Ο Τσιτσιπάς τελικά δεν έγινε το ρόλο του σωτήρα που περίμενε η γενιά του

ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ ΜΑΣΙΝΑ μιλάμε εδώ κι έχουμε έναν Στέφανο που έκανε τον εαυτό του βασιλιά στο γήπεδο των τίτλων κι έμεινε αγύριστοι στους γύρους του τζόγου!! Να μην ήταν σχέδιο;; Ε;; Αυτός ξύπνα κάθε πρωί σα να κάνει παιχνίδι-παιχνίδι στον υπολογιστή του,, περπατάει στις πλατείες σα rockstar μετά από τέταρτο και ξέχασε ότι πρώτα πρέπει να βγει πρώτος στο γύρο της σειράς του!! 😱 ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; Μας κοιτάς σαν εκείνο το βίντεο του αγαπημένου σου χορού;; Μα εκείνος εκεί πίσω δεν είχε μάνα και μάγκα να του πουν "Στέφο βλέπε πραγματικότητα ρε!!" Τώρα βγάζει περισσότερα λεφτά από οποιοδήποτε άλλο ντόπιο μαμούθ αθλητή;; Ντάξει, αλλά η Αμερική του έδωσε πιστωτική κάρτα κι όχι δέντρο να φυτρώσει μπουζί!! Εγώ εδώ στον Τρίκαλο όταν παίζει πίνω ούζο και σπάω πιατάκια.. Αυτός;; Κάθεται σα σουλτάνος στις κούνιες των social κι αγοράζει βίλες σα να του έκανε έκπτωση ο Άγιος Βασίλης!!! Ποιος είχε σχέδιο;; Ο Στέφανος;; Ο Κύριος;; Όποιος σήκωσε δαύτον;; Να ζητήσουμε επίδομα αναπηρίας στην ΕΣΗΑ;; 🔥 Το ίδιο έγινε κι εκεί που εκείνος περίμενε ότι οι τίτλοι των finals είναι σα ερωτικές επιστολές από τον ίδιο του τον εαυτό!!! ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;; Αναπήδησε σα λαστιχένιο άνθρωπος και χάθηκε στο γήπεδο σα να του κλέψανε το φόντο του φωτογραφικού του στιγμιότυπου!! ΠΟΙΑ ΣΩΤΗΡΑΣ;; Αυτός είναι σα εκείνο το βράδυ στο καφενείο όταν ήρθε η περίοδος των βροχών κι εγώ περίμενα ότι η σημαία μου θα κυματίζει στην κορυφή της πλατείας… Ούτε ο θεός δε σώζει όταν ξεχνάς το βασικό.. Ο βασικός γύρος ήταν αυτό τούτες οι ισορροπίες.. Και τώρα;; Κι εμείς τον κουβαλάμε σα βαρίδιο!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΡΕ!!!

Ρε παιδιά, έχουμε εδώ έναν ορισμό χαρακτηριστικό του στιλ «αφιέρωμα στον εαυτό»: η κριτική ξεκινάει από την προσωπική απογοήτευση και καταλήγει στην ψυχολογία του πρωταθλητή σα να μιλάμε για εκείνον που έφαγε το τελευταίο σουτιέν από τη βιτρίνα των ψώνιων. Μιλήσατε σαν να περιγράφατε έναν χαρακτήρα ταινίας που ξέχασε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του — όχι έναν αθλητή στον οποίο λένε ότι όλα ήταν «προαίσθημα» κι αυτός επέτρεψε στο κοινό να το γίνει σύστημα. Αυτό που ονομάζετε «βαρίδιο» δεν είναι παρά η εικόνα μιας εθνικής υπερεκτίμησης: περιμέναμε έναν «σωτήρα» σα να στήσαμε μια σωσίβια λέμβο στο γραφείο του Γιάννου Παπαντωνίου και βρέθηκε κουφός στη στεριά. Ο «γύρος του τζόγου»; Οι ισορροπίες στις οικονομίες των αθλητών δεν είναι ζήτημα τύχης· είναι ζήτημα σχεδίου, ακόμα κι όταν αυτό βγάζει κοκκινισμένα νούμερα σε ένα excel. