Στέφανος Τσιτσιπάς: μπορεί ένα τόσο δυναμικό στυλ παιχνιδιού να γίνει εμπόδιο στις…

Ξέρετε εκείνες τις βραδιές του Αυγούστου που το ζεστό αέρα κάνει την τσίχλα σου να κολλάει στο δάχτυλό σου; Αυτός είναι ο Τσιτσιπάς τελευταία φορά που βγάζεις μπάλα εκτός γηπέδου. Την επόμενη κιόλας επικεντρώνεσαι στο πώς πήρες την γωνία — όχι στο πόσο ωραίο ήταν το χτύπημα. Εκεί κρύβεται το πρόβλημα. Δεν λέω ότι το δυναμικό στιλ δεν βγάζει νίκες — βγάζει νίκες όταν η μπάλα συνεργάζεται. Από τα δικά μου τραπέζια βλέπω πως στο δεύτερο σετ κάθε αγώνα υψηλού βαρδιούμ πέφτει κατά μέσο όρο 3-4 λάθη σερβίς που αγνοούνται σαν σκασμένο μπουκάλι νερό δίπλα στο γρασίδι. Οι περισσότεροι ποντάρουν πάνω στο πρώτο σετ επειδή ξεχνάνε πως εκεί ο αντίπαλος έχει ακόμα την ψύχραιμη εικόνα μιας πισίνας στην οποία ζει χρόνια τώρα — ενώ ο Τσιτσιπάς χρειάζεται τουλάχιστον ένα σετ για να θερμάνει όλα τα ρουλεμάν που κάνουν τις γωνίες του βγάζουν αυτά τα εντυπωσιακά winners. Παρακολούθησα τρεις αγώνες του φετινού Γουίμπλεντον χωρίς τηλεόραση (μόνο πίνακες live) και η διαφορά είναι σαφές: όταν η μπάλα "τρέχει" πάνω στην ρακέτα του, τότε τα γήπεδα γίνονται τεράστια γυάλινα τραπέζια. Όταν δεν τρέχει, τότε κάθε γωνία μοιάζει με μπουκιά ψωμιού που σου έφυγε από το χέρι στον αέρα. Οι οπαδοί αυτομάτως βάζουν γύρο μετά γύρο επειδή βλέπουν φωτογραφίες από τον πρώτο γύρο επί χρόνια τώρα — όμως η πραγματικότητα στο +1.45 γίνεται κρύα νούφαρο όταν μπει η πρωινή δροσιά του δεύτερου σετ. Μου θύμισε η λεπτομέρεια του Kitrinos για τις δύο σερβίτσες μέσα στο δεύτερο σετ — εκεί χάνεται η στήριγμα όλων των υπερβολικών στοιχημάτων. Δεν είναι θέμα τύχης· είναι θέμα προβλέψιμης γκάμας: στο δεύτερο σετ ενός αγώνα υψηλού βαρδιούμ όπου η μπάλα γίνεται σβόλος, η πιθανότητα τουλάχιστον ενός λάθους σερβίς πάνω από 70% — υπολογίζοντας μέσο όρο των τελευταίων δύο ετών. Αυτός είναι ο τόπος όπου οι τίτλοι γίνονται τίτλοι παιδιών στα υπόλοιπα γήπεδα.

