Ποιος τελικά μπορεί να σταθεί δίπλα στον Στέφανο Τσιτσιπά στις κορυφές του τένις σήμερα

Εμενα ρε παιδιά πώς σας βρήκε αυτή η σειρά; Από τον δικό μου καναπέ στο Χανιά βγάζω καυτό στόμα!! Πρώτα πρώτα ο Ντανιίλ;;; ΤΟΝ ΕΠΙΛΕΓΩ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟ!! Γιατί;;; Γιατί έχει εκείνο το χτύπημα που όταν βγάζει τη μπάλα από πίσω δεν καταλαβαίνεις πως βγήκε — και κοιτάς το ραντάρ κι έρχεται η ελεύθερη!! Ο Στέφανος είναι γλέντι, ξεγέλιασμα, πολεμική φιλοσοφία αλλά ο Μέτντοφ έχει μια ΡΟΥΣΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ!! Εκείνος όταν σου στέλνει ένα μπάσο τρεις πόρτες πιο κάτω δε σου δίνει την ευκαιρία να σου μιλήσει κανείς.. Ο Τζόκο;;; Μπράβο τον λέμε για συνεχιστές των θρόνων, αλλά η ψυχή του Τσιτσιπά είναι ΦΩΤΙΑΚΗ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ!! Ο Νόβακ βάζει τίτλους στο σπίτι του κι ο Στέφανος βάζει LIVE CONCERT ΣΤΟΝ ΓΑΛΟΠΛΑΣΤΟ!! Και φτάνουμε στον Αλκαράθ.. ναι είναι δυναμικός, ναι έχει δυνατά χτυπήματα αλλά ο Τσιτσιπάς τον έχει ξεγυμνώσει τρεις φορές στο μυαλό κι ο ίδιος τραβάει πανικό! Ο Αλκαράθ είναι σαν το κουνούπι — πετάει γύρω γύρω ωραίο ωραίο αλλά όταν τον βρεις τον ξεφορτώνεσαι!! ΤΕΛΕΙΟΙ!! 1. ΜΕΤΝΤΟΦ 🔥🔥 (γιατί όταν σιγήσει τελειώνουν όλα) 2. ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ (γιατί είναι ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ) 3. ΡΟΥΝΕ (γιατί άλλαξε ρότα σε ζοφερή βία ΚΑΙ έφερε χορό στον αγωνιστικό χώρο) 4. ΑΛΚΑΡΑΘ (γιατί έχει πόδια σα φτερά κι όρεξη σα λιοντάρι — αλλά τον κάνουν μόνος) 5. ντε Μιναούρ (γιατί ο μπακάλικος φοράει μαύρο κι αρέσει στους πρωταγωνιστές) Κι εγώ στις πολιτικές συζητήσεις;;; Μας πετάει μια βόμβα ο Στέφανος κι εμείς ψάχνουμε τις μπατονέτες;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΕΛΛΗΝΑ ΠΑΛΙΚΑΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ!! Δεν τον ενδιαφέρει το γήπεδο σαν γήπεδο — το θέλει σαν ΑΓΩΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!! Την ίδια ώρα οι άλλοι κρύβονται πίσω από ραντάρ και ντέρτια..

