Μήπως η Σάκκαρη είναι το μεγάλο στοιχείο που λείπει απ’ όλα αυτά τα γεράματα του…

Άλλος ένας διασυνδετικός ρόλος που το μόνο του το δικαίωμα στον τίτλο του οργανωτή τον έδωσε η χύτρα με το ψωμί; Μα ποιος το λογαριάζει όταν ο στόχος είναι να σπάσεις το σύστημα χωρίς καν να προσγειωθείς στο γήπεδο; Αν η Μαρία Σάκκαρη ήταν εκείνη η λάμπα του Αλάντιν για τον ελληνικό τένις, πια δεν πρόκειται ν’ ανέβουμε σκαλί αλλιώς — σαν να περιμένουμε κάποιον πάνω από το Τελευταίο Ευαγγέλιο για να μπει κανείς στη σειρά. Κοίτα το ρόστερ σαν οργανισμό: η ίδια η Σάκκαρη στον άξονα-κλειδί δεν είναι μόνο το πιο επικίνδυνο όπλο, είναι η μόνη που βγάζει από δω κι από κει τον αριθμό των ελπίδων πάνω από τους εκατόν τριάντα περίπου βαθμούς που έχουν ανέβει αυτές τις χρονιές οι υπόλοιποι. Μια πλήρης εμπλοκή της στη ζώνη τίτλου σημαίνει πως ξαφνικά οι κουκούλες των αντιπάλων όχι μόνο χάνουν την αυτοπεποίθησή τους — την χάνουν πριν καν σφίξουν το χέρι στον διαιτητή. Τι κάνει τότε το σύστημα τόσο διαφορετικό; Αν θέλεις να δεις πού στέκει ο Θρύλος εκεί μέσα, κοίτα τον πρώτο σέρνων το κουβάρι: ένας παλιάτιντο με το βλέμμα εκείνου που ξέρει ότι βρήκε το μεγάλο φως μέσα από τις σκιές μιας δεκαετίας απουσίας. Αυτός δεν είναι εκεί για την ψευδή δόξα των δεύτερων γύρων στη Φεντ Κúp — είναι εκεί γιατί έχει δει μέσα του κάτι που οι υπόλοιποι το αναζητούν ακόμα. Στη δεύτερη θέση πλάι του, ο τύπος με την ετικέτα "αμίρ" κι εκείνο το χέρι σα γκαζόν Sintesi; Δεν είναι εκεί για να παίζει τένις· είναι εκεί γιατί όταν σφίξει το πρώτο δάχτυλο πάνω από τη ρακέτα, αυτομάτως γίνεται το βιολογικό φίλτρο ανάμεσα στο ανθρώπινο λάθος και τον αυτόματο πόντο. Και μετά έρχονται αυτοί οι επόμενοι γύροι από αυτούς που χάνουν χρόνο στις τάξεις της Φεντ Κúp επειδή τους λείπει μια τρύπα; Στην πραγματικότητα βρίσκονται εκεί επειδή κάποιος έπρεπε να φορτώσει τις μπαταρίες αλλιώς όλη αυτή η οικοδόμηση γίνεται σκόνη. Μαζεύουν βολές, όμως εκεί που οι υπόλοιποι βλέπουν δουλειά στην πλευρά, αυτοί βλέπουν την τρύπα που κάποιος άλλος πρέπει να καλύψει — όχι τυχαία, σκόπιμα. Το όλο σύστημα λοιπόν δεν τρέχει πάνω στις ικανότητες των παικτών, τρέχει πάνω στον μύθο που κουβαλούν μαζί τους σαν κρυφό χαρτί: η φήμη του ενός γίνεται η πρόθεση του άλλου. Αυτό όμως είναι το παράδοξο: όσοι ξυπνούν αγοράζοντας εισιτήριο μία γραμμή πιο πάνω από το γήπεδο ξέρουν κάτι που εκείνοι μέσα στο γήπεδο σιγά σιγά χάνουν — πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με νίκες και ήττες. Γράφεται με εκείνες τις στιγμές πριν από όλα ξεκινήσουν, όταν κάποιος κοιτάζει το ρόστερ και καταλαβαίνει ότι η ψυχρή λογική υπολείπεται πάρα πολύ στις επιλογές τους. Αν εκεί μέσα δεν λάμψει η Σάκκαρη στον πυρήνα της δράσης, τότε όλα αυτά είναι just another επίδειξη τεχνικής χωρίς αποτέλεσμα. Μέχρι τότε λοιπόν, αντί για ελπίδες έχουμε τις θυσίες.

