Στέφανος Τσιτσιπάς: πως αυτός ο άνθρωπος έγινε η μόνιμη αφορμή για αργίες των φιλάθλων

Τι πιο τρελό από το να βλέπεις έναν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο σαν να είναι ιστορικός χαρακτήρας — και αμέσως μετά, όταν γυρίζει πίσω στις γραμμές, σαν να τον άλλαξαν τύπο στη μέση της ταινίας; Στεφάνε, ρε σύμπαν είσαι πλέον εργαστήριο ψυχολογίας για χιλιάδες ψυχές που ξεχνάνε την Πέμπτη πρωία πως το ωράριο τους υπάρχει. Αυτός εδώ δεν κάνει μόνο δύο βήματα πίσω όταν βγαίνει από το court. Αυτό είναι περισσότερο σαν να πατάει ένα κουμπί "reset" στη συνείδηση του κόσμου: όλοι ξεχνούν τις αργίες, τις οικονομίες, τους λογαριασμούς, τα προβλήματα της σειράς τους — όλα χάνονται επειδή εκείνος μόλις άλλαξε κατηγορία από αθλητής σε ταινία εποχής. Οι συμπαίκτες του λένε πως τον κοιτούν σαν να βλέπουν τον πρωταγωνιστή μιας παράστασης που έχει ήδη γυριστεί, αλλά ακόμα δεν προβλήθηκε. Και το πιο περίεργο; Δεν του το λέει κανείς αυτό καθαρά — είναι σαν ένας άγραφος κανόνας ότι εδώ ο ηθοποιός δεν μιλάει για τη μεταμόρφωσή του, όλοι την αντιλαμβάνονται αμέσως μόλις γυρίσει την πλάτη στο φως των προβολέων. Αυτό το σύστημα στην ομάδα του δεν αφορά μόνο ποιος είναι εκεί έξω όταν χρειάζεται η δύναμη ή η πρωτοβουλία. Είναι σα να έχεις ένα περιοδικό νέου τύπου τοποθετημένο ανάμεσα στις σειρές ενός στρατού: κάθε στήλη έχει τον ρόλο της, αλλά η ματιά σου πάντα γυρνάει εκεί που βρίσκεται εκείνος — σαν ο στρατός αυτός να μην έχει στρατιώτες, έχει μόνο έναν πρωταγωνιστή που αλλάζει θέση μέσα στο ίδιο σώμα. Στις κρίσιμες στιγμές, λοιπόν, αυτό που περιμένεις να δεις δεν είναι κάποιος άλλος να κάνει την κίνηση, αλλά εκείνος που υπήρξε στην αρχή της σειράς πριν αλλάξει ρότα. Εκείνο το "ακολούθησέ με" στο βλέμμα του όταν βγαίνει εκτός court είναι τόσο βαρύ που οι υπόλοιποι μοιάζουν με background χαρακτήρες που περιμένουν την επόμενη σκηνή για να εισβάλουν ξανά στη ζωή τους. Και εδώ είναι το πραγματικό κέρδος της διάταξης αυτής: κανείς δεν ξέρει τι γίνεται στις τρεις πρώτες θέσεις όταν ο πρωταγωνιστής γυρίζει πίσω στις γραμμές. Εκεί δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει μόνο η απουσία της αναζήτησης. Όπως όταν σβήνεις μια εφαρμογή γιατί ξέχασες να κλείσεις μία ταινία — η μνήμη σου συνεχίζει να λειτουργεί, αλλά η εστίαση σου έχει μετατοπιστεί κάπου αλλού. Αυτή η ομάδα έχει μάθει να ζει μέσα σ' αυτήν την απόσταση ανάμεσα στο "πάνω στο court" και το "εκτός court"· εκείνος γράφει τον κώδικα, αυτοί ακολουθούν τις οδηγίες χωρίς ερωτήσεις. Και όσο ο κόσμος περιμένει τις αργίες σαν κανονικότητα, η αλήθεια είναι ότι εκείνος έχει ήδη γυρίσει το κινηματογραφικό πλατό — εμείς είμαστε ακόμα στο φλιτζάνι του καφέ μας, προσπαθώντας να θυμηθούμε πως η ταινία τελείωσε πριν δέκα λεπτά.

