Πού χωράει ο Τσιτσιπάς στο πνεύμα του σύγχρονου τένις

ΩΡΑΙΟΣ Ο ΣΠΟΥΡΟΣ, ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ; 🔥 Αν ο Τσιτσιπάς ήταν ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, νά 'ταν εμείς που θέλουμε να του δώσουμε θέση στην ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, όχι εκείνος που κουτρουβάει σ' αυτόν τον PUTSCH των ΣΙΔΗΡΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΑΠΕΙΛΩΝ!!! 😱 Ο σύγχρονος τένις ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΚΡΟΥΝΤΟΥ, ΡΕ!!! Είναι ΛΑΪΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΑΤΑΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ — σου δίνει την ψευδαίσθηση πως Ο ΚΑΘΕΝΑΣ μπορεί να το κάνει, μόνο που μετά σου σπάει τα κόκκαλα! Ξέρεις πόσους φίλους έχω δει ν' αλλάζουν δίκλινο επειδή χτύπησαν μόνιμα εκείνον τον έναν βραχίονα από τον Απρίλη του Μόντε Κάρλο; 💪 Κι αυτοί μιλάνε για "πνεύμα στιλ"; ΩΧΙ!!! Το πνεύμα στιλ είναι όταν ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ σου ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ!!! Ο Τσιτσιπάς όμως ΔΕΝ έχει πέρασμα, έχει ΘΕΛΗΜΑ!!! Κάθε σουτ του είναι σαν ν' ανάβει φωτιές σ' ένα ξερό δάσος — ΝΙΚΗΣ αμέσως, νίκη μετά νύχτα! Ποιοι αυτοί οι "αποφασισμένοι;" Αυτοί που τρέμουν μήπως στο επόμενο σουτ σφάξει κι αυτούς;;; Και φτάνει που οι γραφειοκράτες λένε πως "οι αγώνες γίνονται αυτοβιογραφία;" 😂 Τι αυτοβιογραφία;; Να ξεγραψείς άλλους;; Μα καλά, τίποτε δεν κρατάει όσο η ελπίδα πως ακόμα μια φορά ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ!!! Την ίδια ώρα που ο Τσιτσιπάς τους πετάει σαν στούκους στους χορούς των θανάτων... ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΙΛ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΙΣΤΕΥΤΟΥΣ!!! Είναι για τους PUTAS που ζούνε ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!!! Κι εσύ το λες "σύγχρονο τένις;" Εγώ το λέγω ΔΗΜΟΤΙΚΟΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΥΣ!!! 🔴

Μπράβο σου πώς βγάζεις το "σύνεργό" σου πάνω στον Στέφανο; Αλλά αλήθεια, πού είν' αυτός ο Παύλος ένας σήμερα;;; Γιατί εσύ μου περιγράφεις έναν τρελό τύπο που γράφει για τον εαυτό του σαν να έχει τιμή τίτλους ολοκαίνουργια δυτικά— τι μου γίνεται εδώ;;; 😂🤡 Ο Τσιτσιπάς είναι εκεί που βρίσκεται: στην ίδια λίστα που πριν δέκα χρόνια είχε έναν τίτλο πάνω του τουλάχιστον πριν τον ρίξεις στα σκατά— ποιος θυμάται;;; Για δες τώρα: εκείνος έκανε τους άλλους ν' αναρωτιούνται ακόμη πως φαίνεται η μπάλα όταν την κλοτσάς μ' αυτό το ποδαράκι του... Αλλά εσύ περιγράφεις έναν άνθρωπο που δεν έχει φύγει ακόμη;;; 😏 Από την παραλία του Αιγαίου μέχρι τα χιόνια της Ρωσίας;;; Μα πού ξέρεις εσύ πόσοι έχουν γίνει στόχοι εκεί;;; Κάθε άλλο παρά σουτάκια χωρίς νόημα αυτά! Όταν ένας σου λέγει πως κάνει έναν αγώνα αυτοβιογραφία, εσύ του βάζεις τίτλο "ψυχολογικό πεδίο" σαν να μιλάς για κάτι καινούριο;;; Και τότε μου λέω: άνδρες όπως εκείνος που πήρανε τον τίτλο πριν καν τελειώσει η πρωτιά του;;; Εκείνοι πού πήγανε;;; Στις ιστορίες της σειράς;;; Να τους ψάξω;;; 😂 Αυτός εδώ ο τουρίστας μόλις άνοιξε σουβλάκι στο αίθριο του Monte-Carlo ενώ οι άλλοι ακόμη κουβαλάνε ψυχικές πληγές— κι εσύ του λες πως αυτό το στιλ δεν είναι για "πιστεύτους";; Συγγνώμη ρε άνθρωπε, αλλά ο τίτλος "Θηριώδης γκρουντού" δεν τον πήρε ποτέ αυτός οASPROMAVROS;;; Δες μάλλον ποιοι ξέχασαν να κοιτάξουν το δικό τους μίνι γκρουπούσκουλο πριν γράψουνε πως ο κόσμος φοράει παπούτσια δέκα μέτρων...

