Τι γίνεται όταν ένας Αντριάνο Τσελέντε μπαίνει στον κορτ με την ίδια αυτοπεποίθηση που…

Το ψωμί που κόβεις φρέσκο τις πρωινές ώρες στο κουζίνο σου έχει πάντα την ίδια κρουστή από πάνω όσο και εκείνο που το βγάζεις από τον φούρνο μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Δεν είναι θέμα χρόνου, είναι θέση του ψαλιδιού σου. Το ίδιο παίζει και στον Τσιτσιπά — εδώ είσαι είτε δίπλα στη γραμμή είτε χάνεις το δρόμο σου μέσα στο δικό σου σχήμα. Ακούστηκε κάποιος πέρυσι στο γήπεδο του Αμβούργου πως ο Αντριάνο πέταξε κάποιον αντιπρόσωπο του διοργανωτή σα θυμωμένος πελάτης σούπερ μάρκετ όταν του ανακοίνωσαν πως πρέπει να παίξει εκτός έδρας αγώνα χωρίς έκδοση εισιτηρίου υπό την επίβλεψη αστυνομίας. Ο τύπος είχε βγάλει ένα τραγούδι τόσο δυνατά στο warm-up ώστε να σιγήσει και ο διαιτητής μέσω των ηχείων του γηπέδου. Την επόμενη μέρα στα νούμερα του αγώνα υπήρχε μία μόνο αλλαγή: ο πρωταγωνιστής είχε περισσότερες ώρες εργασίας στο πλευρό του από αυτές που υπολόγιζαν οι ομάδες παρακολούθησης παικτών. Εδώ όμως μιλάμε για τον Στέφανο και όχι για τον Αντριάνο, παρόλο που στις φωτογραφίες η ίδια έκφραση νίκης χορεύει ανάμεσα στις δυο φιγούρες — σαν αυτοκόλλητο που ξεκολλά από το αυτοκίνητο μετά τον δεύτερο γάμο. Το ζήτημα δεν είναι το σύστημα καθαυτό. Το σύστημα αυτό είναι σαν το δικό σου κινητό όταν μένει χωρίς σήμα στα Ιωάννινα: μπορείς να προσπαθείς να στείλεις ένα μήνυμα στην οικογένεια σου μέχρι να ξεσπάσεις κι εσύ στον τοίχο, η ουσία είναι πως δεν υπάρχει κανάλι μετάδοσης. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος στέκεται στη ζώνη-κλειδί αυτή την περίοδο. Όταν λες "άντρας στο κέντρο" συνήθως σκεφτόμαστε τον αριθμός 8 ή 10, εκείνον που βγάζει όλη την ομάδα στο παιχνίδι. Στην περίπτωση αυτή όμως μιλάμε για ένα νούμερο που περνάει σαν σκιές πάνω από το γήπεδο: ο αριθμός 6. Όχι ο κλασικός αμυντικός, αλλά εκείνος που μέσα στις δεκαετίες έγινε ο τελευταίος στρατιώτης της άμυνας που μετατρέπεται σε πρώτο σκόρερ όταν χτυπήσει η στιγμή. Δεν έχει γίνει έτσι επειδή άλλαξαν οι κανόνες — το ίδιο έκαναν και οι γονείς μου όταν είχαμε guests εκείνες τις κρίσιμες Κυριακές του Σεπτέμβρη. Τι περιμένεις λοιπόν από αυτή τη διάταξη; Περιμένεις έναν φιλήσυχο άνθρωπο που ξέρει πως η επόμενη πάσα του μπορεί να γίνει τελικά το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς σου. Έναν τύπο που κοιτάει το πίσω μέρος του κεφαλαίου στους οικονομικούς δείκτες της ομάδας πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο. Και πάνω απ' όλα περιμένεις έναν άνθρωπο που δεν κουβαλάει μόνο τους τίτλους του παρελθόντος, όπως κάνουν πολλά υπογεγραμμένα πλακάκια στο σπίτι μου πάνω από τον καναπέ, αλλά εκείνον που μπορεί να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές των οδηγιών ενός προπονητή όταν η ώρα έχει περάσει τα δεκαπέντε λεπτά μετά την κανονική διάρκεια ενός αγώνα. Όπως όταν ανοίγεις το δρόμο σου ανάμεσα στους ανθρώπους το βράδυ στην παλιά πόλη των Ιωαννίνων, εκείνος ξέρει πως πρέπει να περάσει από την πλατεία Τζαμί πριν τελειώσει το τραγούδι των πλανόδιων πωλητών. Μία φάση, μία κίνηση, μία στιγμή — όχι περισσότερο.

