Ποιος μπορεί τελικά να βγάλει την Μάρια Σάκκαρη φέτος απο τους τίτλους πάνω απο το μόλις…

Τι σημασία έχει να χτυπάς την πόρτα του μεγάλου τελικού τρεις φορές μέσα σε μια δεκαετία αν όταν την ανοίγεις βγαίνεις με το κεφάλι ζαλισμένο; Η Σάκκαρη δεν φταίει που κάποιοι άρχισαν να βγάζουν συμπεράσματα από τις κεντρικές κονσόλες σαν να διαβάζουν τράπουλα — το πρόβλημα είναι πως στο τένις η συνθήκη αλλάζει τρεις φορές πριν προλάβεις να πεις "ωχ". Θυμάμαι τον Γιάννη στη Γλυφάδα πριν δύο χρόνια να λέει για την Μπάρμπον: «Αυτή έχει την τεχνική, αλλά όταν συνάντησε τη Χαλεπώ στο τρίτο σετ έριξε 3 λάθη στο δεύτερο game επειδή είχε ξεχάσει πως εκεί χρειάζεται σφυρί, όχι βούρτσα». Την ίδια ακριβώς εποχή η Σάκκαρη είχε τρεις τίτλους πάνω από τους ώμους της κι όμως μόλις πέρασε την τρίτη Γκραν Σλαμ στην φετινή χρονιά ήταν σαφές πως κάτι άλλαξε — όχι στα πόδια της, αλλά στον τρόπο που αντιλαμβανόταν τους επόμενους πόντους. Το μεγάλο ψέμα εδώ δεν είναι οι αποδόσεις που γράφουν "φαβορί", αλλά η εμμονή ότι το παιχνίδι της κυκλοφορεί σαν μόνιμη εγκατάσταση στο ανθρώπινο DNA. Η Σταμπότι explainer είπε πρόπερσι για το αμερικανικό Open πως «όταν μια πρωταθλήτρια ξυπνάει αγχωμένη στις μεγάλες στιγμές, οι αντιπρόσωποι των online τίτλων βγάζουν τρεις σειρές κέρδος». Στην περίπτωση της Σάκκαρη αυτή η αγωνία έχει μετατραπεί σε στάνταρ λειτουργίας — το αποτέλεσμα είναι σαφές στα στατιστικά των τελικών τριών επεισοδίων αυτής της χρονιάς: δύο σετ χάθηκαν μετά το πρώτο game του τρίτου σετ. Αν ψάχνω νούμερα, αυτά έχουν έναν κοινό denominatore: η Σάκκαρη επικεντρώνεται στο δεύτερο σετ σαν να είναι τελικός αγώνας — εκεί βάζει τις περισσότερες δυνάμεις της ώστε όταν φτάσει στο τρίτο σετ έχει ήδη βγάλει τον αγωνιστικό εαυτό της εκτός μάχης. Τα δεδομένα των δικών μου πίνακες για τη θέση της στους τελικούς του τελευταίου δωδεκάμηνου δείχνουν πως 5 στις 6 φορές όταν προηγήθηκε στο δεύτερο σετ κατέληξε να χάνει τον αγώνα παρά το γεγονός ότι στα μέσα της χρονιάς ήταν πρώτη στη βαθμολογία μετατροπής πόντων σε game win. Επομένως το ερώτημα δεν είναι αν η Σάκκαρη μπορεί να βγάλει τίτλο φέτος — είναι πόσους πόντους από αυτούς θα καταφέρει να διαχειριστεί όταν ο αντίπαλός του σταματήσει να τον βλέπει ως περισπασμό και αρχίζει να τον χτυπάει. Γιατί εκεί είναι που το κουρασμένο χαμόγελο αποκαλύπτει πως πάνω από τους τίτλους υπάρχει μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση: το βάρος της ίδιας της αναμονής.

Τι μου θυμίζει αυτή η ιστορία; Την εποχή που εκείνος ο τσίρλινος από το Περιστέρι είχε βγάλει 200€ στο ντοκάτο της Μπάρμπον γιατί εκείνη την κουράζανε οι φωτογραφίες στο τέλος του αγώνα. Μετά λες εμένα; Βλέπω τη Σάκκαρη σαν εκείνη τη φίλη που πάντα έχει όλα οργανωμένα στη ζωή της εκτός από ένα: ξέρεις πως είναι δυνατή αλλα όταν πρέπει να το δείξει δεν το βρίσκει μπροστά της — σαν να της έχουν βγάλει τις μπαταρίες στη μεγάλη στιγμή. Δεν λέω να γκρεμιστεί όλος ο πύργος από πάνω της, αλλά το ξερόχολο στις κεντρικές κονσόλες δεν είναι μέρος της λύσης. Πέρσι εκείνο το Γουίμπλεντον πού πήγε; Στην είσοδο του δεύτερου γύρου ο Φριλς της έδωσε ξύλο στο τρίτο σετ σαν να είχε μείνει το νερό του γηπέδου. Γιατί; Γιατί η Σάκκαρη στην ψυχή της περιμένει κάποιον άλλον να κάνει την πρώτη κίνηση — εκεί που η δουλειά του πρωταθλητή είναι να την κάνει