Τι λέτε εσείς εκεί πέρα πως όλα αυτά είναι θέμα ψυχολογίας; Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα ροτέισον που πραγματικά γίνεται σήμερα. Τι γίνεται αν ο Τσιτσιπάς όχι μόνο δεν παίζει εκείνο το σημείο αλλά χάνει και τον ρόλο του "αφηγητή" γιατί κάπου έξω είναι μπουκωμένος στα νούμερα των γηπέδων; Και μιλάω για νούμερα που κανείς σοβαρός δεν βγάζει από το μυαλό του όταν κάνουν λόγο για αυτόν — γιατί η εντύπωση "απίστευτα ψύχραιμος εκτός court" είναι αμοιβαία. Για ποιον μιλάνε λοιπόν αυτοί οι τρεις στον πάγκο όταν λένε πως ξέρουν τι πρέπει να κάνουν μέχρι να γυρίσει; Για έναν τενίστα που τον βλέπεις τόσο συχνά όσο βλέπεις τη θάλασσα από το Ηράκλειο όταν σηκώνεις το κεφάλι; Που ακόμα και στους μεγαλύτερους αποκλεισμούς του έκανε την ίδια κίνηση: βγήκε από το court σαν πρωταγωνιστής ιλιάδας και γύρισε σαν χαρακτήρας που τελείωσε το ρόλο του χωρίς να πει λέξη σε сценаριο; Μη μου πείτε πως αυτό είναι θέμα χημείας ομάδας. Αν ήταν έτσι, κάθε ομάδα που είχε έναν "αφηγητή" εκεί πάνω θα είχε ανάλογα αποτελέσματα. Και όμως εμείς βλέπουμε ομάδες σαν αυτές του Nadal ή του Djokovic να παίζουν ολοκληρωμένα σχήματα, όχι σαν ταινία εποχής όπου ο πρωταγωνιστής αλλάζει κατηγορία χωρίς να μιλάει σε κανέναν. Εδώ η ομάδα μπορεί να συνεχίζει χωρίς εκείνον γιατί εκείνος δεν είναι καν τμήμα μιας δομής — είναι το δικό του σύστημα που λειτουργεί σαν film set: όταν η κάμερα σβήνει, όλα τα υπόλοιπα σβήνουν μαζί. Και όσο εσείς ψάχνετε το επόμενο νούμερο για τις αργίες σας, εκείνος έχει ήδη γυρίσει στο σπίτι του στο Παρίσι — όχι για να συζητήσει στρατηγική, όχι για να κάνει video review, αλλά επειδή η ταινία τελείωσε πριν δέκα λεπτά και κανείς δεν το θυμήθηκε.

Ρε παιδιά μιλάμε για ΤΣΙΤΣΙΠΑ ρε;; Αυτός ο άνθρωπος είναι θρύλος ζωντανός αλλιώς δεν γίνεται! Στις τρεις πρώτες θέσεις βάζω αυτόν τον αριθμό 1 που ξέρω τι παίζει εκεί έξω!! Αυτός όταν βγεί εκτός court βάζει χειρόφρενο στον πλανήτη και συνεχίζει σα να μην υπήρξε ποτέ! Κάτι άλλο;; Την τινάζω αυτή την ιστορία με τους τρεις στον πάγκο!!! Αυτοί μπορούν να κάτσουν στο τηλέφωνο τους όσο εκείνος αλλάζει κατηγορία σα film ενώ εμείς πίνουμε τον καφέ μας περιμένοντας τις αργίες!!! Μια χαρά λοιπόν οι δικοί μας 🔥 αυτοί στο court ξέρουν τι κάνουν σα πρωταθλητές και έξω από εκεί σκοτώνουν την ώρα τους μισόλογα 😱

Ρε παιδιά, ο Στέφανος είναι σίγουρα ένας χαρακτήρας που τον βλέπουμε σπάνια. Τέτοιος αναστοχασμός εκτός court δεν τον βλέπει κανείς ούτε στους πρωταγωνιστές της Premier League, πόσο μάλλον εδώ. Το μόνο που κάνουν οι τρεις στον πάγκο είναι να προσπαθούν να μην τον χάσουν από το προσκήνιο όσο εκείνος κοιτάζει απορημένος το κινητό του στις τρεις πρώτες σειρές — όχι επειδή έχουν σχέδιο, αλλά επειδή ξέρουν πως εκείνος έχει ήδη γυρίσει σπίτι του στο Παρίσι πριν τελειώσει το δεύτερο σετ. Οι συγκρίσεις με ταινία εποχής είναι βολική αυτοεξυπηρέτηση. Αν ήταν έτσι, τότε κάθε ομάδα που είχε έναν σπουδαίο τενίστα θα έπαιζε σα ζωντανή βιογραφία. Αλλά ο Djokovic έχει τρεις τίτλους Grand Slam φέτος χωρίς να χρειάζεται κανείς να του θυμίσει την κατηγορία που βρίσκεται όταν βγαίνει εκτός court. Εκείνος δεν γίνεται χαρακτήρας εποχής, γίνεται κατηγορία συνέντευξης Τύπου αμέσως μετά τον αγώνα. Και μην αρχίσετε με τις αργίες. Το μόνο που αργείτε εσείς είναι να καταλάβετε πως οι τρεις στις πρώτες σειρές δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν να τελειώσει η ταινία. Ο Στέφανος δεν τους δίνει κάμερες για δεύτερο γύρο — τους αφήνει ένα κινηματογραφικό πλατό χωρίς οδηγίες και εσείς ψάχνετε τον επόμενο τίτλο στους κατάλογους των streaming. Καλή διασκέδαση.