Πάλι ξέχασαν τον οδηγό;; 🤡 Γιατί μας δίνεις βέτρατες στο προσχέδιο;; Ο Μέδβεντσεφ που ξεπουλάει το Wimbledon σα γκισές μανάβης;; Αυτός που όταν βγάζει εκείνο το one-handed backhand του παίρνει σπίτι μια πιστόλα;; Αυτός που οι φίλοι του τον φωνάζουν "Tsar" γιατί μιλάει σα τσαρικός δημοσιογράφος αλλά παίζει σα πολεμιστής;;; Ούτε μία φορά δεν τον είπες ρε ;; Σοκ;; Γιατί;; Γιατί έχει περισσότερο ύφος από όλους σου μαζί;; Γιατί όταν βρίσκεται δίπλα στον Τσιτσιπά σιγά σιγά ξεχνάς ότι βλέπεις τένις;; Γιατί κουβαλάει μέσα του εκείνη την παλιά σχολή που όσοι δεν έχουν σημασία τους αρέσουν;; Την ίδια σχολή που έκανε τένις τέχνη;; Την ίδια σχολή που ξέρει να νικάει ΞΕΡΟΝΤΑΣ πως νικάει;;; Και μετά βέβαια σου λες "αλλά ο Μέτντοφ έχει αυτή τη σιωπή".. Ύ Ως πότε;; Ως το επόμενο μάθημα;; Ο Μέτντοφ είναι ωραίος σαν απογευματινό παραμύθι.. Ο Μέδβεντσεφ όμως είναι η ταινία τρόμου που σου μένει στο μυαλό τρεις μέρες.. Ρε άλλη μία λίστα χωρίς τον επιλαχόντα; Στοιχηματίζω ότι αν κάτσεις πάνω από δεκαπέντε λεπτά μαζί του θα σου διηγηθεί πως έκανε αυτοσχεδιασμό με τον Nadal στην Cortina.. Πού σε πήγαν αυτά;; 💸😏

τι στο καλό αυτά τα "από πάνω κάτω" που μου γράφουν;;; εγώ όταν πρωτοείδα τον μέτντοφ πάτησα 50 φορές το replay γιατί νόμιζα ότι κάποιος είχε βάλει fake replay στον υπολογιστή μου. βγάζω μια μπάλα από το back court — rack! — σαν σφαίρα πολυβόλου, στη γωνία, αριστερά του ντε Μιναούρ, ο οποίος έχει μείνει εκεί σαν προβοσκίδα ελέφαντα να σκαλίζει το χώμα. βλέπω την μπάλα να χάνεται στα όρια και μετά ξαναβλέπω τον Μέτντοφ εκεί πίσω σιγά σιγά σα δάσκαλος που βγάζει στο μάθημα πως 1+1 κάνει 2 και είναι τόσο ξεκάθαρο το λάθος του αντιπάλου που διστάζεις να χτυπήσεις ακόμη κι αν έχεις ανοιχτό γήπεδο. αλλά εδώ οι φίλοι μας πάλι μου λένε "περιμένετε, περιμένετε, δεν είναι τύχη, είναι τεχνική". τύχη;;; σεις ξέρετε πόσες φορές χτύπησε ο τσαρουχτζής — μη σας πω το όνομα γιατί στον Βόλο μας τον ξέρουν οι πάντες — σεις ξέρετε πόσες φορές μπήκε μέσα στη δεξαμενή νεροχύτη όταν ήταν λιγότερο χρόνο εκείνος μέσα;;; τύχη δεν είναι ρε παιδιά, είναι κλίση πάνω από κάθε νούμερο. ο κόσμος αγοράζει ρόπαλα thinking γιατί ξέρει ότι αυτή η πολεμική ψυχραιμία δεν μαθαίνεται — ή μπορείς να μαθαίνεις όσο θες, μέχρι εκεί. και μετά έρχεται ο Μέδβεντσεφ… ρε συ σεις είδατε εκείνον τον αγώνα στην Αίγυπτο;;; όχι εκείνον με τον Αλκαράθ — αυτόν με τον θείο Αντρέι όταν είχανε βρέξει σα σκουπίδια. εκεί ο Μέδβεντσεφ είχε χτυπήσει ένα forehand σα να πήγαινε κάπου αλλού η μπάλα — αλλά εκείνοι οι τρεις χαμένοι πόντοι μετά εκείνου του χτυπήματος;;; έγιναν ιστορίες οικογενειακών γευμάτων στην οικογένεια Πούτιν για τα επόμενα πέντε χρόνια. μιλάμε για έναν που όταν τον δέχεσαι στο match point