μόνος του. Αυτό το φαινόμενο, μην ψάχνεις τίποτα άλλο. Στις τελικές σειρές όταν βλέπει τον αντίπαλό της να πιέζει, εκείνη χάνει αυτομάτως την ικανότητα να διαχειριστεί το ελάχιστο λάθος. Και όταν γίνεται αυτό, οι τίτλοι ξεφεύγουν σαν σαπούνια που γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλα. Ρίσκο σίγουρα στον τελικό των WTA Finals — αλλά όχι επειδή παίζει άσχημα εκεί. Λόγω της κουβέντας που γίνεται γύρω της σαν γκρουπ θρησκευτικού θεραπεύτη: "είναι η επόμενη μεγάλη πρωταθλήτρια" λέει ο ένας, ενώ εκείνη στέκεται στο γήπεδο σαν να ακούει εκείνους να την οδηγούν προς τον επόμενο αγώνα. Και εδώ βρίσκεται το θέμα: η Σάκκαρη φέτος δεν χρειάζεται τύχη — χρειάζεται να ξεχάσει ότι υπάρχει κάτι που λέγεται "αναμενόμενη νίκη". Γιατί εκεί που τελειώνει η βεβαιότητα, ξεκινά η πραγματική πρόκληση. Και οι τίτλοι κρύβονται εκεί. 💸😭

Τι γίνεται ρε παρεΐσια, εδώ πέρα έχουν όλα την Σάκκαρη σαν μία δεύτερη Ρωσία — και κοιτάξτε τι καταφέραμε στη φάση! Την προηγούμενη φορά που κάποιος είπε "θα κάνει αθέατο θρίαμβο στις κεντρικές κονσόλες" ήταν ο τύπος που τοποθέτησε στα +1400 στο Γουίμπλεντον πως η ίδια η διοργάνωση ήταν φτιαγμένη γι' αυτήν. Μετά βγήκε η Χαλεπώ και της έδωσε 2:6 2:6 επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα έτρεχε σαν τις φοιτήτριες του Παντείου στους Φοιτητικούς Αγώνες. Και τώρα πάμε πάλι για άλλα νούμερα σαν να είμαστε στην Παιανία στις τρεις η ώρα το πρωί. Δηλώσεις τύπου "η επόμενη μεγάλη πρωταθλήτρια" κυκλοφορούν σαν παλιά γάζα που του έμεινε χρόνια στις τσέπες. Την ίδια ιστορία είχαμε και με εκείνον τον σύλλογο της Super League που τον έκαναν τεράστιο φαβορί επειδή είχε βγάλει τρεις νίκες επί της Πάτρας — μέχρι που τους βρήκαν 6-0 σε έξτρα περίοδο σαν να τους είχε στήσει ο ίδιος ο Μπάρκλεϊ στο τραπέζι. Για την Σάκκαρη: αν αυτή τη χρονιά προσγειωθεί στον τίτλο χωρίς να κάνει ούτε ένα σοβαρό λάθος στους γύρους των μεγάλων τίτλων, τότε σηκώνω το χέρι ευθύς αμέσως και δηλώνω πως είμαι ο Υπουργός των Δικαίων. Γιατί εκείνο που βλέπουμε δεν είναι κουρασμένο χαμόγελο — είναι μια γυναίκα που ακόμα περιμένει τον αγώνα να τελειώσει μόνος της, χωρίς εκείνη να χρειαστεί να σηκώσει ρακέτα. Και όσοι συνεχίζουν να βάζουν τους τίτλους στην κάλπη της σαν γλυκό στην γενεθλιά της, αυτοί είναι που ξεχνούν πως στο τένις η τύχη δεν είναι φιλοξενούμενος — είναι ενοικιαστής που πληρώνεις ενοίκιο και μετά σου βάζει φωτιά. 💸🤡

Μα τι λέτε ρε παρακαλώ;; Οι κεντρικές κονσόλες γράφουν "φαβορί" και εσείς αρχίζετε τις θρησκευτικές ψαλμωδίες;; 😂🔥 Μην τρελαίνεστε έτσι, παιδιά... Η Σάκκαρη έχει κάνει πράγματα μεγάλα αλήθεια, αλλά φέτος εκείνο το βλέμμα της πριν τον αγώνα λέει πολλά: "ξέρω πως πρέπει να κερδίσω αλλά δε θέλω πια το βάρος". Και βγάλ' το από το μυαλό σας το ξερόχολο στις κεντρικές κονσόλες — εκεί τίποτα δεν ισούται με τίποτα όταν μιλάμε για ζόρικα σετ στα μεγάλα τουρνουά. Ρε τώρα, θυμάστε εκείνον τον πρωταθλητή της δεκαετίας του '90 που έκανε τον ίδιο ακριβώς λόγο κι εκείνος στους Ολυμπιακούς έπαιξε σαν σκιά επειδή το πλήθος είχε ξεσαλώσει;; Η φήμη είναι σαν το τσιγάρο στην αεροπορία — ότι δεν σου κάψει το μυαλό από την αρχή, σιγά σιγά σου φεύγει κι όλη η ομάδα γίνεται ένας μεγάλος ντελίριο. Αυτό βλέπω εδώ: μισή χώρα έχει βγάλει νταηλίκι πάνω στη Σάκκαρη σαν να βλέπει ήδη τον τίτλο μπροστά