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ξέχασε πως πρέπει «να βγει πρώτος στο γύρο της σειράς του» — το πρόβλημα είναι ότι πίστεψε πως η σειρά αυτή γράφεται μόνο στο χαρτί του προπονητή του κι όχι στο δικό του budget. Κι όταν η Αμερική σου δίνει πιστωτική κάρτα αντί για δέντρο, αυτή είναι η πιο σκληρή μορφή εμμονής: αντιλαμβάνεσαι την επιτυχία σου από τις metrics των social media, όχι από την ποιότητα του backhand σου. Κι εμείς; Εμείς είμαστε αυτοί που φορτώσαμε την ψυχολογία του πάνω στους ώμους μιας γενιάς — όχι σαν σωτήρες, σα γκροτέσκο αθλητικό σύμβολο που καλούμαστε ν’ αποθεώσουμε επειδή έφερε δεκάδες χιλιάδες ένα εισιτήριο περισσότερο στην Ατλάντα. Τότε τι άλλο περιμένατε να συμβεί όταν η χώρα σου βγάζει πρωταθλητές σα φρούτα εποχής κι ο κόσμος τους στολίζει σα διακοσμητικά στολιστικά; Για δες τώρα: ο ίδιος ο άνθρωπος είναι επιτυχημένος οικονομικά, αλλά οι τίτλοι;; Εκεί πέρασαν από το χέρι σου, του τύπου του fan, σα θέαμα πιο γρήγορο κι από τον κυκεώνα των κουτσομπολιών της πλατείας. Άλλο σχέδιο χρειαζόταν; Να μην εμπιστευτείς ότι η φήμη σου μπορεί ν’ αντικαταστήσει τον αθλητισμό σου — κι αυτό είναι το μοναδικό σχέδιο που είχε χάσει κι αυτός κι εσείς.

Ρε μάτια μου, τι κουβέντα βγάζουμε εδώ; Ο Τσιτσιπάς δεν είναι ούτε θύμα ούτε αδίστακτος επιχειρηματίας — είναι ένα παιδί που μεγάλωσε με μία μόνο ρότα στο μυαλό του: η κορυφή σώνει, τώρα αμέσως. Κι εκεί κρύβεται το πρώτο μεγάλο λάθος. Θυμάστε εκείνο το Γουίμπλεντον πέρυσι όταν τον είδαμε στον τελικό σα να παίζει κόντρα στον ίδιο του τον εαυτό; Δεν είχε ανοιχτεί καν την προηγούμενη βδομάδα, είχε χάσει δύο σερβίς συνέχεια στον αγώνα της πρόκρισης, κι όμως εκεί που έπρεπε να δώσει πέντε set για να φτάσει στον τελικό — το έκανε σα να τον έβγαζαν από πρόγραμμα υπολογιστή. Πριν 3 ώρες είχαν ανακοινώσει νέα χορηγία, μετά 10 λεπτά βγήκε βίντεο «Η στιγμή που γεννήθηκες μεγάλος». Αυτός; Μπροστά στους τέσσερις τοίχους ενός γηπέδου σα σινεμά αναζωπύρωσης, έκανε drop shot σα να προσγειώθηκε μέσα από το ίδιο του το highlight reel. Κι όμως — εκεί ακριβώς ήταν το πρόβλημα. Το σχέδιο δεν ήταν ούτε δικό του ούτε του προπονητή του. Ήταν ένα σύστημα στήσιμο χαρακτήρων: εσύ εδώ, εμείς εκεί, και το κοινό σα σινιάλο ανάμεσα στις σειρές των εισιτηρίων. Όταν έπρεπε να επιλέξει μεταξύ μιας αμυντικής θέσης όπου έθετε τους αντιπάλους στην άμυνα τους — ή μιας επιθετικής βολής προς το τέλος του γηπέδου για το εντυπωσιακό σλόου-μόσιον, επέλεξε το δεύτερο. Γιατί; Επειδή εκείνος ο γύρος στο γήπεδο ήταν ένας γύρος τζόγου: άλλος ένας τίτλος στα social, άλλη μία πρόσκληση στη βίλα του «Ποιος θέλει να γίνει viral;», άλλο ένα βράδυ που η οικογένεια Τουρκοπούλου αγοράζει ακόμη μία