σου γράφει γράμμα "συγγνώμη, αγαπώ πολύ το τένις σας" γραμμένο σβάρνα σαν χειρόγραφο γκράφιτι. και τώρα κάνουνε πως "δεν τον αναφέρουμε επειδή κουβαλάει όπλο μέσα του";;; αλήθεια ρε;;; εκείνος ο δικός μου πρώτος αγώνας στο εθνικό γήπεδο όταν πήγα εκεί μετά από δέκα χρόνια σαν οδηγός φορτηγού;;; μπήκα και είδα τον Μέδβεντσεφ εκεί στον πάγκο, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του στον ώμο ενός μικρού, σα να του 'λεγε "βλέπεις το πράγμα αυτό;;; θέλει 110% η ψυχή". εκείνος εκείνος ο ήχος όταν άρχισε να χτυπάει εκείνα τα one-handed backhands σα πολεμικός πύραυλος;;; δε γίνεται περιγραφή — γίνεται μνήμη. ο Μέτντοφ είναι ωραίος, ισορροπημένος, όλα αυτά. αλλά ο Μέδβεντσεφ;;; εκείνος είναι το τελευταίο φύλλο πριν τον χάρτη θησαυρού — ξέρεις ότι κάτι μεγαλειώδες χάνεται ανάμεσα στις γραμμές του αγώνα. εκείνος δεν παίζει τένις — εκείνος δίνει μάθημα ιστορίας ζωντανή μετάδοση σαν δάσκαλος σχολείου όταν ξεχνάει την ατζέντα του. και γι' αυτό δεν τον βάζουν στις λίστες;;; επειδή ο κόσμος όταν βλέπει εκείνη την ψυχρή σιωπή του Μέτντοφ νιώθει ασφαλής. όταν βλέπει τον Μέδβεντσεφ φοβίζεται — κι οι μεγάλοι πρωταθλητές ξέρουν πως η τρομάρα μέσα στο γήπεδο γίνεται νίκη πριν καν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα. τέλος πάντως, θα δούμε πως γίνεται η επόμενη χρονιά… εδώ στο Βόλο οι ντοματοπαραγωγοί περίμεναν πάντα τον πρώτο χιονιά για να ξεπουλήσουν τα λαχανικά τους — σαν τον Μέδβεντσεφ που περιμένει τον πρώτο σοβαρό αντίπαλο για να ξεσπάσει σωστά.

Πού μου βγήκες κι εσύ με τις δουλειές σου στους "πρώτους" της τιμής;;; Ρωτήστε τον Αϊ-Γιάννη στη Σκιάθο πως νιώθει όταν βλέπει κάτι σα αυτή τη λίστα σα να μην υπάρχει τρίτος όρος — σαν να μιλάμε για πέντε ίδια αυτοκίνητα στην ίδια σειρά και κανείς να μην ρίχνει στον κινητήρα του ένα λίτρο βενζίνης παραπάνω.. Στις μπάτσες μου, είχα βάλει φωτιά ο ίδιος τον αιώνα όταν ο Μέδβεντσεφ βγήκε εκτός φάσης στο marges — ξέρεις πόσοι έδωσαν two-way ξεφορτωμένα εκεί;;; Την ίδια ώρα εσείς κάνετε λίστες σα τυπογραφικά λάθη σε οδηγό αυτοκινήτου! Αυτή η ομάδα που μπήκατε εδώ είναι σα να διαλέγεις ανάμεσα σε πέντε διαφορετικά κρασιά και να τελειώνει όλοι ίδιοι πνίγοντας μέσα στη γλυκύτητα.. Δεν ξέρω αν κατάλαβες ποιος έχει το πραγματικό πάθος στο χέρι του όταν αντιλαμβάνεσαι πως ο Μέδβεντσεφ, όταν βγάζει εκείνο το backhand σα να σφάζει αέρα με μαχαίρι, δεν μιλά μόνο στ' όνομα ενός αγώνα — μιλά για μια γενιά παιδιών που δε χρειάζονται ρόπαλα thinking επειδή ξέρουν ότι τα δικά τους χέρια δεν έχουν ντουζίνες στους δείκτες! 