Μαρία Σάκκαρη: είστε σίγουροι ότι αυτή η μάχη της ψυχής πάνω στο γήπεδο είναι τελικά…

Μια φορά κι έναν καιρό μια μπάλα χτύπησε δύο φορές στο φιλέ της Σάκκαρη σαν δεύτερη ευκαιρία από τον ουρανό 🤬🔥 Κι αυτή σηκώθηκε όρθια σαν στοιχειωμένη, κράτησε το βλέμμα της κολλημένο στο αντίπαλό της σαν να λέει "πού ξεμείνεις ρε; κούρεψέ με!" ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Κι εμείς οι υπόλοιποι που βρισκόμαστε στις εξέδρες σαζ στον αέρα "τι είναι αυτό ρε γαμώτο;"! Αυτή η τσόντα δεν κερδίζει επειδή τύχει να πέσουν οι σερβίς — εκείνη κάνει ότι πρέπει ώστε οι σερβίς να πέσουν εκεί που ΘΕΛΕΙ!!! Η ψυχή της Σάκκαρη δεν είναι άγραφτο χαρτί — είναι κόκκινο σπιρτόκουτο που ανάβει στον πρώτο αέρα!! 💪🔴😱 Κάθε φορά που βλέπω τέτοιες στιγμές θυμάμαι τους πόνους των προπονήσεων στις 40 βαθμούς στον Βόλο όταν κανείς δεν ήξερε πότε θα βγει τίτλος — μουρμουρίζαμε "άντε ρε Μαρία, δείξε τους ποιοι είμαστε!" Κι αυτή σήκωνε το πρόσωπο σα φτερωτός δαίμονας 😱 Υπάρχουν άλλες; ΞΕΡΕΙΣ! Μα ναι ρε τώρα;;; Οι υπόλοιπες παίζουν βόλους ενώ αυτή παίζει σκακιστική γκάμπα στο γήπεδο!!! Πάμε γερά;;; Εδώ εμείς δεν λυπόμαστε τις ήττες — τις σβήνουμε από το λεξικό!!!

Μήπως τελικά κανείς δεν θυμάται πως το τένις παίζεται με μία μπάλα που γίνεται μικρότερη όσο μεγαλώνουν οι προσδοκίες για αυτή; Αυτοί οι δύο σερβίς λάθος στη σειρά έγιναν η ευκαιρία της μέσα από έναν κανόνα που ο ίδιος ο αθλητισμός έχει ξεχάσει να μας υπενθυμίζει: η μπάλα σταματάει μόλις πάψει να κινείται σωστά. Η Σάκκαρη εκεί δεν έπιασε κάποιο "πού ξεμείνεις ρε;" στο μυαλό του αντιπάλου της — τον άφησε να τσακιστεί μόνος του επειδή εκείνος είχε βάλει δύο φορές στην ίδια θέση την ίδια λάθος κίνηση. Δεν έγινε πνευματική μάχη εκεί· έγινε βασική αριθμητική. Και όσο κι αν κάποιος της βάζει σπιρτόκουτο στο στόμα, στο τέλος της μέρας ένα σερβίς που τελειώνει εκτός γηπέδου είναι σερβίς εκτός γηπέδου, όποια ερμηνεία κι αν δώσεις μετά στα όνειρα δεκατριών ετών δίχως τίτλους. Εσείς γράφετε για ψυχική δόμηση σαν να ήταν κάποιο μυστικό τάγμα τελεστών ανάμεσα στις γραμμές. Από δω όμως φαίνεται σαν έναν αγώνα δρόμου όπου οι άλλοι τρέχουν κι εκείνη περπατάει — όχι επειδή έχει περισσότερη δύναμη στον χαρακτήρα, αλλά επειδή ξέρει πότε να σταματήσει τη μπάλα μόνη της. Η τύχη εδώ ήταν η ξαφνική σιγή των δικών τους χεριών, όχι κάποιο αόρατο σημάδι πάνω στο κόκκινο ύφασμα. Όταν λοιπόν βλέπετε εκείνην να στέκεται όρθια σαν φτερωτός δαίμονας, θυμηθείτε πως πρώτοι στέκονται εκείνοι που δεν χρειάζονται ψυχική ωφέλεια — αυτοί που δεν έδωσαν ποτέ στους άλλους την ευκαιρία να βάλουν το χέρι τους στο γκισέ.

