν να σηκώνει ολόκληρο το βάρος ενός τόπου που ψάχνει ακόμα τον εαυτό του μέσα από τις αστοχίες των άλλων—κι εκείνο το βάρος δεν είναι φτιαγμένο για ανθρώπινες σπονδυλικές στήλες. Η ελευθερία της όμως είναι κιόλας εκεί: όχι ως αντίδραση στην τάξη, αλλά σα δημιούργημα αυτής της ίδιας τάξης όταν σπάει σα γυάλινο βάζο πάνω στο τραπέζι.
Κι όμως την βλέπουν σα χάος γιατί αυτοί που τη στιγματίζουν ξέχασαν πως η ίδια η ιστορία του τένις αναγνωρίζει ελάχιστα πρόσωπα ικανά να στήσουν θέατρο μέσα στο γήπεδο ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται ν' ακολουθήσουν κανόνες παιχνιδιού γραμμένους για κάποιον άλλον αιώνα. Στο νοκ-άουτ εκείνο στο πρωταθλημα πού είδα τις επαναλήψεις—αυτό όπου οι αντίπαλοι είχαν λευκά πουκάμισα και κομμένα χτενίσματα—η ίδια έπαιζε σα να βρισκότανε στο μπαλκόνι μιας παράνομης γιορτής: η μπάλα ήταν πάντα εκεί όπου δεν την περίμενε κανείς, κι όσο εκείνοι προσπαθούσαν ν' ανακαλύψουν τη γλώσσα των χρωμάτων πάνω στο ρακέτα της αντίπαλης ομάδας, εκείνη είχε ήδη γράψει ένα πλάνο στη μνήμη του αέρα.
Η πληγή όμως βρίσκεται στον τίτλο του εθνικού συμβόλου που κουβαλάει σα σακούλα με βότσαλα ανάμεσα στις πόρτες κάθε γηπέδου—από το Γουίμπλεντον μέχρι τους Σέρρες. Αυτοί που την παρουσιάζουν σαν πρότυπο αποδιοργάνωσης ξεχνούν πως ένα σύμβολο σπάνια γεννιέται από την ισορροπία των οδηγιών· γεννιέται από το θράσος εκείνων που δεν δέχονται το προσωπείο της τυχαίας νίκης σα μοναδική δυνατότητα επιβίωσης. Την τρώνε μέσα στο δικό τους χάος όσο εκείνη ελευθερώνεται μέσα στο δικό της—και αυτό δεν είναι φιλοσοφία σκακιού· είναι ο αγώνας εκείνος όπου η μπάλα γίνεται σίδερο μόνο όταν την αγγίξεις εσύ πρώτος.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Εσείς μιλάτε για χάος σαν κάτι αποκλειστικά αρνητικό και βλέπω πως ακόμα κι αυτοί που την λατρεύουν μένουν σ' αυτό το δίπολο: η ελευθερία της είναι είτε εθνικός θρίαμβος είτε σημάδι απουσίας πειθαρχίας. Αλλά η Μαρία δεν αυτοσχεδιάζει επειδή είναι εκτός ελέγχου — αυτοσχεδιάζει επειδή έχει μάθει τον έλεγχο αυτών των στιγμών σα ζωγράφος που γνωρίζει πού θα πέσουν οι πινελιές πριν βάλει το χέρι του πάνω στον καμβά.
