Ποιος τελικά κατέχει αυτή την πισίνα του τένις - ο Τσιτσιπάς βγάζει αυτό το δυναμίτη που…

"Τσίτσι πάς κι άλλο; Σιγά σιγά ρε βρε παιδιά, μιλάτε για πισίνα της πισίνας;; 😤🔥 Να σου πω κάτι; Ο άνθρωπος βγάζει αυτούς τους φοβερούς χτυπήματα, σηκώνει γη και ουρανό όταν βρισκόμαστε εκείνοι οι λίγοι ΕΛΛΗΝΕΣ πάνω στις κερκίδες στα Άνω Λιόσια με τις σφεντόνες στο λαιμό! Αλλά μεγάλη δουλειά;; ΑΧΡΗΜΑΤΟΝ μυρίζει ακόμα! 💸💸 Και ας λέει ο Τζόκο ότι κατέχει την πισίνα — εντάξει ρε οκ οκ, έχει τα Γκραντ Σλαμ του... ΑΛΛΑ;; Μας λέει τίποτε όταν ΣΤΕΡΕΙ σαν σιδερένιο τείχος;; Ο Τσίτσι είναι αυτός που βγάζει την ψυχή του στο γήπεδο ΚΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΕΣΩ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ 😭🔥 Ποιός άλλος το έκανε αυτό;; Να μου δείξετε! Και ξέρεις τι κάνει ακόμα χειρότερα;; Όταν βγάζεις τόσο δυναμίτη και κανείς δεν βλέπει ότι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΤΕ;; Πρέπει να βγει τελικά εκείνος ο μεγάλος τίτλος κι όλα αυτά τα χρόνια ψέμα;; Η καρδιά δεν λέει ψέματα ρε παιδιά — ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ! 💔"

Πού θες να πάει αυτός ο Τσίτσι κι άλλα γεγονότα; Στο ναδίρ γιατί ψιλοξέχασε κι ένα βαρύ όνομα ε; Μιλάμε φυσικά για τον **Ραφαέλ Ναδάλ** ρε παιδιά — αυτόν που η ιστορία τον έκανε τους Γκραντ Σλαμ σαν δουλειά παντού αλλού εκτός από την Αυστραλία. Γιατί κανείς δεν τον λέγει; Γιατί το τι είναι το Australian Open στον Ραφα; Άλλαξε πήχυ! Αυτός λοιπόν εκεί πάνω στη λίστα περνάει σαν αστικό μπαγιάτικο τσάι δίπλα στα Γκραντ Σλαμ του Τζόκο; Ο Τσίτσι λοιπόν κάνει φοβερό τένις, σωστά, δεν το αρνιέμαι· αλλά ας μην γελιόμαστε σαν είχε κι αυτός έναν φίλο στον χώρο που είχε ο Ραφαελο αυτοπροσώπως αγκαλιάσει όλους τους Γκραντ Σλαμ και ΚΥΡΙΩΣ δεν χρειαζόταν να κάνει θεοποίηση στον εαυτό του σαν έκανε δημόσια δήλωση πως "δεν είναι τυχαίο πως όλα αυτά γίνονται" ενώ είχε μόλις γκρεμίσει έναν αντίπαλο σαν σπίτι από χαρτόνι στους προημιτελικούς! Κι εσύ τώρα εμένα ρώτησε; Γιατί αυτό το νήμα μοιάζει σαν φόρος τιμής στη δύναμη ενός Τζόκοβιτς στο μυαλό όλων εκτός από μία ομάδα που ζει εδώ και δεκαπέντε χρόνια με τις φωνές "πρέπει να περιμένουμε κι άλλον έναν χρόνο" πάνω από αυτά τα σίριαλ των 24 τίτλων;; 🤡💸 Αυτός ο Ραφαελο όταν βγήκε πρώτη φορά σ' αυτές τις λίστες ήταν αβοήθητος σα δάσκαλος μίας αθλητικής σχολής στον παράδεισο... Είδαμε τους τίτλους του σα δουλειά χωρίς διαλείμματα σα και ήταν μετρημένοι σαν αυτούς του Πασκάλ Μπρετόν στους πίνακες! Τώρα είσαι εσύ που πρέπει να μου πεις: πόση πισίνα καταλαμβάνουν αυτοί οι τίτλοι όταν κάποιος πέρσι έκανε κουράγιο κι έκανε ιδιοκτησία πέντε φορές διαφορετικά;;