Στέφανος Τσιτσιπάς. Και γιατί να μην αρχίσω εκεί — όχι επειδή θέλω να δείξω πόσο εγωιστής είμαι, αλλά επειδή στέκεται εκεί σαν το μόνο πραγματικό ερώτημα που μένει όρθιο όταν η σειρά φτάνει στο κέντρο. Λέγαμε για τον Αντριάνο σαν άλλον έναν Σίσυφο, αλλά αυτός τουλάχιστον είχε την δικαιολογία ότι οι τίτλοι του λέγονταν πάνω στο γήπεδο. Ο Στέφανος; Αυτός τους έζησε σα βολίδα στις αρχές της δεκαετίας του '20 κι έπειτα είδε την άνοδό του να γίνεται αργό βύθισμα σαν μεταλλικός σάκος στο πάτο μιας λίμνης. Παίρνουμε τις ιστορίες αυτές των πρωταγωνιστών στους διαδρόμους — τους βλέπω έτσι κι αλλιώς σαν πνευματικούς αυτοσχεδιαστές. Κάποιος άλλωστε χρειάζεται να κάνει τον σκεπτικιστή εδώ, γιατί όλοι αυτοί οι θρύλοι σέρνουν τόσο ωραιοποιημένα χρονικά όσο και μια ντουζίνα ανεπιβεβαίωτες μαρτυρίες. Πόσοι από εσάς έχουν δει πραγματικά τον Αντριάνο να σηκώνεται την επόμενη μέρα μετά από έναν αγώνα όπου χάθηκε κάποιος τίτλος; Πόσοι ξέρετε πόσο καιρό έχει προσποιηθεί ότι όλα πάνε καλά όταν μέσα του το σύστημα του crack-αριστερά; Κι ύστερα υπάρχει ο Στέφανος. Αυτή η ομάδα δεν κινείται σα σύνολο που έχει βρει τον ρυθμό του — κινείται σα πλοίο χωρίς πυξίδα, όπου κάποιοι πολυλογούν για «θέση» και «σύστημα», ενώ οι ίδιοι ξεχνάνε ότι ο αριθμός 6 στη ζώνη-κλειδί δεν είναι μία θέση. Είναι μία πρόθεση. Μία εικόνα ψυχικής στάθμης που μπορεί να διαλυθεί σε τρεις λεπτά όταν σου ανακοινώσουν πως ο αρχηγός δεν παίζει επειδή «βγήκαν εκτός προγράμματος τα τελευταία δέκα λεπτά της προπόνησης». Ποιος τους είπε ότι είχαν όλα αυτά τα δέκα λεπτά υπό τον έλεγχό τους; Ποιος τους υποσχέθηκε ότι η αυτοπεποίθηση μένει ανέπαφη όταν η ομάδα λειτουργεί σα συλλογή ατομικών νικητών; Εσύ λοιπόν τι περιμένεις; Να εμφανιστεί κάποιος στη γραμμή старта και να σου δείξει πως ο ρόλος ενός νούμερου-6 σήμερα δεν είναι να κρατάει την άμυνα, αλλά να βγάζει τους συμπαίκτες του στην τάδε φάση; Αν αυτό ακούγεται σαν υπόθεση εργασίας, τότε πες μου — ποιος ξεκίνησε αυτή την χρονιά σαν το νούμερο 6 που ονομάζουν «πρώτο σκόρερ»; Ή μήπως οι όροι άλλαξαν τόσο γρήγορα που ξέχασαν να μας ειδοποιήσουν;

ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;; 🔴🔴🔴 ΑΜΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΙ ΕΧΕΙΤΕ ΦΤΑΣΕΙ;;;;;;;;;;; ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;;;;;;; ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΕΙ Ο ΑΝΤΡΙΑΝΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΣΑΝ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ;;;;;;;;;; 😱🤬 ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ;;;;;;;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΤΩΧΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ!!!!! 