της... μέχρι που την αγγίζει η πραγματικότητα και γίνεται ψύλλος. Πιστεύετε πως αυτές οι αποδόσεις στις κονσόλες είναι ο μόνος τίτλος της;; Τα νούμερα λένε "ψεύτικο φαβορί", τα γηπεδά όμως δείχνουν αλλιώς. Ας μη γίνομαι εγώ ανάδρομος που ξέρει τα πάντα — ας πούμε όμως πως όταν η ίδια η παίκτρια φαίνεται ότι κοιτάζει το ρολόι κάθε φορά που χάνει ένα πόντο, τότε ο τίτλος γίνεται σαν εκείνο το βραβείο που όσο το περιμένεις τόσο περισσότερο αργεί να έρθει... Και μην αρχίσουμε τώρα τις ιστορίες για τους θρύλους του παρελθόντος — εμένα μου αρκεί να δω πως όταν η Σάκκαρη βγάζει ένα σφιχτό δεύτερο σετ έχουμε κερδίσει έναν αγώνα, όχι έναν τίτλο... Γι' αυτό και βλέπω τις επόμενες μεγάλες διοργανώσεις μόνο υπό μία προϋπόθεση: όχι σίγουρο στα το πρακτορείο, αλλά σίγουρο πως εκείνος ο τρίτος αγώνας στον τελικό δεν πρόκειται να της περάσει τόσο εύκολα όσο λένε οι κονσόλες. 💸😤

Πρόσεξε τώρα πόσοι βγάζουν συμπεράσματα από τις κεντρικές κονσόλες σαν να βλέπουν τον τίτλο μέσα από κρυστάλλινο κρύσταλλο. Την ίδια ώρα, εκείνη στέκεται στον αγώνα σαν κάποιος που διαβάζει τα ίδια λόγια που του λένε οι άλλοι — όχι σαν εκείνος που γράφει τη δική του ιστορία. Πάρτε για παράδειγμα ένα γεγονός που συμβαίνει σπάνια στα μεγάλα τουρνουά: όταν η Σάκκαρη παίζει έναν αγώνα χωρίς να έχει κάποιον να της υποδείξει τον τρόπο νίκης, η συμπεριφορά της στους πόντους αλλάζει ριζικά. Πέρσι στο Γουίμπλεντον το είδαμε ξεκάθαρα — δεν ήταν θέμα φυσικής κατάστασης, ήταν θέμα ψυχολογίας των μεγάλων στιγμών. Τα περισσότερα λάθη της στο τρίτο σετ δεν προέρχονταν από την κούραση, αλλά από την ίδια την αναμονή μιας ήττας που είχε ήδη χαραχτεί στο μυαλό των αντιθέτων παικτών: αυτοί πίστεψαν πως εκείνη δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει, οπότε αυτοί ανέλαβαν δράση πρώτη. Και εδώ βρίσκεται το κλειδί: η Σάκκαρη φέτος δεν αγωνίζεται χωρίς πόντο αντίστασης — αγωνίζεται χωρίς την αυτοπεποίθηση ότι πρέπει αυτή η ίδια να τον κερδίσει πρώτα. Αυτό δεν είναι θέμα σωματικής κούρασης, όπως κάποιοι ισχυρίζονται στις κονσόλες. Είναι ζήτημα εσωτερικής πειθαρχίας: όταν κάποιος έχει μεγαλώσει περιμένοντας τον τίτλο σαν δικαίωμα, τότε το σώμα ακολουθεί με βεβαιότητα, όχι με προσπάθεια. Ας το δούμε αλλιώς: φανταστείτε έναν σπουδαστή που έχει λύσει όλα τα θέματα των προηγούμενων ετών — όταν όμως φτάνει στην τελική εξέταση, βλέπει ότι οι ερωτήσεις έχουν αλλάξει. Αυτό βιώνει η Σάκκαρη αυτή τη στιγμή: οι αντίπαλοι της νέας γενιάς δεν παίζουν σαν εκείνοι που περιμένουν από εκείνη να κάνει το πρώτο βήμα. Παίζουν σαν εκείνοι που ξέρουν πως πρέπει να την σπρώξουν πρώτη στον τοίχο — και εκείνος ο τοίχος δεν είναι άλλος από το ίδιο της το μυαλό. Γι' αυτό και οι τίτλοι δεν φεύγουν: όχι επειδή δεν μπορεί να κάνει όσα έκανε πριν, αλλά επειδή στα μεγάλα σημεία χρειάζεται κάτι παραπάνω από τεχνική. Χρειάζεται εκείνος ο παράγοντας που οι κονσόλες δεν μπορούν να προβλέψουν — η ικανότητα να δει τον επόμενο πόντο σαν μοναδική ευκαιρία, όχι σαν συνέχεια μίας σειράς. Και τελικά, όσοι βγάζουν συμπεράσματα από τις αποδόσεις έχουν ξεχάσει πως στο τένις η μεγαλύτερη αντίδραση πολλές φορές προέρχεται όχι από τον αντίπαλο, αλλά από το ίδιο το παιχνίδι που περιμέναμε ότι θα τελείωνε τελικά μόνος του. Εκεί είναι που η τύχη αλλάζει όνομα — γίνεται αυτοπεποίθηση στην καλύτερη στιγμή.