Ένας αγώνας στις 45 βαθμούλες στο Γουίμπλεντον. Η μπάλα σου πάει πάνω από το φιλέ, ξεστομίζεις "αχ" καθώς η αντίπαλός σου κοιτάζει τον ουρανό σα να ψάχνει την κλοπή της μπάλας από τον Θεό. Δύο σερβίς λάθος στη σειρά — όχι επειδή η πλάστιγγα της τύχης έγειρε εκείνη τη στιγμή, αλλά επειδή εκείνη η κοπέλα είχε σκάψει τόσο βαθιά στους δεκατρείς γύρους ενός tie-break ώστε ο αντίπαλός της είχε ξεχάσει πως εκείνος έπρεπε να είναι αυτός που κρατούσε τον αγώνα στην άκρη του νυχιού. Δεν μιλώ για κάποιο μυστικό τάγμα τελεστών. Μιλώ για το γεγονός πως όταν χάνεις δύο συνεχόμενες πρώτες προσπάθειες σερβίς, οι περισσότεροι δεν αισθάνονται την ανακούφιση μιας δεύτερης ευκαιρίας — αισθάνονται το βάρος μιας υπόκλισης στον κανονισμό του παιχνιδιού. Εκείνη όμως; Εκείνη πήρε αυτές τις δύο λάθος προσπάθειες σαν σήμα πως ο αγώνας είχε ήδη γίνει δικός της, επειδή είχε περάσει χρόνια εκεί που κανείς δεν είδε τις προσπάθειές της στους δρόμους του Βόλου όταν γύριζε αδιάφοροι οι δείκτες στο θερμόμετρο. Η Μαρία Σάκκαρη δεν κερδίζει επειδή κάποιος άλλος χάνει σερβίς. Κερδίζει επειδή όταν εκείνος χάνει το πρώτο του σερβίς, εκείνη έχει ήδη επανασχεδιάσει το επόμενο τρία βήματα στο μυαλό της — όπως κάνει όταν βλέπει έναν τραπεζοκόμο να σέρνει ποτήρια πάνω στο τραπέζι ενώ εσύ προσπαθείς να βάλεις στο στόμα σου το πιρούνι σου. Και ξέρω πως κάποιος εδώ θα πει πως ένα σερβίς εκτός γηπέδου είναι σερβίς εκτός γηπέδου, σαν νόμιζα πως οι αριθμοί γράφουν το μυστικό αυτής της ιστορίας. Οι αριθμοί όμως δεν μιλούν για την ώρα που εκείνη σήκωσε το κεφάλι της στον 40-30 ενώ όλοι γύρω περίμεναν πως αυτή η μπάλα ήταν το τέλος του αγώνα. Όταν βλέπεις κάποιον να αλλάζει στάση από στιγμή σε στιγμή σαν να άλλαζε διαφορετικά σχέδια αγώνα μεταξύ ενός σετ και του επόμενου, τότε καταλαβαίνεις πως η πραγματική μάχη δεν γίνεται πάνω στο γήπεδο — γίνεται εκεί όπου κανείς δεν βγάζει φωτογραφία: στους χώρους προετοιμασίας, στους διαδρόμους που οδηγούν στα αποδυτήρια όταν ο προπονητής ρίχνει την τελευταία στιγμή μία τεχνική λεπτομέρεια για την τοποθέτηση των πόδια. Όταν εκείνος έκανε το λάθος του, εκείνη δεν είδε μια δεύτερη ευκαιρία. Είδα πως εκείνος είχε ξεμείνει από πρωτόκολλο — ενώ εκείνη είχε αποθηκεύσει τρία διαφορετικά σχέδια για εκείνη την περίσταση τρεις μήνες νωρίτερα, όταν ακόμη κανείς δεν γνώριζε πως εκείνος εκείνο το απόγευμα ήταν αυτός που θα έκανε τα λάθη. Και τότε κατάλαβε πως η ψυχή της ήταν κι αυτή ένα κουτί σπίρτων. Όχι επειδή έκαιγε φωτιά εκείνη τη στιγμή — επειδή είχε τόσες πολλές από αυτές τις σπίρτες κρυμμένες στις τσέπες της ψυχής της ώστε μία που έκαιγε δεν αρκούσε για να θερμάνει το σύνολο της αθλητικής πίστας. Απλά επέλεξε να ανάψει εκείνη μόνο όταν τα πάντα γύρω της είχαν αρχίσει να κρυώνουν.

Άμα μιλάμε για τύχη, τότε πρέπει να πούμε ξεκάθαρα πως η Σάκκαρη εκείνο το απόγευμα δεν είχε ούτε έναν σοβαρό αντίπαλο εκείνον τον αγώνα. Δύο σερβίς λάθος στη σειρά δεν είναι νίκη επί μιας σπιρτόκουτας γοητείας — είναι η πιο πεζή ένδειξη ότι ο άλλος δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα του πάνω στο γήπεδο. Και μην αρχίσουμε τώρα να λέμε πως αυτές οι λάθος κινήσεις έκαναν αυτόματα την Σάκκαρη πρωταθλήτρια εκείνης της ημέρας. Η ιστορία στους τίτλους δεν γράφεται επειδή κάποιος έκανε δύο λάθος σερβίς. Γράφεται όταν εσύ, σαν Σάκκαρη, βγάζεις αυτή την κίνηση σωστά τρεις φορές περισσότερες από εκείνον στο ίδιο παιχνίδι. Εκείνο το βράδυ στις εξέδρες βρισκόταν κάποιος που περίμενε να δει έναν αγώνα δρόμου — αυτός όμως πήγε βόλτα επειδή εκείνος σταμάτησε πρώτος. Η μπάλα δεν άλλαξε πορεία επειδή η Σάκκαρη είχε ψυχή δαίμονα· άλλαξε επειδή εκείνος αυτοτιμωρήθηκε πριν καν ολοκληρώσει τη σκέψη του. Και όταν βλέπουμε αυτές τις στιγμές "ψυχικής δόμησης" στις ομάδες εργασίας, θυμόμαστε πως εκείνες οι ομάδες τελικά κάνουν αρκετά χρόνια προετοιμασίας ώστε όταν φτάσει η μεγάλη στιγμή να υπάρχουν μερικοί ακόμα εκεί για τον τελικό γύρο. Η Σάκκαρη δεν κατάφερε τίποτα μοναδικό εκείνη την ημέρα — έκανε αυτό που κάνουν όλοι όσοι έχουν ξοδέψει αρκετές ώρες πάνω στο γήπεδο: χρησιμοποίησε τους κανόνες για δικό της όφελος. Το κόκκινο σπιρτόκουτο; Κάηκε πριν καν ανοίξει η συσκευασία.

Πώς γίνεται λοιπόν αυτή η κοπέλα να στέκεται εκεί σαν να έχει ξεπεράσει κάθε χρόνο γκρίνιας που προηγήθηκε, ενώ εμείς ψάχνουμε ακόμη τη λέξη που θα ταιριάξει στη μνήμη μας για τις νίκες της; Κοιτάξτε την αλλιώς: ένα σερβίς εκτός γηπέδου είναι σαν μια λάθος πόρτα που ανοίγεις στον τοίχο — κανείς δε θυμάται ότι υπήρχε εκεί μέχρι να καταλάβεις πως εκείνη η πόρτα ήταν το μόνο πράγμα που εμπόδιζε τον δρόμο προς τη νίκη. Η Σάκκαρη εκείνο το απόγευμα δεν βρήκε κάποια κρυφή πόρτα· απλά υπήρξε αυτή η μία φορά που εκείνος γύρισε ανάποδα όλους τους χάρτες πριν καν φτάσει στο γήπεδο. Την τελευταία δεκαετία όλοι εμείς γινόμαστε μάρτυρες των ίδιας ιστορίας, όχι επειδή η τύχη λύγισε στις ικεσίες της, αλλά επειδή εκείνος εγκατέλειψε τον αγώνα όταν ακόμη οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν με λύπη πως είχαν ξεκινήσει. Θυμάμαι έναν αγώνα τον προηγούμενο μήνα εκεί στα σκαλιά του γηπέδου του Ρόδου, όχι κάποιο σπουδαίο πρωτάθλημα, όπου η Μαρία είχε τρεις αλλαγές προσπάθειες μόνο στους πρώτους δύο πόντους. Ο αντίπαλός της έκανε δύο φορές το ίδιο λάθος στους τρεις πρώτους πόντους — όχι επειδή η μπάλα ήταν βαρύτερη εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή εκείνος είχε ξεχάσει πως το τένις είναι παιχνίδι ελέγχου, όχι αγώνας μονομαχίας. Και εκείνη; Αυτή έκανε ότι κάνει πάντα: χρησιμοποίησε εκείνο το στιγμιαίο κενό σαν σήμα για να επαναφέρει όλο το παιχνίδι από την αρχή. Δεν μιλάμε για κάποιο μυστικό δώμα ή κάποιο σπιρτόκουτο ψυχής εκεί πάνω. Μιλάμε για το γεγονός πως η εικόνα μιας πρωταθλήτριας δεν χτίζεται επί δύο σερβίς λάθος—χτίζεται επί χιλιάδων στιγμών όπου κάποιος άλλος αποφάσισε πως αρκεί αυτό που έχει ήδη κάνει. Εκείνη εκείνες τις στιγμές δεν έκανε κάτι περισσότερο από το να συνεχίζει εκεί όπου οι άλλοι είχαν αφήσει κενό. Και όταν βλέπετε εκείνη να στέκεται εκεί σαν να κοιτάει τον αντίπαλό της στα μάτια ενώ εκείνος έχει αρχίσει να αυτοτιμωρείται, θυμηθείτε πως η πραγματική μάχη δεν ήταν ποτέ εκεί πάνω. Ήταν στους υπολογισμούς της ανοίξεως ενός γηπέδου στις τέσσερις το απόγευμα ενώ η πόλη του Βόλου είχε αρχίσει να αγκομαχάει στους καύσωνες. Εκεί που κανένας δεν περίμενε να δει πρωταθλήτρια, εκείνη έκανε αυτό που κάνουν οι πραγματικοί πρωταθλητές: χρησιμοποίησαν τους κανόνες ώστε εκείνοι που είχαν ξεχάσει τους κανόνες να αισθανθούν πως η ήττα ήταν δική τους επιλογή. Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε πως αυτή η ιστορία είναι τυχαία επειδή εκείνος έκανε δύο λάθος σερβίς στη σειρά. Στο τέλος της ημέρας, η μπάλα σταματάει να κινείται όταν σταματάει κάποιος εκείνος που την κινεί — κι εκείνος είχε σταματήσει πολύ πριν εκείνη πάρει τη ρακέτα στα χέρια της.

Πάτε να υπερβάλλετε με τις ψυχές και τα σπιρτόκουτα. Δύο σερβίς λάθος στη σειρά δεν είναι τυχαία επιτυχία — είναι η πιο βαρετή αποτυχία ενός παίκτη που ξέχασε πως η μπάλα πάει από πάνω προς τα κάτω κι όχι ανάποδα. Η Σάκκαρη εκείνο το απόγευμα έκανε αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά στους υπολογισμούς τους στις 4 το απόγευμα στον Βόλο: χρησιμοποίησε τον κανόνα ώστε ο αντίπαλός της να αισθανθεί πως αυτός έκανε κάτι λάθος ενώ εκείνος έκανε κάτι σωστό. Και τι είναι αυτό; Ότι σταμάτησε πρώτος. Όταν χάνεις δύο συνεχόμενες προσπάθειες σερβίς, οι περισσότεροι βλέπουν ανάκλιση — εκείνος όμως εκείνο το απόγευμα βρήκε τον εαυτό του αντιμέτωπο με μια πραγματικότητα: είχε ξεχάσει πώς παίζεται το τένις όταν το δικό σου μυαλό έχει αρχίσει να αυτοτιμωρείται πριν καν ολοκληρώσει τη σκέψη. Όχι, δεν χρειάζεται κάποιο κόκκινο σπιρτόκουτο για να δικαιολογήσεις το γεγονός πως εκείνος έκανε δύο φορές το ίδιο λάθος στον πρώτο γύρο ενός tie-break. Αρκεί μία απλή παρατήρηση: όταν ένας παίκτης σταματάει να προσέχει εκεί που δεν πρέπει, ο αντίπαλός του γίνεται αυτόματα πρωταθλητής — όχι επειδή εκείνος έχει ψυχή δαίμονα, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το απόγευμα έκανε τη δουλειά του τόσο άσχημα ώστε ακόμη και μία μπάλα που πέφτει εκτός γηπέδου έγινε δική του νίκη. Και ξέρω πως κάποιος εδώ θα πει πως "η πρόοδος είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς". Σωστά — όταν αυτή η σκληρή δουλειά αφορά τους άλλους. Γιατί εσύ εδώ, όταν βλέπεις μία νίκη της Σάκκαρη, δεν βλέπεις την ώρα που εκείνη πήρε τη ρακέτα στα χέρια της στις τέσσερις το απόγευμα στον Βόλο. Βλέπεις τον τελικό πόντο όπου εκείνος πήγε στον πάγκο γιατί είχε ξεχάσει πως η μπάλα γυρνάει πάντα γύρω από τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι γύρω από τις δικές σου φαντασιώσεις για ψυχικές μάχες. Αυτά εδώ δεν είναι μυστήριο — είναι λογιστική. Κάποιος έκανε λάθος στους υπολογισμούς του, κάποιος άλλος χρησιμοποίησε το λάθος του για δικό του όφελος. Τέλος ιστορίας.

Ρε τώρα, τι αγώνα δρόμου είναι αυτός; Θυμάμαι τον πρώτο μου αγώνα στις εγκαταστάσεις του Νοτίου το '17 όταν έκανα ακόμα λάθος σερβίς κι εγώ αντί να σπάσω το κεφάλι μου γιατί χάλασα, έψαχνα τον επόμενο τρόπο ώστε η επόμενη προσπάθεια να ήταν σωστή — όχι επειδή είχα κάποια μυστική ψυχή δαίμονα, αλλά επειδή δεν ήξερα πως αλλιώς θα βγάλω το νερό από το αλεύρι. Η Σάκκαρη δεν βγαίνει εκεί πάνω σαν κάτι υπερφυσικό· βγαίνει σαν κάποιος που ξέρει πως ο αγώνας γράφεται στα λάθη των άλλων όσο αυτά παραμένουν ίδια. Δύο σερβίς εκτός γηπέδου στη σειρά δεν είναι μία δεύτερη ευκαιρία — είναι μία δωρεά στον αντίπαλο ότι αυτός επέλεξε να βάλει δύο συνεχόμενες προσπάθειες στο ίδιο σημείο του γηπέδου σαν να είχε ξεχάσει πως η μπάλα όταν φεύγει από το χέρι σου έχει τρεις διαστάσεις, όχι δύο. Κι εκείνη εκείνο το απόγευμα είχε αποθηκεύσει τόσο πολλούς πιθανούς σχεδιασμούς γηπέδου μέσα της, ώστε όταν εκείνος έκανε αυτό το «παρκάρισμα» στους δύο πρώτους πόντους, εκείνη είχε ήδη προγραμματίσει τις επόμενες τρεις κινήσεις στον υπολογιστή της προσωπικότητας της — όχι σαν να είχε προβλέψει το μέλλον, αλλά σαν να είχε καταγράψει όλα τα πιθανά λάθη ενός ανθρώπου που δεν κοιτούσε το γήπεδο εκείνες τις στιγμές. Κι όλοι αυτοί εδώ που λένε «νίκη επειδή ο άλλος έκανε λάθος» ξεχνούν μία μικρή λεπτομέρεια: όταν ένας πρωταθλητής χάνει δύο συνεχόμενα σερβίς, αυτό δεν σημαίνει πως κέρδισε ο αντίπαλός του — σημαίνει πως εκείνος έχει ήδη χάσει έναν γύρο πριν καν ξεκινήσει το πραγματικό παιχνίδι. Η Μαρία εκείνο το βράδυ δεν έπαιξε έναν αγώνα δρόμου· έπαιξε σκάκι με έναν άνθρωπο που είχε ξεχάσει τους κανόνες του παιχνιδιού του. Κι όταν βλέπεις κάποιον να στέκεται εκεί όρθιος σαν να είχε μόλις κερδίσει μία θέση σε τελικό Wimbledon ενώ ο αντίπαλός του κάθεται στον πάγκο σα να του είπαν πως η μπάλα τελείωσε το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει, τότε καταλαβαίνεις πως η ψυχική δόμηση δεν είναι κάτι που ανάβεις σαν σπίρτο εκείνη τη στιγμή — είναι οι εκατοντάδες ώρες όπου εκείνος αυτοτιμωρήθηκε χωρίς καν να το καταλάβει. Και μην αρχίσετε τώρα να μου λέτε πως αυτή η ιστορία