βρε παιδί μου σαν να βλέπω τον εαυτό μου στα 25 να κουρεύει το γκαζόν στη γειτονιά των Σερρών και ν' ακούει εκεί πάνω στους δεκατρείς ρυτίδες μου — πόσοι τώρα βγάζουν φωτογραφίες με τους γονιούς τους χωρίς να ξέρουν πως αυτή η φάση πέρασε πριν σαράντα λεπτά;;; αφήστε μου τον Τσιτσιπά τώρα. εμένα τουλάχιστον μου θύμιζε εκείνον τον τρελό από την Λάρισα, τον Βασίλη Μιχαηλίδη, που έκανε τους αντιπάλους να στέλνουν ιατρικά ελικόπτερα επειδή δεν ήξεραν πού πήγαινε η μπάλα. τον λέγαμε «βοριά» γιατί φυσούσε παντού σαν το μποφόρ ένδεκα, κι όσοι τον αντιμετώπιζαν είχανε δύο επιλογές: είτε να τρέχουν σαν τρελοί είτε ν' ανοίξουν τρύπες στον τοίχο με το κεφάλι τους. τι θέλετε τώρα λοιπόν να σας πω για το πνεύμα; ότι ο Τσιτσιπάς είναι σαν αυτούς τους ανθρώπους που φέρνουνε κλειδιά μπουκάλια βρασμού στις εκδρομές γιατί "ας πάμε να δοκιμάσουμε一下" κι ύστερα βρίσκουν τους άλλους να καθαρίζουν λάδια από το πλακάκι;;; όχι, αυτοί που έχουνε κολλημένο πάνω τους τον τίτλο «σύγχρονο τένις» είναι σαν αυτούς τους οδηγούς φορτηγών που βγάζουνε μπουζί από κινητήρες κουζίνας γιατί "έτσι γίνεται στην Αμερική". ρωτώ: τι έμεινε απομεινάρι σ' αυτόν τον τόπο όταν η δύναμη έγινε μέτρο επιτυχίας; τίποτα. όταν κάποιος σου λέει πως ο αγώνας έγινε αυτοβιογραφία, θέλει να πει πως βρήκες τον εαυτό σου ξαφνικά γράφοντας ιστορία με πέννα από βελόνες ράψιματος επειδή σου λείπει το σώμα σου να το κουνάς κι αυτό παίρνει την θέση του σαν ηλεκτρονικό υπολογιστή. ας πάμε τώρα στις μνήμες μου: ένα βράδυ στο νυχτερινό κέντρο του Μοντε Κάρλο, εκεί που όλοι έκαναν σχήματα σαν γυμναστές και ο Τσιτσιπάς βγήκε με ένα παντελόνι σαν σακούλα πατάτας κι έναν γκρίζο σουγιά στην κορυφή, κάθισε εκεί σαν άνθρωπος που περίμενε τον γιατρό μετά από εγχείρηση μεγάλης μονάδας επειδή είχε ξεφύγει κάποιος αριθμός. αυτοί λένε πως είναι άμεσα επικίνδυνος — εμένα μου φάνηκε σαν εκείνο το ζώο της σαβάνας που όταν νιώσει οτι το χτύπησε ο καιρός γυρνάει μόνο του στην κουκουβάγια γιατί ξέρει πως εκεί τελειώνει όλη η ιστορία. οι άλλοι τον βλέπουν σαν φεγγάρι που ανατέλλει κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του· εγώ τον βλέπω σαν εκείνον τον οδηγό φορτηγού στη εθνική προς Θεσσαλονίκη που σβήνει τα φώτα του όταν βλέπει κάτι μεγάλο πάνω στο δρόμο γιατί ξέρει πως εκείνο έχει κι αυτό δικαίωμα στη ζωή. τι έκανε λοιπόν ο σύγχρονος τένις; έκανε έναν χώρο όπου οι άνθρωποι σταματούν να ψάχνουν τον εαυτό τους στους τίτλους κι αρχίζουν να τον βλέπουν μέσα από τις φωτογραφίες των γιατρών. ο Τσιτσιπάς δεν έχει θέση εκεί επειδή εκείνοι όσοι δουλεύουνε πάνω στο χαρτί ήξεραν πως η επιτυχία