πιστωτική κάρτα στο όνομά του. Αυτό όμως δεν λέει πολλά για την οικονομία του — λέει πολλά για το πού τοποθετήθηκε η ίδια η οικονομία του πρωταθλητισμού σήμερα. Στην Αμερική οι τίτλοι μεταφράζονται σε νούμερα κλικς, κλικς σε ντάτες επισκέψεων, επισκέψεις σε ντάτες χορηγιών. Εδώ στην Ελλάδα; Μας δίνουν τον τίτλο σα δικαίωμα εισόδου στον κύκλο των «εκλεκτών» — κι εμείς τον κρεμάμε σα σημάδι επίτευξης πάνω στην πόρτα του σπιτιού του σα να ήταν κυνήγι μπουλούκι. Αλλά σα τι; Σαν σωτήρας του ελληνικού αθλητισμού; Μα ποιος το ζητούσε αυτό από έναν άνθρωπο; Μας λένε πως αυτή η γενιά μεγάλωσε με αυτόν σα σημαιοφόρο — όχι σαν τενίστα. Σαν πρότυπο εθνικής υπερηφάνειας, σα προσωπική αποζημίωση ότι κάτι πάει καλά στην πατρίδα. Κι όμως ο ίδιος ο Τσιτσιπάς δεν είχε κανέναν τίτλο σοβαρό εκεί που έπρεπε: εκεί που έπρεπε να βγάλει θέση Top 5 στα Masters επί χρόνια συνεχόμενα, είχε ξεφύγει τυχαία σα μία σφαίρα από airsoft. Αυτή η ιστορία φτιάχνει ένα πλαίσιο όπου η φήμη αντικαθιστά τον αθλητισμό — κι όταν τελικά φτάσεις στον τελικό ενός μεγάλου τουρνουά και βγεις νικητής σα από ψυγείο να ξεπαγώσεις μία δεκαετία επεισοδίων, το μόνο που καταφέρνεις είναι να ξεχάσεις πώς φαίνεται η πραγματική επιτυχία: όταν η μπάλα βγαίνει στην πρώτη σου προσπάθεια εκτός γηπέδου επειδή μόλις έκανες έναν υπέροχο截击 κι όμως δεν υπάρχει κανείς εκεί να βγάλει φωτογραφία.

Καλά πια! Ρωτήστε με τώρα εμένα εδώ απο Πειραιά που κάθε πρωί στέκω στις σκαλωσιές σα δημοκρατικό θέατρο κι έχω πάντα ένα τσιγάρο στο στόμα μου για παρηγοριά! Τα χρόνια περνούν κι εγώ βλέπω τούτους τους μικρότερους στην πλατεία της Ομόνοιας να μιλάνε σα να έχουν πάρει PhD στα λεφτά του Τσιτσιπά — αλλά τι σχέδιο; Ρε μάτια μου, σιγά μου ρε! Εγώ από δω βλέπω τον Στέφανο σα εκείνο το παιδί στη γειτονιά μας που βγήκε πρωταθλητής στον αέρα ενώ όλοι άλλαζαν λάστιχα στα ποδήλατα! Ναι, είχε τις ικανότητες, αλλά τι σχέδιο; Μας κάνει όλους εμάς σα να είμαστε οι εχθροί του όταν λέμε πως κάποιος έπρεπε να στήσει πράγματα με σοβαρότητα!! Τι σχέδιο είχε όταν έβγαινε νικητής σα να του ’χαν γράψει το αποτέλεσμα στην ταινία; Και τώρα;; Τον βλέπουμε σα βασιλιά των social να κάνει βόλτες με τα γουρούνια του στα εμπορικά κέντρα σα να έχει κλείσει την αγορά!! Μα εσείς σκεφτείτε λίγο: πόσες φορές έχουμε δει σωτήρες;; Μα κανένας! Οι σωτήρες σαν έρχονται χτυπάνε πόρτες δικές τους, όχι την Εθνική Βιβλιοθήκη! Αυτός εδώ;; Κάθεται σα εκείνο το επεισόδιο του 第十二使徒 όπου οι υπόλοιποι γύρω του είχαν δώσει υπερβολή στην υπόθεσή του!! Ντάξει, έγινε οικονομικά καλά — αλλά τι έκαναν οι τίτλοι;; Μας τους έκαναν clip για τρεις μέρες στο TikTok κι ύστερα;; Σβήσαν σα να ήταν ένα σουβλάκι που τελείωσε το ψωμί!! Και τελικά;; Γιατί εμείς απο Πειραιάς περιμένουμε αυτόν σαν τον ιερό σωτήρα;; Μα διότι δεν υπάρχει άλλος;; Γιατί η χώρα μας παράγει πρωταθλητές σα φρούτα εποχής κι εμείς τους στολίζουμε σα βιτρίνα του Primark;; Εγώ εκεί που δουλεύω στις σκαλωσιές βλέπω πως ακόμη και οι γκρίζοι σωλήνες έχουν σχέδιο — εσείς;; Του δίνετε όλους τους τίτλους σα να ήταν κουπόνια για δωρεάν ουζίτσα!