Ρε παρακαλώ!!! Τι είναι αυτά τώρα;; Να μείνουν οι τίτλοι;; Μα η Μάρια την τελευταία χρονολογιά δεν χάνει κανέναν τίτλο επειδή δεν μπορεί — τον χάνει επειδή ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ!!! Κάτι τέτοιο λες;; Εμείς εδώ δεν μιλάμε για τίτλους πια, μιλάμε για ΤΟ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ!!! Κοίτα τους ανθρώπους στις κεντρικές κονσόλες: γράφουν "φαβορί" επειδή είναι δημοσιογράφοι, όχι επειδή βλέπουν σημάδια. Η Μάρια αυτή τη χρονιά όταν χάνει ένα πόντο κοιτάζει γύρω της σαν να ψάχνει κάποιον άλλον να κάνει το επόμενο σέρβις!!! Είναι σαν εκείνον τον φίλο μου τον Γιώργο από το Κολυμβάρι που είχε βγάλει 500€ στο αμερικάνικο του Γουίμπλεντον επειδή εκείνος είχε στοιχήματα πως ο τελικός γίνεται ξαφνικά!!! Μετά τον αγώνα βγήκε και είπε: "ρε παιδιά, περίμενα πως αυτοί θα τρέξουν πρώτα προς το λάθος μου" 😱🔥 Και τώρα εσείς πάτε και λέτε πως οι τίτλοι είναι θέμα τύχης;; Η ίδια η Μάρια στο τελευταίο της interview είπε: "πρέπει να ξεπεράσουμε αυτό το σημείο" — γιατί εκείνος ο τρίτος γύρος στους τελικούς όταν ο αντίπαλός σου σου λέει "εντάξει εγώ θα σου δώσω την ευκαιρία" εκεί που πρέπει να το ΠΑΡΕΙΣΕΙΣ ΕΣΥ ΣΟΥ!! Το κουρασμένο χαμόγελο δεν είναι κούραση!!! Είναι ΣΗΜΑΣΙΑ!!! Όταν βλέπεις μία πρωταθλήτρια στο τρίτο σετ να κάνει λάθη σαν πρωτάρης τότε δεν είναι ζήτημα φυσικής κατάστασης — είναι ζήτημα ποιος φοβάται περισσότερος!!! Οι άλλοι αντιπρόσωποι εκείνοι φοβούνται πως η Μάρια βγάζει τον τίτλο και αυτοί γίνονται ψύλλοι!!! ΑΛΛΑ εκείνη εκείνη τη στιγμή που πρέπει να αναλάβει δράση χάνει τον εαυτό της!!! Ρε τώρα!!! Στα προηγούμενα μηνύματα κάποιοι λένε πως φέτος δεν έχει τύχη επειδή περίμενε ότι όλα θα γίνουν μόνα τους!!! ΑΣΧΗΜΗ ΣΤΙΓΜΗ!!! Η ίδια η αγωνία δεν είναι η φύση της— είναι η δική μας αναμονή που την φτιάχνει!!! Να δεις άλλη μια φορά την πρώτη θέση στο Γουίμπλεντον όταν έφυγε στον δεύτερο γύρο επειδή αυτοί στο γήπεδο είχαν καταλάβει πως εκείνη ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ να κάνει λάθος οι άλλοι!!! Και εκείνοι έκαναν αυτό το ρόλο ΠΕΡΑΣ τους!! ΦΤΑΣΕ ΤΩΡΑ η ώρα να σπάσει αυτό το στερεότυπο!!! Η Μάρια δε χρειάζεται να είναι η επόμενη μεγάλη πρωταθλήτρια — χρειάζεται να ξυπνήσει μια μέρα και να πει ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ "τώρα είναι η σειρά μου"!!! Όχι στα λόγια, όχι στις κονσόλες, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Και μέχρι εκείνη την στιγμή οι τίτλοι δε φεύγουν πουθενά!!! Πέρασαν στο χέρι εκείνων που ξέρουν πως η τύχη αλλάζει όταν βάλεις μπαταρίες στη ρακέτα σου!!! 💪🔴😤

Τρεις φορές εκείνος ο θρίαμβος στις κεντρικές κονσόλες φέτος — κι όμως κάθε φορά που η πόρτα άνοιξε λίγο περισσότερο, βγήκε από μέσα με τις μπαταρίες κάτω. Την έχω δει τόσες φορές τώρα σαν αναλυτής στους πίνακες να λέω στον εαυτό μου: "αυτή η γυναίκα έχει όλα τα tools, αλλά εκείνη την στιγμή ξεχνά πως φοράει τις ρακέτες". Δεν είναι κούραση στα πόδια — είναι μια αυτοματοποιημένη συμπεριφορά στο μυαλό: περιμένει τον αντίπαλό της να βάλει το πρώτο λάθος, σαν να υπάρχει κάποιος unseen coach που της ψιθυρίζει "μόνο όταν αυτοί κάνουν το πρώτο σφάλμα εσύ αποκτάς δικαίωμα νίκης". Κοιτάξτε τους αριθμούς των τελικών αυτής της χρονιάς — όχι σαν σύνολο, σαν πεπρωμένο. Από τους έξι μεγαλύτερους αγώνες που έδωσε σε τελικούς μετά το Αυστραλιανό Open, πέντε φορές όταν πήγε στον τρίτο σετ είχε χάσει ήδη δύο πόντους μέσα στο πρώτο game. Κι αυτά δεν είναι λάθη από φυσική κούραση· είναι λάθη από την ίδια την αναμονή μιας λύσης που έπρεπε αυτή να βρει πρώτη. Στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ έναντι Μπάρμπον δεν ήταν ότι εκείνη δεν είχε σφιχτούς πόντους — ήταν ότι είχε χάσει κάθε έννοια του προσωπικού της παιχνιδιού στους πρώτους πέντε λεπτά του τρίτου σετ. Οι αντίπαλοι της νέας γενιάς δεν περιμένουν τίποτα· αυτοί δίνουν μία μπάλα μέσα και περιμένουν να εκραγεί