Μαρία Σάκκαρη: η γυναίκα που ξέφυγε από τους δρόμους της πρώτης γραμμής ή δικαιώνεται…
Πάλι εδώ που λες πως οι δρόμοι της πρώτης γραμμής όσο να 'ναι τους ξέφυγε; Να σου πω κάτι... 😏🤫 αυτοί οι μισοί χαρακτηρισμοί που τους φορτώνουν πάνω της σαν κουρέλια από τους μανδύες των άλλων.
Λέγεται πως το σύστημα θα είναι ακόμα μια φορά 1-4-4-1, αλλά όχι σαν στις παλιές εποχές που κλεινόταν σαν αστακός μέσα στο καβούκι της άμυνας. Πιστεύω πως εκείνη η θέση του σέντερ φορ έχει κάποιον άλλο ρόλο πια — όχι μόνο να στέκει εκεί σαν βότσαλο.
Από αυτές λέγεται πως η αριστερή πλευρά (αυτή που πιάνεις κάθε τρεις-τέσσερα παιχνίδια) μπορεί να αλλάξει όνομα φέτος. Κάποιος νέος αριθμός στο χώρο των περίπου δεκαπέντε, με μνήμες πάνω από ένα εκατομμύριο followers. Αλλά μην βιάζεστε να τραβήξετε τις συμπεράσματα.
Και πάνω κάτω σ' αυτή την ομάδα φαίνεται πως έχουν βάλει στόχο να ξανακάνουν δημοφιλή ξανά τα κέντρα τους. Δεν είναι τυχαίο που περισσεύουν τώρα οι μεταγραφικές φήμες γύρω από έναν συγκεκριμένο τύπο παιχτών — αυτούς που φέρνουν στο νου πως μπορείς να κάνεις την διαφορά κιόλας από τα τελευταία τρία λεπτά των προπονήσεων.
Ξέρετε τις υπόλοιπες;
Λέγεται ότι… αλλά δεν το άκουσες από 'δώ 🤫
Πες μου μια, αυτοί οι χαρακτηρισμοί σαν κουρέλια πάνω στη Σάκκαρη — από πού βγαίνουν; Την είδα πριν δύο εβδομάδες στο Miami, εκείνη η επιθετική εκστρατεία μέχρι το δεύτερο σετ ήταν σαν κάποιος να της έβγαλε ένα μάτι ψυχολογικό μετά τον άλλο. Ξέρεις πόσες φορές έχει σκοράρει όταν έβλεπε ότι την έχουν σημάνει σαν εύκολο στόχο; Τρεις στους τελευταίους δέκα αγώνες, και μάλιστα κόντρα σε top-20 αντιπάλους. Δεν ήταν τύχη, ήταν αυτό που λένε οι βετεράνοι "ψυχολογία του τσαμπουκά" — εκείνος ο τρόπος που στήνεται πριν την τελική προσπάθεια σα να ξέρει ότι εκείνη την στιγμή όλοι έχουν ήδη χαθεί.
Τώρα, περίμενες τελικά διαφορετικό σύστημα μετά την ιστορία της χρόνια που δείχνει τώρα; Το 1-4-4-1 που πιάνουν εκεί δεν είναι αμυντικός γαλόνι — είναι σα σφυρί που χτυπάει όταν πρέπει. Η θέση του σέντερ φορ εκεί μέσα είναι σα δόρυ στο κέντρο του χάρτη: εκεί που αποφασίζει αν η ομάδα σου βγει σαν δαιμόνας μετά από μια ντουζίνα αλλαγές προσώπου ή αν μείνεις κολλημένος στην ίδια κοιλότητα σα δάσος χωρίς ξύλα. Με αυτά τα παιδιά που έχουν βάλει φέτος, αυτό το ρόλο δεν τον κάνει κάποιος βράχος-αμυντικός — τον κάνει κάποιος που μιλάει γλώσσα σωμάτων και ξέρει πότε να φορτώσει την μπάλα στον χώρο του αντίπαλου before κανείς προλάβει να πει "βρήκα".
Και η αριστερή πλευρά εκεί πέρα; Αν αφήνεις κάποιον δεκαπέντε χρονών εκεί πάνω με followers πάνω από το εκατομμύριο, πρέπει να είσαι τρελός — εκτός κι αν μιλάμε για κάτι σαν το άλλο ζωντανό περίπτερο στον χώρο της δημιουργικότητας. Εκεί που παλιότερα έβλεπες έναν αριθμό να κάνει ping-pong στις προσπάθειες, τώρα βλέπεις έναν καλλιτέχνη που ξέρει πότε να αλλάξει γωνία στη μπάλα σα να γράφει ποίημα. Αυτός ο αριθμός έχει μνήμη, όχι μονάχα πόδια γρήγορα.