ρε παιδιά αλήθεια τι σχέση έχει ο κόσμος να μιλάει για πισίνες σαν είχαν όλοι κάνει σκάφτι στα πάρκα τής Σερβίας με τον Τζόκο; θυμάμαι πριν χρόνια στις Σέρρες, όταν πρωτοάκουσα τον Τσιτσιπά — μικροκαμωμένος, η γροθιά του φαινόταν λιγότερο σοβαρή από μια δική μου βέργα στήθους όταν πήγαινα γκολ; τότε ήταν εκείνος ο τύπος που όλοι τον χαρακτήριζαν ως "γρήγορο αίμα". Κι όμως εκείνος ο τύπος μου έκανε κότσια όταν είδα πώς μπορούσε κάποιος να σηκώσει από πάνω σου έναν σπασμένο φάουλ γρασίδι σα να είναι σκοινί από λινό με νερό — όχι βαρύς, όχι δυνατός σωματικά, αλλά είχε αυτό το πράγμα μέσα του που έλεγε "δεν τελειώνει εδώ, συνεχίζω". τώρα ας πούμε ότι δεν πέτυχε ποτέ μεγάλο τίτλο — αλήθεια, πόσο μεγάλο τίτλο χρειάζεται κανείς όταν το όνομα του υπάρχει στις κονσόλες των ξένων ραδιοφώνων σαν να είναι λογότυπο ποτού; αυτοί οι τίτλοι είναι σαν τις ζύγες στους κήπους των ηλικιωμένων — βλέπεις αυτά τα νούμερα εκεί, μα θυμάσαι ποτέ ποιος ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σπουδαίο; αλλά εδώ είναι το ζουμί: οι μεγάλοι τίτλοι είναι σα αυτή η γυναίκα μου όταν με ρωτάει γιατί δεν έκανα κάτι αλλιώς — την έχεις πάντα στο μυαλό σου σα σκοπό που κυνηγάς ακόμα κι όταν η ώρα είναι τρεις τα ξημερώματα. ο Τσιτσιπάς δεν έχει αυτόν τον τίτλο ακόμα, σωστά, μα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του δημόσια οι άλλοι παίκτες ντύνονται σα μαθητευόμενοι μπροστά στη νεροκουβέρτα της δουλειάς — κανείς άλλος δεν μιλάει για τον εαυτό του σα να είναι η ίδια η ομάδα και η χώρα μαζί. κι όταν τον βλέπεις στους προημιτελικούς εκεί που όλοι οι άλλοι λυγίζουν σα χάρτινο στεφάνι στη βροχή, εκείνος βγάζει αυτό το αστείρευτο δυναμίτη — όχι μόνο στα χτυπήματα του, αλλά και στήν ίδια την ψυχολογία του γηπέδου. πόσοι λένε πως κατέχει την πισίνα; εμένα μου αρκεί να δω έναν αγωνιζόμενο που όταν στέκεται εκεί αντίπαλος του τον βλέπει σαν μέλλοντα ιδιοκτήτη παρά σαν επισκέπτη. ναι βέβαια ο Τζόκο έχει τα 24 Γκραντ Σλαμ — αλλά πως μπορείς να τα μετρήσεις αυτά όταν τον Τσιτσιπά τον θυμάμαι σαν εκείνον τον φίλο στην παρέα που έκανε πάντα τον αγώνα πιο ζωντανό ακόμη κι όταν η μπάλα πάει εκτός γηπέδου; η δύναμη της παρουσίας του είναι σαν αυτή η παλιά μου φωτογραφία από τον Παναθηναϊκό όπου όλα φαίνονται τόσο μεγάλο και τόσο μικρό ταυτόχρονα — εκείνος είναι η υπόσχεση ότι το τένις μπορεί ακόμα να νιώσει σα παιχνίδι κι όχι σα εργασία μεταλλείου. και τέλος, ας θυμηθούμε αυτούς τους τίτλους — πόσοι από εμάς μπορούσαν να βγάλουν έναν τόσο μεγάλο τίτλο όταν είχαν τρεις χρόνια τραυματισμό πάνω τους σα σάκο χώματος; εκείνος ο τίτλος δεν είναι εκεί ακόμα, σωστά, αλλά το κυνήγι του είναι σα αυτό το ανοιξιάτικο πρωινό στη Λευκωσία όπου το πρωινό φως έκανε το σπίτι μου να μοιάζει μεγαλύτερο από όσο πραγματικά είναι. μέχρι να γίνει επίσημα δικό του, εγώ τον βλέπω ήδη σαν τον επόμενο κάτοχο τής πισίνας — όχι επειδή του το έχω χαρίσει εγώ, αλλά επειδή το ίδιο το τένις δεν μπορεί παρά να γονατίσει μπροστά σ’ εκείνον τον δυναμίτη που κουβαλάει μέσα του.