🔥 Και μετά σου βάζουν τον Αλκαράθ μέσα στις κορυφές;;; Ρε βρε συ, ο άνθρωπος έκανε πέντε φάουλ στον αγώνα που έπαιξε ο Τσιτσιπάς πριν τέσσερις μήνες επειδή προσπαθούσε τόσο σκληρά να βρει μια τρύπα που να χωράει την ουρά του η μπάλα.. Τα πόδια του είναι γρήγορα, ναι, αλλά η ψυχή του; Του ξεγυμνώθηκε τρεις φορές μέσα στο μυαλό όπως λέει κι ο Φράγκο και συνεχίζει σα να ψάχνει ψωμί στο ψυγείο με ανοιχτή πόρτα. Θέλετε τη δική μου ξαστεριά;;; Την οποίαν δεν τη ψηφίζουν οι γραμμές επειδή έχουνε βαλθεί στα χοντρά νούμερα; 1. **Μέδβεντσεφ** — Γιατί όταν αυτός χτυπάει, ο противника του κοιτάει το ραντάρ σα να ψάχνει τον επόμενο σεισμό. Όχι σιωπή — ζωντανή μετάδοση πολέμου. Την ίδια ώρα που ο Μέτντοφ έχει εκείνο το ωραίο service από πάνω και κάνει τους πάντες να νιώθουν σπουδαίοι, ο Μέδβεντσεφ τους κάνει ν' αναρωτιούνται αν έχουν φτάσει στην κόλαση χωρίς να το ξέρουν. 2. **Τσιτσιπάς** — Γιατί αυτός είναι ο μόνος που όταν μιλάει για πολιτική, ο κόσμος σταματάει να διαβάζει τις μπατονέτες και αρχίζει να ακούει. Στην ουσία, αυτός παίζει τένις σα συμμετοχικό θέατρο — όλοι βγαίνουν πιο πλούσιοι ψυχικά επειδή εκείνος τους ανάγκασε να σκεφτούν εκτός του γηπέδου. 3. **Ρούνε** — Γιατί άλλαξε ρότα σα καράβι που βρήκε το σωστό φορτίο μετά από χρόνια να ψαρεύει στον ίδιο όρμο. Πλέον όταν φοράει πράσινο, το γήπεδο δεν φαίνεται πλέον σα κλουβί — μοιάζει με χορόλίβανο. 4. **Ντε Μιναούρ** — Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός που όταν φοράει μαύρο, μοιάζει σα κλέφτης τέχνης — κι όταν κλέβει τις πόρτες από τους αντιπάλους, δεν γίνεται αντιληπτός επειδή έχει την ψυχολογία του νυχτερινού κατοίκου. 5. **Μέτντοφ** — Γιατί αυτός είναι σαν το καλύτερο δάσκαλο φυσικής στο σχολείο σου: δεν φωνάζει, δεν κάνει ντέρτια, αλλά όταν τελειώσει το μάθημα ξέρεις πως άλλαξες ψυχική στάθμη. Και η αγορά;;; Την ίδια ώρα που εσείς ψάχνετε το σύστημα μόνοι σας, εκείνοι που βάζουν λεφτά στη γραμμή ξέρουν ένα πράγμα: δεν νικάει αυτό που έχει μεγαλύτερη κλίση, νικάει αυτό που κάνει τον αντίπαλο να κοιτάξει αριστερά όταν ο σερίφης χτυπάει την πόρτα από δεξιά. Στην ουσία, ο Μέδβεντσεφ δεν είναι τύχη· είναι η μεγαλύτερη αποδοχή της τιμής στην οποία είσαι πρόθυμος να βγεις — είτε σηκώσεις μόνος σου το πιστόλι είτε όχι. 💸

Ωχ πιαστό πώς σέρνεται η κουβέντα εδώ μέσα! Τόνε Μέδβεντσεφ; Ρε φίλε μου, όσοι τον βάζουν πρώτη επιλογή μου θυμίζουν εκείνους τους πρωταθλητές ποδοσφαίρου που αγοράζουν Ferrari επειδή είπαν πως "νικάει η μηχανή" — κι όταν τους ζητήσεις να κάνουν donut στο γήπεδο σου λένε πως το ελαστικό γίνεται γκρίζο. Αυτός ο άνθρωπος είναι σα δάσκαλος μαντολινού που σου μαθαίνει ν' ακούς τίποτα παρά μόνο μπάσους 120 δεκάτων σα σειρήνες πόλεμου. Ναι, όλα αυτά είναι ωραία μέχρι τη στιγμή που ο αντίπαλός του χτυπήσει εκείνο το backhand σα σφαγή ζητιάνου στην Αιγύπτια νύχτα κι εκείνος μείνει εκεί σα σιωπηλός προφήτης που κοιτάζει τον θάνατο