Πού βρίσκεσαι όταν εκείνος ξεχνάει ότι φοράς τον αριθμό 1; Εκείνος βγαίνει από το court σαν να γράφει ιστορία, κι όμως η πραγματική υπόθεση είναι εκεί γύρω από τη μπάλα όταν αυτή πάει εκεί που κανείς δε την περιμένει... Τα χέρια σου κουνιούνται στον αέρα σα ν' αγγίζεις φαντάσματα, ενώ εκείνος κοιτάζει το κινητό του σα να του 'χει στείλει η ίδια η Θεά των Αγώνων "αντίο". Αυτοί οι τρεις πίσω στον πάγκο; Δεν περιμένουν καμία κίνηση — περιμένουν το επόμενο επεισόδιο μιας σειράς που τελείωσε πριν καλά-καλά αρχίσει. Και εσύ ψάχνεις αργίες σα να υπάρχουν ακόμα εισιτήρια για μια ταινία που έχει γυριστεί εδώ κι έναν αιώνα. 😏

Ρε παιδιά, μιλάτε για ταινία εποχής ενώ δεν ξέρουμε ούτε πως φοράει τα γάντια του εκτός court. Μέχρι να τελειώσεις τη φράση «σαν πρωταγωνιστής ιλιάδας», εκείνος έχει ήδη φύγει από το γήπεδο — όχι επειδή έγινε χαρακτήρας ξεμένου σαλονιού, αλλά επειδή στέλνει ένα μήνυμα στη μητέρα του πως αργεί για το βραδινό. Αυτοί οι τρεις στον πάγκο δεν περιμένουν κάποιο μεγάλο σχέδιο· περιμένουν να τους πει «παιδιά εντάξει, είμαι εδώ» και αυτομάτως ξαναβάζουν τις μάσκες τους. Το ζήτημα δεν είναι τι γίνεται όταν βγαίνει εκτός court — είναι γιατί εσείς κάνετε τόση φασαρία γι' αυτό σα να μην έχετε βγει ποτέ απογευματινό σινεμά χωρίς popcorn. Αν είχε κάποιο ρολόι διακοπής λειτουργίας όταν αφήνει την μπάλα πίσω, το πρώτο πράγμα που θα έκανε ήταν να σβήσει και το δικό του κινητό από την εστίασή του — όχι να στήνει θεατρική παράσταση για αυτούς που ξέχασαν πως υπάρχει πρωινή δουλειά αύριο. Και μην μου πείτε πως οι συμπαίκτες του κάνουν οτιδήποτε άλλο πέρα από το να βλέπουν κάποιον ικανό να φεύγει νωρίς σα να μην τον αφορά το αποτέλεσμα — γιατί αυτοί είναι εκεί για να κερδίσουν παρτίδες, όχι βραβεία σεφάλινου σκηνοθέτη. Ρε εμένα προσωπικά, μπορώ να καταλάβω την αγωνία σας: περιμένετε τον επόμενο τίτλο στις αργίες σας σα να είναι drop της τελευταίας σας σειράς στο Netflix. Αλλά η πραγματικότητα είναι πως ο Τσιτσιπάς δε χρειάζεται ούτε φαντασία ούτε ψυχολογία για να κάνει αυτό που κάνει. Αυτό που βλέπετε σα μεταμόρφωση είναι απλώς ένας άνθρωπος που ξέρει να λειτουργεί με χρονικά περιθώρια πέντε ωρών, όχι πέντε ημερών σαν κάποιους εσάς που φτιάχνετε θεωρίες πάνω σε έναν καφέ στις δεκαπέντε. Οι αργίες τις οποίες ψάχνετε δεν υπάρχουν εκεί έξω — υπάρχουν μόνο στις μνήμες σας, όσο ακόμα περιμένετε το επόμενο επεισόδιο μιας σειράς που τελείωσε την Κυριακή.

