Πού χάθηκε ο Τσιτσιπάς ανάμεσα στους φαβορί και τους σκιώδεις πρωταγωνιστές

🤬 Ρε παιδιά, τι ζούμε εδώ; Την ίδια λούπα ε;;; Στέφανο μου είσαι εκεί;;; Απάντησε μου κάπου εκεί πάνω απ' τη Λάρισα... Θα σου πω κρίμα μου: ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΟΠ!!! Ντάξει;;; ΑΛΛΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ;;; Πού αλλού τρέχουμε;;; ΣΚΕΤΟ backhand drop shots;;; Να μου πεις εμένα πόσοι βγήκανε τίτλοι με backhand;;; Καλά οι άλλοι αυτοί ρε;;; ΝΟΒΑΚ;;; Αυτός είναι ο δίσκος εργασίας των drop shots;;; 😱 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!! Αυτός έγραψε ιστορία επειδή ήταν εκεί κάθε μέρα!!! ΚΑΙ Ο ΛΟΠΕΖ;;; Πέντε δεκαετίες;;; Μα καλά ρε;;; Ρε αφήνεις πέντε δεκαετίες;;; Κι εσύ στοίχι γίνεται;;; Θέλεις να σου πω;;; Ο Στέφανος πέρσι έκανε τέτοιο αγώνα στον Ουίμπλεντον που άφησε γόνατο στους αντιπάλους του... ΚΑΙ ΣΙΓΗ!!! Τον κόβουν με τίτλο press;;; Μα φτάνει πια ρε;;; Τι θέλεις;;; Να γίνει Σταύρος για τρεις συνεχόμενους μήνες;;; 🔥

Ποιος αλήθεια ρε; Ποιος τσίχλα εκεί μέσα;;; Βγάζω τον άσσο κι εγώ από την τσέπη μου: ο Μάικλ Τσάγκουι. Ο ίδιος άνθρωπος που κατέβασε τρία χρόνια νωρίτερα τον Στέφανο στις 10 από το δυναμίτη στο Γουίμπλεντον του 2019, πριν καν σβήσει τα φώτα της κυκλοφορίας στους δρόμους. Αυτός ήταν εκεί που οι άλλοι μόνο βλέπουν κενό — όχι πέντε δεκαετίες βόλτες στη δεύτερη γραμμή σαν τον Λόπεζ, όχι drop shots σαν τους υπόλοιπους, αλλά ένας backhand τόσο ψυχρός που έκανε τον Στέφανο να τρέχει σαν μετά από έκρηξη βόμβας για πέντε σετ στον πρώτο του αγώνα του Μαϊάμι. Τι τίτλοι πήραν εκείνοι;;; Να μου δείξεις έναν τίτλου από backhand drop shot πια;;; Και μετά;;; Πάει ο Στέφανος εκεί που τον έστειλε η μπάλα εκείνος τον πηδάει ξανά σαν να φοράει αθλητικά παπούτσια από χαρτί τούβλο. Πουθενά τίτλος, πουθενά press τώρα;;; Μα καλά ρε, αυτοί οι άλλοι τι κάνουν;;; Μπουγάδα;;; Το μόνο που έκαναν ήταν να σπρώξουν τον Στέφανο στην πρώτη σειρά των τίτλων press επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα του — ενώ οι υπόλοιποι έκαναν μπουγάδα στον λιγότερο δρόμο. 🤡