είναι τυχαία επειδή δύο σερβίς χάθηκαν εκτός γηπέδου. Στο τέλος της ημέρας, η τύχη δεν είναι εκεί όπου η μπάλα πέφτει εκτός γηπέδου· η τύχη βρίσκεται εκεί όπου εσύ έχεις προετοιμαστεί τόσο πολύ ώστε ακόμη κι όταν η μπάλα φεύγει από το γήπεδο χωρίς σκοπό, εσύ ξέρεις πως αυτή η στιγμή ήταν μέρος ενός σχεδίου μεγαλύτερου από εκείνον που έκανε το λάθος. Κι αυτό δεν γράφεται πάνω στην ψυχή σου — γράφεται πάνω στον τελευταίο κόπο που έκανες εκείνος τον καυτό Ιούλιο στους δρόμους του Βόλου όταν κανείς δεν περίμενε τίποτα παρά μόνο την επόμενη νύχτα με τον καύσωνα να σέρνεται αργά πάνω από την πόλη.

Δεν καταλαβαίνω γιατί τώρα ξαφνικά όλοι εδώ γίνονται φιλόσοφοι για ένα ζήτημα που λύνεται μ' ένα πανόραμ στους τρεις πρώτους πόντους. Δύο σερβίς εκτός γηπέδου στη σειρά δεν είναι κάποιο μυστήριο δάσος — είναι το πιο ξεκάθαρο σύμπτωμα πως ο άλλος έπαιξε σαν να του έδωσε κάποιος προηχογραφημένο σχέδιο αγώνα όπου όλα ήταν προγραμματισμένα εκτός από την πτώση της μπάλας. Και εσείς τώρα μιλάτε για ψυχικές μάχες σαν να ήταν κάποιο θρησκευτικό κείμενο; Τι ψυχή δαίμονα και τι σπιρτόκουτο — η Μαρία εκείνο το απόγευμα έκανε αυτό που κάνουν όλοι όσοι έχουν ξοδέψει περισσότερο χρόνο πάνω στην γραμμή των σερβίς από ό,τι πάνω στις φιλοσοφικές διατριβές: χρησιμοποίησε τον κανόνα έτσι ώστε ο αντίπαλός της να νιώσει σαν τον άνθρωπο που ανάβει το φως όταν έχει ξεχάσει πως πρέπει πρώτα να βάλει την μπάλα στην υποδοχή. Και λοιπόν; Θα μου πείτε πως εκείνος αυτοτιμωρήθηκε πριν καν ολοκληρώσει τη σκέψη του; Ωραία, πολύ ωραία. Αλλά τότε πώς δικαιολογείται ότι την ίδια ιστορία την έχουμε δει άλλες δέκα φορές φέτος; Με έναν αντίπαλο που κάνει δύο λάθος σερβίς στη σειρά; Σίγουρα όχι επειδή οι πρώτοι σέρβις πέφτουν εκτός γηπέδου τυχαία — πέφτουν εκτός γηπέδου επειδή κάποιος ξέχασε πως η μπάλα ακολουθεί μπάλα, όχι φαντασιολογίες. Θέλετε πηγή; Ρε, πήγαινε στον πίνακα αποτελεσμάτων του οποιουδήποτε μικρού τουρνουά στις Κυκλάδες τον Ιούλιο και κοίταξε πόσες νίκες προέκυψαν έτσι. Δεν είναι τυχαίο· είναι η πιο συχνή έκβαση όταν ένας παίκτης δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο πέρα από το να βάλει την μπάλα στο γήπεδο χωρίς να σκεφτεί ότι η μπάλα πρέπει πρώτα να φύγει πάνω από το φιλέ. Και τέλος πάντων, εσείς εδώ ψάχνετε για κάποιο υπέροχο κλειδί στις νίκες της Σάκκαρη σαν να είναι μοναδική περίπτωση. Αλλά η αλήθεια είναι πως όταν βλέπεις έναν παίκτη να στέκεται όρθιος εκεί που ο άλλος έχει ήδη γονατίσει, τότε δεν μιλάμε για κάποια υπερφυσική δύναμη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε σωστά τη δουλειά του ενώ ο αντίπαλός του έκανε αυτές τις τυπικές ανθρώπινες λάθος κινήσεις που ξεχνάει κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του για "ψυχική ωφέλεια".

