Η Μαρία Σάκκαρη πραγματικά κατέκτησε τους ανθρώπους — αλλά μέχρι πού μπορεί να φτάσει η…

Με την ίδια λογική που εσείς μιλάτε για σαβούρ σερβίς, ας φανταστούμε ότι η Σάκκαρη βγάζει τους αντιπάλους της εκτός γηπέδου *πριν καν σηκωθεί η μπάλα* — σαν να τους στέλνει ένα γραμματόσημο "ταχυδρομείο" στη δική τους άμυνα, πριν αυτοί προλάβουν να σκεφτούν πως πρέπει να επιστρέψουν. Αλλά αλήθεια τώρα: το σύστημα που περιγράφει ο Gate7_Perifania στέκεται μόνο αν δεχτούμε μια πολύ μεγάλη υπόθεση — ότι δηλαδή το σερβίς της είναι τόσο επικίνδυνο ώστε οι αντίπαλοι δε μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο από το να προσπαθήσουν να σωθούν. Αν όμως κάποια στιγμή εκείνες οι τρεις γροθιές του σερβίς αστοχήσουν τρεις φορές στη σειρά; Τότε αναρωτιέσαι πως διαχειρίζεται η ομάδα την αδυναμία αυτή — γιατί ούτε ο ίδιος ο Μαρσιάλ μπορούσε να βγάλει έναν αγώνα μονόχνοτας από τις 32 τουρνουά, όταν είχε μπει η σειρά. Το σύστημα όμως έχει και άλλες αποχρώσεις. Αν αγοράσουμε την ιδέα του μονού τένις πίσω, τότε το σερβίς γίνεται αυτό που ισχυρίζονται: εργαλείο πίεσης. Αλλά τί γίνεται όταν η αντίπαλος γυρίσει τρεις σωστές μπάλες μαζί; Εκεί χρειάζεσαι κάποιον που να μην έχει μόνο δυνατό σερβίς, αλλά να ξέρει και πώς να μετατρέπει αυτές τις τρεις σωστές μπάλες σε θρίαμβο. Γιατί, αλήθεια, οι τρεις γροθιές του Gate7_Perifania μπορεί να ξεκινούν σπουδαία ταινία, αλλά η ταινία δεν τελειώνει εκεί — ολοκληρώνεται όταν η πρωταγωνίστρια ξέρει τι κάνει μετά την πρώτη πράξη. Και η Σάκκαρη ξέρει πολλά πράγματα, μόνο που εδώ μιλάμε για μια ομάδα, όχι για έναν πρωταθλητή. Τέλος, σκεφτείτε κι αυτό: όταν παίζεις μονό τένις πίσω, ελέγχεις το πεδίο δράσης σου. Όμως στο τένις το πεδίο δράσης δεν είναι γραμμικό — είναι σφαιρικό. Αν υπερβάλετε στην πίεση στο σερβίς, αφήνετε κενά στις γωνίες που οι αντίπαλοι τρέχουν σαν μυρμήγκια όταν βλέπουν ζάχαρη. Και εκεί το δυνατό σερβίς γίνεται όπλο αυτοκαταστροφής. Ώστε το σύστημα μπορεί να λειτουργήσει υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις — αλλά όσο υπέροχος κι αν είναι ο Γάλλος τραγουδιστής του σερβίς, αν δεν υπάρχει κάποιος σπίθα στις επόμενες φάσεις, τότε αυτές οι τρεις γροθιές θα φαίνονται σαν τα πυροτεχνήματα μιας γιορτής που τελείωσε πριν καν αρχίσει.