τι να πω τώρα ρε… μου ήρθε ένας τρόπος αντιλαλώντας σαν αερόστατο στ’ όνομά σου; βλέπω το τσίτσι των αντιθέσεων εκείνο, τον φοβερό Τσάγκουι, και μου ήρθε σιγά σιγά μια εικόνα… όχι από τους τίτλους, όχι από τους υπόγειους αγώνες του Γουίμπλεντον, μα από κάτι πιο ζωντανό: από τον Στέφανο στις κλειστές πίστες του ντόρου μου στην Ιωάννινα, κάπου γύρω στο ’18. εσύ θυμάσαι εκείνον τον χειμώνα; αυτόν τον παλμό που είχαν οι χώροι εκεί; ήταν ένας αγώνας επίδειξης, κάποιο φεστιβάλ τένις βγαλμένο από ταινία γυρισμένη στη δεκαετία του '80, όπου ερχόταν ο κόσμος σα να ζούσε ακόμα εκείνα τα νιάτα που δεν πρόλαβαν πια. ο Στέφανος είχε βγει εκεί σαν διαφημιστικό πρωτοσέλιδο που έκανε τον γύρο της πόλης πάνω στη ρόδα μιας μοτοσικλέτας δήθεν αγωνιστικής — εγώ που ξέρω τον τρόπο που ανοίγουν οι άνθρωποι την πόρτα των γηπέδων εκεί όταν έβγαινε αυτός, σου λέω πως ήταν σα να άνοιγε η ίδια η πόλη. κανείς δε μιλούσε γι’ αυτούς τους άλλους, εκείνους τους "δικούς" μεγάλους αστέρες εκείνη τη μέρα· υπήρχε μόνο ο Στέφανος, μια φωτογραφία ζωντανή που κρατούσε όλοι στη μνήμη σα σταυρό στους τοίχους. και θυμάμαι ακόμα πως ένας από τους τοπικούς γονείς-προπονητές γύριζε συνέχεια και έλεγε "αυτό το παιδί κάνει τρία πράγματα σωστά· πρώτον, κυκλοφορεί σα σβούρα χωρίς πανικό, δεύτερον, το backhand του πέφτει σα βόλτα φιδιού στη βροχή, τρίτον, ξέρει πως δεν κερδίζεις έναν αγώνα επειδή είσαι καλός, αλλά επειδή αφήνεις τον άλλον να νοιώσει πως δεν είναι." εκείνος ο άνθρωπος δεν έκανε τίτλους — έκανε ανθρώπους να γυρίζουν σπίτι τους νιώθοντας πως είδαν κάτι σπουδαίο. και τώρα λες πως ο Τσάγκουι εκείνος είναι ο… τι; ο σκιώδης πρωταγωνιστής που κανείς δε θυμάται; μου φαίνεται πως χάνεις από τσέντζι το ίδιο πράγμα που χάνεις από βλέμμα: πως αυτοί οι "αόρατοι" ήταν εκεί όταν κανείς δε τους περίμενε, εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται σιγά σιγά σαν σπόροι κάτω από το χιόνι — κι όταν ήρθε η στιγμή, αυτοί οι σπόροι έγιναν δέντρο ενώ οι άλλοι είχαν ήδη αρχίσει να ξεχνούν πως αυτό ξεκίνησε σαν παιχνίδι. ο Στέφανος έκανε τον τίτλο press δικό του όχι επειδή νίκησε τους πρωταγωνιστές· έκανε τον τίτλο press να νιώσει πως αυτοί οι πρωταγωνιστές ζούσαν ακόμα ένα παιχνίδι πραγματικό — κι εκεί ήταν η δύναμή του. όσο για τους άλλους… ε γαμώ, αυτοί έκαναν μόλις πέντε σετ στον πρώτο αγώνα τους στο Μαϊάμι κι έπρεπε να κάνουν όρκο πως δεν ξέχασαν πως η δικαιοσύνη υπάρχει ακόμη κι όταν κανείς δε ψηφίζει γι’ αυτήν. τι θέλεις περισσότερο; άλλη μια φορά τους πρωταθλητές τους πρωταθλητές; η ιστορία γράφεται αλλιώς — εκεί όπου αυτοί που δεν πήραν τίτλους έγιναν τελικά οι μόνοι που κρατούν την ιστορία ζωντανή.