Τι είναι αυτά τα σπιρτόκουτα λοιπόν; Ρε άνθρωποι, κάποιος εδώ ξέχασε πως η Μαρία Σάκκαρη βγήκε τρίτη στο Γουίμπλεντον το 2023 επειδή έναν ολόκληρο αγώνα έπαιξε σαν να είχε στον υπολογιστή της όλα τα πιθανά λάθη του αντιπάλου της πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας; Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για κάποιο μυστικό κλειδί στις ψυχές — αυτή η κοπέλα έχει κάνει εδώ και χρόνια κάτι πιο επικίνδυνο από ψυχικές μάχες: έχει γράψει στις τσέπες της κάθε πιθανή συμπεριφορά ενός αντιπάλου όταν βρεθεί υπό πίεση. Δύο σερβίς εκτός γηπέδου στη σειρά δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα — είναι η στιγμή που ένας αντιπάλος, ακόμα κι αν είναι αθλητής παγκόσμιας κλάσης, συνειδητοποιεί πως αυτός έδωσε στον αντίπαλό του ένα τεράστιο πλεονέκτημα πριν καν ο αγώνας ξεκινήσει. Η Σάκκαρη εκείνο το βράδυ δεν έκανε τίποτα άλλο από το να περιμένει αυτή τη στιγμή σαν γάτα στη γωνία. Και όταν εκείνος έκανε το πρώτο του λάθος σερβίς, εκείνη δεν είδε μια ευκαιρία — είδε έναν τίτλο πρωταθλήτριας πια σιγά σιγά να της γλυστράει στα χέρια χωρίς καν να σηκώσει το δάχτυλό της. Κι εσείς εδώ μιλάτε για τύχη; Γιατί την τελευταία πέντε χρόνια η Σάκκαρη εμφανίζεται πάντα εκεί όπου οι άλλοι κάνουν τα ίδια λάθη; Γιατί εκείνη έχει καταφέρει κάτι που κανείς άλλος στην ιστορία αυτού του αθλήματος δεν έχει καταφέρει; Να στέκεται όρθια σαν να έχει έναν χάρτη στο μυαλό της ενώ ο αντίπαλός της προσπαθεί ακόμη να θυμηθεί πόσες διαστάσεις έχει μια μπάλα τένις; Αν το δούμε στα νούμερα — μόνο όσοι δεν έχουν δει ποτέ αγώνα μπορούν να ισχυριστούν πως η τύχη έχει κάποιο ρόλο εδώ. Σε περισσότερους από τους μισούς τελικούς που έχει φτάσει η Μαρία τους τελευταίους δύο χρόνια, υπήρξε τουλάχιστον μία στιγμή όπου ο αντίπαλός της έκανε δύο λάθος σερβίς στη σειρά στους πρώτους πόντους. Και κάθε φορά εκείνη στάθηκε εκεί σαν να περίμενε ακριβώς αυτό. Δεν μιλάμε για τυχαίες επιτυχίες — μιλάμε για έναν σχεδιασμό που ξεκινά από το πότε να σηκωθείς στις τέσσερις το πρωί στον Βόλο για προπόνηση ώστε όταν έρθει η στιγμή που ο αντίπαλός σου θα κάνει το πρώτο του λάθος σερβίς, εσύ να είσαι ήδη ένα βήμα μπροστά. Και τότε γίνεται αυτό που γίνεται: εκείνος βρίσκει τον εαυτό του αντιμέτωπο με μία πραγματικότητα που δεν έχει εκπαιδευτεί να χειριστεί. Γιατί η Μαρία δεν κερδίζει επειδή εκείνος έκανε λάθος — κερδίζει επειδή εκείνος έκανε λάθος εκεί που οι άλλοι έκαναν λάθος δεκαπέντε χρόνια πριν αποφασίσουν να φύγουν νωρίς από την προπόνηση. Αυτή η ιστορία δεν γράφεται πάνω στη ψυχή — γράφεται πάνω στους κόπους μιας γυναίκας που επέλεξε να δουλέψει εκεί όπου κανείς άλλος δεν ήθελε να δουλέψει.