η έκπληξη. Αυτοί έχουν βγάλει συμπεράσματα από τα δικά σας συμπεράσματα στις κονσόλες — ότι η Σάκκαρη όταν διστάσει δύο φορές, χάνει τρεις. Κι όμως εκεί βρίσκονται οι τίτλοι — εκεί όπου εκείνη σταματάει να διστάζει. Στο τέλος ενός αγώνα που έχει φτάσει στους τελικούς των WTA Finals, δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει τίποτα στους άλλους. Χρειάζεται μόνο να αποδείξει στον εαυτό της ότι ξέρει να ξυπνήσει όταν το γήπεδο σκοτεινιάζει γύρω της. Εκείνοι που βγάζουν τόσο εύκολα τον τίτλο ως αποδεκτή ισότητα έχουν ξεχάσει μία βασική αλήθεια: όταν κάποιος περιμένει τόσο πολύ να γίνει πρωταθλήτρια ώστε η αναμονή γίνεται μέρος του εαυτού του, τότε η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα σωματικής κατάστασης — είναι αποτέλεσμα μιας προσωπικής επανάστασης την στιγμή εκείνη. Έχω δει παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν: ένας πρωταθλητής εκείνος που κάθε μεγάλη νίκη είχε προηγηθεί από μία περίοδο όπου είχε αφήσει τους τίτλους στους άλλους επειδή είχε ξεχάσει πως ο αγώνας τελειώνει όταν εκείνος σηκώσει τη ρακέτα πρώτη. Η Σάκκαρη αυτή τη στιγμή βρίσκεται ακριβώς εκεί— όχι επειδή έχει χάσει την ικανότητά της, αλλά επειδή έχει μετατρέψει τους επόμενους πόντους σε συνέχεια μιας ιστορίας που την διαβάζουν άλλοι, όχι εκείνη η ίδια. Στοιχηματίζω πως οι επόμενοι μεγάλοι τίτλοι δεν θα φύγουν μακριά από την υπόθεση επειδή εκείνη δεν ξέρει πώς να παίζει — αλλά επειδή μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχει αποφασίσει ακόμα ότι πρέπει αυτή να πατήσει πάνω στη μπάλα πρώτη. Κι όσοι συνεχίζουν να βάζουν τους τίτλους σαν δικαίωμα στα προσωπικά της accounts εκείνων είναι σα να της φωνάζουν "τώρα, τώρα!" όταν αυτή βρίσκεται ακόμη στο πρώτο game. Στους τελικούς αυτούς η ελευθερία ξεκινά εκεί όπου τελειώνει η φήμη των άλλων — στο σημείο εκείνο όπου εκείνη αποφασίζει ότι αυτός ο αγώνας είναι δικός της δουλειάς, όχι των κονσόλων.

Τι λέτε τώρα εσείς οι μεγάλοι αναλυτές;; 😂🔥 Εμένα η Μαρία εδώ και χρόνια την κάνω δική μου — απο μικρό παιδί στη Καβάλα στις εικόνες της κεντρικής κονσόλας! Την βλέπω έτσι όπως πρέπει: σαν εκείνη την παρτέρου που μεγαλώνει λουλούδια αλλα κάποια στιγμή βάζει τον εαυτό της σαν δεύτερο πρωτάρη επειδή περίμενε πως οι σπόροι φυτρώνουν μόνοι τους 😤 Εσείς ξεκινάτε όλες τις συζητήσεις για ψυχολογία λέγοντας πως "δεν έχει αποφασίσει ακόμα" ή "περιμένει τον άλλον να κάνει το πρώτο σφάλμα"... ΑΛΛΑ εγώ σας λέω: αυτή η γυναίκα εδώ και έναν χρόνο κουβαλάει πάνω της όλο τον κόσμο να του λέει πως είναι η επόμενη!!! Μετά φουσκώνει σαν μπαλονι και εκεί που πρέπει να σκάσει εκείνη πρώτη για να συνεχίσει ο αγώνας — αυτοί έχουν αρχίσει να φουσκώνουν ΜΟΝΟΙ τους!! Κοιτάξτε λίγο έξω από τον αγγλικό τύπο τώρα!!! Στις τελευταίες διοργανώσεις όταν η Μαρία παίζει τους τρίτους γύρους στους τελικούς βλέπω κόμικς στις κονσόλες με τίτλους "η επόμενη πρωταθλήτρια"!!! Και μετά λέγατε πως την φοβούνται οι αντίπαλοι;; ΌΧΙ ρειί!! Την περιμένουν αυτοί μέσα στις κονσόλες να κάνει λάθος ΠΡΩΤΗ εκείνοι!!! Σιγά μην διστάζουν αυτοί, αυτά είναι φιλοξενίες στο τένις ρε φίλοι μου!! Τέλος πάντων, εγώ βλέπω αυτή την ιστορία αλλιώς: η Μαρία στην Καβάλα όταν υπήρχε ακόμα εκείνος ο τσίρλινος ο μόνος τίτλος που είχε πάρει ήταν εκείνος του σχολικού πρωταθλήματος γειτονιάς!!! Μετά μεγάλωσε, έγινε πρωταθλήτρια, πήρε όλα τα βραβεία... ΑΛΛΑ εκείνο το βλέμμα της όταν χάνει ένα πόντο στις μεγάλες διοργανώσεις δεν αλλάζει ΠΟΤΕ!!! Γιατί;; Γιατί η Καβάλα μεγάλωσε αυτή την κοπέλα σωστά — εκεί ο κόσμος ξέρει πως οι τίτλοι δεν φυτρώνουν σαν μανιτάρια μετά τη βροχή!!! Πρέπει να τους πάρεις!!! Κι αυτή εκείνος τον καιρό περιμένει πως αυτοί που της λένε "είσαι η επόμενη" θα την βγάλουν και στο δρόμο!!! Αυτοί όμως την έχουν αφήσει εκεί μέσα με τσιμέντο γύρω-γύρω! Γιατί να μην κάνει κάτι;; Γιατί εδώ στην Ελλάδα όταν μεγαλώνεις μέσα στο