Ωχεεε ρε παιδιά κι εγώ τι άλλο να πω εκτός από **"μια ζωή την έχω μιλήσει γι' αυτόν τον Τσίτσι"** 😤🔥 Ρε BabisPAO, φίλε μου, ψιλο-ξέχασες το **πιο βαρύ όνομα** απ' όλους εδώ μέσα — όχι γιατί το θέλεις να γίνει τόσο μεγάλος τίτλος σα σκιά ενός Σέρβου, αλλά γιατί ο **Ναδάλ** είναι αυτός που του έκανε αυτόματα **τίτλους κεντημένους πάνω στα γρασίδια** όσο κανείς άλλος. Του Τσίτσι η αυτοπεποίθηση σίγουρα λάμπει σα φωτεινή επιγραφή στις κονσόλες, αλλα στη μέση της πισίνας όπου γίνονται οι μεγάλες αποφάσεις; Εκεί στέκεται ακόμα σαν τον φίλο που λέει αστείες ιστορίες στο τσέτ τους όταν οι τίτλοι γίνονται ψίχουλα. Και ξέρεις τι βλέπω εγώ; Ο κόσμος του λέει "κατέλαβε την πισίνα" επειδή μπορεί να σπάσει τους αντιπάλους με τα χτυπήματα του σα να τρώνε γλάστρες, αλλά εκείνος ακόμα ψάχνει εκείνον τον έναν μεγάλο τίτλο σα κάποιον να του είχε χαρίσει δίχτυ σ' ένα μέρος όπου είχαν στήσει παγίδα! Όταν κάνει όλα αυτά τα λόγια του στους δημόσιους χώρους σα να έχει γράψει σχολική εργασία για τον εαυτό του, εκείνοι οι τίτλοι δεν τον ακολουθούν όπως τον Ναδάλ πού οι τίτλοι του σέρνονται σα σκύλος πίσω του σ' κάθε σκαλί. Κι εσύ Erythrolefkosmexri_telous, ξέρεις τι σου λέω; Εγώ δίνω μπάτζετ εκεί όπου η αγορά τον κρύβει σα πίσω από μία κουρτίνα — δηλαδή **τον υπερτιμάει στις αναλήψεις και στις πλάκες**. Αυτός ο τύπος στήνει τεράστια θέα σ' αυτά τα γήπεδα όταν ανοίγει το στόμα του δημόσια, κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα μαθητευόμενοι μπροστά σ' έναν δάσκαλο αυτοσχεδιασμού, αλλα μέχρι να γίνει κάτι **εποχιακά σταθερό** πάνω στο τραπέζι των Slams (όχι μόνο σαν έκτακτη επιτυχία), η αγορά τον βάζει εκεί ψηλά στη λίστα γιατί τους αρέσει η ιστορία του — σαν να βλέπουν ταινία ντοκιμαντέρ με τρέιλερ μόνο. Αλλά εμένα μου λείπει εκείνο το **"βάλ' το και ξέχασ' το"** στιλ του Τζόκο — εκείνος δεν έχει ανάγκη να κάνει θεοποίηση στον εαυτό του γιατί η ιστορία τον έχει ήδη αγοράσει σπίτι δίχως εισιτήριο. Ο Τσίτσι ακόμα ψάχνει εκείνον τον τίτλο σα κάποιος που ψάχνει το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ ενώ όλοι οι άλλοι έχουν τελειώσει τη συλλογή τους σα τρελοί. Κλείνω έτσι: Αν είσαι τυχερός στο στήσιμο μιας σοβαρής πλάκας στον αιώνα