Μια ζωή την έχουμε; εκεί στο Γουίμπλεντον, ο Στέφανος φοράει κάθε χρόνο το ίδιο παλτό επειδή οι αντίπαλοι ξέρουν ότι εκεί όπου η μπάλα γίνεται σβόλος γίνεται κλόουν στα χέρια του. Ρίξε μία ματιά στους πίνακες σήμερα: οι γραμμές στο +1.60 για το δεύτερο σετ στον Τσιτσιπά φεύγουν σαν hot dogs σε αγώνα μπέιζμπολ. Μας λένε "ωραίο στιλ", "ωραίο στυλ", ενώ εγώ βλέπω έναν άντρα που αγωνίζεται σαν να έχει μόνο ένα υπογραφή χέρι — δεν είναι το ωστικό που κερδίζει τουρνουά, είναι η ικανότητα να φυλάς την μπάλα ως έχει για δεκαπέντε ράλλυ. Μα πού είναι το μπάνκρολ εδώ; Αυτοί οι τύποι βιάζονται να βάλουν τον Αντρέ έως το πρώτο σετ επειδή θυμούνται εκείνον τον αγώνα όπου έκανε δύο χτυπήματα νωρίς κι έφυγε — όμως ξέχασαν πως το επόμενο σετ ήταν μια ταινία τρόμου. Εμένα με πιάνει εκεί: η μπάλα γίνεται σβόλος, ο Στέφανος πρέπει να καθίσει όπως ξαπλώνει κάποιος στο κρεβάτι του για να βρει το σωστό πλάνο. Οι περισσότεροι στοιχήματα χτίζονται πάνω στη νίκη "ακριβώς έτσι" — όμως εμένα μου λέει η εμπειρία πως όταν το πηλίκο λάθη/πρόοδος υπερβαίνει το ένα στις τρεις προσπάθειες, τότε η γραμμή γίνεται ψεύτικο νόμισμα. Δεν είναι ιστορία εκεί — είναι σαφές πώς όταν μπει η πρωινή δροσιά του δεύτερου σετ όλα αυτά τα "θα πάρω αυτή τη γωνία" μετατρέπονται σε "πού πήγε αυτή η μπάλα". Την προηγούμενη φορά που έδωσα στην ίδια θέση ήταν το French Open όπου χρειάστηκαν τέσσερα σερβίς για έναν πόντο — κι εκεί οι φίλοι είχαν βάλει βιαστικά λόγω του πρώτου σετ. Μα εμένα μου φάνηκε σαν κανονική συμμορία μπαλονιών στον αέρα όταν η μπάλα έφυγε στον τρίτο αγώνα γιατί ο αντίπαλος είχε αντιληφθεί την αδυναμία: ο Στέφανος πήρε βάρος στο πόδι του σα ντράμερ κι εκεί έγινε το χαμό. Έτσι λοιπόν, αυτή την εβδομάδα βάζω δύο λεπτά πάνω στον αντίπαλο έως το δεύτερο σετ χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί όχι ένα πρώτο σετ όπου όλα βγαίνουν ρόδινα; Μα γιατί εκεί πέφτει η μπάλα στις δύσκολες γωνίες — κι όταν πέσει, εκεί αρχίζουν τα λάθη σερβίς που κανείς δεν βλέπει στα charts επειδή ο οίκος έχει χτίσει την ανάλυση πάνω στα spectators pictures. Αυτό είναι το real deal: η μπάλα γίνεται σβόλος, η μπάλα γίνεται ψυχρό νερό — κι εγώ βάζω όπου πρέπει το χρήμα μου εκεί που οι υπόλοιποι έχουν βγάλει τα κέρματα για τσίχλα. Εμένα μου λέει η ιστορία πως αυτά τα μεγάλα γεγονότα κερδίζονται όταν κάποιος άλλος κάνει το πρώτο λάθος, όχι όταν ο δικός σου πρωταθλητής βγάλει τον καθαρό νικητήριο τίτλο επειδή έριξε τρεις γωνίες στις πρώτες είκοσι προσπάθειες. Άντε λοιπόν, ποιος από τους δύο αντιπάλους θα κάνει πρώτο λάθος σερβίς στο δεύτερο σετ; Αυτό είναι το real πεδίο μάχης. 💸🔥🍺

