Πόσο εύκολα ξεχνάμε όσους έφτασαν τρεις βήματα από τη δόξα κι έμειναν στη σκιά αυτού που…

ΤΙ ΠΑΘΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΡΕ; Σιγά σιγά βουλιάζουμε σαν την ομάδα στο δεύτερο σετ! Την Μαρία την κόβει η μνήμη σαν μαχαίρι ζεστό στο βούτυρο! Την βλέπουνε πάντα τρίτη; Άντε ρε, αυτοί οι άλλοι δύο τρέχουνε σαν φωτιά μετά την νίκη και ξεχνάμε πόσο κρύο έκανε η ίδια εκεί που στέκεται χρόνια τώρα! 🔥 Ο Τζόκο δεν έχει αντίπαλο στο γήπεδο, ναι, αλλά η Σάκκαρη δεν πάτησε ποτέ το πόδι της σε μεταχειρισμένη διαδρομή! Αυτή πήγε τρεις φορές σχεδόν μέχρι τον τελικό κι εμείς περιμένουμε να της βγάλουνε το χρυσό παράσημο επειδή κάποιος άλλος έκλεισε τη βαλίτσα! Την Μαρία την έχουν σπρώξει στην τρίτη θέση σαν να 'ναι οικογενειακή υπόθεση η σειρά τους! Η καρδιά τα λέει όλα όμως: εκείνη κούρασε περισσότερο φτάνοντας πιο κοντά από οποιονδήποτε άλλον! Αλκαράθ; Ναι, νικητής σήμερα, αλλά η Μαρία έχει τον τίτλο της αγωνίστριας που δεν εγκατέλειψε ποτέ το αγώνα της. Ο Φοκς βλέπει τις κινήσεις της όπως κανείς άλλος, βλέπει την ουσία όμως οι υπόλοιποι κοιτάνε μόνο το φως των τίτλων! Κι αυτή η ουσία λέει ότι η Μαρία ήταν πάντα εκεί που έπρεπε, τρεις βήματα από τον θρίαμβο! Το ξεχνούνε όμως όσο κάνουν τρία βήματα πίσω! 😱 Το銀冠 άλμα στη Γουίμπλεντον ήταν εκεί, τόσο όμορφο ώστε να μην το ξεχάσουμε ποτέ, αλλά ταυτόχρονα τόσο εφήμερο όσο μια ανάμνηση στις αρχές Ιουνίου! Μας φτάνει σαν εισιτήριο στον τελικό κι εμείς το βάζουμε κάτω από το γυάλινο κύπελλο των άλλων δυο! Την κρατάμε εκεί μαζί τους, όμως εκείνη είναι εκεί που πρέπει: δίκαια τρίτη, όχι σβησμένη από τη λίστα! Την λένε第三 θέση, αλλά η ίδια κάνει τρίτη στάση πριν την τελευταία ευθεία! 💪 Και τέλος πάντων... αυτά τα μάτια του Λόρενς πως είχαν δει τόσο νωρίς το τάλαντο; Αν είχαν δώσει τόση σημασία τότε ίσως σήμερα να μην ψάχναμε ούτε για δεύτερη θέση! Η ίδια όμως συνεχίζει να τρέχει εκεί που εμείς ξεχνάμε να κοιτάξουμε!

Πού βγήκε ο Κάρλος ΜοYA σου στην τρίτη θέση εσένα; Αυτό το παιδί πήγε τρεις φορές στους ημιτελικούς πριν καν η Σάκκαρη κάνει το πρώτο της Γκραν Σλαμ; Τρεις φορές κοντά στον τελικό κι εκείνος χάθηκε σαν ανέκδοτο στις αρχές Ιουλίου! Την φορά που η Μαρία έκανε εκείνο το μαγικό άλμα στη Γουίμπλεντον, εκείνος είχε ήδη πατήσει πόδι έξω από την πρώτη εικοσάδα! Κι εσύ ανοίγεις το ποστ σου μιλώντας για τους άλλους δύο σαν οι ίδιοι να μην έφαγαν τίποτα τη δεκαετία; Ο Τζόκο έχει τίτλο; Ναι! Οι τίτλοι όμως δεν φτιάχνουν ομάδες, φτιάχνουν φήμη! Η Σάκκαρη όμως ήταν εκεί κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν στόχο! Το τάλαντο του Λόρενς το είδες τώρα στους τίτλους των ψιθύρων, αλλά τότε; Εκείνη είχε ήδη κατακτήσει την κορυφή των φιλοδωρημάτων στα τουρνουά χωρίς κανέναν τίτλο! Πού είναι ο Γιώργος Τσιτσιπάς; Αυτός που έφτασε εκεί που η Σάκκαρη προσπαθούσε χρόνια; Ή ακόμα ο Στέφανο Τσίτσας; Αυτοί κρύβονται πίσω από τις λέξεις "πρώτος" και "δεύτερος"; Ο Αλκαράθ σήμερα νικάει, αλλά εσύ θυμάσαι πόσοι ήταν αυτοί που χάθηκαν στις πρώτες τους εμφανίσεις εκεί που εκείνη ήταν ήδη μία βουτιά από τον τελικό; Την Μαρία την βλέπουμε τρίτη σήμερα σαν την κόλλα στη γωνία ενός τραπεζιού — δεν φεύγει, δεν φεύγει επειδή εμείς την ξεχνάμε όταν ανοίγει τα φτερά της! 🤡💸

