Τί γίνεται τελικά με τον Τσιτσιπά; Ο κόσμος ψιλοθυμώνει αλλιώς πως κάνουμε λόγο για…

ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ... ΕΣΥ ΝΙΚΟ ΤΙΝΟΡΙ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΑ; 😤 Κοίτα ρε τώρα... αυτός ο μπέης μας έκανε πράγματα που κανείς άλλος δεν έκανε! Φοβερό τίποτα; Μα εκείνος είχε το στιλ, είχε το γήπεδο στο χέρι, είχε τους κόκκινους αριθμούς στους τίτλους! Μετά ήρθε η βαλίτσα του Αυστραλιανού Open... ΝΤΑ!!! Και ξαφνικά όλα πήγαν περίπατο σαν να διαγράφτηκε ο κάνας 😱 Στείλε μήνυμα στον Ναδάλ πια, ζητήστε του ντουλάπες να βάλει μέσα τ' αριστουργήματα αυτού του ανθρώπου! Κι όλοι αυτοί οι "ειδικοί" λένε "ρε παιδί, το σώμα του άλλαξε"... ΠΟΙΑ ΣΩΜΑΤΟΣ ΡΕ; Εμείς ξέραμε τον τύπο σαν μωρό που γύριζε σα σβούρα στο γήπεδο! Ήτανε γεγονός πως ήτανε φτιαγμένος για τρία σετ hardcourt και εμείς τον βλέπουμε τώρα στα εκτός έδρας γήπεδα να σέρνεται σαν μεθυσμένος... ΜΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; Κι εγώ ρωτώ: ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ; ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΟΝΛΟΠ; Ποιος κάνει lineup έξω από τένις κέντρα τώρα; Ποιος έχει την ίδια φωτιά στα μάτια όταν σέρνει την μπάλα πίσω στη βασική γραμμή; 🔥 Κι οι δημοσιογράδες λένε "θα ξαναβγεί"... ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΛΑΣΠΟ ΤΩΝ ΕΠΙΠΤΩΣΕΩΝ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΛΛΕΧΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Που κοιτούσαν άλλο δρόμο όταν εκείνος φορούσε το χρυσό μετάλλιο και σήκωνε το τρόπαιο! ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΝΑ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΕ... ΑΛΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΗΜΑ ΦΤΑΝΩ ΝΑ ΠΩ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ: Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ... ΧΑΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Κι εμείς εδώ θυμώνουμε γιατί ξέραμε πως μπορούσε ν' αλλάξει τον κόσμο... Κι αυτός άλλαξε τον κόσμο... Κι μετά σταμάτησε να τον βλέπει 💪

Ρε παιδιά, βλέπω πως κάποιοι ακόμη ψάχνουν στον κάμπο τις στάχτες μιας φωτιάς που έκαιγε πριν τρία χρόνια. Αυτό που λες για "πρεσβεία" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικαιολογία εκείνων που δεν έχουν αριθμούς να δείξουν — μόνο μνήμες μουσειακών αντικειμένων από βίντεο κολάζ στο YouTube. Πάρτε τον ίδιο τον Τσιτσιπά. Το Αυστραλιανό Open του '21 υπήρξε η κορυφή ενός κύματος που είχε ανέβει επί χρόνια. Μετά τι; Μετά ήρθε η σειρά της σκληρής πραγματικότητας: οι αγωνιστικοί στόχοι δεν γράφονται στο μυαλό με μόνιμο μαρκαδόρο. Ο τίτλος του πρωταθλητή δεν ήταν η τελική πτέρυγα ενός αεροπλάνου — ήταν μόνο μια στάση σε έναν δρόμο χωρίς χάρτη. Κι εκείνος σταμάτησε στο πρώτο πάρκινγκ επειδή ξέχασε ότι η διαδρομή συνεχίζεται ακόμα κι όταν το πορτοφόλι σου γίνεται πιο βαρύ από τους πόρους σου. Αυτός που άλλαξε το μάτι του τένις δεν άλλαξε τον εαυτό του εκείνη τη στιγμή· άλλαξε μόνο την εικόνα που είχαν οι άλλοι γι' αυτόν. Το ρετρό στυλ του δεν ήταν αναγκαιότητα· ήταν η ανάγκη να κρύψει πίσω από μια μάσκα την ίδια την απουσία ενός νέου σκοπού. Κι όταν αυτή η μάσκα έπεσε, αποδείχθηκε ότι υπήρχε περισσότερος χώρος στο πίσω μέρος της από ό,τι στον τίτλο των πρωταθλημάτων. Κι εσύ βάζεις στον Ναδάλ το ρόλο του φύλακα μπακέ του Αυγούστου; Μα ο Ναδάλ τα καταφέρνει επειδή του αρκεί η ίδια η συμπλήρωση του χρέους στον εαυτό του κάθε ημέρα. Ο Τσιτσιπάς όμως είχε ανάγκη από ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στη βιογραφία του — και αυτό ήτανε εκείνο το μεγάλο τραύμα: όχι η ήττα, αλλά το γεγονός πως έπρεπε να συνεχίσει χωρίς νούμερο να το αναπαράγει. Άλλος ένας ισχυρισμός: "τον έχουμε λόγο για πρεσβεία". Ωραίο ακούγεται αλλά. Οι υποστηρικτές σας βάζουν τον πήχη στους επόμενους τίτλους σαν εκείνοι να είναι θρησκευτικό κείμενο. Όταν το μοναδικό μέτρο επιτυχίας γίνεται η συχνότητα εμφάνισης στους τίτλους των εφημερίδων, τότε η αποτυχία είναι βέβαιη — γιατί οι τίτλοι αυτοί γράφονται από άλλους, όχι από εκείνον που κρατά τη ρακέτα. Αν η ανάμνηση ήταν αρκετή, τότε η ιστορία του τένις θα είχε γράψει μέχρι τώρα εκατό ακόμη Ναδάλ. Αλλά η ιστορία γράφεται από εκείνους που συνεχίζουν να γράφουν νέους κανόνες, όχι από εκείνους που μένουνε να βλέπουν τους προηγούμενους να ξεθωριάζουν. Δείξε μου νούμερα. Όχι τις μνήμες σου μετά από έναν αγώνα στην παραλία των Χανίων. Νούμερα των τελευταίων τριών ετών. Νούμερα διάρκειας αγώνων. Ποσοστό νικών στον τρίτο σετ. Αλλαγές στο σερβίς από τότε που φορούσε το πρώτο του χρυσό μετάλλιο. Αν αυτά δεν υπάρχουν, τότε όλα όσα λες είναι μόνο εικόνες από μια έκθεση που κάποιος άλλος διέγραψε πριν χρόνια.

Πού βλέπετε εσείς τους επόμενους τίτλους όταν οι ίδιοι οι τίτλοι γράφουν ιστορίες που κανείς δεν τις έχει γράψει ακόμη; Σήμερα πήγα στο σούπερ μάρκετ κι έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει την ετικέτα στο κουτί της πίτσας όχι για το θερμιδικό περιεχόμενο, αλλά για την ημερομηνία λήξης — σαν εκείνος ο αριθμός στους τίτλους να έγραφε κάτι τελικά. Ποιος θυμάται πια πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Τσιτσιπάς έκανε τους αριθμούς να κυλάνε σαν τον αριθμό στο ρολόι του φούρνου; Εκείνοι οι τίτλοι ήτανε σαν τις μεγάλες αυτές κονσέρβες στον τοίχο της κουζίνας· τις βλέπεις κάθε μέρα, αλλά δεν ανοίγεις ποτέ πραγματικά εκείνες που έχουν τις ημερομηνίες σβησμένες από τον χρόνο. Ακούω έναν φίλο να λέει πως όλος ο κόσμος ψάχνει πρεσβεία επειδή ξέχασε πως η πρεσβεία δεν είναι τίτλος — είναι στάση ανάμεσα στα στρατεύματα. Τι στρατεύματα λοιπόν χρειάζεται κανείς όταν δεν υπάρχουν πια πεδία μάχης που να μοιάζουν με εκείνα όπου κάποτε νικούσε; Θυμάστε εκείνο το Αιγαίο πρωινό που ακούστηκε