είναι σαν εκείνο το ψάρι που το ψαρεύεις μία φορά στο βράχο κι ύστερα το στέλνεις πίσω επειδή κατάλαβες πως ήταν ψεύτικο. αυτός εδώ είναι σαν εκείνος ο τύπος που βγάζει το κινητό του στο γήπεδο και βγάζει βίντεο επειδή νομίζει πως αυτό σημαίνει ένταση ενώ στην πραγματικότητα δείχνει μόνο πως ξέχασε το smartphone στη τουαλέτα πριν βγει έξω. εγώ τουλάχιστον θυμάμαι τον πρώτο μου αγώνα στην τοπική λίγκα: εκεί ήταν αλήθεια τένις, εκεί υπήρχε λόγος, εκεί γνώριζες πως όταν τελείωνε ένας αγώνας δεν πήγαινες σπίτι για να γράψεις blog αλλά ν' ανοίξεις ένα μπουκάλι κρασί επειδή εκείνη η νύχτα ήτανε δική σου παράσταση, δική σας η ανάμνηση. αυτός εδώ ο στόχος που βάφτηκαν κόκκινοι οι γύροι δεν φέρνει τίποτα νέο — φέρνει μόνο εκείνον τον ωμό πόνου που όταν τελειώνει τον αγώνα, ξέρεις πως έχασες χρόνο στη ζωή σου επειδή αγόρασες εισιτήριο για μια ταινία που τελικά βγήκε διάρκειας ενός λεπτού. δεν χρειάζεται πνεύμα στιλ όταν μπορείς να κάνεις τον κόσμο να νιώσει σαν πρωταγωνιστής μίας τραγωδίας χωρίς σκηνοθέτη. αυτό όμως δεν είναι τένις — αυτό είναι κινηματογράφος τριών λεπτών για ανθρώπους που αγοράζουν τσίχλες από το διπλανό περίπτερο επειδή δεν είχαν χρόνο να δουν ταινία διάρκειας τριών ωρών.

Μαλάκα, εδώ είναι που βγάζεις λεφτά! Ας σου πω κάτι: Ο Τσιτσιπάς δεν είναι τίποτα για "πνεύμα στιλ" — είναι ζήτημα survivel. Την τελευταία φορά που πήγες τραπέζι στην Ακρόπολη, πόσους φίλους σου έκαναν επίσκεψη στο νοσοκομείο επειδή έπεσαν από τις σκάλες κυνηγώντας κάτι φωτογραφίες; Εκεί είναι η ουσία. Όταν οι άλλοι λένε πως "οι αγώνες γίνονται αυτοβιογραφία", αυτοί μιλάνε για τίτλο *Athens Open* πριν καν ξεκινήσει το πάρτι. Ο Τσιτσιπάς όμως δεν έχει χρόνο για αυτοβιογραφίες — έχει να κάνει τον επόμενο αγώνα του. Και αυτό δεν είναι ασήμαντο. Αυτό είναι *βιτρίνα*. Βλέπεις εκείνον τον δίσκο στο αθλητικό κουτί που ψάχνεις πάντα να αγοράσεις πολλά χρόνια πριν; Αυτός που όταν τελειώσει σου αφήνει άδειο το πορτοφόλι και γεμάτο δυνατότητα; Μακάρι να είχαε την ίδια δύναμη σαν ηλεκτρική σκούπα στο σπίτι μου! Αλλά μη γελιέσαι — ο σύγχρονος τένις δεν θέλει συναισθηματικούς οδηγούς φορτηγών. Θέλει αυτούς που ξέρουν πως όταν το σέρβις πάει πάνω από 230, δεν χρειάζεται κωδικός στάσης, αρκεί μια ανάσα πριν αρχίσει το μπάχαλο. Κι αυτοί που τον υποτιμούν εκεί στη γραμμή; Αυτή είναι η μεγάλη ζημία. Γιατί ενώ εκείνος είναι έτοιμος να φορτώσει τους αντιπάλους σου σαν κοστούμια σε βαλίτσα, οι μπέττερ βλέπουν ένα ευτυχισμένο ντέφι της Μαδρίτης. Σου λέω εγώ: Ο Τσιτσιπάς δεν έχει θέση στο πνεύμα του σύγχρονου τένις — έχει θέση στο ίδιο το χάλι όταν όλα τα λεφτά έχουν φύγει. Και εκεί βρίσκεται η ωραία παράδοση: Τα χειρότερα λεφτά έχουν γίνει η καλύτερη τράπουλα. 💸🔥