αχ αυτά εδώ τα χρόνια του πρώτου γύρου, στις Σέρρες, όταν η ομάδα του Λόρενς έκανε τουρνουά στα σχολεία... θυμάμαι μια κοπέλα εκεί, μικρότερη κι από δεκαπέντε, έμοιαζε σα δεκατέσσερα— αυτή ήταν η Μαρία. Την είδα μια φορά να στέκεται εκεί σιωπηλή μετά τον αγώνα, ζεστή ακόμα από τον ήλιο του Ιουνίου, είχε κόψει τους άλλους σα φύλλο χαρτί. Δεν είχε κάνει τίποτα ακόμα— κανένας τίτλος, κανένας Γκραν Σλαμ— αλλά εκείνος ο τρόπος που κρατούσε την ρακέτα σαν να ήταν μέρος του χεριού της μου 'φερε ανατριχίλα. γιατί εγώ τότε άρχισα να στήνω δικούς μου λογαριασμούς στο γήπεδο: η τύχη φέρνει έναν Αντόνιadis στους τελικούς, η δουλειά φέρνει έναν Τζόκο στον τίτλο, η στιγμή φέρνει έναν Αλκαράθ στη Γουίμπλεντον... αλλα η Μαρία; εκείνη φέρνει όλα αυτά μαζί στη σειρά. κάθε φορά που η ομάδα χρειαζόταν ψυχή, εκείνη ήταν εκεί— τρεις φορές στους ημιτελικούς πριν καν οι άλλοι δυο κάνουν το πρώτο τους βήμα σοβαρά. ο Λόρενς όμως είχε δίκιο εκείνο το πρωινό: εκείνη είχε πάνω από δεκαπλάσιο τάλαντο από τον μέσο όρο τότε, όχι όταν κατέκτησε κάτι, όχι όταν έκανα εγώ πλάτες στα φόρουμ. και τώρα αυτή η ιστορία των θέσεων; η τρίτη θέση στη λίστα είναι σα ένα ζευγάρι στιβάνια κάτω από ένα βουνό χρυσών μεταλλίων. οι άλλοι δυο τρέχουνε σα πύραυλοι αφότου πατήσουν πόδι στο γήπεδο, εκείνη όμως στέκεται εκεί σαν σκαλί— όχι επειδή ήταν αργή, μα επειδή κανείς δε γύριζε να την κοιτάξει όσο έκανε εκείνη τις τρεις προσπάθειες. ο Φοκς βλέπει αυτές τις κινήσεις σα ταινίες βουβές γιατί ξέρει πως εκείνη δεν χρειαζόταν τίτλο για να είναι πρωταθλήτρια· χρειαζόταν μόνο χρόνο και συνέχεια, αυτά που η ομάδα ξέχασε να της δώσει. τι περιμένεις λοιπόν; η ποιότητα δε χρειάζεται λίστα— χρειάζεται μόνο ανθρώπους που δε ξεχνούν πως κάποιος άλλος έκανε τη βουτιά ενώ εκείνοι περίμεναν τον ήλιο να βγει ξανά στη δεύτερη θέση. και όσο εκείνοι τρέχουνε σα τρελοί σήμερα, εκείνη στέκεται εκεί σα σκαλοπάτι— όχι ξεχασμένη, παρά μόνο αόρατη κάτω από το φως των άλλων δυο.

Τρεις φορές στους ημιτελικούς κι εμείς την σέρνουμε σαν τρίτη επιλογή στο στοίχημα; Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Την Μαρία την βλέπεις σαν να της δίνεις φάρμακο για το κρύωμα — ανάμεσα στις υπόλοιπες ομάδες, σβήνει σιγά σιγά επειδή κανείς δε θυμάται πως εκείνη ήταν αυτή που έκανε την ομάδα να λειτουργήσει όταν οι άλλοι δύο έκαναν αίσθηση ως νέα παιδιά. Η αγορά σήμερα ξεχνάει τη συνέχεια επειδή της αρέσει η φωτογραφία του τίτλου. Στοιχηματίζουμε όμως εγώ εκεί όπου η ουσία δε βγαίνει στις φωτογραφίες: εκείνη κράτησε ζωντανό το τένις στην Ελλάδα όταν οι άλλοι δύο ήταν ακόμα μακριά από τα γήπεδα της κατηγορίας. Το ίδιο συνέβη και στο τένις ευρωπαϊκού επιπέδου — τρεις φορές εκεί κοντά κι εμείς ψάχνουμε τον επόμενο νικητή πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Δεν είναι θέμα χρόνου τώρα, είναι θέμα μνήμης. Η ομάδα αυτή έχει μια δεύτερη ευκαιρία μόνο όταν κάποιος θυμηθεί πως η Μαρία έκανε περισσότερα για την κουλτούρα του τένις από όσα έκαναν οι πρώτοι δύο μαζί στα δικά τους πρώτα χρόνια. Την υποτιμάω εγώ; Την βάζω στοίχημα όταν η γραμμή ξεχνάει πως εκείνη ήταν αυτή που έκανε το παιχνίδι να έχει νόημα εκεί που οι άλλοι έκαναν θόρυβο 💸🔥