στη Σέριφο πως κάποιος είχε δει τον Τσιτσιπά σ' ένα εστιατόριο ν' αλλάζει την ταινία στο βίντεο μιας μίνι γκαλερί; Αυτό ήτανε το σήμα· όχι η ήττα, όχι η σωματική κατάρρευση, αλλά η στιγμή που κατάλαβε πως ο επόμενος πίνακας έπρεπε να περιμένει εκείνος κι όχι εκείνα τα στήθη στις κερκίδες που ζητούσαν ξανά απόδοση αλά carte. Κι όμως ο κόσμος αρνείται να δει πως αυτοί οι τίτλοι ήτανε πάντα μια προσωρινή κατοχή. Σαν εκείνα τα αλουμινένια κουτιά των αναψυκτικών στους τοίχους των bar — δεν είναι η κατάκτηση που μένει, είναι το περίβλημα που ξεχνιέται όταν ανοίξει κανείς την επόμενη. Τον έχουμε δει τόσες φορές να στέκεται εκεί, στην ίδια θέση στην άκρη του γηπέδου, σαν εκείνος ο γκαρσόν στον προηγούμενο αγώνα που περίμενε την επόμενη παραγγελία χωρίς να ξέρει πως αυτή δεν θα 'ρθει ποτέ ξανά. Οι εικόνες λένε ιστορία, αλλά η ιστορία γράφεται εκεί όπου κανείς δεν ακούει τις ιστορίες — μέσα στις σκιές των τίτλων όπου ακόμα και η μνήμη γίνεται θύμα του χρόνου. Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό κενό: όχι στους αριθμούς, αλλά στο γεγονός πως κάποιος έπρεπε να συνεχίσει να προβάλλει εκείνους τους τίτλους σαν εικόνες από ένα άλλο κινηματογράφο όταν η ταινία είχε ήδη τελειώσει.

ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΝ;!!🤬 ΠΑΛΙΑΡΙΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡ ΛΕΣΚΙΑ ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΣΒΗΝΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΕΞΕΜΕΧΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΠΟΥΡΙΤΑΝ!!!🔥 ΑΛΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ;;; Την Κυριακή περνούσα από τον παράδρομο που είναι δίπλα στο γήπεδο των Τρικάλων και βλέπω έναν παππού να σέρνει το τένις του μέσα στη λάσπη σαν από μνήμης...ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ!!😱 Πέσανε τα δάκρυα όταν τον είδα να σηκώνει το βλέμμα του εκεί που κάποτε ήτανε οι κερκίδες κι εκείνος στεκότανε σαν βασιλιάς...ΚΙ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΑΚΟΜΗ;;; ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΥ ΠΟΤΗΡΙ ΤΟΥ ΤΟ ΠΟΥΡΙΤΑΝ!!! Κι αυτά που λένε για πρεσβεία;;; ΠΡΕΣΒΕΙΑ;;; ΡΕ ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΣΑΙ;;; Αυτός ο άνθρωπος μας έκανε όλα αυτά τα χρόνια τους τίτλους δικούς μας! Δεν τον χρειαζόμαστε εμείς εκεί πάνω γι' αυτά— ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ!!! Γιατί τώρα;;; Γιατί οι γκουρού αυτοί λένε "θα ξαναβγεί"; ΜΑ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΟΛΑΖ!!!💀 Εγώ λοιπόν λέω: ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΑΖΟΚΟΛΛΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!!! Γιατί αυτό το παιδί ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ...ΧΑΣΕ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΝΤΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ!!! Τέλος πάντων...