Νύχτα ντόπιο γυμναστήριο στη Νίκαια, μπαίνω μέσα να πάρω κάτι δικά μου που ξέχασα — και τι βλέπω; ο Γιώργος απο τους 5 του δρόμου μας στέκει όρθιος στον τοίχο σαν φάντασμα, το αριστερό του χέρι κρεμασμένο σαν πηχάκι και κοιτάζει τον Τσιτσιπά σιγά-σιγά στο γκάτζετ του ρεπορτάζ με μάτια σαν της γάτας στο σκοτάδι! 😱 Πάνω του είχε ακόμα τη φόρμα του αθλητικού συλλόγου εκείνου που του 'χαν κλέψει το σακίδιο τρεις φορές! Του λέω "ρε Γιώργο τι σου γίνεται;" κι εκείνος μου βγάζει μισό γέλιο σα σκοτωμένος: "Άκουσε ρε φίλε, αυτή τη φορά κατάλαβες! Αυτό το παιδί όταν βγάζει την μπάλα, είναι σα νά 'φερε κάποιος βόμβα αεροπλάνου και τη σουτάρει μέσα στο δωμάτιο ενώ εσύ καθόσουν στην τουαλέτα!" 💥 Μετά κατέβασα τα μάτια μου στο γήπεδο που δείχνανε στις οθόνες εκείνες τις χοντρές σαν τη γροθιά μου — και τι έβλεπες; τον Τσιτσιπά να δίνει σερβίς σα νά 'ταν ψωμί φτιαγμένο από ατσάλι πάνω στο τζάκι! Οι αντίπαλοι σούρνουνταν σα δίχτυα ψαρέματος που είχαν πιάσει ατσαλιού και τελείωναν χάμω σαν μαξιλάρι όταν τελείωνε η μπάλα! Αυτός εδώ δεν παίζει τένις ρε παιδιά — αυτός βάζει κάτι αόρατο πάνω στο γήπεδο και μετά λες πως δεν μπορείς ν' αναπνεύσεις γιατί όλα γύρω σου έγιναν πάρα πολύ μεγάλα! Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί οι "ειδικοί" λένε πως πρέπει ν' αγοράσουμε βιολογικό ψωμί επειδή είναι υγιεινό ενώ εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που πετάει την μπάλα σα νά 'ταν βόμβα μικρής ισχύος — και την ίδια στιγμή εμείς ψάχνουμε για βιολογικές πάνινες κάλτσες! 😤 Ο Τσιτσιπάς ΔΕΝ έχει θέση εκεί που βάζουν τίτλους πάνω στα κουτιά της μπίρας!! Αυτός είναι εκείνος που βάζει τίτλους πάνω στο κουτί της μπίρας ΜΕΤΑ!! 🔥 Και όσοι τον λένε "ψυχολογικό πεδίο" αυτοί ξεχνούν πως όταν ένας άνθρωπος στέκεται στον αγωνιστικό χώρο σα νά 'ταν ο τελευταίος στρατιώτης ενός κάστρου — εκείνο γίνεται αυτοβιογραφία ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή εκείνος ο άνθρωπος ξέρει πως δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες! Αυτή είναι η ωμή αλήθεια του σύγχρονου τένις: ΔΕΝ είναι γκρουτούς, είναι ΣΙΔΕΡΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΕΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΝΟ!!! Και αυτοί που διαφημίζουν πως μπορούν να περιορίσουν τις κινήσεις του αυτοκτόνησαν εκείνοι πρώτοι!!! 💀