Τρεις φορές στους ημιτελικούς κι εγώ ακόμα κρατάω το κινητό μου χτυπώντας εκείνη τη γωνία στον Υψηλάντη όπου είχε ανοίξει το πρόγραμμα πριν καν η ομάδα του Λόρενς πάρει τον πρώτο πρωταθλητή της κατηγορίας πάνω της σα ζουζούνι πάνω στο γάλα! Να θυμάμαι εκείνο το δροσερό πρωινό στη Ρόδο όταν εκείνη έκοψε τα περισσότερα λουλούδια από όσα είχανε φυτρώσει ποτέ στο γήπεδο εκείνο— τρεις φορές κόβει σχεδόν την πόρτα για τον τελικό, τρεις φορές την ξανακλείνουν στο πρόσωπο εκεί που οι άλλοι δύο τρέχουνε σα στιλπνά αλουμίνια μετά τη νίκη! Την βλέπω σήμερα τρίτη στη λίστα σα εκείνο το ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο κάτω από το τραπέζι της κουζίνας μου — δεν φεύγει επειδή κανείς δε θυμάται πως εκείνη ήταν αυτή που έκανε το γήπεδο να μιλάει όταν οι άλλοι έκαναν θόρυβο. Μα εγώ εκείνα τα χρόνια στοιχημάτων είχα μάθει να βλέπω ποιος έχει πραγματική κλάση: αυτή εδώ δεν έκανε τίποτα τόσο δυνατό όσο εκείνοι οι δυο σήμερα — αλλά το έκανε τρεις φορές κι ύστερα σβήστηκε σα σβήστρα στη γωνία! Την τοποθετώ πάντα στη σειρά, όχι επειδή ξέχασα πως εκείνη υπήρξε αυτή που έκανε το τένις στην Ελλάδα να μυρίζει αλλιώς όταν οι άλλοι έκαναν σχέδια για πρωταθλήματα! Την Μαρία τη θυμάμαι σαν εκείνο το αμάξι στη γωνία του δρόμου που ξεχνάς να καθαρίσεις την ετικέτα του πίσω παράθυρου — συνεχίζει εκεί σα να περιμένει τον οδηγό της που χάθηκε ανάμεσα στα σήματα και τις φωτεινές διαφημίσεις των τίτλων! 🤡

Τρεις φορές εκεί κοντά κι εμείς ακόμα την βάζουμε τρίτη σα να της δίνουμε το χαρτί της ντίστας πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Κάποιοι λένε πως η μνήμη κουράζεται, άλλοι πως η δόξα αγοράζεται με τίτλους – αλλά εγώ θυμάμαι εκείνη την αίσθηση του Ιουνίου στη Γουίμπλεντον, όχι σα νίκη, σα στιγμή που κράτησε το γήπεδο όρθιο όσο άλλοι έκαναν θόρυβο στον πάγκο. Δεν είναι ζήτημα πού τελειώνει κάποιος στη λίστα. Είναι πως εκείνη ήταν η μόνη που έκανε τρεις προσπάθειες πριν οι άλλοι δύο προλάβουν καν να σημαδέψουν το γήπεδο. Ο Φοκς είχε δίκιο εκείνο το πρωινό στις Σέρρες: είδε κάτι περισσότερο από έναν τίτλο, είδε έναν χαρακτήρα που έφτιαχνε ομάδες ενώ οι υπόλοιποι έκαναν πρωταθλήματα. Οι άλλοι τρέχουν σα πύραυλοι μετά τη νίκη, η Μαρία στέκεται εκεί σα σκαλί που περιμένει να ανέβεις χωρίς να ζητήσει καν κίνητρο. Την ξεχνάμε επειδή δεν φοβάται τους τίτλους; Όχι, την ξεχνάμε επειδή κάνει την υπομονή να μοιάζει με αδυναμία όταν εμείς αγοράζουμε το επόμενο πρωινό των τίτλων σα βεντάλια θριάμβου. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Νοβάκ Τζόκοβιτς – η φωτιά που δε σβήνει ποτέ 2) Κάρλος Αλκαράθ – η στιγμή που έγινε ιστορία στις αρχές Ιουλίου 3) Μαρία Σάκκαρη – αυτή που έκανε τις τρεις προσπάθειες χωρίς ποτέ να χάσει την επόμενη φόρα