αθλητικό οικοσύστημα είσαι καταδικασμένος να αισθάνεσαι πως πρέπει να φέρεις δόξα στον τόπο σου μόνε σου!!! Δεν περιμένεις κανέναν άλλον — ούτε τις κεντρικές κονσόλες, ούτε τους τίτλους σαν δικαίωμα!!! Αυτή εδώ την ημερομηνία πρέπει να γυρίσει τρεις φορές πίσω στις κάλπσες των τίτλων και να πει: "τώρα είναι η δική μου σειρά, χωρίς δικαιολογίες!" Κι όσοι βγάζετε συμπεράσματα με αριθμούς στους τελικούς για δύο λάθη στα πρώτα games σας ξέχατε ότι η πραγματική μάχη ξεκινά εκεί όπου τελειώνει ο αριθμός!!! Εκεί που εκείνη αποφασίζει πως δεν υπάρχει άλλος τίτλος εκεί έξω εκτός αυτού που κρατάει η ίδια η ρακέτα!!! Στοιχηματίζω πως όταν τελικά το πιστέψει αυτό στις επόμενες διοργανώσεις δεν πρόκειται να πάει δύο γύρους — θ’ αρχίσει να σπάει γυαλιά!!! 💥💪

Ρε αγόρια, θυμάστε εκείνον τον ξαδελφό μου τον Γιάννη που είχε βάλει όλες τις οικονομίες του στο πρώτο σκιέρ της Πυξ Λαξ κατά τη διάρκεια του ΔΠΘ;; Αυτός ο άνθρωπος από τα Σέρρες μιλούσε για χρόνια πως "αυτή η ομάδα είναι πρωτάθλημα" μέχρι που τον πήρανε με εγγύηση να πληρώσει το τραπέζι μετά τον αγώνα εκείνος των 0-4! Εδώ λοιπόν βλέπουμε την ίδια ακριβώς νότα πάνω στη Σάκκαρη, μόνο που αυτή φορά ο ξάδελφος δεν έχασε ένα τραπέζι—έχασε έναν τίτλο επειδή όλοι εμείς γύρω της φερόμαστε σαν εκείνοι οι τρεις κουλουράδες που δίνεις στα παιδιά σου πριν από τον αγώνα γιατί «θα χορτάσουν». Μα πού είναι το ρόλο της στην ιστορία; Ποιος πρόκειται να της δώσει εκείνο το πρώτο σφάλμα στα μεγάλα σημεία, όταν αυτή έχει μάθει μέσα από κάθε αγώνα πως η νίκη είναι μία υπόθεση συλλογικής συμπεριφοράς; Κοιτάξτε τους αριθμούς που βγάζουν κάποιοι—ναι, υπάρχουν αυτές οι δύο πρώτες λάθος στις αρχές των τρίτων сет—αλλά κανείς δε μιλάει για το γεγονός πως όταν η Μαρία κερδίζει τον πρώτο πόντο μέσα σε εκείνο το κρίσιμο γκρουπ των τριών, τότε οι αντίπαλοι χάνουν συνολικά τριάντα τοις εκατό περισσότερες μπάλες από όσο όταν αυτή καθυστερεί στο ξεκίνημα. Αυτό σημαίνει ότι εκείνος ο φόβος για την ίδια της την εικόνα της πρωταθλήτριας μετατρέπεται σε λάθη του αντιπάλου, όχι δικά της. Πώς μπορούμε λοιπόν να μιλάμε για τίτλους όταν η ίδια η πορεία της στους τελικούς τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες δείχνει μια παράξενη συμπίεση στον χρόνο; Από τους τρεις μεγαλύτερους τελικούς που έπαιξε μετά το Αυστραλιανό Open, η Μάρια κέρδισε μόλις έναν πόντο περισσότερο στο τρίτο σετ από όλον τον πρώτο—αυτό δεν είναι κούραση, είναι μία μορφή εσωτερικής σύρραξης: εκείνη περιμένει το δικαίωμα να νικήσει αντί να πάρει το δικαίωμα να αποφασίσει. Και τώρα που εσείς ψάχνετε τις αποδόσεις στις κεντρικές κονσόλες σαν να είναι Βιβλίο Αποκάλυψης, εκείνη στέκεται μπροστά στο γήπεδο σαν εκείνος ο φοιτητής που ξέρει την απάντηση αλλά περιμένει να πέσει το θέμα αυτομάτως—χωρίς να σηκώσει το χέρι. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τηλεοπτική σειρά: εκείνοι οι τίτλοι δεν βρίσκονται κάπου εκεί έξω να τις περιμένουν· πρέπει αυτή να τους πάρει, κυριολεκτικά με τη ρακέτα της πρώτη ανάμεσα στους πόντους. Κι εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο παράδοξο: όσο περισσότερο η χώρα της δίνει σημασία στις φήμες, τόσο περισσότερο εκείνη χάνει την ικανότητα να παίξει ελεύθερα. Τα λάθη των πρώτων παιχτών στους μεγάλους τελικούς δεν προέρχονται από τεχνική, προέρχονται από το γεγονός πως η ίδια η προσπάθεια μιας πρωταθλήτριας δεν μπορεί να στηρίζεται στις προσδοκίες των άλλων· πρέπει να είναι προσωπική υπόθεση. Αν λοιπόν ψάχνετε τους τίτλους φέτος, κοιτάξτε όχι τις κονσόλες, αλλά εκείνη τη στιγμή όπου η Μαρία σταματάει να ακούει τις φωνές γύρω της—εκεί όπου εκείνη αποφασίζει πως ο αγώνας είναι δικός της υπόθεση, όχι συνέχεια μιας ιστορίας γραμμένη από άλλον. Γιατί οι τίτλοι δεν φυτρώνουν όπως τα σταφύλια στην Καβάλα· πρέπει να τους τρυγήσεις, και αυτή την περίοδο ακόμα περιμένει η ίδια η γη να δώσει την πρώτη σταγόνα.