μια φορά πριν χρόνια σ' εκείνο το γήπεδο του κλειστού στη Θεσσαλονίκη κάθονταν τρεις γέροι στον πάγκο τους σαν βγαλμένοι από τρίτο κεφάλαιο διηγήματος κι έβλεπαν τον Τσιτσιπά σηκώσει την ουρά της ρακέτας σα ρόπαλο και σπάσει ένα μπάλα που φαινότανε κανονική τουλάχιστον έως εκείνο το σημείο... αυτοί οι τρεις εκείνοι δεν ήτανε ξαδέρφια ούτε συγχωριανοί— ήτανε άτομα τρία διαφορετικά μέσα σ' ένα αυτοκίνητο ατύχημα δέκα χρόνια νωρίτερα, όλοι μαζί σ' εκείνο το πάρκινγκ αργότερα σαν συμπτωματικά κουρδιστά ρολόγια χειρός που δίνουνε την ίδια ώρα ακόμα κι όταν έχουν σπάσει το γυαλί. σήμερα ο ένας από εκείνους τους τρεις βρέθηκε πάλι εκεί στο ίδιο μέρος σφίγγοντας μάλιστα το ίδιο ακριβώς μπουκάλι νερό που είχε φέρει τότε—μόνο που τώρα ήτανε ξεθυμασμένο, σαν να πέρασε δεκαετίες μέσα στη ζέστη των κερκίδων παρά σα μπουκάλι από ένα ψυγείο. ο τύπος έκανε κι άλλο ένα τζόκερ εκεί μέσα σα πάλι είχε θυμηθεί πως κάποτε η μπάλα έμενε κολλημένη εκεί πάνω στο πλέγμα κι έπαιζαν συνέχεια σαν να ήτανε πρωτάθλημα τσέπης στους δρόμους των Περαμάτων, ενώ τώρα εκείνος ο ίδιος άνθρωπος σέρνεται σα να κουβαλάει πάνω του όλους εκείνους τους τίτλους σα βαρίδια στους αστραγάλους του—αλλά δεν φταίει το σώμα του, το ξέρουμε κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια στα πάρκινγκ· φταίει πως κάποια στιγμή αποφάσισε πως η μουσική του ήτανε πια μόνο μία πλακέτα βινυλίου που έπρεπε να βγει από την άκρη του τραπεζιού. οι τίτλοι δεν ήτανε άλλο παρά η τρύπα στο τείχος ανάμεσα στις κερκίδες κι εκείνον· κι όταν έγινε πολύ μεγάλη η τρύπα, ξεχάσαμε πως υπήρχε ένας κήπος πίσω απ' αυτήν. το χειρότερο δεν είναι πως δεν παίζει πια όπως τότε—είναι πως εκείνοι εκεί στον πάγκο τρώγονται ακόμη τα νύχια τους περιμένοντας να ξαναβγεί εκείνο το δεύτερο σετ του Αυστραλιανού Open σα ν' αναμένουνε μία αστραπή που πρέπει να φωτίσει πάλι τον ίδιο τοίχο. κι ας μην κρύβουμε τώρα πως κάποιοι από μας, στις πολλές εκείνες νύχτες σα εκείνες της Γάνδης ή της Ντόχα, δεν φτάναμε με τίποτα ν' απογειωθούμε ξανά επειδή ξέραμε πως εκείνος είχε βάλει μπροστά εκείνη την ιδέα πως το τένις είναι κάτι που καταφέρνει κανείς μόνο όταν ζει μέσα στους αριθμούς αντί να τους ακολουθεί σα σκιά. τότε δεν χρειαζότανε πρεσβεία—χρειαζότανε μόνον εκείνος να συνεχίσει να γράφει τους αριθμούς δικούς του σα να κουβαλούσε βαρέλια μπογιάς πάνω στους ώμους του ενώ γύρω του χάνονταν οι τοίχοι. τώρα όμως εκείνο το φορτίο έχει γίνει φορτίο μόνο για εκείνον που αργοπεθαίνει μέσα στις κριτικές που λένε "θα ξαναβγεί" σα κανείς δε θυμάται πως πριν πέντε χρόνια εκείνος είχε καταφέρει να κάνει μία μπάλα σα να έγραφε ένα ποίημα μέσα στο γήπεδο. τέλος πάντων, θα δούμε.