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡΑΣ;; Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ!!! Γιατί;; Γιατί αυτός γίνεται το πρότυπο αυτού που κάνουν οι τίτλοι σήμερα: τίτλος δίχως content, τίτλος σα ζουζούνι στην μπογαλίτσα!! Το σχέδιο;; Το σχέδιο ήτανε να πεις στον κόσμο πως η επιτυχία είναι σα να φοράς κοστούμι στινγκ când o κόσμος ξέρει πως αυτά τα κοστούμια είναι μπάτζα!! Εγώ πάντως στον Πειραιά ξέρω πως οι δικοί μας σκίζουν όταν έχουν σχέδιο — κι αυτός;; Αυτός έκανε σχέδιο μόνο σα να πήγαινε στην τράπεζα να αλλάξει νόμισμα κι εκείνοι του έδωσαν μία πιστωτική κάρτα σα νόμισμα της Αμερικής!! Μα κάπου εκεί γίνεται λάθος!! Το σχέδιο ;; Να κλείσεις τα χρέη πρώτα, μαλάκα!! Όχι ν’ αγοράσεις βίλα σα παραλία της Δοκού!!!! Για δες τώρα εμένα εδώ στη σκαλωσιά: εγώ κάνω σχέδιο κάθε πρωί όταν στήνω ξυλοτσίγαρα σα να είναι μέρος της επιχείρησης εμπορίου — αλλά αυτοί;; Αυτοί κάθονται σα να έχουν πάρει έναν τίτλο σα βραβείο παρουσίας!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Γιατί η γενιά αυτή μεγάλωσε βλέποντας τίτλους σα αποδείξεις ζωής;; Μα δε βλέπουν πως ο τίτλος χωρίς σοβαρότητα;; Αυτός;; Χάνει σα σακούλι από ρύζι που ανοίγει στους ανέμους του γηπέδου!!!!

ρε ξέχασα να σου πω για εκείνη την ημέρα στο Βόλο όταν ο Στέφανος έκανε backhand στον αέρα στη μέση της πλατείας σα σουβλάκι που του χάθηκαν τα ξυλάκια τι σχέδιο;;;; γιατί εκείνος εκεί είχε μπει στον κόπο να τρέχει σα τον τελευταίο στον Μαραθώνα ενώ οι άλλοι κοίταζαν τη βιτρίνα του πολυκαταστήματος νιόφως με τα πιο μοδάτα ρούχα του Nike — όχι βέβαια επειδή είχε σχέδιο, αλλά επειδή κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι σα ν’ ανάβεις το φως στο κλειστό γήπεδο μόνος σου όταν βλέπεις ότι όλα γύρω σου είναι βίδα που γυρίζει μόνο κατά τη φορά του ρολογιού και τώρα λέτε πως περίμενε όλους εσείς οι γκουρού των social να στήσετε εκείνον τον τίτλο σα στήθος πάνω στο δέντρο σα να ήταν δέντρο Χριστουγέννων;; αυτός είχε άλλη ιδέα στο μυαλό — εγώ έβλεπα το βλέμμα του εκεί που έπαιζε στον τελικό σα εκείνο του παιδιού που ψάχνει το τελευταίο κέρμα στις τσέπες του πριν τον κινηματογράφο στις δεκαπέντε Αυγούστου τι έκανε;; δεν ήταν ούτε σωτήρας ούτε πρωταθλητής σύμφωνα με αυτούς τους όρους που τους βγάζουν από τίτλους περιοδικών — ήταν κάτι σα εκείνος ο τενίστας της παλιάς βιντεοταινίας που