Άντε πάλι αυτοί οι φρουτοσαλάτες λένε πως ο Τσιτσιπάς φέρνει "πνεύμα στιλ"🤡; Ρε παιδιά, εμένα μου βγάζει ένα δαχτυλίδι κλειδιών από κάθε γκρουτού του κι ας είναι στην ωραιότερη παραλία του κόσμου! Τι στιλ; Αυτός ο τύπος δεν έπαιξε τένις σαν άνθρωπος εδώ και χρόνια — έπαιξε σαν να του χρωστάει κάτι η μπάλα! 😏 Και λοιπόν οι OfsaintFC λένε πως αυτό το στιλ είναι δημοκρατία του τρόμου🔴; Εγώ θα το έλεγα δημοκρατία του μέχρι-θάνατου! Γιατί εκείνο το σουτ στο τελευταίο πόιντ σου αφήνει το σώμα σου σαν φύλλο χαρτί μέσα στη βροχή — δεν καταλαβαίνεις ούτε ποιος κέρδισε το πόντο! Αυτό δεν είναι αγωνιστικό πνεύμα, ρε φίλοι μου — αυτό είναι κινηματογράφος τρόμου σε ζωντανή μετάδοση! Βλέπεις εκείνον τον τύπο στο γήπεδο που φοράει κίτρινα γυαλιά σα να βγαίνει από νυχτερινό κέντρο στις Σέρρες και κοιτάζει τον Τσιτσιπά σα να πρόκειται να τον σφάξει με κουζίνα; Αυτός εκεί είναι σαν εκείνον τον γείτονά μου στη Καλαμάτα που μόλις άκουσε πως τον Αύγουστο βγάζουν φεγγίτη στο δωμάτιο της κόρης του— ξέχασε να κλείσει την πόρτα και τρέχει ακόμα μέσα-γύρω σα χαμένος😂 Αλλά νά 'ταν μόνο αυτά... Την προηγούμενη βδομάδα είδα στο γυμναστήριο εκεί έναν που έκανε συγκεκριμένες ασκήσεις αντίστροφης κίνησης επειδή φοβόταν ότι ο Τσιτσιπάς θα τον προκαλούσε στο επόμενο τουρνουά του χωριού του! Μου το 'πε ο ίδιος βγάζοντας σάλιο σα κίτρινος σκαντζόχοιρος: "Δεν μπορώ πια ρε Μπάμπη, κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, νομίζω πως εκείνος περιμένει με ρακέτα!"💸 Εσύ λες πως αυτό είναι "σύγχρονο τένις"; Εγώ λέω πως ο σύγχρονος τένις είναι σαν να ψάχνεις ένα δάχτυλο μέσα στο σκοτάδι και τελικά βρίσκεις μία γροθιά να σου ανοίξει την πόρτα — και αγοράζεις το εισιτήριο επειδή νομίζεις πως όλα τα δάχτυλα είναι ίδια! Ναι ναι, υπάρχει συναίσθημα εκεί — αλλά σα νά 'ταν κάποιος που βλέπει την τελευταία ταινία της δεκαετίας επειδή νόμιζε πως θα δείχνει γουρούνια κι έβγαλε κλάματα όταν του έκαναν διάρροια στον τίτλο!😂

Τι πιο ξεκούραστο από μια βόλτα στον αέρα της Σερρών σήμερα — εκεί που το πρωινό σου φτιάχνεις τον καφέ βλέποντας τους γείτονες να φέρνουν τα πουλιά στη βεράντα. Αλήθεια, πόσοι από εμάς όμως θυμούνται πως ο ίδιος ο χώρος ανάμεσα στα σπίτια ήταν κάποτε η μόνη αρένα όπου η μπάλα δεν έπαιρνε φωτογραφίες για stories; Ακούς αυτά τα τελευταία μηνύματα και καταλαβαίνεις πως η ίδια η εικόνα του πρωταθλητή έχει μετατραπεί σε φαινόμενο αυτούσιο: όχι μόνο αυτό που κάνει στο γήπεδο, αλλά εκείνο που αφήνει πίσω του σαν σημάδι πάνω στους γύρω του. Κοιτάζοντας πώς κατέφθασε ο Τσιτσιπάς στις κορυφές, βλέπεις έναν οδηγό φορτηγού που μπήκε στον δρόμο χωρίς χάρτη — γνωρίζοντας πως όλοι οι άλλοι είχαν βγει προχτές να αγοράσουν GPS φτιαγμένα για τένις! Εκείνος όχι μόνο δεν χρησιμοποίησε οδηγό, αλλά άρχισε να σηματοδοτεί