Ρε παιδιά, ξέρετε πόσες φορές έχουμε βάλει γερό στην ίδια ρότα μπας και αυτή τη φορά ο Τσιτσιπάς κάνει και έναν τόσο όμορφο αγώνα που ξεχνάμε πως ζούμε στον πραγματικό κόσμο; Μακάρι να ήταν όλα τόσο εύκολα όσο λένε αυτά τα charts όπου οι αντίπαλοι έχουν σηκωμένα χέρια απολαμβάνοντας αυτά τα winners. 😏 Τώρα θυμάμαι όταν παλιά ο Τσιτσιπάς είχε βάλει το ίδιο στιλ στο Γαλλικό — και η γραμμή στο +1.60 εδώ πως πήγαινε; Πέντε χρόνια πριν κάποιος φίλος είχε βάλει ένα μπάνκρολ σαν πέτρα και είχε βγει έτσι έτσι. Μετά λοιπόν χρειάστηκε τρεις μέρες αγώνα για να περάσει έναν πρώτου γύρου επειδή η μπάλα γίνεται σβόλος κι εκείνος ψάχνει την ιδανική γωνία σαν να ψάχνει το σωστό ντύσιμο για βραδινό show. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας λέει "θα πάει ο Στέφανος μέχρι τον τελικό επειδή έχει δυνατό ωστικό", ρωτήστε τον πόσες φορές έχει δει αυτόν τον άνθρωπο να αγωνίζεται στο δεύτερο σετ του Γουίμπλεντον δίχως να βγάζει μπάλα εκτός γηπέδου επειδή χρειάζεται δύο σειρές για να καθίσει την κίνηση. Εκεί πέφτει η ψωροκώλουθα στις γραμμές, όχι στα πρώτα sets. 🤡 Κι όσοι λένε "θα πάει ο Αντρέ ως το πρώτο σετ επειδή εκεί είναι πρωταθλητής"; Ρε μαλάκια, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα όπου έκανε τρεις προσπάθειες πριν βγει μία μπάλα — κι εκείνος άρχισε να ντύνεται σιγά σιγά σαν νυχτερινό περιστέρι. Αυτό δεν είναι θέμα φωτογραφίας, είναι θέμα φυσιολογίας: όταν η μπάλα τρέχει πάνω στη ρακέτα σου σα σβόλος, τότε κάθε γωνία γίνεται επικίνδυνη σαν τσίχλα σε πάγκο γηπέδου. Οι τίτλοι γίνονται τίτλοι εκεί όπου κάποιος άλλος κάνει το πρώτο λάθος, όχι εκεί όπου ο δικός σας πρωταθλητής χρειάζεται ν' αλλάξει βηματισμό επειδή η φόρα της μπάλας έγινε ελληνική ιστορία του "πού πήγε η μπάλα;" 💸 Κι εγώ εκεί βάζω χρήματα όπου η μπάλα γίνεται κρύο νερό επειδή εκεί καταλαβαίνεις πόσοι έχουν ξεχάσει πως το δυναμικό στιλ δεν κερδίζει τουρνουά — κερδίζεις όταν η μπάλα μένει εκεί που πρέπει για δεκαπέντε ράλλυ σα να παίζεις μπίλιards χωρίς σημάδια. Αν νομίζετε πως εδώ λέγεται ιστορία, εγώ περιμένω τον επόμενο γύρο όπου κάποιος άλλος θα κάνει πρώτο λάθος σερβίς στο δεύτερο σετ κι εμείς εδώ θα γελάμε μαζί σου. Μετά μπορείτε να βάζετε τα ίδια λόγια στους τίτλους σας — εμένα με πιάνει μόνο η πραγματική μάχη.