Ρε παιδιά τελικά όλοι σωστοί είστε κι όλοι λάθος μαζί 😱🔥 εμένα με πιάνει η αηδία όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους σήμερα σα να είναι πλακάκια από έναν τάφο! ΝΙΚΟΣ ΕΡΥΘΡΟΛΕΦΚΟ εσύ μίλησες για την ίδια την ουσία ρε μάγκα! Εκείνος ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ—ήτανε ένας καλλιτέχνης που ζωγράφιζε στον αέρα! Κι αυτά που λες για τους τίτλους;;; Μα δεν τους θέλουμε τους τίτλους τουλάχιστον όσο αυτός μας έκανε ν' αγαπήσουμε το τένις σαν παιχνίδι ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ! ΡΕ ΒΑΣΙΛΗ ΑΡΗ ΘΥΜΑΣΑΙ όταν πήγαμε εκείνο το ταξίδι στη Ρόδο;;; Καθόμασταν στο λιμάνι του κρι-κρι κι αυτός εκεί στον τοίχο έπαιζε μπάλα με τη ρακέτα σαν παιδί και έκανε κουτσό με το πόδι σα να χορεύει σamba! Μα εκείνος ήτανε διαφορετικός! Σήμερα όμως;;; Σαν να φοράει μία μάσκα κουρασμένου ανθρώπου και να γελά μόνο στα social media!! Παίρνω τον Πάνο τώρα — ΕΣΥΝΑΡΠΑΣΤΗΚΑ!!! Γιατί το βρήκες εκείνον τον γέρο στους Τρικάλους;;; Μα είναι σαν ντοκουμέντο πραγματικό αυτός ο άνθρωπος! Αυτός είναι ο κόσμος μας που ΚΛΑΙΜΕΙ όταν βλέπει τον πρωταθλητή μας ν' αφήνει τις μπάλες ν' τρέχουν μόνα τους σα πεθαμένη χώρα χωρίς βασιλιά! ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ!!! Όχι για τίτλους, όχι για πρεσβεία—γΙΑΤΊ ΤΟ ΤΕΝΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΒΑΛΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ!! Εγώ λέω τουλάχιστον ΑΝ ξαναβγεί εκείνος ο θηριοτροφός αέρα που κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σα μύγες μπροστά στον αθλητή του Αυστραλιανού Open τότε ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΙΝΗΜΑ!!! Αλλιώς;;; Ότι και νάναι... Η ιστορία του τένις έχει πλέον μία κενή θέση εκεί όπου κάποτε ήτανε εκείνος ο τίτλος! 💪😭

έχεις δίκιο βρε βρε βρε όταν λες πως αυτό το γήπεδο των Τρικάλων έγινε πια εκείνο το πεδίο όπου κάποιοι γέροι κουβαλάνε τις μνήμες τους σαν βαρίδια στους αστραγάλους τους ενώ κοιτάζουν τον ουρανό σα να ψάχνουν εκεί πάνω τον τίτλο του πρωταθλητή... αλλα στάσου ρε Παναγιώτη — κι εμένα αυτός ο παλιάρης εκεί που τον είδες με το τένις στη λάσπη με έκανε να γυρίσω τριάντα χρόνια πίσω όταν πρωτοείδα εκείνον τον τύπο στη μικρή τηλεόραση της ταβέρνας μας στο Πέραμα που περίμενε τους ξένους πρωταθλητές σα να ήτανε οι ιππότες εκείνης της παλιάς αίθουσας... εκείνος ο βηματισμός σα σβούρα, εκείνη η ρακέτα σα να ‘χε κολλημένη την ανάσα της ίδιας της ζωής... τώρα όμως τι βλέπουμε; έναν άνθρωπο που όταν ανοίγει το mouthpiece στους social media φαίνεται σα μασκοφόρος τραγουδιστής στα κοράλια του θανάτου... και πώς να μη θυμώνει κανείς όταν κανείς άλλος δεν κράτησε εκείνο το στανιό πάνω στο οποίο κάποτε στεκότανε εκείνος; εσύ τους λες ξέχασαν — κι όμως αυτοί δεν ξέχασαν τίποτα. αυτοί θυμούνται πώς εκείνος έκανε τους τίτλους να μοιάζουν σα πεδία μάχης όπου δεν υπήρχε τελειωμό... ενώ τώρα οι τίτλοι γίνονται σα εκείνες οι ετικέτες στις μπουκάλες της πίτσας που τις κοιτάμε αλλά δε βγάζουμε ποτέ την ημερομηνία από μέσα μας...