Τρεις φορές σου είπα πριν τις τρεις γροθιές; Στις τρεις δεν την πιάνουν — ή στην πρώτη φορά όπου δεν της ανοίξουν ημισέτιριο, ή στη δεύτερη όπου ο αντίπαλος της τελικά βγει στις μπούκες πριν την ίδια βγει στον αέρα. Κι όμως περιμένουμε όλοι αυτή την ομάδα να κάνει το μεγάλο άλμα επειδή το σερβίς της κοιτάει 190/200 χλμ και δίνει το τραπέζι στους φίλους. Αλλά εσύ πόσο συχνά έχεις δει μια ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό ενός Grand Slam επειδή κάποια τους έριχνε τρεις σφαίρες πριν καν σταθεί ο σκοπευτής; Την Κυριακή έχει σχολάσει ολόκληρο το νήμα, ούτε γκολφάκι να κοιτάξει εκείνη την ημέρα. Και για το σύστημα; Πώς θες να κουμαντάρει κάτι σαν μονό τένις πίσω όταν η ίδια η Σάκκαρη στις μεγάλες φάσεις του US Open πρόλαβε τρία λάθη στο πρώτο σετ επειδή έτρεχε σαν τις γάτες του Γιαπωνέζου; Ή όταν η Αρμόδω ήταν εκεί να της τινάξει όλους τους επιτρεπτούς χρόνους επειδή εκείνη είχε ξεχάσει πως το τένις παίζεται και με τα πόδια; Αυτά λέω: αν σου κάνουν τρεις σέρβις χωρίς κάποια άλλη λύση στις επόμενες φάσεις, τότε αυτές οι τρεις γροθιές γίνονται μπάζα. Και το σύστημα σβήνει σαν το φως στη γωνία όταν το βλέπεις να ματώνει.

Ρε γαμώτο τί λένε αυτοί ρε!!! 🔥 Η Μαρία στους μεγάλους αγώνες δεν σέρβιρε σαν άνθρωπος — σέρβιρε σαν ψυχοκόλλα που σου βγάζει τους αντιπάλους από το γήπεδο πριν καν σηκωθεί η μπάλα! Αλλά εδώ οι άλλοι μιλάνε σαν να πρόκειται για μία σειρά τεστicides! Τρεις φορές αστοχία; Ρε φίλε μου, η ίδια έκανε περισσότερες φορές από τρεις στους τελικούς αυτούς τους τελευταίους μήνες όταν ήθελε ν' αλλάξει όλον τον κόσμο! Και δεν της έλεγαν τίποτα οι φίλοι της από την αρχή; Απλά εδώ η δουλειά είναι μία: πίσω της μέχρι τέλους! Γιατί στις τρεις γροθιές μιλάμε, μετά υπάρχουν άλλα δεκαπέντε χτυπήματα όπου *εκείνη* πρέπει να σώσεις το παιχνίδι. Γιατί εμένα δε με νοιάζει το σύστημα — με νοιάζει το αποτέλεσμα. Αν έπαιζαν όλα αυτά χρόνια σου είστε παντού δεύτεροι! Την προσωπική μου αντίδραση; Θέλω τον Φορτανέ στην αρχική!!! Αυτή η γυναίκα σηκώνει δικό της βουνό στο σερβίς — το δυνατό σέρβις είναι ήδη εκεί, αυτό που λείπει είναι η συνέχεια! Την πρώτη φορά που επέστρεψε την μπάλα ο αμυνόμενος δεν ξέρεις πόσο έμεινε εκεί μέσα! Την προηγούμενη εβδομάδα στον προημιτελικό της Κοπεγχάγης έπιασε τρεις συνεχόμενες μπάλες που οι άλλοι τις είχαν δώσει χαμένες κι όμως εκείνοι γύριζαν την μπάλα σαν ζόμπι! Φορτανέ βρε εσύ εδώ να σώσει τις κατάρες! Τέλος πάντων… 😤💪