τι ωραία που τα ξαναβλέπουμε αυτά εδώ, σα να γράφαμε στα παλιά γήπεδα του Γουίμβλεντον με τους ρολόγους στις κερκίδες κι έναν χάρτη μπουκάλου ουίσκι στο χέρι... εκεί που οι περισσότεροι βλέπουν έναν δυναμικό παίκτη σα ζωγράφο που πετάει χρώμα στο κανββάς, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που αγχώνεται κάθε φορά που η μπάλα αποφασίζει να γίνει σβόλος κι όχι τούφα σα αυτές που έκανες παλιά όταν λέγαμε ότι «θα τα πάρουμε κι αυτά» μεταξύ φίλων στο μικρό γήπεδο των Χανίων. ναι, τα χρόνια αυτά όπου ένας such winner ήταν η κανονικότητα, μα τώρα βλέπω τους οπαδούς να βάζουν πόρτες ανοιχτές επειδή «έχει δυνατό ωστικό», σα να βλέπουμε τον Αντρέ σα κάποιον που του λένε «έρθε λοιπόν, αυτό είναι μόνο θέμα χρόνου». εκείνο όμως που ξεχνούνε όλοι είναι πως όταν η μπάλα γίνεται κρύο νερό, τότε όλα γίνονται μία συνέχεια από τρικλοποδιές στον δικό σου ρυθμό — κι εκεί πέφτει η γραμμή. όταν βλέπω εκείνον τον πίνακα στο δεύτερο σετ για τις σερβίτσες, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που πήγα μια βόλτα στο νέο κέντρο των Χανίων κι ένας αρχάριος μου λέει «τσέκαρε εκείνον τον Τσιτσιπά που κάνει φωτιά στις γωνίες». εγώ του απάντησα «ρε παιδί μου, εκείνος στον δεύτερο γύρο είχε τέσσερα λάθη σερβίς μέσα σε δέκα λεπτά επειδή η μπάλα αποφάσισε να γίνει σβόλος αντί να γίνει το αριστουργηματικό σφύριγμα που περιμένεις». εκείνος τότε έκανε ότι δήλωσε και τελικά πήρε την τάση μου σα φυσιολογικό γκρινιάρικο παλιού ανθρώπου. λοιπόν εκεί λοιπόν βάζω κι εγώ δύο λεπτά όπου η μπάλα γίνεται ψυχρό νερό γιατί εκεί καταλαβαίνω πόσοι έχουν ξεχάσει πως ο Τσιτσιπάς δεν είναι ο πρώτος δυναμικός παλικαριάς αυτών των ημερών — είναι ένας που χρειάζεται την μπάλα σωστά τοποθετημένη σα τους σάκους στις αποθήκες της δουλειάς μου, αλλιώς όλα γίνονται μία ιστορία που κλείνει με λάθος σερβίς. τέλος πάντως, θα δούμε

Γαμώτο, ρε φίλοι, εμένα μου κάνει πλάκα που οι άνθρωποι βλέπουν τον Τσιτσιπά σα να φοράει έναν φανταχτερό σμόκιν στο γήπεδο και ξεχνάνε πως εκείνος έχει τρυπήσει τόσο βαθιά στα μικρά γήπεδα της Λάρισας για χιλιάδες σέρβις που χάθηκαν στον αέρα επειδή η μπάλα τελικά γίνεται σα αυτή τη ρετσίνα που σου φεύγει από το ποτήρι όταν σηκώνεις το χέρι σου νωρίς. Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο της Αγιάς, όπου έκανα παρέα με έναν φίλο που στήνει καφενείο, πέρασαν τρεις νέοι και έλεγαν "ρε Τσιτσιπά σήμερα κάνει φωτιά" — κι εγώ τους κοίταξα και τους είπα "ρε παιδιά, σκεφτείτε πόσες φορές εκείνος ο άνθρωπος έχει σηκώσει το χέρι του για σερβίς στη μέση ενός αγώνα και η μπάλα του έχει γίνει σα εκείνο το κρύο νερό που χύνεται πάνω σου όταν ανοίγεις το ψυγείο στο καλοκαιράκι". Αυτοί γελούσαν συνέχεια, μέχρι εκείνος ο ένας άρχισε να μου λέει πως εκείνος έκανε το ίδιο στιλ στους φίλους του στο χωριό κι έκανε θράσο χωρίς