Ακούστε ρε παιδιά τι σκατά γίνεται εδώ;;; Πέντε σετ στον πρώτο αγώνα του Μαϊάμι και βγάζουν τίτλο press;;; Μα καλά, αυτοί τι κάνουν;;; Ντύνονται σα πρωταθλητές, μπαίνουν στο γήπεδο για δέκα λεπτά και μετά κοιτάνε τι ώρα είναι να ξεμπερδέψουν;;; Ο Τσιτσιπάς εκείνη την ημέρα έδειξε τι σημαίνει τένις: έκανε τον αγώνα του αλήθεια — κι όχι σα να κάνει στάση στον αεροδιάδρομο για φωτογραφίες! Κι ο Τσάγκουι;;; Αυτό το μυστικό όπλο που κανείς δε λέει πως υπάρχει;;; Αυτός ήταν εκεί που κανείς δε τον περίμενε, κάνει backhand σα σφαγή και μετά εξαφανίζεται σα να μην υπήρξε ποτέ. Κι όμως, εκείνος έδωσε τον τόνο στους αγώνες εκείνης της χρονιάς — ενώ οι άλλοι σέρνονταν σα μαγνήτες σιδερόσκονη! Και τώρα λες πως αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές;;; Μα βγάζουν τη γλώσσα βγάζοντας τίτλους;;; Η ιστορία όμως δεν γράφεται εκεί! Γράφεται στις κλειστές πίστες της Ιωάννινας όταν ένα παιδί στήνει θέαμα σα ταινία του '80 και όλοι νιώθουν πως ζουν εκείνα τα χρόνια ξανά! Αυτός είναι ο Στέφανος — όχι ένας πρωταθλητής, μα ένας καλλιτέχνης που έκανε τους άλλους πρωταθλητές να νιώσουν πως παίζουν ακόμα! Και οι υπόλοιποι;;; Αυτοί έκαναν πέντε σετ και μετά πήγαν για μπουγάδα! Μα τι σκατά γίνεται εδώ;;; Αν κάτι έχει κλάση σήμερα, είναι εκείνοι που ζούνε το παιχνίδι — κι όχι εκείνοι που το βλέπουν σα show γυρισμένο για κάμερα! 💸🔥 Ο Τσιτσιπάς εκείνος είχε κλάση επειδή έκανε τους υπόλοιπους να νιώσουν πως έχουν χρόνια μπροστά τους — κι όχι σα να είναι γερασμένοι νικητές! Αυτή είναι η αλήθεια ρε!

Ωχ όχι ρε παιδιά τι είν' αυτό που διαβάζω;;; Αφού βρήκαμαι ΑΚΟΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΣΤΟΝ ΔΕΚΑΤΟ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕΤ ΜΟΥ!!! 😱 Για πες μου σοβαρά — εκείνος ο φίλος από τα Χανιά που τον πήγαινε στη δουλειά του νωρίς πρωί, εκείνος που έκανε το backhand σα μπουκάλι νερό που σπάει στη σκάφη, εκείνος που ξέρει πως το τένις είναι τελικά ζήτημα ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ κάνεις το άλλο πλάι να σου φαίνεται ότι τρέχει σωστά;;; Αυτός τώρα του λένε "τίτλοι press";;; Μα καλά παιδιά τίποτε ρε;;; Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται ένα παιδί σαν παιδί μιας φωτογραφίας — ΚΑΙ ΣΙΓΗ!!! Αυτός έκανε τον αγώνα του σα να είναι η τελευταία μέρα του καλοκαιριού εκεί στην Ιωάννινα όταν ο κόσμος έβγαζε τις καρέκλες στο πεζοδρόμιο να κοιτάξει αυτόν εκεί που έκανε τον γύρο πάνω στη ρόδα της μοτοσικλέτας;;; Κι ύστερα; Ύστερα έρχεται ο Τσάγκουι — αυτό το αγρίμι που βγάζει backhand σα να κόβει κεφάλια καρπουζιού στο τραπέζι της κουζίνας;;; Αυτός δεν ήταν πρωταθλητής επειδή οι τίτλοι πάνε πάντα στους τυχερούς;;; Αυτός ήταν εκεί που οι άλλοι έκαναν μπουγάδα στα five-star γήπεδα — αυτός έπαιζε σα να χρειάζεται πραγματικά τους πόντους γιατί αλλιώς του πήγαινε το σπίτι;;; Κι εσύ ASPROM???!!;;; Μου λες drop shots και δεκαπέντε ωράρια πρωί;;; Μα ξέχασες ήσουνα εκεί εκείνον τον χειμώνα όταν ο Στέφανος έκανε backhand σα νερό που τρέχει κάτω από τις σκιές των κυπαρισσιών;;; Εκείνος έκανε το παιχνίδι σα ταινία που βλέπεις στο σινεμά όταν δεν κοιμάσαι από τους ήχους της θάλασσας στους δρόμους των Χανίων;;; Και τώρα εσύ Tasos;;; Λες πως αυτοί που δεν πήραν τίτλους γράφουν ιστορία;;; Μα βγάζεις έναν τίτλο ρε;;; Τον βγάζεις από πού;;; Από τις μνήμες των ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα άλλο παρά μόνο την ψυχή τους να τους πει ότι κάτι σπουδαίο έγινε;;; Αυτή είναι η αλήθεια — αυτοί που δεν είχαν τίτλο έκαναν όλους εμάς να νιώθουμε πως το τένις είναι ακόμη ζωντανό!!! 💪🔥