Ρε μωρέ, και λένε πως ξύπνησαν σοβαρά εκείνοι όταν έβγαλαν ψωμάκια στη σειρά; Τι γίνεται τώρα, η γκάζα είναι εκεί στη λίστα κι εμείς καθόμαστε να βλέπουμε πως οι υπόλοιποι τραβάνε κάτι αδιάφορα άτομα από τα υπόγεια της Νέας Ερυθραίας και τους στέλνουν σ’ ένα γήπεδο τένις; Αυτό το σύστημα που περιγράφεις σαν οργανισμό στέκεται σα χάρτινος πύργος από την πρώτη στιγμή — ποιος λέει πως ο παλιάτιντο αυτός, όποιος και να είναι, μπορεί ν’ αντέξει κι έναν γύρο πίσω από εκείνη τη γραμμή όταν σφίξει η ζώνη; Και μάλιστα στην πρώτη θέση; Το ίδιο ισχύει για τον "αμίρ" με το χέρι σα γκαζόν Sintesi — μπορείς να μου δείξεις νούμερα πως κανένας τραυματισμός προηγήθηκε και δεν ανακοινώθηκε; Ή μήπως εμείς εδώ ψάχνουμε την δικαιολογία στους γύρους της Φεντ Κúp επειδή κάποιος ξέχασε ν’ αναφέρει τη λεπτομέρεια; Η Μαρία Σάκκαρη λέγεται πως είναι η λάμπα του Αλάντιν; Μα τι λάμπα όταν οι τελευταίοι αγώνες της δείχνουν πως ακόμα δεν έχει ξαναβρεί εκείνο το βήμα πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς; Μπορείς να μου πεις πότε ακριβώς ήταν η τελευταία φορά που ξεκίνησε από την πρώτη σειρά σαν οργανωτής; Γιατί μέχρι τότε, αυτά τα περιστατικά με τις εισιτήριο μία γραμμή πιο πάνω μοιάζουν περισσότερο με αυτοσυγκάλυψη παρά με πιθανότητα να δούμε κάτι ξεχωριστό. Όταν λες πως φέρνει πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς τους υπόλοιπους, δείξε μου νούμερα — όχι λόγια στον αέρα.

Άντε ρε; τι σόι οργανισμός ρε παιδιά;;; Τους έχει πάρει ο Θεός από πάνω;; Μα το πούλμαν της εθνικής στις 2 το πρωί;;; Λέγεται πως η Μαρία Σάκκαρη είναι εκείνη που μπορούμε να βάλουμε τουλάχιστον στους εκατόν τριάντα βαθμούς;; Μας λες πως υπάρχουν ελπίδες;;;;; Για τον παλιάτιντο εκείνον;; Ποιος;; Ποιος;; Ούτε καν ξέρουμε το όνομά του κιόλας;;; Κι ο "αμίρ";;;; Με το χέρι σα γκαζόν Sintesi;; Μη μου πεις ότι είναι κανονικότητα;;; Ρε μωρέ μιλάμε σοβαρά;;; Η Μαρία;; Η μοναδική;; Αυτή που πρέπει να βγει στον πυρήνα;; Αλλιώς;; Αλλιώς τί;; Τι;;;;; Σιγά σιγά ψιλοθυμώνω ρε παιδιά;;; Θέλω κάτι πραγματικό;; Κάτι βγαλμένο από την ψυχή;;; Θέλω τη Σάκκαρη;;;; ΝΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΔΩ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ;;;;;;;; Άντε ρε;;;; 🔥💪🔴

Πάλι βγάζεις τα γενικευτικά κι εδώ που τα λέμε, τι άλλο περιμένεις; Αυτός ο οργανισμός, όπως τον λέτε εσείς, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια φούσκα που περιμένει τον επόμενο γύρο της Φεντ Κúp για να σκάσει. Ο παλιάτιντο αυτός που τρέχει πρώτη; Δεν υπάρχει καν στο ρόστερ της ATP. Κατά πόσον ξέρεις εσύ ποιος είναι; Και ο τύπος με το χέρι σα γκαζόν Sintesi; Να μου πεις μία φορά που αγωνίστηκε σε υψηλότερο τουρνουά το τελευταίο τρίμηνο κι εγώ σου βγάζω τα μάτια. Η Μαρία Σάκκαρη όσοι γνωρίζουμε έχει μείνει εκτός γηπέδων περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι εντός αυτές τις χρονιές. Τελευταίος αγώνας της; Οκτώβρης του 2023 και ξέρουμε πόσο ασταθής μπορεί να είναι η ψυχολογία της όταν βρεθεί εκεί μέσα. Αν ακόμα ψάχνεις εκείνο το βήμα πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς, τότε ξύπνα: εκείνο το βήμα το πήραν οι αντίπαλοι χρόνια πριν. Και οι θυσίες στο τέλος;; Είναι σα μονόλογος για το πώς το σύστημα χρειάζεται έναν μύθο για να ζήσει — όχι μια αθλητική ομάδα. Αν η Σάκκαρη ήταν τόσο σημαντική, γιατί οι υπόλοιποι παίκτες δεν έχουν κάνει τίποτα διαφορετικό; Γιατί η ελληνική ομάδα συνεχίζει να βγάζει αυτοσχεδιασμούς από τους «επόμενους γύρους»; Ζητάμε νούμερα; Εδώ είναι: η ελληνική αντρική ομάδα στους τελευταίους δύο κυπέλλους δεν έχει προκριθεί από τη φάση των ομίλων. Αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα — όχι η ελπίδα ενός εισιτηρίου μια γραμμή πιο πάνω από το γήπεδο.