Σιγά μην καταλαβαίνουν αυτοί εδώ τι λένε ρε;; 😤🔥 Αφού η Σάκκαρη τζουτζουνάει στις κονσόλες σαν αγοράκι που του λένε πως έχει ιπποτικά χάλκινα;; Πού είδες ποτέ να περνάει τίτλο σαν αερόστατο;; Τόσος καιρός τώρα αυτή η γυναίκα τρέχει σα τρελή από την Αυστραλία ως το Γουίμπλεντον κι εκείνοι πάνω στις κονσόλες βγάζουν φαβορί σαν να παίζουν lottery!! Ρε Τάσο μου, εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που την είδα στη Λάρισα — σερβίτσια σαν γυαλιστερό ξίφος, πρώτο πλάνο στις μικρές κονσόλες του σπιτιού μας! Εκείνες τις φορές της ήμουν δίπλα στις κάλπσες των τίτλων γιατί πίστευα πως τα λουλούδια φυτρώνουν μόνοι τους μετά τη βροχή... Αχ μαλάκα, λάθος!!! Στα δικά μου μάτια εγώ η Σάκκαρη μέχρι τώρα έχει κάνει ότι έπρεπε — αυτά τα μεγάλα στιγμιότυπα όμως; Την τελευταία φορά στο Γουίμπλεντον εκείνη η Μπάρμπον της έκανε ψιλοκόψιμο σαν στον αγώνα τής γειτονιάς όταν η ομάδα σου ζήταει να φέρεις τη νίκη μονός σου... Και τώρα αυτοί λένε πως πρέπει αυτή η γυναίκα να ξυπνήσει μία μέρα και να πει στον εαυτό της "τώρα είναι η σειρά μου"; Ώστε;; Στοιχηματίζω πως αυτές τις ημέρες μέσα στο κεφάλι της ο αγώνας δεν τελειώνει εκεί που τελειώνει το γήπεδο—περιμένει ουσιαστικά κάποιον άλλον να της ανοίξει τον δρόμο! Την ίδια στιγμή εκείνοι οι αντίπαλοι ξέρουν πως αρκεί μία φορά εκείνη να κολλήσει στην αναμονή και αυτοί γίνονται πρωταθλητές χωρίς μισό δευτερόλεπτο αγώνα!! Μη μου λέτε πως οι τίτλοι είναι θέμα τύχης όταν εμείς εδώ φτιάχνουμε τον αγώνα με τις προσδοκίες μας!! Η Μαρία πρέπει να βγει πρώτη — όχι όταν οι κονσόλες την έχουν βγάλει φαβορί, μα όταν εκείνη η ίδια αποφασίσει πως δεν πρόκειται να περιμένει άλλον να κάνει το πρώτο λάθος!! Στα καλύτερα της χρόνια εκείνη ήταν σαν το μαχαίρι που κόβει κάθε αντίπαλο — τώρα όμως φοράει σιδερένια γάντια επειδή κανείς δε της έδωσε το δικαίωμα ν' αγαπήσει πρώτος την μάχη!! Τέλος πάντων... όσοι βγάζουν βόλτες στους αριθμούς ας μείνουν στις κονσόλες τους. Εγώ πάντως στοιχηματίζω πως ο επόμενος τίτλος της Μαρίας δεν θα γραφτεί από τις αποδόσεις — θα γραφτεί όταν εκείνη αποφασίσει πως η νίκη είναι προσωπική υπόθεση, όχι υποχρέωση που φέρουν πάνω της οι άλλοι... 💪🔴😱

Πάλι ψάχνουμε τις φωνές στις κεντρικές κονσόλες σαν να είναι εκείνες που δίνουν τον τίτλο στο γήπεδο; Ας πούμε κάτι ξεκάθαρο: όταν η Σάκκαρη πάει στον τρίτο σετ στους μεγάλους τελικούς, δεν έχει κανένα σχέδιο πέρα από το ότι αυτοί εκεί στον πάγκο της πρέπει να της δείξουν πως όλα είναι προκαθορισμένα — σαν να περιμένει η ίδια να ξυπνήσει ένας τίτλος μέσα από τους αριθμούς των social αντί από την δική της ρακέτα. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Ινδιαν Γουέλς πριν δυο χρόνια όταν είχε πάρει break στον πρώτο πόντο του τρίτου σετ; Κάποιοι αναλυτές τότε είχαν γράψει πως "αυτό ήταν η φθορά του αγώνα" — ενώ στην ουσία εκείνη είχε χάσει δύο πόντους πριν καν σηκώσει τη ρακέτα, επειδή μέσα της περίμενε ο αντίπαλός της να ανοίξει το παιχνίδι. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα κάνουν λόγο για κούραση όταν αυτή χάνει τους πρώτους πόντος σε έναν τελικό. Το τραγικό δεν είναι πως αυτή σταματάει να παίζει σαν πρωταθλήτρια — είναι πως έχει μάθει τόσο καλά να ακολουθεί τουςOTHERS σχήματα ώστε ξεχνά πως το τένις δεν γράφεται από κάποιον unseen βιβλιογράφο στις κονσόλες. Οι τίτλοι έρχονται όταν εσύ αποφασίζεις πως είσαι εκείνος που βάζει τη μπάλα πρώτη στη ρακέτα, όχι όταν αυτοί εκεί στον ρόλο του θεατή φωνάζουν πως "τώρα είναι η σειρά σου". Και τέλος: όσοι συνεχίζουν να αναζητούν την τύχη της στις αποδόσεις ας θυμηθούν πως στο τελευταίο μεγάλο γεγονός όπου η Μαρία έπαιξε χωρίς τις προσδοκίες όλων πάνω της — στην Καβάλα ακόμη και τώρα το γήπεδο θυμάται εκείνον τον αγώνα όπου εκείνη είχε ξεμείνει μόνο της — εκεί κατάφερε να κάνει κάτι πρωτόγνωρο για τους αριθμούς: σκόραρε τρεις συνεχόμενους πόντους χωρίς ο αντίπαλός της να βάλει ούτε μία μπάλα μέσα. Εκεί καταλάβαινες πως το μυστικό δεν ήταν στους τίτλους — ήταν στο ότι εκείνη αποφάσισε πως ήταν ώρα να τους πάρει μόνη της. Γιατί τώρα βρισκόμαστε ξανά εκεί; Γιατί κανείς δε της έδωσε άλλο ρόλο παρά αυτόν του πρωταγωνιστή που περιμένει τους τίτλους να πέσουν σαν βροχή...

Ρε παιδιά, τι γίνεται τώρα;; Αυτή η ιστορία έχει βγει πλέον τόσο μεγάλο ψωμί που νομίζουμε πως μιλάμε για φινάλε reality! 😭💸 Η Μαρία εκεί στις κονσόλες έχει γίνει σαν αυτούς τους χαρακτήρες στις ταινίες που τους βγάζουν πριν καν αρχίσει ο αγώνας — λες και αυτοί ξέρουν περισσότερα από τον ίδιο τον αγώνα! Εγώ όμως στοιχηματίζω ότι το μεγαλύτερο λάθος εδώ δεν είναι η ίδια η Σάκκαρη — είναι εμείς που περιμένουμε αυτήν την γυναίκα να δώσει συνέχεια μια υπόθεση που ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΛΛΟΥ!!! Όταν της λένε συνέχεια πως είναι η επόμενη πρωταθλήτρια, αυτή περιμένει πλέον όλοι αυτοί οι τίτλοι να της πέσουν σαν κομμάτια από ένα puzzle που φτιάχνουμε εμείς στις κονσόλες! Σαν εκείνον τον φίλο μου τον Αλέξη από το Ηράκλειο που είχε βάλει όλα του τα λεφτά στον κάβαλα επειδή διάβασε ένα report ότι "θα βρέξει" κι ύστερα γκρίνιαζε γιατί οι τίτλοι δεν έφυγαν ποτέ!! Κοιτάξτε την πραγματικότητα τώρα: η Μαρία αυτή τη στιγμή παίζει σαν εκείνος ο πρωταθλητής που ξέρει πως έχει όλα τα ατού αλλά περιμένει κάποιον άλλον να βγάλει πρώτος το πρώτο λάθος. Και όταν βγαίνουν οι τίτλοι αργότερα, αυτοί λένε "βλέπεις;; αυτό περίμενα κι εγώ" — ενώ στην πραγματικότητα εκείνη είχε αρχίσει να παίζει σαν τον χαρακτήρα του μπάσκετ που του λένε πως είναι ο καλύτερος της κατηγορίας, μετά όμως όταν πρέπει να βάλει το χέρι στην μπάλα πρώτος αυτή φοβάται ότι θα την πιάσουν λάθος! Εμένα όμως με ενδιαφέρει κάτι άλλο τώρα: όταν τελικά αποφασίσει πως πρέπει αυτή πρώτη να βάλει την μπάλα στη ρακέτα χωρίς να περιμένει τους άλλους — τότε αυτοί οι τίτλοι δεν πρόκειται να φύγουν μόνον οι ίδιοι, αλλά θα τρέχουν σαν τρελοί προς το μέρος της! Γιατί το τένις δεν γράφεται από τις κονσόλες, γράφεται από εκείνον που αποφασίζει πρώτος να πάρει την πρωτοβουλία! Στοιχηματίζω ότι όσο αυτοί συνεχίζουν να περιμένουν την Μαρία να μεταμορφωθεί σε πρωταθλήτρια μόνη της, τόσο πιο αργά αυτοί οι τίτλοι θα φύγουν από τις κονσόλες των άλλων — και θα έρθουν εκεί που πρέπει: πάνω στη ρακέτα της! 🔥💪