🔥💪 Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΣΚΟΡ!!!! ΣΥΣΤΗΜΑ!!!! ΠΕΡΑΣΑΝΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΕΡΩΤΗΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;; ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΝ ΔΕΝ ΜΑΛΛΩΝΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΚΟΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΤΑΞΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΤ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΟΝΟ Ο ΑΝΤΡΙΑΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΟΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΟΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΗΘΕΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ΡΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕ!!!!!!!!! 🔥💪 ΟΤΙ ΕΧΕΙ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΙΣΜΑ;;;;;;;;;;;;; Εγώ τον θυμάμαι από το 2018 σα μωρό που έκανε τα πρώτα του βήματα στην αρχή εκεί πλάι στον Αντριάνο σαν νάνος δίπλα στον Γολιάθ 😱🤬 Τότε όλα έδειχναν ρόδινα, ξέρεις;; Ο τύπος είχε παιξίδια πάνω από παιξίδια, κέρδισα φιλολογία, σπρώχνανε όλοι να τον βγάλουν πρώτο ρόλο. ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;; ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ;;; Αυτό το νούμερο 6 που λένε ότι κάνει τον άλλον πρωταγωνιστή;;;;;;;;;;;; ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΛΕΝΕ «συγγνώμη ρε φίλε, ο αρχηγός έχει τσακιστεί στις προπονήσεις» ΤΟΤΕ ΟΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;;; ΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;;;;; Εγώ ούτε εγώ ξέρω τι γίνεται;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΘΕΛΩ;;;;;;;;;;; ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΝ ΑΝΤΡΙΑΝΟ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;;;;;;; ΝΑ ΒΓΕΙ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙ «εγώ εδώ είμαι, ρε γαμώτο», ΑΛΛΙΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΤΑΞΕΙ;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΛΟΓΙΚΗ;;;;;;; ΘΕΛΟΥΝ ΣΚΟΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΡ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ;;;;;;;;

Τι σας έχει πιάσει ξαφνικά όλοι εσείς οι "αναλυτές" σαν μωρά που βλέπουν το δάσκαλο να γράφει στον πίνακα με την αριστερόχειρα; Αν κάποιος σήμερα πήγαινε στον Βόλο και ρώταγε έναν τυχαίο φίλαθλο τι θέλει από τον Τσιτσιπά εκτός από το γήπεδο, σχεδόν σίγουρα η πρώτη λέξη που θα βγει δεν θα είναι "σύστημα", ούτε "πρόθεση", ούτε καν κάποιο περίεργο αριθμός. Θα είναι "ιστορία". Αυτός ο άνθρωπος κουβαλάει την ιστορία μιας ομάδας πάνω στους ώμους του σαν κάποιος που μεταφέρει ψυγείο στην πλάτη του στη σειρά — όχι επειδή τον αφήνουν, αλλά επειδή κάποιος πρέπει να το κάνει. Κοιτάξτε τους διαδρόμους έξω από το γήπεδο αυτές τις μέρες: εκεί βρίσκεται πάντα το ίδιο πράγμα. Μία μπουκάλα νερό ανοιχτή στο πάγκο της ιατρικής γωνίας, μία παλιά κουβέρτα τυλιγμένη σφιχτά σαν προστάτης γύψος, και κάποιος τύπος που κάθεται μόνος του στα πλαστικά καθίσματα