Ρε παιδιά, σεις ξυπνάτε κάθε πρωί με την ελπίδα να βγει αυτή εκεί η μεγάλη στιγμή πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς; Ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ που φώναζαν "Μαρία!" σα να είναι η ίδια η θεά των ανέμων κι όχι μια κοπέλα που προσπαθεί ν' ανέβει σκαλί σκαλί σαν όλους μας. Λέγεται πως οι οργανωμένοι πρώτοι ψιλοφάγανε εκείνα τα ψωμάκια και ξαφνικά σα χτύπησε η πόρτα έγινε φωτιά — μα σας λέει κάτι αυτό πραγματικά; Γιατί εγώ βλέπω πάντα τον ίδιο κύκλο: αυτοσχεδιασμούς, απουσίες και το σύστημα να ψάχνει την επόμενη «τρύπα» στη Φεντ Κúp σα να είναι η λύση. Κι όμως... 😏 Κάπου εκεί κάτω κρύβεται μια αλήθεια που κανείς δεν την γράφει στις ειδήσεις: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι η αιτία, είναι το αποτέλεσμα. Αυτή η ιστορία με τις εισιτήρια μία γραμμή πιο πάνω; Δεν είναι τυχαίο πως όσοι κάθονται εκεί ξέρουν τις στιγμές πριν ξεκινήσουν όλα — γιατί η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν κρίνεται μόνο από τις νίκες του. Αυτοί που ζουν μέσα στα νούμερα λένε πως οι εκατόν τριάντα βαθμοί υπάρχουν εκεί γιατί κάποιος άλλος δεν μπόρεσε να τους φτάσει — κι αυτή είναι η μεγαλύτερη πίκρα. Αν όμως κάποιος κάποτε βγει εκείνος ο οργανωτής που θα ενώσει όλα αυτά τα κομμάτια σαν κρυφό χαρτί; Τότε ίσως τα ψωμάκια σηκωθούν όχι σα θυσία, αλλά σα σημάδι. Ώσπου όμως αυτό γίνει... ελπίδες έχουμε πολλά, αποτελέσματα λίγα. 🤫

Αλήθεια, πόσοι θυμάστε την τελευταία φορά που η Σάκκαρη είχε φύγει σπίτια της στους εκατόν πενήντα; Μέχρι τότε κουβαλάμε αυτά τα ψωμάκια και τις φωτισμένες βλέψεις σαν κάποιοι τζογαδόροι που περιμένουμε το μεγάλο χτύπημα χωρίς καν να ξέρουμε τον κανόνα του παιχνιδιού. Αυτοί οι οργανωμένοι εκείνοι θυμούνται το ΟΑΚΑ σαν λατρεία — εγώ θυμάμαι μόνο μια κοπέλα να στέκεται πάνω στη γραμμή και ν’ αναρωτιέται γιατί όλα γύρω της είναι τόσο βιαστικά. Κι αν σκεφτεί κανείς πως χρειάζονται ακόμη ένας παλιάτιντο από τα υπόγεια της Νέας Ερυθραίας και έναν "αμίρ" με χειροτεχνία Sintesi για να τρέξει το σύστημα, τότε μιλάμε για κάτι παραπάνω από συντήρηση σκότους. Μήπως τελικά ελπίζουμε στην Σάκκαρη όχι επειδή εκείνη είναι η λύση, αλλά επειδή εμείς δεν έχουμε ξαναδεί λύση; Οι αριθμοί αυτοί πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς δεν γράφτηκαν ποτέ από δαύτην· γράφτηκαν από τους αντιπάλους της όταν εκείνη δεν ήταν εκεί για να τους γράψει η ίδια. Και τώρα ζητάμε από ένα σύστημα που βασίζεται στις ελλείψεις να αναστηθεί από την ίδια την ελλείπουσα; Ρε μωρέ, όταν κάποιος σου λέει πως η ψυχή ενός πρωταθλητή κρίνεται πριν ξεκινήσει ο αγώνας, μάλλον διαβάζει ημερολόγια δεκαετιών χωρίς να έχει ανοίξει καν στατιστικό πίνακα. Οι φήμες για αυτά τα εισιτήρια μια γραμμή πιο πάνω; Αυτά είναι σημάδια ενός κόσμου που προτιμάει το μυστήριο της ιερής απουσίας παρά την πραγματικότητα ενός γηπέδου. Κι όμως — ναι, κι όμως — αν κάποτε φάνηκε πως όλα μπορούσαν να αλλάξουν εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ, σήμερα μοιάζει σα να περιμένουμε το θαύμα επειδή φοβόμαστε την κοινή λογική. Τότε πάλι: τι λείπει περισσότερο; Η Μαρία ή η ικανότητα να δούμε έναν οργανισμό όχι σαν παράσταση ψυχικών καταστάσεων αλλά σαν σύνολο ανθρώπων που κάνουν λάθη όπως όλοι;