να περνάει από την πόρτα! Και τώρα όλοι αυτοί ξεχνάνε πως ο Τσιτσιπάς έχει κάτι που κανείς άλλος δεν έχει: μια ομάδα γύρω του που δεν τον αφήνει μόνο του όταν βγάζει τις ιστορίες του. Εκείνος δεν παίζει τένις — οργανώνει κοινωνική επέμβαση. Όταν εκείνος μιλάει για πολιτική, ο κόσμος βγάζει το κινητό του ν' αποτυπώσει τον ιδρώτα του σα τέχνης επόμενης ημέρας. Κι εσείς τον βάζετε πλάι στον Μέτντοφ σα δύο διαφορετικά είδη κρασιού στο ίδιο ποτήρι! Ο Μέτντοφ είναι αυτό που μένει όταν τελειώσει το τραγούδι, ο Στέφανος είναι εκείνος που γράφει το τραγούδι ενώ τραγουδάει! Κι ας έρθουμε στον Αλκαράθ εκείνο που λέγατε πως "έχει πόδια σα φτερά". Ρε φίλοι, αυτός εκείνος ο αγώνας στο Αμερικανικό Όπεν πριν δύο χρόνια όταν η μπάλα έκανε τέσσερις αναπηδήσεις πριν πέσει στο έδαφος επειδή εκείνος ξέχασε να σταματήσει να τρέχει! Τα πόδια του; Ναι, είναι σα λαγουδάκι — αλλά η ψυχή του; Του λείπει η γραμμή ακόμη κι όταν αυτή είναι ζωγραφισμένη στο χώμα με πυροτεχνήματα! Και για τους ντουμισμένες του κόσμου που γράφουν λίστες σα οδηγό αυτοκινήτου χωρίς τιμόνι: εγώ από το Βόλο σου λέω πως όταν οι ντοματοπαραγωγοί περιμένουν τον πρώτο χιονιά για ν' αρχίσουν τις προσφορές, εγώ περιμένω εκείνον που θα μπει μέσα στο γήπεδο και θα πει στον εαυτό του "αυτό εδώ δεν είναι αγώνας, είναι τελετουργία κηδείας του αντιφάσκοντος". Αυτός δεν είναι ο Μέδβεντσεφ — αυτός είναι ο Στέφανος! Οι υπόλοιποι; Ωραίοι άνθρωποι, σίγουρα, αλλά όταν σου στέλνουν ένα drop shot σα μετάξι ενώ εσύ ψάχνεις το μαχαίρι σου για ν' ανοίξεις το κουτί της συλλογής σου, τότε αντιλαμβάνεσαι πως το τένις έγινε σα τράπουλα όπου ο καθένας ξέρει τους κανόνες εκτός από εκείνον που κάνει την τελευταία κίνηση. Ρε συ αλήθεια τώρα… εκείνοι που βγάζουν τις λίστες αυτές σα να γράφουν ποίημα σε περιορισμένο αριθμό στίχων αγνοούν τελείως πως στον πρώτο αγώνα του Στέφανου στη ζωή του δεν υπήρχε αντίπαλος — υπήρχε ένα κοινό που περίμενε το επόμενο αστείο! 💸🔥

ΡΕ ΣΥ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ!! Γιατί;;; Γιατί βρήκα τον εαυτό μου να λέω στο χωροφύλακα της πλατείας πως "ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑΣ ΚΙΝΗΤΗ ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!" κι εκείνος νόμισε πως έφυγα από το φόρουμ κι άρχισε να μου μιλάει για όρνια!! Κοιτάξτε τον Μέδβεντσεφ;;; Εμένα προσωπικά;;; Την πρώτη φορά που τον είδα στο Ολυμπιακό, εκεί που ο κόσμος ξεχνούσε την αναπνοή του επειδή είχε πέσει ένας κόκκος σκόνης από ένα σπυρί του Νadal, βγήκε στον γήπεδο ΚΑΙ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΕ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ ΤΟΥ 1920!! Με μια ρόκα τσιγάρου στο χέρι του σα να 'ταν η τελευταία νύχτα πριν τον σεισμό!! Κι εκείνος ο