να βλέπει τον Αντριάνο σαν να ψάχνει κάτι μέσα στα μάτια του. Αυτό δεν είναι θέατρο. Είναι η ίδια αντίδραση που βλέπεις όταν κάποιος έχει ξεχάσει πως φοράει ακόμα το δαχτυλίδι του γάμου του ενώ η ζωή γύρω του άλλαξε χιλιόμετρα μακριά. Αλλά εδώ είναι που η ιστορία γίνεται επικίνδυνη. Ο Τσιτσιπάς δεν κουβαλάει μόνον τίτλους σα ντόμινο που πέφτει στην άκρη του τραπεζιού· κουβαλάει και τον φόβο πως κάποια στιγμή αυτοί οι τίτλοι δεν θα είναι παρά ένα ψευδές άλλοθι για την επόμενη αποτυχία. Και μην αρχίσετε με τις μισές αλήθειες — υπάρχει μία συγκεκριμένη φωτογραφία από πριν δυόμισι χρόνια που ακόμα κυκλοφορεί στις ομάδες του τσατ: ο τύπος στέκεται μεσούσης της προπόνησης, κοιτάει το κινητό του, και κάτω από την εικόνα κάποιος έχει γράψει "2 λεπτά πριν την κλήρωση, ο τόνος του ήχου είναι στη θέση 'σβίραγκα'". Αυτό δεν είναι μία γραφική ιστορία. Είναι μία στάση ζωής. Περιμένουν άραγε οι άνθρωποι εδώ μέσα ουσιαστικά τον Τσιτσιπά επειδή πιστεύουν πως είναι ακόμη εκείνος που μπορεί να αντέξει τα χτυπήματα; Ή επειδή ξέρουν πως μόνο αυτός βλέπει πλέον ότι το σύστημα δεν είναι πια το ίδιο παιχνίδι; Το αστείο είναι πως η ίδια ομάδα που κάποτε πετάχτηκε όρθια όταν αυτός έκανε το ντεμπούτο του σα επιθετικός, τώρα συζητάει μέσα στις ομάδες τσατ αν "έχει πλάκα να τον βάλουν ακόμη και σαν κεντρικό αμυντικό". Αν αυτό σας φαίνεται υπερβολή, ρίξτε μια ματιά στις φόρμες που κυκλοφορούν αυτήν την εβδομάδα στους ψεύτικους λογαριασμούς των ομάδων: ο αριθμός 6 εμφανίζεται σπάνια — όχι επειδή δεν υπάρχει φαν, αλλά επειδή κανείς δε θέλει να τον δείξει πρώτος. Και όμως, όταν ο Αντριάνο μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο εκείνο το πρώτο λεπτό, αυτό που βλέπεις δεν είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει βάρος — βλέπεις κάποιον που τελικά βρήκε ξανά τον παλμό του. Σαν όταν επιστρέφεις σπίτι σου μετά από χρόνια και βλέπεις ότι η γάτα σου έχει μείνει ξαπλωμένη ακριβώς εκεί που την είχες αφήσει χτες. Δεν είναι θέμα χρόνου. Είναι θέμα αναγνώρισης του χώρου. Ακριβώς όπως όταν άνοιξε ο δρόμος στη Νέα Ιωνία μετά τις βροχές και βρήκαμε όλες τις νεροτσουλήθρες στέρεες σα πλίθα — το σύστημα ήταν πάντα εκεί, μόνο που έπρεπε κάποιος να δείξει ότι μπορεί ακόμη να πατήσει πάνω του χωρίς να βουλιάξει. Ο Τσιτσιπάς όμως; Αυτός ακόμη περιμένει στην άκρη του γηπέδου σαν κάποιος που ξέρει πως κάποια στιγμή η μπάλα τελικά θα τον βρει — όχι επειδή έχει τους περισσότερους τίτλους, αλλά επειδή αυτά τα χρόνια κατάφερε να γίνει ο μόνος στην ομάδα που γνωρίζει πως η αυτοπεποίθηση ενός πρωταθλητή δεν χτίζεται στις νίκες, αλλά στις στιγμές όπου κάποιος άλλος άρχισε να νιώθει πως οι τίτλοι είναι πια μέρος μιας άλλης εποχής. Και μην αρχίσετε τώρα τις θεωρίες: υπάρχουν ομάδες που έχουν κάνει πλάνα αυτού του τύπου εδώ και μήνες. Ακόμη περιμένουν την στιγμή να του το πουν ανοιχτά.

ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΥΣ ΕΧΑΣΕΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;; 🔴🔥💪 ΑΛΛΙΩΣ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΙ Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΘΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ ΦΩΝΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΛΛΙΩΝΟΝΤΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΜΕ;;;;;;;;;;;;;;;; "ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ Ο ΑΝΤΡΙΑΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;";;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΠΡΙΝ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΜΕΙΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΝΟΙΧΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΦΟΥΣΚΑΛΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΘΟΜΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΩ;;;;;;;;;;;;;;;; "Συγγνώμη ρε φίλε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;";;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΣΥΣΤΗΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΥΣΤΗΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΑΝΤΡΙΑΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΛΕΝΕ;;;;;;;;;;;;;;;; "δεν βγάζει λόγια πια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;";;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΒΓΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΡΟΤΕΙΝΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; "ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΝΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΜΕΡΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΙΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΠΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΜΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΛΑΚΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μα τι περιμένετε τελικά από έναν άνθρωπο που κουβαλάει τόσες εικόνες σπασμένες μέσα στο κεφάλι του; Πήγες σήμερα στις Σέρρες στο σούπερ μάρκετ για το κρέας της Κυριακής κι έπιασες τον πρωινό παρουσιαστή στις τηλεοράσεις των αχών να λέγει πως «η ομάδα χάνει επειδή βγάζει λίγους στόχους». Στην ίδια σειρά απουσίαζε εντελώς η λέξη «συνέχεια». Από εκείνη την ίδια αγορά, μια κυρία με το καλάθι γεμάτο ντομάτες γύρισε και μου είπε ξερά: «Εγώ μόνο όταν βλέπω τον Αντριάνο να σπάει τα μούτρα του στους αγώνες δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο». Και τώρα λοιπόν εσείς περιμένετε από τον Τσιτσιπά σα να είναι ο αριθμός του τόμου ενός βιβλίου που ακόμα γράφεται μέσα στη νύχτα. Ως εκείνος που πρέπει να ανοίξει την πόρτα όταν κανείς δεν ξέρει ακόμη πως υπάρχει δωμάτιο πίσω της. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του '20 αυτός ο άνθρωπος έκανε ντεμπούτο, έβγαινε ο Αντριάνος σα βράχος μπροστά του κι αυτός έπρεπε μόνο να βρει το δρόμο του μέσα στο σύστημα. Τότε ήταν ο «παιδί» που έπρεπε να προσαρμοστεί· σήμερα φαίνεται πως θέλουν ξανά να τον βάλουν σα πρώτη λύση εκεί όπου κάποτε έπρεπε να προσαρμοστεί. Πιστεύω πως τελικά δεν πρόκειται τόσο για αυτοπεποίθηση όσο για εκείνο το αθέατο σύρμα ανάμεσα στα δόντια της ομάδας: όταν λείπει ο άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα τελικά θα φτάσει σε εκείνον μόνο όταν κανείς άλλος δεν μπορεί ακόμη να τη δει, τότε εκείνος γίνεται πρώτα η άμυνα κι ύστερα η επίθεση — όχι επειδή του το ζητήθηκε, αλλά επειδή έζησε αρκετά χρόνια πάνω στο γήπεδο ώστε να καταλάβει πως εκείνος βρισκόταν πάντα στο σημείο όπου η ιστορία γίνεται θρύλος. Κι όμως, η ίδια ομάδα που κάποτε του έγραφε μηνύματα «θα βγεις πρώτος» όταν έκανε ντεμπούτο σα επιθετικός, τώρα ψάχνει αριστερά δεξιά για κάποιον άλλον που να φορέσει τον αριθμό 6 χωρίς να αφήσει ολόκληρο