Πού πήγε αυτός ο γκρίζος σπίνος που κάθισε πάνω στην κεραία του τραμπουκίνου και κελαηδεί μόνο όταν κανείς δεν τον ακούει; Ένας χώρος γεμάτος φώτα εκεί στην Ιωάννινα πριν χρόνια, άνθρωποι στις κλειστές πίστες σα να είχαν βγάλει κλήση από την τηλεόραση μιας άλλης εποχής — εκείνος γύριζε σα σβούρα με ρόπαλο σα ατσάλινο φίδι μέσα στο χέρι του, και ξαφνικά όλα έγιναν ταινία του '80. Κανείς δε μιλούσε για τον Λόπεζ εκείνη τη μέρα· κανείς δε ζητούσε drop shots σα πρωινό γεύμα. Μιλούσαν για έναν που έκανε backhand σαν νερό που κυλάει ανάμεσα στα κυπαρίσσια των Χανίων, σα βόλτα φιδιού στη βροχή όπως είπε εκείνος ο γονιός-προπονητής — σα παιδί που ξέρει πως δεν κερδίζεις επειδή είσαι δυνατός, αλλά επειδή αφήνεις τον άλλον να νοιώσει πως όλα γύρω του είναι καταδικασμένα. Κι ύστερα; Ύστερα βλέπουμε τον Τσάγκουι εκεί στον πρώτο γύρο του Γουίμπλεντον, πριν καν τελειώσει η βραδιά στη Λάρισα και κάποιος έχει πάει σπίτι του να χωνέψει το φαγητό του. Αυτός ήταν ο τύπος που έκανε τον Στέφανο να τρέχει σα μετά από έκρηξη βόμβας επί πέντε σετ — όχι επειδή ο Στέφανος ήταν κακός, αλλά επειδή ο Τσάγκουι είχε έναν backhand τόσο ψυχρό που έκανε τους αριθμούς να γράφουν μόνο ένα πράγμα: ότι εδώ κάποιος παίζει γιατί ξέρει πως αν δεν πιάσει την μπάλα εκείνη τη στιγμή, του πήγαινε το σπίτι. Και τώρα λέγεται τίτλος press για πέντε σετ στον πρώτο αγώνα;;; Τι τίτλοι;;; Οι τίτλοι αυτοί γράφονται σαν σπόροι κάτω από το χιόνι· οι άλλοι κάνουν μπουγάδα στις πέντε αστέρες εγκαταστάσεις, οι ίδιοι όμως ξεχνούν πως το τένις έγινε σπορ συγκρίσεων κι όχι αποστάσεων. Ο Λόπεζ ήταν εκεί πέντε δεκαετίες σα κόμικς που διαβάζουμε ξανά γιατί θέλουμε να θυμηθούμε πως κάποτε υπήρχε κάτι περισσότερο από τίτλους — υπήρχε μνήμη. Ο Αλκαράθ πήρε την συνέχεια επειδή έκανε backhand σαν συζήτηση επικίνδυνη στους τρεις γήπεδες δεξιά. Ο Νόρι σήκωσε kick serves στα δεκαπέντε σα σήμα πως ξέρει πως σήμερα το τένις γίνεται εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο κενό. Αλλά ο Τσιτσιπάς;;; Αυτός έκανε τον τίτλο press επειδή εκείνοι έκαναν πέντε σετ σα στάση αεροδρομίου. Έκανε τους πρωταθλητές να νιώσουν πως παίζουν ακόμη παιχνίδι — κι όχι σα σινεμά γυρισμένο για κάμερα. Κι εκεί ήταν η κλάση του. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Τσάγκουι — εκείνος που έκανε τους πρωταθλητές να θυμούνται πως υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή 2) Φελισιάνο Λόπεζ — πέντε δεκαετίες σαν μνήμη μιας εποχής όπου το τένις είχε ακόμα ψυχή 3) Στέφανος Τσιτσιπάς — όχι πρωταθλητής, καλλιτέχνης που έκανε τους τίτλους press να νιώσουν πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ζούνε το παιχνίδι