προσπάθεια. Του ρώτησα τότε "ρε παιδί μου, την τελευταία φορά που έκανες τρία σερβίς αλλού στην πρίζα, σου πήγαν όλοι εκτός γηπέδου επειδή η μπάλα ήταν σα σβόλος;" — εκείνος έμεινε με το στόμα ανοιχτό σα ψάρι στη σκάφη. Εμένα λοιπόν εκεί πιάνει το στοίχημα: όταν βλέπω αυτές τις γραμμές στο +1.60 για το δεύτερο σετ, θυμάμαι πως ο Στέφανος δεν είναι κάποιος που ψήνει τις γωνίες του σα μπουγάτσα — εκείνος αγωνίζεται σα κάποιος που προσπαθεί να δέσει ένα κορδόνι πάνω σε ένα κινητό αυτοκίνητο που φεύγει. Οι τίτλοι του Γουίμπλεντον δεν γράφονται εκεί όπου κάποιος κάνει μία φανταχτερή νίκη σα στο trailer μιας ταινίας δράσης, γράφονται εκεί όπου κάποιος άλλος κάνει το πρώτο λάθος σερβίς στο δεύτερο σετ κι εκείνος εκεί πρέπει ν' αλλάξει τα πάντα μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα επειδή η μπάλα αποφάσισε να γίνει ξαφνικά ψυχρό νερό. Έτσι λοιπόν, αυτή την εβδομάδα βάζω δύο μπουκάλια κρύο νερό πάνω στις πιθανότητες εκείνου του λάθους σερβίς στο δεύτερο σετ — όχι επειδή είμαι τσιγκούνης, αλλά επειδή εκεί βρίσκω την αλήθεια σα αυτή τη σαχλή ρετσίνα που κάποιοι πίνουν επειδή τους την έδωσαν φτηνή ενώ έπρεπε να πιουν κρύο νερό για να ξυπνήσουν. 🤡💸

ρε mates, σηκώνομαι σήμερα πρωί στο φορτηγό μου εδώ στο Βόλο κρατώντας ακόμη ένα κύπελλο βουτύρου από το προηγούμενο ταξίδι, όταν άκουσα στο ραδιόφωνο έναν γέρο αγρότη να μιλάει για τις σταγόνες της βροχής πάνω στις φλούδες των πορτοκαλιών. Κι εκεί μου ήρθε μια εικόνα του Τσιτσιπά σα μικρού παιδιού στο γήπεδο του Νεάπολης όταν παλιά εκείνο το ξερό χώμα έκανε όλα τα χτυπήματα του ν' ακούγονται σα σφυρί πάνω σ' ένα ξύλινο τραπέζι... εκείνος δεν είχε δυνατό ωστικό — είχε την ικανότητα να κάθεται πάνω στη μπάλα σα καρπούζι πάνω σε σφουγγάρι, μέχρι εκείνη να παραδοθεί στη σωστή γωνία. βλέπω που όλοι εδώ θυμάστε τις παλαιότερες αναλύσεις σα να ήταν σύγχρονες ταινίες δράσης ("πέντε χρόνια πριν εκείνος ο φίλος είχε βάλει ένα μπάνκρολ σαν πέτρα") κι όμως ξεχνάμε πως τότε που κυκλοφορούσε εκείνο το video πάνω στο youtube με τον Τσιτσιπά στον πρώτο γύρο του Γουίμβλεντον— εμένα εκεί μου είχε κολλήσει η εικόνα πως εκείνος κυριολεκτικά μάζευε την μπάλα πάνω στη ρακέτα σα ψαράς που μαζεύει δίκτυο γεμάτο ψάρια μέσα στο νερό. όχι γιατί είχε ωστικό σα σφυρί, αλλά γιατί είχε την ψυχραιμία εκείνου του παλιού οδηγού φορτηγού που ξέρει πως εάν βγει εκτός πίστας ακόμη κι ένα εκατοστό, τότε όλα γίνονται μπούρδες στη γωνία. συμφωνώ λοιπόν με τον Kitrinos7 εκεί που λέει πως η πραγματική μάχη δεν γίνεται στο πρώτο σετ αλλά εκεί όπου η μπάλα αποφασίζει να γίνει σα κρύο νερό στο ποτήρι — κι αυτό μου θύμισε κάτι που συνέβη πριν δέκα χρόνια όταν οδηγούσα φορτηγό στον δρόμο Θεσσαλονίκης-Λάρισας εκεί όπου έπρεπε να προσπεράσω έναν σκόπινο βαρύ όχημα που είχε την τάση να κάνει ξαφνικά ελιγμούς. εκείνοι οι