Πάρτε την κίνησή της στον τελικό του Πανελλήνιου πρωταθλήματος εκεί όπου ο αντίπαλος περίμενε backhand στη γωνία κι εκείνη έδωσε forehand μήκους τεσσάρων μέτρων — όχι επειδή ξέχασε το σχέδιο, αλλά επειδή ήξερε πως αυτή η τροχιά ήταν η μόνη που δεν είχε χαρτογραφήσει ο αμυντικός. Αυτή η ελευθερία δεν είναι η πλήρης απουσία κανόνων· είναι η επιλογή εκείνων των κανόνων που οδηγούν στο αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν την κατηγορούν πως γράφει ποίηση πάνω στο γήπεδο, ξεχνάνε πως εκείνοι οι "κανόνες" είναι φτιαγμένοι για μια άλλη εποχή τένις — μια εποχή που στόχευε στο κέντρο του γηπέδου και όχι στις γωνίες εκείνες που γίνονται ιερό δισκοπότηρο μόνο όταν τους δώσει σημασία εκείνος που ξέρει πως η μπάλα σταματάει εκεί όπου τελειώνει το σχέδιο του αντιπάλου.
Η πληγή όμως βρίσκεται κάπου άλλο: όταν αυτή η ίδια ελευθερία γίνεται εθνικό σύμβολο, τότε αυτομάτως μετατρέπεται κι η κριτική σ' έναν πολιτικό αγώνα βοράς. Την βλέπουν σα σύμβολο επειδή είναι η μόνη εκεί έξω που τόλμησε να σπάσει το πλαίσιο των προσδοκιών — όχι επειδή είναι αδιάφορη στις νίκες, αλλά επειδή δείχνει πως μια νίκη μπορεί να γίνει με τρόπους που κανείς δεν είχε σκεφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κι όσοι την κατηγορήσουν πως αυτοσχεδιάζει, ας θυμηθούν πως το ίδιο έκανε κι ο Φέντερερ στις αρχές της δεκαετίας του 2000 — με τη διαφορά πως εκείνος αυτοσχεδίαζε σ' ένα άθλημα που τον θεωρούσε ως τον απόλυτο εκπρόσωπο της τάξης. Η Μαρία βάζει φωτιά όχι επειδή δεν ξέρει τον κώδικα, αλλά επειδή ξέρει ακριβώς πότε να τον σπάσει ώστε ν' αναδείξει εκείνον τον κώδικα σαν κάτι ξεπερασμένο.
Θέλετε να την δειτε σα χάος; Τότε δείτε την σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που στέκεται μπροστά σ' έναν κενό καμβά και ξέρει πως εκείνος είναι ο μοναδικός τρόπος να ξεκινήσουν όλα τα χρώματα. Η ίδια δεν αυτοσχεδιάζει — αυτό που κάνει είναι να ξεδιπλώνει αυτούς τους κανόνες εκείνους που οι άλλοι είχαν κρύψει κάτω από το χαλί επειδή δεν τους χωρούσαν στις κατηγορίες τους. Κι όταν λοιπόν της λένε πως η ελευθερία της είναι η μεγαλύτερή της πληγή, ξεχνάνε πως αυτή η πληγή δεν είναι παρά το αποτύπωμα του δακτύλου εκείνου που έκανε την ιστορία να γράψει ξανά τις λέξεις πάνω στη μνήμη του κάθε θεατή.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Μα πού ξεχνιόμαστε λοιπόν εδώ; Κάπου ανάμεσα στο θέατρο της Σάκκαρη και στο ντίσκο που κάνει κάποιος άλλος τους αριθμούς; Καθόσαστε πάνω στα απομεινάρια μιας εθνικής τραγωδίας—αυτής του ελληνικού τένις—που τόσοι χρόνια κουράζονται ν' αναλύουν γιατί τελικά δεν κερδίζει ποτέ κανένας τίτλο. Κι εσείς τώρα βγάζετε εθνικά σύμβολα από κάθε forehand της στον αέρα;
Πάρτε το Οχάιο. Την είδα εκεί, ναι, σηκώνει ένα τρόπαιο πάνω στους ώμους σαν ημίθεος στον Παρθενώνα. Αλλά ποιος από σας είχε φροντίσει πριν από εκείνες τις νίκες ν' ανακοινώσει στο ελιτίστικο σύστημα του WTA ότι η Μαντινιανάκη έπρεπε να κάτσει δύο χρόνια να μάθει πως υπάρχουν 18 περιστροφές στη μπάλα; Η αυτοσχεδιαστική της ελευθερία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φάτσα ενός παιδιού που μπήκε στο γήπεδο χωρίς εγχειρίδιο οδηγιών επειδή κανείς δεν το έδωσε καν. Αυτοί λένε "θέατρο"; Εγώ λέω "εγκατάλειψη".