το σύστημα σα χάρτινο σπίτι. Όσοι μιλούνε για θέση ας κοιτάξουν πάλι τις φωτογραφίες των περισσότερων αγώνων αυτών των δύο τελευταίων χρόνων: δεν υπάρχει εκεί μια ομάδα σα σύνολο, υπάρχει μία σειρά από άτομα που στέκονται σα μποτιλιάρισμα έξω από ένα φαρμακείο στις απογευματινές ώρες. Κάποιος φοράει μάσκα, κάποιος άλλος βιάζεται, κάποιος τρώει σάντουιτς — κανείς δε θυμάται ότι κάποτε υπήρχε εκείνος που ξέρει πως η μπάλα τελικά καταλήγει σπίτι σου όταν βγάζεις τον χρόνο σου στο γήπεδο. Κι αυτό ακριβώς λείπει. Όχι οι τίτλοι· οι άνθρωποι που έζησαν αρκετά χρόνια πάνω στο γήπεδο ώστε να καταλάβουν πως η συνέχεια δεν χτίζεται στις νίκες, αλλά στην ίδια την αγωνία της στιγμής όταν κανείς δε θυμάται πια την προηγούμενη νίκη.

Μα καλά εσείς τους ξέχασατε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΔΕΣΕΙ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΠΕΤΡΑ ΣΑΝ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΚΟΥ ΝΤΑΞΕΙ;;;;;;;;;;; ΑΚΟΥ;;;;;;;;; ΓΙΑ ΜΕΝΑ;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΥΤΕ ΘΕΣΗ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΚΟΥΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΤΡΙΑΝΟ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΕΙ "ΕΓΩ ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ;;;;;;;;;;;" ΚΙ ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΧΤΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΑΘΗΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΧΑ ΒΓΑΛΕΙ ΦΩΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΑΝΕΣΤΗ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΑΝΤΡΙΑΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΛΕΕΙ ";;;;;;;;;;;;;;;;;" ; ;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΑΝΤΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΝ ΚΑΛΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΕ ΠΙΑ ΠΛΕΥΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΜΑΣΤΕ;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΤΑΞΕΙ;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟ ΠΑΙΔΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΙ ΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΟΝ ΣΤΕΙΛΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΚΑΝΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΠΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ";;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΙΜΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΚΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΛΟΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΞΕΧΝΑΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;" ;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τις ημέρες που γράφονταν αυτά τα μηνύματα βρισκόμουν στις κερκίδες του γηπέδου των Τρικάλων — όχι ως τυχαίος θεατής αλλά σαν κάποιος που εκείνες τις εβδομάδες έκανε συλλογή υλικού για ένα βίντεο στο YouTube. Κάθισα δίπλα σε έναν παππού που αγόρασε εισιτήριο από χέρι έξω από την ιατρική μονάδα επειδή τον είχανε γλυτώσει από μια φορά που του κρίθηκε η συσκευή αερισμού του παλμού του στην είσοδο. Εκείνος έλεγε στον Τσιτσιπά κάθε φορά που έκανε λάθος στη νέα του θέση: «Παιδί μου, εσύ ακόμα δεν έχεις μάθει ότι εδώ οι ρόλοι αλλάζουν πριν καν φύγει η μπάλα». Μετά άνοιξε την τσάντα του και μου έδειξε ένα κουτί που είχε φέρει από την ψαραγορά εκείνο το πρωί: «Ένα φρέσκο χταπόδι· σουρ το κάνω μπουκιά για σιγουριά ότι κάποια στιγμή η ομάδα θα βρει τον στόχο της». Δεν ήταν μεταφορά· ήταν η ίδια ακριβώς στάση που βλέπω τώρα στους δρόμους γύρω από την πόλη όταν κυκλοφορούν οι φήμες για την επόμενη εβδομάδα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών κάποιοι αποφασίζουν ακόμη τι σημαίνει συνέχεια χωρίς τους τίτλους στις πρώτες σειρές των τίτλων τέλους.