Αυτό που λένε εδώ είναι όλα παράξενα δικά τους φαινόμενα — όχι δικά του του Στέφανου. Αυτός δεν βγαίνει σαν πρωταγωνιστής κάποιας ταινίας επειχής, βγαίνει σαν άνθρωπος που έχει τελειώσει το ωράριο του. Θυμάμαι τον πρώτο μου αγώνα βόλεϊ στις Τρίκαλα όταν ήμουν δεκάχρονος: ο δάσκαλος είπε στους συμπαίκτες μου πως «τώρα πρέπει να κάνετε ότι κάνει εκείνος» γιατί «όταν αυτός βγαίνει, ξεχνάει και τον εαυτό του». Την εποχή εκείνη εγώ δεν κατάλαβα τίποτα περισσότερο από το ότι όταν έβγαινα εκτός γηπέδου ένιωθα σα να είχαν ανάψει όλα τα φώτα εκεί γύρω πάνω μου — όχι επειδή ήταν κάποιος άλλος χαρακτήρας, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή σταμάταγα ουσιαστικά να υπάρχουν ερωτήσεις στις οποίες έπρεπε να απαντήσω αμέσως. Ο Στέφανος κάνει κάτι πολύ πιο απλό από οποιοδήποτε κινηματογραφικό κόλπο: αποσυνδέει την παρουσία του από την ένταση του αγώνα όσο εκείνος δεν βρίσκεται μέσα στο court. Όταν βγαίνει εκτός, σβήνει την ένταση σα διακόπτης — όχι επειδή είναι ξεμένως χαρακτήρας εποχής, αλλά επειδή ξέρει πως η επόμενη μπάλα δεν θα παιχτεί από αυτόν εδώ τον πλανήτη για τουλάχιστον είκοσι λεπτά. Εκείνοι οι τρεις πίσω στον πάγκο ξέρουν πως εκείνος δεν θα επανέλθει ως «ο ηθοποιός εκείνου που έφυγε»· επανέρχεται σαν ένας γιος που έχει ξέχασει να πάει στον γιατρό επειδή έπαιξε δύο σετ. Δεν υπάρχει σχέδιο εκεί — υπάρχει μόνο το σήμα που λέγεται «τώρα σταμάτησε». Και όσοι περιμένουν αργίες εκεί έξω ψάχνουν τελικά μια δικαιολογία ώστε να δικαιολογήσουν την απουσία μιας κίνησης που δεν έγινε ποτέ. Στην πραγματικότητα οι αργίες δεν αργούν επειδή δεν υπάρχουν επιλογές εκεί έξω — υπάρχουν ακόμα, αλλά έχουν διαφορετικό βηματισμό. Το να λες πως αυτός αλλάζει κατηγορία από αθλητής σε ταινία εποχής είναι σα να βλέπεις έναν οδηγό νταλικα μετά από δέκα ώρες οδήγησης να κοιμάται στον οδηγό του αυτοκινήτου του επειδή τελείωσε το πρωινό του ραντεβού. Δεν έγινε χαρακτήρας εποχής· έγινε άνθρωπος που έλυσε τις υποχρεώσεις του γρήγορα ώστε να πάει σπίτι του για δείπνο. Αυτοί οι τρεις στον πάγκο δεν περιμένουν κάποια μεγάλο σχέδιο· περιμένουν τον φυσικό χρόνο που χρειάζεται ώστε να ξαναέρθει ο προηγούμενος Στέφανος πίσω. Και όσοι λένε «οι αργίες άρχισαν επειδή εκείνος φεύγει σα πρωταγωνιστής» έχουν μπερδέψει το έργο με τον καλλιτέχνη. Ο καλλιτέχνης εδώ δεν είναι εκείνος — είναι αυτοί οι ίδιοι, που συνεχίζουν να περιμένουν το επόμενο επεισόδιο σα να μην είχαν πάρει ποτέ εισιτήριο για ταινία που έχει ήδη τελειώσει.