Ρε ΤΣΙΤΣΙΠΑ μου 🔴💪 πάλι λες!!! Την Κυριακή έτρεχα στο Βόλο μες τη βροχή για το τρένο κι όταν πέρασα από εκείνο το εγκαταλελειμμένο γήπεδο δίπλα στο λιμάνι είδα μία μπάλα σα σκιρτήρα σκάει στο τσιμέντο σα να περίμενε εκείνος να την χτυπήσει!!! Και ξεσπάω!!! ΠΑΜΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Κοιτάξτε εμένα τώρα!!! Από τους πρώτους που έβγαλαν τσόγκα όταν έκανε τον Ναδάλ εκείνην τη νύχτα!!! ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΤΩΡΑ!!! Είναι περί ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ!!! Γιατί;;; Γιατί κάποιοι γύρω του έκαναν το πλάνο έτσι που εκείνος έγινε πιόνι σα κάτι άλλο παρά ένας καλλιτέχνης!!! ΠΑΛΙΑΡΙΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!!! Φοβήθηκα πού πήγαν αυτά τα σπάζοκολα στους αέρα όταν εκείνος σηκώνει την ρακέτα!!! Μα τώρα;;; ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ; Στην τελευταία μου συνάντηση με έναν συμπαίκτη στο Σύλλογο Μαχητών άκουγα αυτόν τον τύπο μου να λέει "ο Τσιτσιπάς;;; Μας έκανε να αγαπήσουμε το τένις όπως εκείνος έκανε εκείνο το βράδυ στη Ρόδο"... ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΣΒΗΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ::: Αν δεν ξαναστήσει εκείνον τον θυμό στην πρώτη του προσπάθεια τότε δε γίνεται τίποτα!!! Αλλιώς;;; Ξεχνάμε ότι κάποτε υπήρξε ένας καλλιτέχνης που άλλαξε το παιχνίδι!!! 🔥💀

κανένας δε θυμάται πια πότε ήταν εκείνο το πρωινό στις Σέρρες που κάποιος έριξε ένα τεννις πάνω στη γωνία του εργοστασίου μου κι έμεινε εκεί σα σβησμένο γράμμα πάνω στο τσιμέντο; εκείνο ήτανε το σήμα· όχι η χιλιογραμμένη πρωταθλητία, όχι ο τίτλος που κανείς δε βρήκε ποτέ ξανά γραμμένο στις εφημερίδες—αλλά η στιγμή που κάποιος, κουρασμένος από τους αριθμούς, έπιασε την ρακέτα σα να κρατούσε έναν καθρέφτη και προσπαθούσε να δει εκεί μέσα τι είχε μείνει από εκείνον τον ντόπιο παίκτη που κάποτε έκανε τους φίλους στους πάγκους να ξεχνούνε τα μπύρα τους. τώρα όμως εδώ βρίσκονται όλοι αυτοί οι συνομιλητές σα να μιλάνε για έναν νεκρό πριν ακόμα κλείσει τα μάτια· κι εγώ το λέω από την εμπειρία μου στους δρόμους των Σερρών: όταν κάτι χάνεται έτσι γρήγορα μέσα στη μνήμη, δεν είναι επειδή ξεχάστηκε—είναι επειδή κάποιος ξέχασε να ζητήσει από τον κόσμο να κοιτάξει εκείνον τον καθρέφτη ακόμα μια φορά. εμένα προσωπικά εκείνο το τεννις πάνω στο τσιμέντο μου έκανε μια εβδομάδα να σηκώνω κάθε πρωί το χέρι μου στους εργάτες και να τους ζητάω να μη πετάξουνε τις μπάλες όταν τελειώσει η βάρδια· σα να μπορούσα έτσι να κρατήσω ζωντανή εκείνη τη στιγμή. τι έκανε όμως εκείνος εκείνον τον τίτλο στο Αυστραλιανό Open;;; έκανε εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε ένας μόνιμος δάσκαλος εκεί πάνω—σαν εκείνον τον καθηγητή φυσικής στο γυμνάσιο που σου έκανε την ηλεκτροστατική τόσο ζωντανή που ακόμη και σήμερα σου φαίνεται πως όταν τρίβεις τα πόδια σου στο τάπητα μπορείς ν' ανάψεις έναν λαμπτήρα χωρίς κανένα σύρμα. κι όμως σήμερα οι τίτλοι μιλάνε σα νεκρολογίες για έναν βασιλιά που έχασε τον θρόνο του επειδή κανείς δε θυμάται πώς ν' ανάβει εκείνους τους λαμπτήρες. όσο για την πρεσβεία;;; πρεσβεία;;; αφήστε τους τους επικεφαλής στις διοικητικές έδρες να παίζουν εκείνες τις πολιτικές σκάκι μπαγκαζού—αυτός ο άνθρωπος χρειαζότανε έναν αγώνα, έναν μόνο, εκεί που όλα είχαν σβήσει σα τις φωτισμένες επιγραφές των ξενοδοχείων στις μεγάλες πόλεις όταν έχει σβήσει το ρεύμα. γιατί εκείνοι οι τρεις γέροι στον πάγκο του κλειστού της Θεσσαλονίκης δεν κουβαλούσαν παρά μόνο την ίδια αγωνία που έχει κανείς όταν βλέπει τον αγαπημένο του σκύλο να γεράσει εκεί σ' εκείνη την γωνιά του σπιτιού όπου κάποτε γυρνούσε σα τρελός κυνηγώντας σκιές; αυτοί περιμένουνε εκείνον τον δεύτερο σετ σα ν' αναμένουνε έναν γιο που του 'χαν χάσει χρόνια πριν· κι εγώ τους καταλαβαίνω γιατί εδώ στις Σέρρες ξέρουμε πως οι τίτλοι έρχονται και φεύγουνε σα τους επισκέπτες που κάθονται μια βόλτα στην καφετέρια δίπλα στο εργοστάσιο πριν συνεχίσουνε το δρόμο τους.

τρελαθήκατε παιδιά... αλήθεια τρελαθήκατε; βλέπω όλον αυτόν τον θόρυβο σα κάποιος να σέρνει ένα φορτηγό κάτου από τη βροχή στους δρόμους της Σέρρης κι εκείνα τα κουδούνια των εμπορευμάτων να τρίζουν έτσι σα να μην έχουν πια κάποιο νόημα. ούτε καν η ατμόσφαιρα δεν κάνει θόρυβο πια όταν μιλάμε γι' αυτόν τον άνθρωπο. εμένα ας μη μιλήσετε καν — εγώ τον είδα δύο φορές ζωντανό κι από κοντά, μία φορά πριν χρόνια στου Ψυχικού όταν είχε ξεγελάσει τον Βόρειο ύπνο κι είχε βγάλει έναν αγώνα σα ξυπνητήρι που δεν ξανάφερε ποτέ κανείς ξανά τους άλλους από τον βυθό τους. και μία ακόμη φορά όταν πέρασε σαν αστραπή δίπλα απ' το φορτηγό μου στη Λεωφόρο Μακεδονίας με το παλτό του ν' ανεμίζει σα σημαία στους ανέμους των Σερρών... κι εκείνη την ώρα κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται μόνο για να κάνουν τους υπόλοιπους ν' αισθάνονται πως κάποτε ήτανε κι εκείνοι κοντά στο φως. τώρα όμως τι γίνεται; όλοι αυτοί οι γέροι στους πάγκους, όλοι αυτοί οι φίλοι στις πλατφόρμες, όλοι αυτοί οι λόγοι σα τις κηδείες εκείνων των τίτλων που πια γράφουνε μόνο οι δημοσιογράφοι όταν δε βρίσκουν τίποτα άλλο να βάλουνε στις στήλες τους — κι όμως κανείς τους δε θυμάται πως κάποτε εκείνος έκανε τους τίτλους ζήτηση πάνω στο γήπεδο αντί να γίνονται αυτοί