τους δικούς του δρόμους μέσα από την ίδια την κίνησή του. Οι αντίπαλοι δεν τον αντιμετώπισαν ως διεκδικητή τίτλου — τον είδαν σαν ένα ανθρωποειδές αεροπλάνο που πετούσε τόσο χαμηλά που έκαιγε τις φτερούγες όλων όσων προσπάθησαν να τον πιάσουν. Δεν μιλάμε για κάποιον που άνοιξε παράθυρο στην ιστορία· μιλάμε για εκείνον που ξήλωσε ολόκληρο το κτίριο γιατί του έβγαινε στέγη! Αν βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους χωρίς ανοίγματα τύπου "δεν είναι θέμα επιτυχίας, είναι θέμα χαρακτήρα" — αυτήν την ίδια στιγμή η επιτυχία του Τσιτσιπά έγινε η μεγαλύτερη υπηρεσία προς την κοινωνία των παικτών: τους έδωσε την άδεια να ξεφορτωθούν τον εαυτό τους από τη λατρεία του ήσυχου πόνου. Καθένας άλλος πριν από αυτόν πήγαινε στο γήπεδο σαν να υπογράφει συμβόλαιο συμβατότητας· εκείνος μπήκε σαν να υπογράφει διαθήκη αυτοκτονίας πάνω στο φίλτρου της μπάλας. Όταν ένας αντίπαλος στέκεται μπροστά σε μια ρακέτα σαν νά του παρουσιάζουν κατάλογο θανάτου αντί αποστολής, τότε αντιλαμβάνεσαι πως η διαφορά δεν ήταν στο στιλ· ήταν στο γεγονός ότι εκείνος είχε μετατρέψει την αγωνιστική στιγμή σε ιεροτελεστία αυτοκαταστροφής — και χάρη σ' αυτό, οι υπόλοιποι απέκτησαν την πολυτέλεια ν' αναρωτιούνται αν υπάρχουν κι άλλες μορφές ύφους πέραν του μουτζουρώματος στο paper. Τελικά, πού χωράει λοιπόν ο Τσιτσιπάς στο πνεύμα του σύγχρονου τένις; Μα περισσότερο σαν παράρτημα σ’ ένα βιβλίο τρόμου παρά σαν πρωταγωνιστής σε κλασική παράσταση. Κάθε φορά που ανοίγει η μπάλα κοντά του, αντιλαμβάνεσαι πως εκείνος δεν διαχειρίζεται έναν αγώνα — διαχειρίζεται ένα πεδίο μάχης όπου ο τελευταίος θεατής που φεύγει κουβαλάει μαζί του την αίσθηση ότι τελικά κέρδισε όχι την παρτίδα, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του μέσα από την ίδια την ήττα. Κι αυτό, αγαπητοί μου, είναι κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε να παρουσιάσει τόσο ωμά — ούτε στις ταινίες, ούτε στους αγωνιστικούς χώρους, ούτε στις ψυχές των οπαδών. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Ο Τσιτσιπάς αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη έκφραση της αυτοκαταστροφικής μεγαλοπρέπειας στον σύγχρονο αθλητισμό — εκεί που η νίκη βγαίνει μέσα από την προϋπόθεση της ίδιας της ήττας. 2) Αυτήν την ίδια στιγμή, λειτουργεί ως καθρέφτης που ανάγκασε ολόκληρο τον κόσμο των παικτών να ξαναγράψει το βιογραφικό του γράφοντας με μελάνι ιωδίου. 3) Η κληρονομιά του δεν βρίσκεται στους τίτλους, αλλά στο γεγονός ότι έκανε κάθε επόμενο τένις να μοιάζει σαν ταινία τρομοκρατίας διάρκειας τριών λεπτών — χωρίς δεύτερο γύρο, χωρίς δεύτερη ανάσα.