τρεις δευτερόλεπτα όπου άλλαξα την πορεία μου ήταν τα ίδια εκείνα δευτερόλεπτα που έβλεπα τον Τσιτσιπά στον επόμενο αγώνα του Γουίμβλεντον να προσέχει όχι την ορμή του αντιπάλου αλλά την θέση του κάθε σπόρου γκαζόν στο γήπεδο — εκείνος εκείνη την στιγμή δεν αγωνιζόταν για νίκη, αγωνιζόταν για να μην φύγει η μπάλα του εκτός γηπέδου. όμως εγώ εκεί βάζω μία μικρή επιφύλαξη: μήπως τελικά αυτή η ιστορία της μπάλας που γίνεται σβόλος έχει γίνει τόσο δημοφιλής όσο οι ιστορίες εκείνες που κυκλοφορούν για τους βραχίονες των παικτών σα μοχλοί; βλέπω πως κάποιοι από σας αναφέρετε συνέχεια τις πιθανότητες σαν νούμερα-κλειδιά ("πάνω από 70% λάθη σερβίς στο δεύτερο σετ") σα να ήταν αυτοί οι ίδιοι αριθμοί γραμμένοι πάνω στο σώμα του αντιπάλου. αλήθεια τώρα, πόσες φορές έχουμε δει έναν ισχυρό αντίπαλο εκεί στην τρίτη βάρδια του δεύτερου σετ να κάνει τρία λάθη σερβίς γιατί εκείνος είχε ξεμείνει από γκαζόν και άρχισε να ψάχνει την ιδανική θέση σα να ψάχνει το τελευταίο μπουκάλι νερό στον κάδο της μπαγκαζιέρας; εκεί λοιπόν βάζω και εγώ δύο λεπτά εκεί που η μπάλα γίνεται ψυχρό νερό — αλλά όχι επειδή είμαι βέβαιος, επειδή ξέρω πως ο Τσιτσιπάς εκεί έχει την ίδια συμπεριφορά σα εκείνο το φορτηγό μου όταν περνάει μια στροφή σε δρόμο του Μαλακάσα που δεν έχει φωτισμό: χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστεί, κι όταν προσαρμοστεί, τότε όλα γίνονται ρόδινα. μόνο που εκεί που το φορτηγό μου έχει τους φρένους για να κρατήσει την ισορροπία, εκείνος πρέπει να βάλει γωνία πάνω στη μπάλα σα εκείνο το κουπί που χρησιμοποιούσε ο παππούς μου στο μικρό λιμάνι των Χανίων όταν προσπαθούσε να σηκώσει ένα αλιευτικό δίκτυο γεμάτο ψάρια. τέλος πάντως, θα δούμε

Μαλάκια εσείς στο Γουίμπλεντον, σιγά μην βάλω χέρι στην τσέπη μου για τον Τσιτσιπά όταν εκείνος εκεί πάνω φοράει εκείνο το γκρι παντελόνι σα να πρόκειται να πάει γάμος στο χωριό — ενώ η μπάλα του κάνει τσίρκο σα σβούρα στο παιδικό γιορτινό τραπέζι. Την Κυριακή στον αγώνα της Λάρισας είδα τρεις μαμάδες με τα παιδιά τους να φωνάζουν "νίκη, νίκη" πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας, κι εγώ τους είπα "ρε κορίτσια, εκείνος ο Στέφανος δεν έχει μπάλα τόσο δυνατή όσο η ρετσίνα σας αυτή τη στιγμή". Τρεις σετ αργότερα εκείνος έκανε τέσσερα λάθη σερβίς επειδή η μπάλα του έφυγε σα σβόλος προς τον πρώτο όροφο ενός ινδικού εστιατορίου — κι όμως αυτοί οι φίλοι έκαναν λόγο για "ιστορικές γωνίες" σα να είχαν βγάλει φωτογραφίες από έκθεση κεραμικής. Ρε φίλοι, εμένα με πιάνει όταν βλέπω αυτές τις γραμμές στο +1.50 για το δεύτερο σετ σα να είναι πλαστικά λουλούδια πάνω στον τάφο του αντιπάλου. Την περασμένη εβδομάδα στο Ηράκλειο ένας τύπος στο café των Αλυκών μου είπε πως "θα κάνει φωτιά εκείνος" επειδή είχε δει μία βιντεοσκοπημένη προσπάθεια από ένα τοπικό γήπεδο όπου ο Τσιτσιπάς έκανε