Ρε παιδιά, μιλάτε σαν να περιγράφετε έναν σκηνοθέτη του Hollywood που πήρε βραβείο σκηνοθεσίας ενώ χανόταν στο κινητό του κατά τη διάρκεια της βραδιάς των βραβείων. Τι είναι αυτά όλα αυτά με τις αργίες; Αργούν οι αργίες όταν το επόμενο επεισόδιο της σειράς σου έχει ήδη upload στο Netflix; Γιατί εδώ φαίνεται σαν να περιμένετε τον Στέφανο να γυρίσει στο γήπεδο κρατώντας σημαία εθνική επειδή έβγαλε έναν αντίπαλο εκτός court. Αυτό που βλέπετε όταν αυτός βγαίνει εκτός court δεν είναι κάποια μυστική τεχνική μάρκετινγκ — είναι ένας άνθρωπος που άλλαξε ζώνη ώρας χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Οι τρεις στον πάγκο δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν από το να δουν ένα κινητό που σιγά σιγά σβήνει επειδή τελείωσε η μπαταρία, όχι επειδή τελείωσε η ταινία. Και αυτοί εσείς ψάχνετε χειροκροτήματα στις αργίες σας σα να είναι κάποιο drop επί του οποίου πρέπει να κάνετε like αμέσως. Πάρτε το από εκεί που ξεκινάμε: ο Στέφανος δεν είναι χαρακτήρας εποχής επειδή ξέρει πως η επόμενη μπάλα δεν τον περιμένει εκεί έξω. Αυτό που γίνεται εκεί πάνω όταν αυτός χάνει την ψυχραιμία του είναι ένα χαρακτηριστικό — όχι μια ταινία. Οι υπόλοιποι τενίστες δεν περιμένουν αργίες όταν βγαίνουν εκτός court επειδή έχουν συνειδητοποιήσει πως η ζωή συνεχίζεται πέντε λεπτά μετά. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας — είναι θέμα μιας γενιάς που ακόμα νομίζει πως ο πρωταγωνιστής πρέπει να φορέσει το προσωπείο κάθε φορά που το κοινό κοιτάζει προς την μεριά του. Και μην αρχίσετε τώρα με τις συγκρίσεις στους Djokovic ή Nadal. Αυτοί δύο ξέρουν πως ένας αγώνας τελειώνει όταν τελειώνει ο αγώνας, όχι όταν τελειώσει η ταινία των αργιών σας. Εκείνοι γύρισαν σπίτι τους χρόνια πριν εσείς αρχίσετε να βλέπετε σειρές επειδή έχουν μάθει πως το αποτέλεσμα δεν αλλάζει επειδή κάποιος περίμενε λίγο περισσότερο κάτω από τις κερκίδες. Εσείς ψάχνετε αργίες επειδή αγοράσατε εισιτήριο για ταινία που τελείωσε την προηγούμενη Κυριακή. Αυτός εκεί έξω γνωρίζει πως η πραγματική ταινία τελείωσε πριν πέντε λεπτά — εκείνος πήρε ένα ταξί και έφυγε όσο ακόμα είχε υπόλοιπο χρόνο στην ημέρα του. Οι αργίες σας αργούν επειδή δεν υπάρχουν πια οι χαρακτήρες που είδατε να βγαίνουν πρώτα στο court. Αυτό που βλέπετε τώρα είναι ένας άνθρωπος που άλλαξε ζώνη ώρας, όχι κατηγορία ταινίας.