Και οι αριθμοί; Τους ξέχασαν κι εδώ. Στο τέλος μιας πτωτικής πορείας δεκαετιών, βγάζεις μία γυναίκα που κάνει νούμερα μόνο επειδή κανείς δεν είχε το κουράγιο να της πει πως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί δείχνουν ότι η βάσηLINE της χώρας μας παραμένει στάσιμη σαν βαλτώδες νερό. Στο Γουίμπλεντον, σ' εκείνον τον γύρο όπου η Τζόρτζιασβιλλι αντιμετώπισε την Σάκκαρη, η ελληνίδα βγήκε μέσα από σαράντα λεπτά ψυχολογικού αγώνα όταν έπρεπε ν' αποφασίσει ανάμεσα σε drop shot ή βολή πάνω στη γραμμή. Τα στατιστικά αργότερα έδειξαν μειωμένα λάθη, σαν η ίδια η μπάλα να επέλεξε εκείνες τις φορές να προσγειωθεί μέσα—όταν άλλοι χάνουν την ψυχραιμία τους.
Η πληγή λοιπόν δεν είναι εκεί όπου αυτοί την βλέπουν σα χάος. Είναι ότι εμείς συνεχίζουμε να τρέχουμε πίσω από δικά μας σύμβολα ενώ η πραγματική ιστορία γράφεται αλλού. Την ίδια ώρα που φωνάζουμε "εθνικό σύμβολο", η ίδια η Μαρία αγωνίζεται ακόμα μέσα στο σύστημα ενός αθλήματος που τη θεωρεί ικανή μόνο όσο είναι "διασκεδαστική". Και όσο εσείς λιώνετε με τις επαναλήψεις του τρόπαιου εκείνου, εκείνη ξέρει ένα πράγμα: ότι η επόμενη νίκη της χρειάζεται περισσότερα από μια ωραία κίνηση πάνω στη ρακέτα—χρειάζεται ανθρώπους που δε θα της δίνουν τρικαρισμένο χρυσό επειδή εμφανίστηκε στο σωστό βίντεο εκείνη την ημέρα.
Μέχρι να καταλάβετε ότι η ελευθερία πάνω στο γήπεδο δεν είναι αντίσταση στην τακτική αλλά η ίδια η τακτική όταν διαχειρίζεσαι τον χρόνο σαν δικό σου θέατρο—τότε θα έχουμε μια χώρα που βγάζει πρωταθλητές και όχι εθνικά σύμβολα μέσα από την απόγνωσή της. Αυτή τη στιγμή, όμως, εμείς συνεχίζουμε ν' αναζητούμε το σύμβολο εκεί που ήταν πάντα: πάνω στον ώμο μιας εθνικής ομάδας που έφυγε προ δεκαετιών κι ακόμα δε γύρισε.
βρε παιδιά, τώρα που σας βλέπω όλους αυτούς τους λογής λογής "αναλυτές" να σέρνετε τον έναν στον άλλον σα τους αμαξάδες στην παλιά πλατεία του Βόλου όταν οι πωλητές ψάρια φώναζαν στις πλάτες τους — τελικά ποιος έχει δίκιο;
Αυτή η γυναίκα δεν είναι ούτε τσαμπουκάς ούτε κανονισμένος υπολογιστής. Αυτή είναι εκεί έξω σα ένας οδηγός φορτηγού που ξέρει μια στροφή πιο γρήγορα από την κυκλοφορία της Θεσσαλονίκης και την παίρνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Την ίδια στιγμή όμως ξέρει πως στο επόμενο βουνό μπορεί να γίνει φουρτούνα — κι όμως συνεχίζει.