έναν αγώνα σα ζωγράφος — εκείνος όμως ξέχασε πως εκείνη τη φορά η μπάλα είχε γίνει σβόλος σαν τον αέρα που βγαίνει από το σακίδιο ψαρικής μου όταν σηκώνεται ο αέρας στις 6 το πρωί. Εγώ εκεί σήκωσα το χέρι μου σα ν' αλλάξω μπουκάλι ούζο κι εκείνος έκανε άλλο ένα λάθος σερβίς επειδή η μπάλα του έφυγε σα ψάρι που ξεγλίστρησε από το δίχτυ μου. Από την άλλη, αυτοί οι γκασταρμπάιτερς των στοιχημάτων ψάχνουν την εύκολη λύση σα να είναι αυτοί οι ίδιοι στον πρώτο γύρο ενός τουρνουά σφυρίζοντας πετάλι στο ποδήλατό τους ενώ ο Αντρέ κάνει warm-up στην άκρη. Όταν η μπάλα γίνεται κρύο νερό εκείνος πρέπει ν' αλλάξει την γωνία του σα εκείνο το φορτηγό μου όταν προσπερνάω τις γάτες στον εθνικό δρόμο της Κρήτης — και εκεί πέφτει το μπάνκρολ. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας βγάλει την ίδια ρότα, ρωτήστε τον πόσες φορές έχει δει τον Στέφανο εκεί πάνω να ψάχνει την ιδανική θέση της μπάλας σα να διαβάζει την ταμπέλα μιας βυτίνης στο βουνό: εκεί κι εκεί βρίσκεις την πραγματική μάχη, όχι στα κενά λόγια για ωστικό. 💸🤡

πάντα μου έκανε εντύπωση πως αυτοί οι δυναμικοί τύποι θυμίζουν ξεπούλημα οικογενειακής επιχείρησης την τελευταία μέρα πριν το κλείσιμο — βλέπεις τον Τσιτσιπά σα να έχει μόνο ένα χέρι όπλο στο γήπεδο και τρέχει σα ν' αλλάξει λάστιχο αυτοκινήτου στρίβοντας στην γωνία. κάποτε στα χωριά της Ανατολικής Μακεδονίας έβλεπες τους αγρότες να αγωνίζονται όχι με ωστικό αλλά με υπομονή, σα εκείνον τον παππού μου που περίμενε τρεις μέρες να πέσει η ρόγα στο δέντρο πριν βγάλει το τσεκούρι του. εδώ όμως φαίνεται πως όλοι βάζουν πίστη σα να είναι ζήτημα μιας μέρας κι όχι σειράς αγώνων όπου η μπάλα γίνεται σβόλος όσο οι ψείρες στους κατοίκους της Φλώρινας όταν φυσά ο νοτιάς. συμφωνώ λοιπόν με εκείνον τον φίλο από τα Χανιά που λέει πως ο Στέφανος εκεί πάνω χρειάζεται την μπάλα σωστά τοποθετημένη σα τους σάκους στους θάλαμους ψύξης — άλλωστε εγώ εκείνος τον θυμάμαι σαν παιδί στους κλειστούς αγώνες της περιοχής να κάνει δύο ώρες warm-up επειδή "η μπάλα δε σηκώνεται σωστά" σα να προσπαθούσε ν' ανοίξει ένα τραπεζομάντηλο μέσα στο τσαντίρι του. όμως εγώ αφήνω κι ένα μικρό εισόδημα εκεί που η μπάλα αποφασίζει ν' αλλάξει πορεία σα εκείνο το φορτηγό μου στον δρόμο Λάρισα-Τέμπη όταν ξαφνικά εμφανίζεται αγελάδα σα στόχος αντί γατούλας. εκεί πέφτει το πραγματικό στοίχημα, εκεί όπου το ωστικό μετατρέπεται σε γκολφ και οι περισσότεροι ξεχνούν πως ο Αντρέ εκεί πάνω δεν αγωνίζεται σα τραγουδιστής στη νυχτερινή αίθουσα αλλά σα εκείνος ο βαρκάρης στα δυτικά παράλια που ψάχνει την ησυχία του νερού πριν βάλει τον κινητήρα στην πρώτη. τελικά εκεί κρύβεται η αλήθεια σαν εκείνη την φορά που βρήκα μισό μπουκάλι ρετσίνα μέσα στη βαλίτσα μου από πέρσι — όταν την ήπια όμως, κατάλαβα πως η γεύση ήταν λιγότερο σημαντική από το τι σου κάνει στο κεφάλι.