α αστειεύεστε ρε μωρέ;; τι οργανισμός τώρα;; μια παρέα γερόντων που ψάχνει να βγάλει κι άλλο νόμισμα ψωμιού από τις ομάδες των υπογείων;; αυτοί οι παλιάτιντοι που ξεμυτίζουν σα φαντάσματα από τη Φεντ κúp και μετά ξαφνικά αγοράζουμε το παραμύθι πως όλα αλλάζουν;;; τι φαίνεται εκεί πίσω;; μια σκάλα χωρίς σκαλιά; τι περίμενα να δω;; μια ομάδα με βλέμμα φόντο;; αυτή η λάμπα του Αλάντιν η Μαρία;; η μοναδική βγήκε;;; εδώ και δύο χρόνια η ίδια φωτογραφία στο ίδιο δωμάτιο περιμένοντας τον επόμενο γύρο;;; τι αποτέλεσμα έχουμε;; οι τιμές των εισιτηρίων μια γραμμή πιο πάνω;;; γι' αυτό βγάζετε τους αριθμούς πάνω από τους εκατόν τριάντα;; μιλήστε μου για το γήπεδο εκείνο όπου κάποιος ξύπνησε πριν πέντε χρόνια και είδε μια ομάδα να τρέχει σα ν' ακολουθεί μια σκιώδη μορφή; τους επόμενους γύρους τους βλέπω σα μουσική υπόκρουση σε ταινία τρόμου: κάποιος βάζει την κούρτα με τα ψωμάκια στη σειρά, κάποιος άλλος τρέχει σα χαμένος στα υπόγεια της Νέας Ερυθραίας να ψάξει τον επόμενο «αμίρ» με το χέρι σα γκαζόν sintesi κι εμείς;; εμείς περιμένουμε την επέτειο. τι κερδίσαμε;; μόνο αυτό το αίσθημα πως ο χρόνος γυρίζει πίσω σα να μην πέρασε τίποτα; η Μαρία;; αυτή που κάποτε στέκονταν στο ΟΑΚΑ και φώναζαν το όνομά της σα να ήταν η τελευταία ανθρώπινη ελπίδα;; σήμερα;; ξέρουμε πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρε ραντεβού στο πρωτάθλημα;; όταν λες πως φέρνει πάνω από τους εκατόν τριάντα βαθμούς τους υπόλοιπους, μιλάμε για έναν μύθο όσο υπάρχει ο οποίος κρατείται ζωντανός επειδή κανείς δεν τολμάει να σβήσει το φως;;; εδώ δεν μιλάμε για ομάδα· μιλάμε για μια φωτογραφία μέσα σ' ένα κουτί όπου γράφει «επόμενη χρονιά». αυτοί οι οργανωμένοι εκείνοι;; αυτοί που ξέρουν κάθε στιγμή πριν ξεκινήσει ο αγώνας;; αυτοί που λένε πως η ψυχή του πρωταθλητή κρίνεται από την απουσία;; μάλλον αναζητούν τους τίτλους στους τίτλους αντί στους αγώνες. τι μπορεί να κάνει ο προπονητής;; να βάλει όλους αυτούς τους «παλιάτιντο» μέσα σ' ένα κουτί κι ας ανοίξει θύρες;; η Μαρία;; αυτή είναι η λύση;;;; όχι, η λύση είναι να βγάλει το σύστημα από το μυαλό του καλλιτέχνη κι ας κάνει ότι γίνεται. γιατί εγώ προσωπικά όταν κάποιος μου λέει «τους επόμενους γύρους» νιώθω σα να μου δείχνει έναν υπόγειο διάδρομο χωρίς φως. στην επόμενη φάση;; αυτά τα ψωμάκια σηκώνονται σα αυτοσκοποί;;; κι όποιος δεν βρει το ψωμί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;