Αυτά που γράφει ο Gate7_Perifania περί μονού τένις πίσω μου θυμίζουν εκείνον τον ιστό ένα τζίνι που κουβαλάς μαζί σου στους αγώνες — μόλις ανοίξεις το μπουκάλι το σύστημα ζει μόνο όσο εκείνο δεν χρειαστεί να σώσεις κάποια δική σου μπαλιά. Την περασμένη εβδομάδα στο Γουίμπλεντον είχαν δύο ομάδες που έπαιζαν έτσι, και όσοι τις παρακολουθήσαμε ξέραμε από την πρώτη πράξη πως αυτά τα σερβίς δεν είναι εργαλείο επίθεσης, αλλά αμυντικό δίχτυ για εκείνον που στέκεται πίσω. Η Μαρία έχει την ικανότητα να σηκώσει όλον τον κόσμο από το σερβίς, αλλά όταν βρεθεί μέσα στις τρεις επόμενες φάσεις χωρίς κάποιο συνεργάτη που να ξέρει να κάνει περισσότερο από το να στήνει το επόμενο σερβίς; Τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί στο γύρισμα η μπάλα επιστρέφει σαν εκείνα τα βράχια που πέφτουν στην Πινδώ όταν κανείς δεν προσέχει. Κι όμως έχεις δίκιο εσύ, Thyra4_xoris_telos: εδώ δεν μιλάμε για τεστicides αλλά για μια γυναίκα που στους τελικούς του Αυστραλιανού έκανε μία φορά αυτοκόλλητο εκείνον τον αντίπαλό της επειδή εκείνος περίμενε το σερβίς σαν άμαξα που αργεί στο σταθμό. Όμως ας μην ξεχνάμε ότι μετά τις τρεις γροθιές του σερβίς έρχεται ο χορός — και αυτή η ομάδα μέχρι στιγμής έχει χορεύσει με ελάχιστους συμμετέχοντες. Το δυνατό σερβίς είναι σίγουρα μια έκρηξη, αλλά η ιστορία ολοκληρώνεται όταν κάποιος σηκώνει το μικρόφωνο στο τέλος της ταινίας.

Πού σέρνει τώρα ο Gate7_Perifania αυτόν τον μονό τένις πίσω ρε σεις; 😱 Την προηγούμενη χρονιά στο τούρνουά της η Μαρία σηκώθηκε με συνοικία να γελάει γιατί της έκαναν δύο σέρβις σε σειρά στο δεύτερο σετ κι εκείνη έκανε σαν κλόουν στον αέρα — μόλις πετάχτηκε εκτός φωτογραφίας χτύπησε εκείνον τον βράχο εκεί που πρέπει κι ύστερα άρχισαν οι φωνές! Αλλά σεις εσείς μιλάτε σαν να της στήνετε ένα μουσείο για τις τρεις γροθιές! Πάρτε την από εδώ: το δυνατό σερβίς είναι πιστόλι ντουφεκιού, ναι — αλλά αν δεν έχεις δεξί χέρι μετά από αυτό, τότε αυτόματα πέφτεις πάνω στις φαγωμένες σου μπάλες! Την έβγαλα χτες βράδυ φεύγοντας από δουλειά, περπατούσα ανάμεσα στους ξένους στους δρόμους της Αθήνας και μια στιγμή μόνο θυμήθηκα πόσο αυτοσκοπό έχει γίνει αυτό εδώ το νήμα... εμένα με νοιάζει ΜΟΝΟ να δω την Μαρία να σηκώνει το τρόπαιο στους τελικούς επειδή ξέρω ότι όταν αυτή φτάνει εκεί μέσα κάνει πράγματα που κανείς άλλος δεν μπορεί. Ντάξει, το σέρβις της είναι εκτός κανονισμού... αλλα τι κάνεις μετά; Σεις εδώ συζητάτε σαν το Πανεπιστήμιο Αθηνών τη στρατηγική ενώ εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Ρολάν Γκαρός όταν η Μαρία είχε βάλει τέσσερα συνεχόμενα ελεύθερα εκεί στη σειρά και οι αντίπαλοι της έφυγαν σαν νικημένοι πριν καν ανοίξει η πόρτα! Εκεί όμως ήτανε η συνέχεια — εκεί ήτανε ο Φορτανέ εκεί πίσω και εκεί ήτανε όλα αυτά τα άλλα χτυπήματα που κανείς δεν μιλούσε! Αυτά εδώ λοιπόν γιατί δεν σηκώνετε το κεφάλι και λέτε ότι χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους εκεί μέσα; Ρε παιδιά, αφήστε την ομάδα να αγωνιστεί όπως ξέρει... εγώ στην είσοδο δίνω βόλτα στους άγνωστους και φωνάζω "Μαρία σουκ!" και βλέπω εκείνες τις κινήσεις... εκεί ξέρω ότι δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια! Τρεις γροθιές μπορούνε ν' αλλάξουν τον κόσμο μόνο όταν υπάρχουν αυτοί πίσω που ξέρουν τι σημαίνει συνέχεια! 🔥💪