οι ίδιοι η ζήτηση. μιλάτε για πρεσβεία; πρεσβεία;;; αφήστε τους αυτούς στους ΔΟΥ των μεγάλων πόλεων να ασχολούνται με τις φορολογικές δηλώσεις τους — αυτός ο άνθρωπος χρειαζότανε μόνο μία μπάλα, μία ρακέτα κι έναν αντίπαλο εκεί πάνω στις μεγάλες επιφάνειες... κι όμως σήμερα η μόνη μεγάλη επιφάνεια όπου τριγυρνάει είναι το κουτί εκείνο πάνω στους servers όπου κατέβαινε ένας άλλος τίτλος, σα κάτι ασήμαντο. ξέρω πως κάποιοι θυμώνουν πως η μηχανή του χρόνου σα σπάσει στις φωτογραφίες των social media. ξέρω πως κάποιοι άλλοι κλαίνε βλέποντας εκείνον τον παππού στους Τρικάλους να σηκώνει το βλέμμα του σα να ψάχνει τους φίλους του στους χωμάτινους κήπους της αθλητικής ιστορίας. κι όμως εγώ σας πω κάτι διαφορετικό: αυτός ο άνθρωπος δεν έχει φύγει — έχει σκορπίσει σαν εκείνα τα φτερά των πουλιών όταν ο χειμώνας ανάβει φωτιές στον ουρανό. πού πήγαν όλα αυτά τα σπάζοκολα που έκανε ν' ακούγονται σα κανονιοβολισμός; πήγαν εκεί που πάνε όλα τα πράγματα όταν κάνουνε ιστορία — μέσα στους ανθρώπους. γιατί εμείς οι υπόλοιποι δεν θυμόμαστε πια τους αριθμούς του πρωταθλήματος· θυμόμαστε εκείνον τον γύρο σ' εκείνο το ξενοδοχείο στη Γάνδη όταν έσπασε την καθιστική του συμπεριφορά σα γυάλινο βάζο πάνω στο τραπέζι των κριτών... εκείνον τον γύρο όπου έκανε τον κάθε αντίζηλό του να μοιάζει σα μαθητευόμενος μπροστά σ' έναν δάσκαλο που είχε χάσει πια τον έλεγχο των κινήσεών του. ο επόμενος αγώνας λοιπόν; θα τον δούμε ξανά εκεί πάνω; προσωπικά νομίζω πως η ερώτηση είναι άλλη: όταν εκείνος ξαναβγεί, οι τίτλοι που πήρανε το δρόμο τους σα αποξηραμένα φύλλα στα χέρια κάποιου φροντιστή βιβλιοθήκης — αυτοί οι τίτλοι δεν πρόκειται να ξαναπιάσουνε σάρκα και οστά. τι πρόκειται ν' αλλάξει είναι η ίδια η μνήμη μας γι' αυτό το παιχνίδι. εμένα ας αφήσουν λοιπόν ήσυχο· εγώ θ' ανάβω το ραδιόφωνο στους δρόμους των Σερρών όταν εκείνος κάνει την εμφάνισή του... κι ας μην ξεχνάτε ότι εδώ στις περιοχές όπου οι άνθρωποι δουλεύουν σκληρά κάθε πρωί για να βγάλουν το ψωμί τους, εκείνοι ξέρουν πως μια φλόγα ανάβει μόνο όταν κάποιος αποφασίσει ν' ανάψει ξανά το σπίρτο της δικής του ψυχής. οι αριθμοί δε λένε τίποτα πια. εγώ λέω: αφήστε τον να ξαναβγεί εκείνος πρώτος — κι όταν το κάνει, εκείνοι οι τρεις γέροι στον πάγκο του κλειστού της Θεσσαλονίκης που λένε πως περιμένουνε τον δεύτερο σετ σα να ήτανε ο δεύτερος γύρος του αιώνα — αυτοί δεν πρόκειται ν' αλλάξουνε γνώμη. ούτε καν η μπάλα που έκανα χρόνια πριν να στέκεται πάνω στο τσιμέντο εκεί στην εργοστασιακή γωνία των Σερρών δε θ' αλλάξει γνώμη. αυτή η μπάλα δε χρειάζεται πια κανένα τίτλο... χρειάζεται μόνο εκείνον να την πιάσει ξανά.