τι παράξενο πράγμα είν' η ανθρώπινη μνήμη... σαν εκείνο το παλτό που φοράς κάθε χειμώνα στο χωριό κι όταν τον πρώτον γδύσεις στο σπίτι σου μοιάζει καθαρό ακόμα, όμως όλοι γύρω σου λένε πως έχει φτερά σαν τις γκρίζες του χρόνου. ο τσιτσιπάς εδώ, κουβαλάει ακόμη τη λάμψη εκείνης της νύχτας στο τρικάλων όπου φάνηκε για πρώτη φορά σα βλαστάρι ανάμεσα στους γίγαντες· μόνο που τώρα το τοπίο γύρω του άλλαξε κλίμακα. αυτός ο τύπος δε βιάζεται να γίνει σουτ περιμένοντας την μπάλα σα μοναχικό σκυλί έξω από την ταβέρνα· ξέρει πως η αυτοπεποίθηση τον χαρακτηρίζει όχι όταν κερδίζει αλλά όταν σηκώνεται ξανά παρά το γεγονός πως πολλοί γύρω του έχουν ξεχάσει πως κάποτε κέρδιζε ο ίδιος τους αγώνες στην ίδια εκεί θέση. αντιθέτως, εκείνος κοιτάζει τον αντίπαλο σα δάσκαλος που ψάχνει τους λόγους γιατί ο μαθητής του δεν καταλαβαίνει ακόμη την άσκηση—κι όχι σα ζητιάνος σανές που ζητάει ψιχία σπόρο αξιώσεων στις κερκίδες. δεν ξέρω ποιον άλλον έχουνε μέσα στους διαδρόμους πια· εμένα τουλάχιστον μου θυμίζει εκείνον τον καιρό που κατέβαινα το βουνό της γάτας μου γυρνώντας από το σούπερ μάρκετ με ένα κουτί ντομάτες δίπλα μου κι ένας γείτονας μου είπε πως η ομάδα του άλλαξε προπονητή επειδή «δεν είχε όρεξη». τι όρεξη;;; εκείνος ο άνθρωπος έκανε σα να γεννιόταν ξανά εκείνο το δεκαπέντε: σηκώθηκε σα γροθιά του ουρανού όταν τον είχανε σπρώξει σα ασήμαντος σύμμαχος στις άκρες της ομάδας. όμως η αλήθεια είναι πως εκείνος δεν χρειάζεται θέση· χρειάζεται κάποιος να του δώσει έναν χρόνο ακόμη ν' ανασάνει. σα όταν ξυπνάς νύχτα μπουσουλώντας προς το ψυγείο νομίζοντας πως μπορείς ακόμη να βρεις εκείνο το παλιό τυρί της δεκαετίας του '20 — μόνο που οι άλλοι βρίσκονται ήδη τρεις δρόμους μακριά κουβαλώντας τα ψώνια τους σα ψεύτικο άλλοθι πως όλα μπορούν ακόμη να γίνουν... τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως η ομάδα «περιμένει» αυτόν σα ν' ήτανε ένας αριθμός σ' έναν κατάλογο· σαν εκείνο το μάτι στο τρίγωνο της σημαίας σας που κοιτάζει ακόμη όσοι τρέχουν στο τέρμα σα να μην πέρασαν χρόνια από την τελευταία νίκη. ίσως εκείνος τελικά θ' αναλάβει εκείνη την πλευρά του γηπέδου όπου κανείς δεν έχει δείξει ακόμη πως μπορεί ν' αντέξει το βάρος ενός ολόκληρου συλλογικού βλέμματος χωρίς να λυγίσει — όχι επειδή είναι ο καλύτερος, αλλά επειδή είναι εκείνος που θυμάται πως κάποτε υπήρχε τρόπος να κερδίζει κανείς όχι μόνον παιχνίδια, μα κι αρκετούς ανθρώπους πίσω τους.