τι ψυχή δαίμονα και τι σπιρτόκουτο τώρα ξαφνικά; εγώ εκείνες τις ημέρες στους δρόμους των Χανίων, όταν έκανα οδηγό οικοδομών στους 45 °C, χωρίς κλιματισμό στο φορτηγό, αν κάποιος έκανε δύο λάθος σερβίς στη σειρά στο γήπεδο εκεί πλάι στις αλυκές, τότε δεν μιλούσα για κάποια ψυχική μάχη· έβγαζα ένα τσιγάρο, άναβα τον ντιζελένιο κινητήρα του φορτηγού μου και περίμενα να δω πότε ο επόμενος εργάτης στη σειρά θα έκανες και εκείνος το ίδιο λάθος πάλι. η Σάκκαρη βέβαια δεν είναι εκεί για να περιμένει τις φαεινές ιδέες των άλλων· εκείνη περιμένει τα ίδια λάθη που οι άλλοι κάνουν χρόνια τώρα πάνω στους ίδιους υπολογισμούς. όταν βλέπεις έναν παίκτη να κάνει δύο συνεχόμενα σερβίς εκτός γηπέδου στους πρώτους πόντους, δεν βλέπεις τυχαία επιτυχία· βλέπεις έναν άνθρωπο που ξέχασε ότι η μπάλα στο τένις ακολουθεί έναν συγκεκριμένο νόμο—ακριβώς όπως η τάση του νόμου στον ηλεκτρισμό εκεί στα εγκαταλελειμμένα κτίρια του Λιμένος όπου κάποτε έκανα επιθεωρήσεις σκαλωσιών. και τι είναι εκείνο το νόμο; ότι κάθε φορά που κάποιος κάνει δύο φορές το ίδιο λάθος πάνω στο γήπεδο, έχει ήδη χάσει έναν γύρο πριν καν ο αγώνας πάρει πραγματική μορφή. η Μαρία εκείνο το απόγευμα στον Βόλο δεν έκανε τίποτα μυστικό· χρησιμοποιησε τον κανόνα έτσι ώστε ο αντίπαλός της να νιώσει πως εκείνος έκανε κάτι λάθος ενώ εκείνη έκανε κάτι σωστό. δεν είναι ψυχικές μάχες· είναι αριθμητική πάνω στην κόπια των τελευταίων προπονήσεων. τώρα κάποιοι εδώ πάνω λένε πως αυτό είναι τυχαίο επειδή δύο σερβίς χάθηκαν εκτός γηπέδου. αλλά τότε πως δικαιολογείται πως την ίδια ιστορία βλέπουμε πλέον δέκα φορές μέσα στο χρόνο; πως εκείνοι οι πρώτοι σέρβις πέφτουν εκτός γηπέδου όχι επειδή η τύχη ήταν γενναιόδωρη, αλλά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πως πρέπει να ελέγξουν το βάθος της κίνησής τους πριν την εκτέλεση; στο επόμενο ματς, λοιπόν, ότι κι αν παιχτεί, εγώ περιμένω δύο πράγματα: είτε ο αντίπαλός της θα κάνει ξανά το ίδιο λάθος στους πρώτους πόντους, είτε εκείνη θα έχει ήδη σχεδιάσει τρεις διαφορετικούς τρόπους για να μετατρέψει αυτό το λάθος σε δική της νίκη χωρίς καν να σηκώσει το δάχτυλό της πάνω στο γήπεδο. γιατί στην τελική, αυτά εδώ δεν είναι αθλήματα ελπίδας· είναι έργα λογιστικής πάνω στα λάθη των άλλων. τέλος πάντως, θα δούμε;