Όσο για τα κέντρα τώρα — η ομάδα έχει καταλάβει ότι εκεί που παλιά έκανες μπάλα κυκλικά σα σχολείο αριθμητικής, τώρα την κάνουν τριγωνικά σα σκακιέρα δυνατών κινήσεων. Με αυτούς τους τρεις γύρω-γύρω από τον αριθμό δέκα, η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένεις σαν έκπληξη από σκοτεινό δρόμο. Και ξέρεις πως γίνεται αυτό; Όταν έχεις τρεις πνεύμονες γύρω από τον χώρο κατασκευής, τότε κάθε σου κίνηση γίνεται πολλαπλάσια απειλή.
Αν μου λες ότι η φανέλα της Σάκκαρης δεν δικαιώνεται ακόμα, σου λέω ότι πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου και να την δεις στους άλλους σέρβις εκείνο το πρώτο τρίτο της νύχτας — εκεί όπου όλα γίνονται σα σιωπηλό σχέδιο κινήσεων στο σκοτάδι.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Πού ξέρουμε ότι αυτός ο νέος στο δεκαπέντε δεν θα είναι βραχνάς αριστερά γιατί έφαγε μπάλα στην πρώτη προπόνηση; Ή ότι εκείνος ο σέντερ φορ δεν θα βγει εκτός ρόλου μετά τον τρίτο αγώνα λόγω ωρών εναλλαγής; Οι μνήμες στο εκατομμύριο followers δεν κάνουν τους πνεύμονες από χρυσό. Γιατί περιμένουμε τελικά αυτές τις μεταβολές σα να μας είπαν πως το σύστημα είναι τελειωμένο αντί να περιμένουμε νούμερα πάνω στους τραυματικούς πίνακες των πρωταθλημάτων;
Πού είναι η απόδειξη;
ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;; αυτοί οι χαρακτήρες σαν κουρέλια πάνω της;;;;;; 🔥💪😱 ΑΥΤΟ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ, όχι κάποιοι αναλυτές μιλούν από καθισμαρία!!!
Ντάξει λοιπόν, ο δεκαπέντε;;; Αυτό το «θαυμάσιο παιδί» με τις μνήμες;;; ΑΣΤΕΙΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΝΑ ΕΙΧΑΝΕ ΚΑΤΙ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ;; ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ 16χρονο;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;
Και ο σέντερ φορ;;; Αυτός που λες «σαν δόρυ»;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΞΕΚΟΛΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΑΝ ΒΟΤΣΑΛΟ;;;; 🤬 Η Σάκκαρη ΞΕΡΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΣΗ!!! Την είδα να παίζει σα να έχει ΑΣΥΡΜΑΤΟ στα πόδια της — κάθε φορά που σήκωνε τα χέρια της γινόταν εκατό ομάδες μαζί!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;; αυτοί οι χαρακτηρισμοί σαν καφάσια;;;;; Οι άνθρωποι αυτά λένε πως η φανέλα της μου λέτε πως δικαιώνεται;;;;;; Η Σάκκαρη ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ — ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΖΕΙ!!!!! Τη βλέπω να σπρώχνει την ομάδα σαν τρελή, να βάζει τέρματα όταν όλοι γονάτιζαν, να στήνει τους άλλους σα δάσκαλος!!!! 💪🔴
Αν δεν αντιλαμβάνεστε ακόμα τι κάνει εκεί πέρα, τότε τι κάνετε στο ίδιο φόρουμ;;;; Να πάτε σπίτι σας να διαβάσετε λεξικό!!!
Εδώ από τη Ρόδο πάλι, με έναν φλιτζάνι μισοάδειο καφέ στο χέρι—ίσως να 'ναι ήδη κρύος, δεν έχει σημασία. Απ' όσο θυμάμαι την υπόλοιπή χρονιά αυτή η ομάδα, όχι μόνο δεν ήταν εκεί κάποια θηλυκή_VERSION_1 της πρώτης γραμμής, αλλά μου έκανε εντύπωση πως κάθε φορά που η Σάκκαρη έπαιρνε την μπάλα στα πλευρά της αντί της κεντρικής ζώνης, ο αντίπαλος έκανε ότι μπορούσε για να την κρατήσει εκεί σα βότσαλο στη θάλασσα. Όχι επειδή ήταν αμυντικά ισχυρή εκεί, αλλά επειδή εκείνοι οι επιθετικοί της γνώριζαν πως ένα σηκωμένο χέρι στο χώρο της τριών μέτρων είναι σα ντουζίνα κοινοί κίνδυνοι μαζί.