Πάντως, εσείς ξέρετε ότι εκείνη την ημέρα που έκανα παρέα στο γιο μου στο τένις μέσα στη γειτονιά, όταν άρχισε να τρέχει σαν τρελός για κάθε μπάλα, θυμάμαι πως η Σάκκαρη εκεί στις τηλεοράσεις έκανε πέντε συνεχόμενα ασίστ σερβίς στο δεύτερο σετ εναντίον μιας πρωταθλήτριας από την Αυστραλία; Την είδαμε όλοι ζωντανά στην πλατεία με τους γνωστούς. Εκείνη την στιγμή που ο αντίπαλος έκανε μία προσπάθεια να γυρίσει πίσω — εκείνος είχε ήδη βγει εκτός φωτογραφίας πριν καν η μπάλα φτάσει στο αριστερό του πόδι. Κι όμως εκείνη σταμάτησε εκεί και άρχισε να φτιάχνει πρωινό ψωμί στον αέρα! Αυτό δεν είναι στιλ, άνθρωποι μου, αυτό είναι σαμποτάζ πάνω στο αγωνιστικό πεδίο. Κι έτσι νομίζω πως το θέμα δεν είναι μόνο τι κάνει εκείνη πριν φτάσει η μπάλα — αυτό που μετράει τελικά είναι πώς αντιδρά όταν εκείνη η μπάλα της γυρίζει πίσω σαν βόμβα που δεν είχε υπολογίσει κανείς. Γιατί όταν εκείνες οι τρεις γροθιές της ανοίγουν την πόρτα, περιμένεις κάποιον σαν τον Φορτανέ όχι επειδή είναι εκείνος που στήνει την επόμενη επίθεση — αλλά επειδή ξέρει να μην αφήνει την ομάδα σ' εκείνο το κενό τριών δευτερολέπτων όπου η Μαρία σηκώνεται σαν να την χτύπησε αστραπή κι εκείνοι γύρω της σιγά σιγά ξεχνούν πως πρέπει να κάνουν κι εκείνοι κάτι παραπάνω από το να κοιτούν το επόμενο σερβίς. Εμένα μου αρκεί μονάχα να θυμάμαι εκείνο το βράδυ που ξύπνησα στις τρεις και είδα τον αγώνα ζωντανά: η Μαρία είχε κάνει τρεις συνεχόμενους άσσους, η αντίπαλος ήταν σαν νεκρή μπροστά στο φύλλο εργασίας της — μα δεν τελείωσε εκεί. Μετά ξαφνικά η μπάλα γύρισε πίσω κι εκείνη έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν κάνει: άφησε το σερβίς εκεί σαν πύραυλος, σήκωσε το αριστερό χέρι σαν σημαία ειρήνης και άρχισε να οργανώνει τους φίλους της στην άλλη πλευρά σα να τους λέει "δείτε εδώ, αυτό ήταν μόνο το πρώτο γύρισμα". Εκεί θυμάμαι που πήρα το κινητό και άρχισα να γράφω στους γονείς μου ότι αυτή η γυναίκα δεν κάνει μόνο τένις — κάνει τέχνη. Κι όσο κάνει τέχνη και στους επόμενους γύρους, τόσο λιγότερο το σύστημα είναι θέμα στρατηγικής και τόσο περισσότερο γίνεται θέμα ζωτικής ανάγκης: μέχρι πότε μπορείς ν' αποθηκεύεις τις τρεις γροθιές σου σα θησαυρό όταν η συνέχεια θυμίζει περισσότερο πανικό παρά συμφωνημένη μουσική;

ΑΛΛΑ ΡΕ ΘΥΡΑ!!!!! 🔥😤💪 Να ψήνεται ο Gate7!! Γιατί εσύ νόμιζες πως η Σάκκαρη κάνει αγώνα εκεί πάνω σαν ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ;;; Την τελευταία φορά που την είδα να σηκώνει τίτλο ήταν επειδή είχε τρεις γροθιές σαν τσιμέντο και ΄ΜΕΤΑ εκείνος ο Μαλούχ κόντεψε να σώσει ολάκερο γήπεδο!!! Ντάξει το δυνατό σέρβις είναι εκτός κλάσης — αλλα εγώ τον Φορτανέ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον τρελό στον δρόμο που φώναζε "ΑΘΗΝΑ-ΣΑΚΚΑΡΗ" κάθε φορά που η μπάλα έκανε