Τι σημαίνει αυτοσχεδιασμός σ' εμάς εδώ πέρα, στο Βόλο όπου οι δρόμοι δεν έχουν σήματα και τα περισσότερα πράγματα γίνονται γιατί "ξέρεις" κι όχι γιατί "τον ξέρεις"; Σημαίνει πως όταν ο αντίπαλος περιμένει backhand στη γωνία, εκείνη βάζει forehand σα ν' ακολουθεί μια μουσική που μόνον εκείνη ακούει. Και ξέρετε τι; Πάνω στο γήπεδο αυτό δεν είναι ψυχολογικό παιχνίδι — είναι επιβίωση.
Θυμάμαι εγώ, στις αρχές του 2000, όταν κάποιοι έλεγαν πως ο ελληνικός ποδόσφαιρος χρειάζεται έναν "νέο Ουίλσον" για να βγάλει την εθνική ομάδα από τον πήχυ. Την ίδια στιγμή βγήκαν τρεις παιχταράδες σα λευκός καπνός: ο Σισκόπουλος, ο Λυμπερόπουλος, ο Γκέκας. Αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν — έπαιζαν τόσο φυσικά που φαινόταν σα τους είχε βρει το σώμα τους στιγμιαία.
Η Μαρία κάνει κάτι ανάλογο. Δεν αυτοσχεδιάζει επειδή είναι εκτός ελέγχου· αυτοσχεδιάζει επειδή ξέρει πως ο έλεγχος στο τένις σήμερα δεν βρίσκεται στις συνεχόμενες βολές μέσα στο γήπεδο, αλλά στο που θα στείλεις αυτήν την μπάλα ώστε ο αντίπαλος να μην την δει καν. Αυτή η ελευθερία όμως δεν είναι δώρο — είναι διαδρομή που οδηγεί είτε στον τίτλο είτε στον αποκλεισμό ανάμεσα στις σανίδες τουλάχιστον μιας βδομάδας.
Και εδώ βρίσκεται η πληγή. Αυτοί που την βλέπουν σα χάος ξεχνάνε πως εκείνος ο ίδιος ελεύθερος αυτοσχεδιασμός όταν στέκεται μπροστά σ' έναν αντίπαλο σα εκείνον στο Γουίμπλεντον, γίνεται αμέσως η μεγαλύτερη δύναμη. Δεν είναι περίφραξη — είναι έργα τέχνης ζωντανά· στήνονται εκείνη τη στιγμή, ενώ εμείς βγάζουμε αρχεία βίντεο χρόνια μετά για να δούμε πως έγινε.
Αλλά όταν βγάλεις έναν τίτλο σ' έναν αγώνα που όλα γύρω σου είχαν σχεδιαστεί για άλλους κανόνες, τότε εκείνοι οι ίδιοι κανόνες σου γίνονται πλαίσιο. Η ελευθερία σου μετατρέπεται στο ίδιο πλαίσιο που άλλοι προσπάθησαν χρόνια να σου επιβάλουν — κι έτσι η πληγή γίνεται η ίδια η ελευθερία όταν δεν μπορείς πλέον να ξεφύγεις.
Κοιτάξτε την επόμενη φορά που θα την δούμε πάνω στο γήπεδο. Θα σταθεί εκεί σα μια γυναίκα που ξέρει πως όλος ο κόσμος περιμένει πως εκείνη θα κάνει την ίδια κίνηση που έκανε χτες — κι όμως εκείνη πιθανότατα θα βάλει κάτι διαφορετικό σα να γράφει ιστορία πάνω σ' ένα φύλλο που ακόμα δεν έχει πέσει στη γη.
Και να σας πω κι ένα: όσο εκείνοι γράφουν για εθνικά σύμβολα, εκείνη προσπαθεί να σώσει το επόμενο παιχνίδι. Τέλος πάντως, θα δούμε.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.