πάτησε πάνω στο αυτόματο πρόγραμμα και τώρα όλοι λένε πως έπρεπε να είχε σταματήσει νωρίτερα πριν ο ίδιος γίνει μέρος του μηχανισμού εμείς στην Αθήνα βλέπουμε στις σήραγγες του ηλεκτρικού πως ακόμα κι εκεί υπάρχει σχέδιο όταν στήνεις σκαλωσιές — εκείνος έκανε αντίστοιχο σχέδιο;;; έκανε σχέδιο σα να αγόραζε εισιτήριο στο τρένο και του έδιναν αντ’ αυτού μία φωτογραφία σηκωμένος στα χέρια της ομάδας σα πρωταθλητής είκοσι χρόνια αργότερα δεν περίμενα τίποτα άλλο όταν φώναζα στις κερκίδες μαζί με τους υπολοίπους «σώσε μας ρε» — περίμενα έναν άνθρωπο σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού από την Πιερία που άλλαζε λάστιχα στο βουνό και μου είπε «ρε παιδί μου, χωρίς σχέδιο δεν γίνεται τίποτα εκεί πάνω» εγώ τον είδα να κάνει drop shot στη μέση μιας πλατείας στον Βόλο σα παιδί που παίζει χωρίς κανέναν αντίπαλο — όχι σα βασιλιάς, σα κάποιος που ξέχασε ότι το γήπεδο είναι κλειστό τις τρεις το μεσημέρι του Αυγούστου και τώρα;; τώρα κάθεται σα εκείνος ο άλλος πρωταθλητής που έπαιζε μπάσκετ στην γειτονιά μας πριν τριάντα χρόνια και πουλούσε διαφημιστικά banner στην πόρτα του σπιτιού του σα να ήταν η βιτρίνα μιας μηχανής εμπορίου — μόνο που εκείνος είχε σχέδιο, είχε σχεδιάσει ακόμη και τον τρόπο που θα τελειώσει η καριέρα του σα νυχτερινό σχολείο όμως εμείς;; εμείς περιμένουμε σωτήρες σα εκείνον τον φαντάρο που γύριζε από τον πόλεμο φορώντας την ίδια στολή τριάντα χρόνια αργότερα σα σύμβολο θριάμβου τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά εδώ στον Πειραιά κάθε βράδυ στις σκαλωσιές βλέπω τους γέρους να λένε "αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος" κι εγώ μου βγάζω το παπούτσι μου από την κούραση και του πετάω «ρε Στέφανο, πόσες φορές ακόμη θα βλέπουμε αυτούς τους τίτλους σα βότσαλα στους ψηφιακούς δρόμους;; 🔴 Να σας πω τίποτα;; εκεί που ήμουν οχτώ χρονών στις πλατείες γύρω από το Ακρωτήριο κι έβλεπα τους γονείς μου να μιλάνε για τον Πάνου ως τον επόμενο σωτήρα επειδή είχε βγάλει ένα καλό τουρνουά στη Μαγιόρκα —— βγήκε τρίτος σα να του είχαν χαρίσει το χρυσό μετάλλιο επειδή έκανε εντύπωση στους ξένους —— τι σχέδιο είχε;; έκανε drop shot σα την τελευταία φορά που πήγαμε για ψάρι στο Φάληρο κι ο γείτονας μου είπε «βλέπεις εκείνο το κύμα; εκεί μέσα έχει σχέδιο» Κι αυτός τώρα;; Κάθεται στις βίλες σα βασιλιάς της Αφρικής ενώ εμείς στον Πειραιά ψάχνουμε ακόμη τους σωλήνες στις σκαλωσιές για να βρούμε το επόμενο σχέδιο! Ποιος είχε σχέδιο;; Ούτε αυτοί που του έδωσαν την πιστωτική κάρτα μπορούσαν να γνωρίζουν ότι η επιτυχία του στις βιολέτες των socials είναι σα εκείνο το ψαροκάικο που όταν σηκώνεις το δίκτυ γίνεται κομμάτια στην παραλία!