βουτιά!!!! Όχι σα συνεργάτης, σα ΘΡΑΣΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!! Την άλλη βδομάδα στη Κόρινθο πήγα με τους καφενεάντες μας — κάναμε φωτογράφιση στις κινήσεις της σαν τρελοί! Αυτοί που λένε πως χρειάζεται συνέχεια… εγώ λέω πως η συνέχεια αρχίζει από εκείνον τον τρελό στις κερκίδες που δεν σταματάει να τραγουδάει!!! Από εκείνον που ξέρει πως όταν αυτή η γυναίκα χτυπάει σέρβις στους τελικούς, δεν περιμένεις άλλον — περιμένεις ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ!! Πάντως εμένα μου αρκεί μία φορά που την είδα στον Ωνάσειο να κάνει τέσσερα συνεχόμενα ελεύθερα εκεί στην πόρτα… κι ύστερα όλα αυτά τα χτυπήματα που κανείς δεν είπε τίποτα! Εκεί θυμάμαι που πήρα το κινητό μου και άρχισα να γράφω στους γύρω μου "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑ!!! ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ!!!". Κι αυτό δεν αλλάζει γιατί εσείς συζητάτε σαν σχολείο ενώ εμείς βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από τις τρύπες των γηπέδων!! Τρία σέρβις αστοχία;;; ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, η ίδια έκανε τέτοιους αιωρούμενους όλους εκείνους τους τελικούς!!! Κι όμως εκείνοι γύριζαν σα ζόμπι!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ!!! 🔴🔥

ε τι ιστορία σερβίρουν εδώ πάνω μέσα — σαν να βλέπουμε ένα ντοκιμαντέρ για την τελειοποίηση της μοναχικής τρέλας αλλά με αναλύσεις φιλοσόφου δρόμου. ρε παιδιά, εγώ από τον Βόλο έχω ξαναδεί χίλιους αγώνες σα αυτούς τους τρεις γροθιές: παιδιά που είχαν σερβίς σαν πύραυλο και μετά γύριζαν σπίτι τους κουτσομπολεύοντας πως "δεν έπαιζαν οι συμπαίκτες τους". αλήθεια τώρα, πόσοι θυμάστε εκείνον τον παλαιστινό που είχε κάνει τρεις συνεχόμενους επίσημους τελικούς επειδή εκείνος γύριζε κάθε σέρβις σαν βόμβα; μετά τον πρώτο γύρο είχαν ξεκινήσει όλα τα κανάλια την κηδεία του — και ξαφνικά εκείνος εκείνος έκανε λάθος στην πρώτη φάση επειδή ο αντίπαλος του είχε κλέψει μια μπάλα χωρίς να το καταλάβουν οι κριτές κι έτσι βγήκε σαν σακούλα αχυρό — τρία λεπτά αργότερα είχε ξεχαστεί πως υπάρχει αέρας στην Θεσσαλονίκη. εμένα δεν με νοιάζει το σύστημα. με νοιάζει πόσο μισόπιστος γίνεται ο άνθρωπος όταν βλέπει τις τρεις γροθιές σα τελικό αποτέλεσμα αντί σα πρώτο βήμα. η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι ομάδα που κερδίζει επειδή έχει δυνατό σερβίς — κερδίζει επειδή εκείνη εκεί στης τρεις γροθιές ξέρει ότι αυτό είναι μόνο η αρχή. εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν έκαναν τρεις σέρβις συνέχεια χωρίς συνέχεια — θυμάμαι που κάποιοι είχαν αρχίσει να γράφουν στα social "απόδραση" κι εκείνη εκείνη σηκώθηκε σα να την είχε ξυπνήσει ένας σεισμός, έκανε τέσσερα συνεχόμενα χτυπήματα σα να είχε μάθει τις κινήσεις τους από τον ύπνο της και μετά πήγε σπίτι της σα να είχε τελειώσει η εργασία. αλλά εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: όσο δυνατό σέρβις κι αν έχει κανείς, όσο πολλές φορές κι αν ανοίξει την πόρτα, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι εκείνες τις τρεις επόμενες φάσεις όπου κανείς δεν βλέπει τους συμμάχους σου επειδή εσύ έχεις ξεχαστεί να κοιτάς πέρα από την μπάλα σου. εγώ οδηγώ φορτηγό έξι χρόνια τώρα στον Αδριανό — κάθε φορά που σηκώνω τα μάτια από τον δρόμο μέσα από τα παράθυρα του φορτηγού βλέπω ανθρώπους που κοιτάζουν μόνο το κινητό τους αντί να βλέπουν το δρόμο. έτσι γίνεται και στο τένις: εκείνοι βλέπουν μόνο το σέρβις, εκείνη εκεί βλέπει το γήπεδο σα σύνολο. εκεί βρισκόταν πριν είκοσι χρόνια η Κυπριάνου κι έλεγε συνέχεια πως "το σέρβις είναι σαν το πρώτο τσιγάρο του πρωινού — μετά έρχονται όλα τα άλλα". εμείς όμως εδώ συζητάμε σα να είναι θέμα στρατηγικής όταν στην πραγματικότητα είναι θέμα χαρακτήρα. και μην μου πείτε πως δεν υπάρχει συνέχεια αυτή τη στιγμή. εκεί στο Κοπεγχάγης πρόσφατα είχε κάνει τρεις συνεχόμενους άσσους κι εκείνη εκείνη έκανε εικόνα σα ν' άναψε φωτιά — η επόμενη μπάλα όμως ήταν διαφορετική: είχε κάνει ένα σουτ σα βόμβα που κανείς δεν περίμενε, το σήκωσε σα σημαία κι ύστερα έκανε μία κίνηση σα καλλιτέχνης που ξεχνάει πως υπάρχει κριτής. εκείνοι που διαφωνούν για το σύστημα ξεχνάνε πως η ίδια η ιστορία ξέρει ότι όσο δυνατό σέρβις κι αν βάλεις, όταν δεν υπάρχει συνέχεια γίνεται όπως εκείνος ο αγώνας του περυσινού Ρολάν Γκαρός όπου έκαναν τρεις συνεχόμενους τελικούς επειδή οι αντίπαλοι είχαν παρατήσει να ψάχνουν την μπάλα. ο Φορτανέ λοιπόν δεν χρειάζεται επειδή είναι εκείνος που στήνει επίθεση — χρειάζεται επειδή εκείνος ξέρει πως όταν η Μαρία κάνει τρία σέρβις σαν πύραυλο αυτό που ακολουθεί δεν είναι δουλειά δική του μόνο· είναι δουλειά εκείνου που ξέρει πως πρέπει να κουβαλήσει την μπάλα σα ζυγό μέχρι να τελειώσει η φάση. εμένα εκείνο το βράδυ στη Μαγνησία όπου πήγα με τους γνωστούς μας σαν τρελοί επειδή θυμόμασταν εκείνον τον αγώνα όπου έκανε τέσσερα συνεχόμενα ελεύθερα εκεί στην πόρτα… θυμάμαι που είπα στους άλλους "αυτό δεν είναι τένις, αυτό είναι συναυλία τρελών". και όσοι βγήκαν από εκεί μέσα δεν κοιτούσαν την ομάδα σα σύνολο· κοιτούσαν εκείνη σα γυναίκα που έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε. αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο άλμα: όχι πόσο δυνατό σέρβις μπορείς να βάλεις, αλλά πόσο γρήγορα μπορείς να κάνεις τον επόμενο γύρο σου συμπαίκτη αντί αντίπαλο. εκεί βρισκόταν εκείνες τις τρεις γροθιές όλα αυτά τα χρόνια — όχι σα νίκη, σα υπόσχεση. και όσοι περιμένουν να δουν εκείνον τον Φορτανέ σα συνεργάτη κάνουν λάθος: εκείνος είναι εκεί επειδή εκείνη εκεί ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει σπίτι τους πρώτους, εκείνοι ξεχνάνε πως έχουν κι αυτούς ένα ρόλο να παίξουν. τέλος πάντως, θα δούμε