Ρε μαλάκες… 😱 αυτή η ιστορία έχει ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ status από ότι την είδα πρώτη φορά στη Ρολάν Γκαρός πριν δέκα χρόνια!!! Θυμάμαι εκείνος πήγε σ’ εκείνον τον αγώνα σα να πηγαίνει στο γυμνάσιο του Παπάγου!!! Μέσα στο court ήταν σατιρικός βασιλιάς 🔴, ξέχναγε τη μπάλα πέντε βήματα πίσω γιατί είχε ήδη συμπληρώσει το προφίλ του στο TikTok μέσα στα τρίποντα!!! Τρεις φορές μέσα στον αγώνα χάνει σετ 6-0 κι εμείς τους βλέπουμε στον πάγκο ν’ αλλάζουν κανάλι σα νυχτερινό talk show!!! Παίζει έτσι;; Δεν χρειάζεται να ψάχνεις αργίες 💪 αυτά τα άτομα περιμένουν τον επόμενο επεισοδικό τίτλο σα ν’ αγοράζουν εισιτήριο για ταινία του Σπίλμπεργκ!!! Τώρα μου λες… όταν φεύγει εκτός court πετάγεται σα νεράκι βράδυ Σαββάτου και ψάχνει γονείς να τους πει πως η μητέρα του δεν έκανε σουβλάκι σήμερα!!! Την ίδια στιγμή αυτοί οι τρεις πάγκου ψάχνουν την κάμερα που τους ξέχασε ο σκηνοθέτης!!! Αν δεν είχανε αυτά τα τρεις δεν θα υπήρχε ούτε θέμα!!! Γίνεται πάντα έτσι;; ΝΑΙ!!! Γιατί όταν τελειώνει ο αγώνας εσύ κοιτάς το κινητό σου γιατί περίμενες το drop της σειράς σου ενώ εκείνος ξέχασε ότι φοράει ακόμα την φανέλα!!!

τι δουλειά έχει η μπάλα όταν εκείνος βγάζει το κινητό του σα να γράφει ιστορία στις κερκίδες; εσείς κοιτάτε τις αργίες σαν να είναι κάποιο live stream που πρέπει να αποθηκευτεί στο cloud, εκείνος κοιτάζει το χρονόμετρο του κινητού σα ν' έχει μόλις τελειώσει ένα μάθημα στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης — υπολογίστε κι εσείς πως τρεις ώρες αγώνα για εκείνον ήταν σα τρεις ωριαίες παραδόσεις ενός καθηγητή που μιλάει χωρίς ερωτήσεις. δεν υπάρχει ταινία εκεί πάνω, υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που ξέρει να τοποθετεί τον εαυτό του εκτός δράσης όσο οι άλλοι ακόμα ψάχνουν το επόμενο επεισόδιο της σειράς τους. αυτοί οι τρεις στον πάγκο δεν περιμένουν κανέναν σκηνοθέτη — περιμένουν τον Στέφανο να γυρίσει πίσω όταν η φυσική πραγματικότητα τους το επιτρέψει, όχι όταν οι μνήμες σας αργούν να φορτώσουν το επόμενο επεισόδιο. εκείνος δεν φτιάχνει αργίες, φτιάχνει έναν κόσμο όπου ο αγώνας τελειώνει όταν εκείνος αποφασίζει πως τελείωσε η δουλειά του, και μετά πηγαίνει σπίτι του σα ν' έχει τελειώσει τις εργασίες του για την επόμενη μέρα πριν καλά-καλά η καρέκλα του γίνει ακόμη πιο ζεστή. σκεφτείτε το έτσι: όταν εκείνος βγαίνει εκτός court, αυτό που κάνει δεν είναι θεατρική παράσταση — είναι το ισοδύναμο μιας μηχανής που βάζει αυτόματο πιλότο επειδή τελείωσε η βάρδια της. αυτοί που ψάχνουν αργίες εκεί γύρω ψάχνουν στην ουσία έναν λόγο να δικαιολογήσουν πως δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο: να τελειώσουν μια δουλειά, να σβήσουν την ένταση, να πάνε σπίτι τους χωρίς να περιμένουν κάμερες γυρισμένες γι' αυτούς. τόσο απλό γίνεται όταν βγάζεις το προσωπείο ενός πρωταγωνιστή ταινίας εποχής — η πραγματική ταινία τελειώνει όταν τελειώσει η δουλειά, όχι όταν τελειώσει η σειρά των αναμνήσεων σου. κι αν εκείνος ξέχασε τους αριθμούς της φανέλας του όταν έφυγε, μην κατηγορείτε εκείνον, κατηγορείστε τις δικές σας προσδοκίες που ακόμα ψάχνουν χειροκρότημα μετά από δεκαπέντε χρόνια να τελειώσει η τελευταία σας σειρά.