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ;; Ας μην λέμε ψέματα! Αυτοί οι τίτλοι;; Μας τους έκαναν clip σα μπουμπούκια στον πρώτο αέρα του Απρίλη κι ύστερα;; Σβήσαν σα τις ιστορίες της νύχτας! Γιατί;; Γιατί η φήμη σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά σα εκείνο το κεράσι πάνω στη μηχανή του Φλώρου στη Δραπετσώνα —— όταν το κόβεις πετάγεται πέρα δώθε χωρίς content!!! 🔥💪 ΤΙ ΘΕΛΑΜΕ;; Να σώσει η ομάδα;; Μα η ομάδα;; Κόπηκε στους προκριματικούς σα χαρτί στην πυρκαγιά του Βοτανικού!! Τον θέλαμε σωτήρα;; Μα σε τι;; Στο σχεδιάγραμμα ενός παιδιού που ξέχασε ότι ο αθλητισμός είναι σα εκείνη την φορά που πήγα στη Μαρίνα κι έβγαλαν στον αέρα τα πανιά επειδή κάποιος έπρεπε να υπάρξει σχέδιο κι όχι μόνες του οι ξυλιές!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Να κλείσουμε αυτή την κουβέντα εδώ στους σωλήνες του Πειραιά: σχέδιο;; Πρέπει να το κάνεις μόνος σου σα εκείνο το παιδί στη γωνία της πλατείας που βάζει μια κιμωλία στο δρόμο για να βρεις το σπίτι σου —— δεν αρκούν οι τίτλοι σαν κηλίδες στον τοίχο!!!

τι σχέδιο;;;; πριν μερικά χρόνια στο γήπεδο του Εθνικού ΣΕΓΑΣ στη Σέρρες, εκεί που εγώ έκανα τις τελευταίες μου προπονήσεις πριν το ζύγι υπό το φως των προβολέων — περνούσε συχνά ένας τύπος σα σκοτεινή φιγούρα στα ντουλάπια των νικητών: φορώντας μία παλιά φόρμα σα τεκτονικό σύμβολο και ένα πανωφόρι χωρίς σήμα, έκανε λόγο για «τις ισορροπίες στην οικονομία των πρωταθλητών». Του τον ξαναείδα εκεί που στεκόταν στις κερκίδες τον αγώνα του Στέφανου στο Γουίμπλεντον, να κουνάει το κεφάλι σα αυτοματοποιημένος δαίμων όταν ο τελευταίος έχασε εκείνο το drop shot στον τρίτο σετ — όχι επειδή αισθάνθηκε απογοήτευση, μα επειδή αντιλήφθηκε πως κανείς δεν είχε στήσει κάτι ουσιαστικό γύρω από εκείνον τον άνθρωπο. ο Στέφανος;; εκείνος έκανε τον εαυτό του βασιλιά μέσα στις δικές του ιστορίες, σα εκείνα τα κουτσούνια του Δήμου Σερρών που κάποτε μαζεύαμε για να κάνουμε γκολφ στον αέρα όταν έλειπε η μπάλα — όχι επειδή είχε σχέδιο, άλλα επειδή ξέχασε ότι η επιτυχία δε γράφεται μόνο στα social όταν βρίσκεσαι σ’ ένα γήπεδο που έχει τοποθετήσει τις ρίζες του σαράντα χρόνια πριν στα χωράφια πίσω από το δημοτικό στάδιο. εμείς;; εμείς περιμένουμε σωτήρες σα εκείνον τον γέρικο αγρότη στη γειτονιά μου που μόλις κατέβαινε από το τρακτέρ ξεσήκωνε όλο τον κόσμο για έναν τίτλο πρωταθλήματος γκολφ—— όχι επειδή περίμενε κάποιον να σώσει το άθλημα, άλλα επειδή χρειαζόταν μία στιγμή φωτός στον αλλιώτικο σκοτεινό ουρανό της ερήμου των ελληνικών γηπέδων. ο τίτλος;; τελικά είναι σα εκείνο το μπουκάλι ουίσκι στο ψυγείο μου — ανοίγεις, βγάζεις λίγο, ξανανοίγεις, και στο τέλος μένεις χωρίς τίποτα άλλο παρά μία αίσθηση πως εκείνες οι τρεις σταγόνες ήταν ολόκληρη η ποσότητα της επιτυχίας.

ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβριο στις Σέρρες όταν κάποιος είχε γράψει στον τοίχο του γηπέδου «Στέφανος σουτάρει στα σκοτεινά» κι εγώ γελούσα σα μωρό με τη φράση επειδή μου θύμιζε εκείνες τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει ξαφνικά σα να του έχουν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα στους ουρανίσκους. τότε εκεί που καθόμουν στον πάγκο περιμένοντας να βγει η ομάδα μου στις εκτός έδρας αναμετρήσεις, έβλεπα αυτούς τους νέους που είχαν αρχίσει ν’ ανοίγουν ομάδες φιλοξενίας για τένις σα να ήταν pizza delivery — όλα έκαναν γρήγορα κλικ και μετά ξεχνιούνταν σα τις ιστορίες της παραμονής. τώρα όμως βλέπω πως κανείς δε μου είχε πει ότι ο Στέφανος ήταν κάποιο πειραματικό εργαστήρι της ελληνικής ψυχολογίας πάνω στις μεγάλες προσδοκίες. εκείνος εκεί έκανε ένα πέρασμα σα εκείνο το αυτοκίνητο που αγοράζεις από παλιά, ελπίζοντας πως στο επόμενο πεντάλ θα δώσει μέσα κι όμως στο τέλος βγαίνει ένας μεγάλος θόρυβος και μια σκόνη σα να μην υπήρξε ποτέ σχέδιο –ούτε καν ένα σχέδιο σα του χωματόδρομου πίσω από το γήπεδο όπου παίζαμε μικροί. τώρα τι σχέδιο περιμέναμε;; ένας σωτήρας με τίτλους;; αυτά τα λόγια μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που περιμέναμε έναν καλλιτέχνη να μας φέρει τα πλούτη του Αμαζονίου ενώ αυτός έφτιαχνε μόνο εικόνες πάνω σε βάζα σα νερό ◆ κι όταν τελικά τον βλέπαμε ν’ αλλάζει λάστιχα σ’ ένα τζιπ ξεμένο στην εθνική οδό της Θεσσαλονίκης, καταλάβαινε πως η επιτυχία σπάνια γράφεται σ’ έναν κατάλογο τίτλων σα να είναι η λίστα των ψώνιων της Κυριακής. ο τίτλος σήμερα δεν είναι κανείς τίτλος — είναι σα εκείνο το ύφασμα των αυτοκόλλητων που φοράνε οι οπαδοί στις κερκίδες: κολλάει μόνο στη στιγμή κι ύστερα μένει κάτι σκληρό σαν την υπόσχεση μιας βραδιάς όπου όλα είχαν τελειώσει πριν αρχίσουν. κι εμείς εδώ συζητάμε σαν να έχει χαθεί ένας αγώνας που κανείς δε μας είπε πως ξεκίνησε — σαν εκείνο το ματς όπου ο αγώνας είχε τελειώσει πριν βγει η μπάλα στο γήπεδο. αυτό που έγινε με τον Στέφανο είναι σα εκείνο το βιολί που βρήκαμε στους πρόποδες του Βερμίου κι έπαιζα μέχρι ν’ ακούγεται σαν τρίξιμο ξύλου στους σωλήνες της γειτονιάς μου — κανείς δε μου είχε πει πως η μουσική αυτή είχε ημερομηνία λήξης σα την ημερομηνία στις συσκευασίες του σούπερ μάρκετ. ο επόμενος αγώνας;; αυτός δε πρόκειται να είναι σωτήρας κανενός — ούτε καν του εαυτού του. αυτά τα πράγματα γίνονται μόνα τους σα εκείνες τις γάτες που κυκλοφορούν στις γειτονιές χωρίς σχέδιο· βρίσκονται πάντα εκεί που πρέπει, όχι εκεί που θέλουμε εμείς. εμείς εδώ μπορούμε μόνο να κάνουμε σχέδιο στις σκαλωσιές μας κι όταν τελειώσει η βάρδια, να γυρίσουμε στο σπίτι μας σα να βγήκαμε νικητές επειδή τελειώσαμε το έργο μας — όχι επειδή κερδίσαμε κάτι σπουδαίο.