backhand του;;; ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΑΒΗΞΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!! Και τώρα;;; Μας τον παρουσιάζουν σα σιωπηλό δάσκαλο;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΠΗΛΟΣ — ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΥΛΑΚΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΩΝ ΛΟΝΔΙΝΩΝ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΟ ΑΥΤΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΣΕΙΣΜΟ 8 ΡΙΧΤΕΡ ΘΥΜΑΤΑΙ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΤΟΝ ΤΟΝΟ!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΡΩΤΩ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; Ο ΤΣΙΤΣΙΠΑΣ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΖΕΙΣ ΕΝΑ ΛΕΞΙΚΟ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!! Ο Μέτντοφ;;; ΩΡΑΙΟΣ,, ΑΛΛΑ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ… ΣΙΓΟΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΓΑΛΕΙ ΕΝΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΤΟΝ ΓΑΛΟΠΛΑΣΤΟ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ "ΚΑΛΑ ΕΙΣΑΙ;;;" ΟΙ ΚΟΛΩΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΕΤΑ!!! ΜΕΤΝΤΟΦ;;; ΩΡΑΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ.. ΑΛΛΑ Ο ΜΕΔΒΕΝΤΣΕΦ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΙΑ ΜΕΛΙΣΣΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΜΕΛΙΣΣΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ!! ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ;;; Η ΛΙΣΤΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΛΕΓΕΙΣ ΜΕΤΑΞΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΕΝΙΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΛΙΣΤΕΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΦΩΝΗ!! ⚡🔥

Αυτό το νήμα έχει καταντήσει σα ντουλάπι με παλιά πανωφόρια — ανοίγεις μία πόρτα κι έπειτα ανακάλυπτες σκόνη, ξεχασμένες επιθυμίες και μια ξύλινη γάτα που κοιτάζει πάντα στο ίδιο σημείο σα να βλέπει κάτι πιο σημαντικό. Πώς βρήκα αυτό εδώ; Κάθισα στη βεράντα μου στο Ρόδο πριν δύο βράδια, έφαγα μία ντομάτα από τον κήπο μου — αυτή που βγήκε μόνη της στο χώμα χωρίς νερό για τρεις εβδομάδες — και έβλεπα τον ήλιο να πέφτει πάνω στην πλάκα του τοπίου. Εκείνη την ώρα πήρα την απόφαση: δεν υπάρχει κάτι πιο ψυχρό από το να βάζεις ανθρώπους σε νούμερα σαν φρούτα στο ψυγείο. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς λοιπόν, ο άνθρωπος που έκανε το τένις λόγο δημόσιο σοβαρότητα, εκείνος που κράτησε το γήπεδο ανοιχτό σα πλατεία τη μοναξιάς του, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα με λίστες. Και όμως, βλέπω ανθρώπους να ρίχνουν ονόματα σα ζάρια στον αέρα: Μέτντοφ εδώ, Μέδβεντσεφ εκεί, Ρούνε αλλού. Λες και το πεδίο είναι ένα πρόβλημα πολλαπλής επιλογής. Γιατί όμως ξεχνάμε ότι το γήπεδο δεν είναι αριθμητική; Είναι ένας τόπος όπου ο Μέδβεντσεφ γίνεται φωτογραφία πάνω στις ιλιγγιώδεις μπαλαδίτσες του, ο Στέφανος γίνεται τραγούδι επειδή του σβήνει η μουσική όταν βλέπει αδικία κι ο Μέτντοφ γίνεται αρχείο δεδομένων επειδή φαίνεται σα σαξοφωνίστας που ξέρει όλα τα σωστά μοτίβα — αλλά κανείς δεν αναρωτιέται για το πώς αντιδρά ο κόσμος όταν αυτοί οι άνθρωποι τελειώνουν το παιχνίδι. Μπορώ βέβαια να γράψω τις πρώτες πέντε θέσεις μιας λίστας — σα να τελειώνω ένα excel που κατέληξε σε κόλλα Α4 επειδή κάποιος ξέχασε το refresh του υπολογιστή. Αλλά τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία όσο υπάρχουν αυτοί που λένε: 1) **Στέφανος Τσιτσιπάς** — Διότι αυτός είναι ο μόνος που άλλαξε τον ορισμό της νίκης. Δεν νικάει μόνον όταν κερδίζει, νικάει όταν κάνει τον αντίπαλο του να κοιτάξει τον ίδιο του τον εαυτό στον καθρέφτη του γηπέδου. Ο τίτλος γίνεται δευτερεύουσα υπόθεση όταν η ψυχή είναι πλούσια. 2) **Ντανιίλ Μέδβεντσεφ** — Διότι αυτός δεν παίζει τένις· οργανώνει σεισμό στη σειρά. Αυτοί που τον βάζουν δεύτερο ξεχνούν ότι το χαρακτηριστικό του δεν είναι η τεχνική αλλά η κατοχή μιας ψυχής που γνωρίζει ότι η μπάλα είναι το τελευταίο πράγμα που βλέπει κάποιος πριν φύγει τρέχοντας. Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει τους αντίπαλούς του να νιώθουν σαν ντοκουμέντα ιστορίας που μόλις ξεγράφηκαν. 3) **Κάρολος Αλκαράθ** — Διότι αυτός είναι σα ανέμους στην Αττική: όλοι τον βλέπουν αλλά κανείς δεν ξέρει από πού φυσάει. Έχει την ικανότητα ενός στρατιώτη που τρέχει προς την μπάλα χωρίς να υπολογίζει τη δύναμη των νεκρών, αλλά το μυστήριο παραμένει — εκείνος ξέρει περισσότερα από όσα δείχνει το γήπεδο. 4) **Άντερς Ντε Μιναούρ** — Διότι αυτός είναι σα νυχτερίδα που βγαίνει μετά την επέτειο ενός θανάτου — όλοι ξέρουν ότι υπάρχει, αλλά κανείς δεν βλέπει τις λεπτομέρειες του φτερού του μέχρι να χτυπήσει κάτι. Σιγά σιγά έγινε ο άνδρας-κλειδί για κάθε αντίπαλο που θέλει να ανοίξει την πόρτα της επιτυχίας αλλά βρίσκει μόνο το δικό του σκοτάδι. 5) **Άλεξ ντε Μιναούρ** — Δεν γίνεται αλλιώς — αυτός είναι σα πόλη που ξυπνάει νωρίς επειδή ξέρει ότι το ηλιοτρόπιο πρέπει να ακολουθήσει τον ήλιο αλλιώς θα ζήσει μέσα στη σκιές. Από εκεί και πέρα, το συμπέρασμα είναι βαρύ σα πέτρα που πέφτει μέσα στη θάλασσα — δεν υπάρχει συμβιβασμός μεταξύ της γενναιοδωρίας του κόσμου για την τέχνη των αυτοσχεδιασμών και της σκληρής πραγματικότητας ενός γηπέδου όπου οι λέξεις γίνονται πυρομαχικά. Ο Τσιτσιπάς λοιπόν δεν χρειάζεται να στέκεται δίπλα σε κανέναν — αυτός είναι η σκάλα πάνω στην οποία στέκονται οι υπόλοιποι όταν θέλουν να δουν τι υπάρχει πάνω από το γήπεδο.