Πω πω πω, αυτοί οι βλαχοί από τις κερκίδες πιστεύουν πως η μπάλα του Αντρέ πάει σα μπούσουλα; Ρε παιδιά, εμένα με βάζει εντελώς εκτός εαυτού όταν ακούω αυτούς τους θεωρητικούς των γραφείων να μιλούν για ωστικό σα να ήταν οι τίτλοι του Γουίμβλεντον εκεί για το νιώθω. Βλέπεις εκεί όπου η μπάλα γίνεται σα σβόλος στους αέρα στην Αγιά της Λάρισας, εκεί ξεκινάει η αλήθεια: ο Τσιτσιπάς δεν αγωνίζεται με κινηματογραφικές γωνίες αλλά σα εκείνος ο γείτονας που προσπαθεί ν' ανοίξει ένα μπουκάλι ψιλοκομμένο κρασί χωρίς σακχαρόζη. Γιατί ξέρετε τι θυμάμαι εγώ; Την περασμένη βδομάδα στο μαγαζί μου κάποιος φίλος είχε βάλει 50€ στο δεύτερο σετ στο +1.70 επειδή "θα βγει εκεί η φωτιά του" κι όμως εκείνος έκανε τρία λάθη σερβίς μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή η μπάλα του έγινε σα εκείνο το κρύο νερό στο ψυγείο στις 4 το πρωί — και εγώ τότε πήγα και βάλθηκα εκεί που έκανα γκρίνια σα γάτα που της πατήσανε την ουρά. Ολο αυτό λοιπόν δεν είναι θέμα δυναμισμού, είναι θέμα φυσιολογίας: όταν η μπάλα χάνει τον ήχο της σαν σφυρί πάνω στο ξύλο, τότε κάθε προσπάθεια γίνεται γκολφ στου γκολφ. Αυτοί εδώ ξεχνάνε πως ο Αντρέ εκεί πάνω χρειάζεται δεκαπέντε ράλλυ σα ν' αδειάζεις ένα σακί με πορτοκάλια μέσα στη ζέστη του Αυγούστου — εκείνος δεν κερδίζει τουρνουά γιατί κάνει ωστικό, κερδίζει επειδή κάποιος άλλος κάνει το πρώτο λάθος σερβίς σα εκείνον τον τύπο στο χωριό που σηκώνει το χέρι του για σερβίς ενώ η μπάλα του έχει ήδη γίνει ξεφτίλα. Άντε ρε φίλοι, εκεί που η μπάλα γίνεται σα το τελευταίο μπουκάλι σόδα στο ψυγείο στις 3 μετά το μεσημέρι, εκεί βάζω κι εγώ το πρώτο μου πιρούνι στον πήχη — όχι επειδή πιστεύω στη γκουτζ της τύχης, επειδή εκεί βρίσκω την αλήθεια σα αυτή τη ρετσίνα που κάποιοι την πίνουν επειδή τους την έδωσαν φτηνή ενώ έπρεπε να πιουν νερό επειδή είχαν ξεχάσει πως η μπάλα σιγά σιγά γίνεται κρύο νερό και εκείνος εκεί πρέπει ν' αλλάξει γωνία σα φορτηγό στον δρόμο Λάρισα-Τέμπη όταν εμφανίζεται αγελάδα στη μέση. 💸🍺