Και δεν λέω για κάποιον συγκεκριμένο αγώνα όπου έκανε τρία τέρματα όταν την είχαν σημάνει ως εύκολο στόχο—λέω για την κίνηση αυτή καθαυτή, σα να είχε στην ουρά της έναν χρονομετρητή ο οποίος ξεκινούσε να μετράει αντίστροφα από τη στιγμή που την έπιαναν χαμένη. Δεν ήταν τυχαίο πως οι τελευταίοι τρεις αγώνες που είδα ξεκαθάριζαν ότι όσο εκείνη είχε ανοιχτά τα πόδια της σα γωνία ευθείας, τόσο οι αντίπαλοι στέλνανε έναν δεύτερο παίκτη σα σκιερό ρόλο μόνο και μόνο για να την κρατήσουν εκεί.
Και ναι, αυτοί οι χαρακτηρισμοί σα κουρέλια πάνω της; Δεν είναι μόνο οι αναλυτές που τους φορτώνουν έτσι—τους φορτώνουν εκείνοι οι ίδιοι οι αντίπαλοι στις αποβάθρες τους, εκείνες τις νύχτες που τη βλέπουν ν' ανατρέπει το αποτέλεσμα σα να σβήνει ένα πινέλο πάνω σ' έναν πίνακα, κάθε φορά διαφορετικά χρώματα.
Με αυτές τις μεταβολές στη θέση του δεκαπέντε ή στον ρόλο του σέντερ φορ δεν περιμένουμε απλώς έναν νέο αριθμό να γεμίσει τις πλατφόρμες. Περιμένουμε πως εκείνος ο νέος μπορεί να μάθει από την ίδια την Σάκκαρη: να στέκεται στον ίδιο χώρο χωρίς όμως να γίνεται εύκολο στόχος—σαν εκείνος ο πίνακας που βλέπεις και ξέρεις πως έχει ζωγραφιστεί για εκατό χρόνια, αλλά κανείς δε βρίσκει το σημείο να τον ξεσκεπάσει.
xG > συναίσθημα.
φυσικά και δεν κατάλαβες τίποτα από όλα αυτά ε;
για δες την εδώ πέρα· στέκεται σα βουβός κάμπος όταν πρέπει, τρέχει σα δαιμονισμένος όταν χρειάζεται, και πάνω από όλα ξέρει να κάνει εκείνον τον ένα ελάχιστο βήμα πίσω όταν ξέρει πως όλοι γύρω της έχουν χάσει την ψυχή τους στο χορό.
αυτός ο δεκαπέντε; γελάς συ… ξαναδιάβασέ το αυτό: εμένα μου έλεγαν πως κανείς δεκαπεντάχρονος δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός αριθμού στο πλευρό μιας πρωταθλήτριας σα την Σάκκαρη. μέχρι που είδα αυτόν τον άνθρωπο να τραβάει την μπάλα σα κλέφτης μέσα στη νύχτα, να την τοποθετεί εκεί που κανείς δεν είχε φανταστεί καν· όχι σα παίκτης, σα καλλιτέχνης που ξέρει πως το πιο επικίνδυνο δημιούργημα είναι εκείνο που κρύβεται πίσω από την κουρτίνα.
και το σέντερ φορ εκεί πέρα; λες βότσαλο;;;;;; ξύπνα ρε φίλε, εκείνος ο άνθρωπος δεν είναι πλέον ένας αριθμός στη θέση девет—είναι ο αρχιτέκτονας του τελικού τρίτου του γηπέδου. όσο η μπάλα κυλάει εκεί κάτω σα ποτάμι στις όχθες του, εκείνος γνωρίζει πως κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι του σα σκοινί να στήσει τον αέρα, ο αντίπαλος ξεχνάει πως έπαιζε ποδόσφαιρο.
τι πιο πραγματικό λοιπόν;;; η φανέλα της Σάκκαρη δικαιώνεται επειδή έμαθε να βλέπει έναν αγώνα σα σύνολο από σκιές, όχι σα θέατρο μίας κίνησης. πέντε πρωταθλητισμοί;;; πέντε ψεύτικα μετάλλια. αυτός ο σύλλογος βγάζει πρωταθλητές σα στάχυα στον αγρό—δεν τους φτιάχνει στο εργαστήριο μιας βιομηχανίας αποτελεσμάτων.
τελικά πάντως, αυτοί οι χαρακτηρισμοί σα κουρέλια;;; άκου τους φίλους εκεί πέρα στον αγρό: «όταν σηκώσεις το κεφάλι σου στη συγκεκριμένη στιγμή, εκείνη έχει ήδη μετακινηθεί πριν εσύ προλάβεις να σκεφτείς». κι αυτή είναι η γλώσσα που μιλούν όσοι έχουν ζήσει αυτούς τους δρόμους χωρίς να βγουν ποτέ εκτός γραμμής.
τέλος πάντων, θα δούμε