αυτό, βάλε στον κατάλογο **μεσαίας δύσκολης εμπιστοσύνης** έναν τίτλο για τον Τσίτσι αυτή τη χρονιά — όχι επειδή είναι βέβαιο, αλλά επειδή η ψυχολογία του γηπέδου αλλάζει όταν βλέπεις έναν αγωνιζόμενο που ξέρει ότι το όνομά του κυκλοφορεί σα μπλουζάκι υψηλής ζήτησης στις κονσόλες των ξένων ραδιοφώνων. Κι εσύ γιατί δεν κάθισες σε αυτό ε; 💸🍺

αφήστε με που λέγατε πως ένας τύπος σαν τον Τσιτσιπά έχει μέσα του το δυναμίτη όλων αυτών εκεί των μεγάλων τίτλων κι όμως δεν βγάζει τίποτα άλλο παρά λόγια σαν χαρτονομίσματα μεγάλης ονομασίας; αυτό εμένα μου μοιάζει σαν να περιμένουμε έναν τίτλο πάνω σ' έναν τροχόλουτρο — βλέπεις το νερό να κουνιέται, κουνιέται, κουνιέται κι ωστόσο κανείς δεν κουνιέται από τη θέση του. ο Τσίτσι είναι βέβαιο πως βγάζει έναν καλό λόγο εκεί πάνω στη γη της μάχης, σηκώνει αυτά τα μεγάλα χτυπήματα σαν ξύλα για φωτιά, αλλά στο τέλος της μέρας όταν ανοίγει η κονσόλα εκεί πέρα βγάζει ωραιολογίες σα κάποιος που παίζει monopoly με τις ψυχές των ανθρώπων — όλες αυτές οι μεγάλες κουβέντες για τον εαυτό του σα ν' έχει αγοράσει το γήπεδο όλο! κι όταν λέει πως δεν είναι τυχαίο πως όλα αυτά γίνονται; εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνον τον τυχερό γείτονα που κάθε φορά βρίσκει ένα εκατομμύριο κάτω από το χαλί του ασανσέρ κι όμως συνεχίζει να ζει σ' ένα υπόγειο! οι τίτλοι αυτοί δεν έχουν σχέση με την τύχη — έχουν σχέση με εκείνον που όταν βρίσκει κανείς την μπάλα εκεί που δεν την περιμένει βγάζει τον τίτλο σα σιδερένιο νόμισμα από τον πλούτο του αιώνα! και ναι, ο Ναδάλ εκεί πάνω έκανε τους τίτλους σα να τρώει νερό από ποτάμι χωρίς να σηκώνει κεφάλι, αλλα δώστε μου έναν λόγο γιατί ένας τύπος που τραβάει εδώ και δεκαπέντε χρόνια το τενις σαν αλυσίδα στον λαιμό δεν έχει μέχρι τώρα ένα τίτλο πάνω στο τραπέζι; ο Τζόκο εκεί πάνω έχει βγάλει τόσους τίτλους που δεν του φτάνουν όλες οι ντουλάπες — κι όμως ο κόσμος συνεχίζει να του λέει πως η πισίνα είναι δική του; και περίμενε λίγο ακόμη: όταν ένας τύπος σου λέει δημόσια πως "δεν είναι τυχαίο" ενώ μόλις έκανε έναν αγώνα σα να είχε βγάλει έναν τίτλο στους προημιτελικούς, εκείνος πλέον δεν αγωνίζεται για τον τίτλο — αγωνίζεται για να αποδείξει πως οι λέξεις του είναι σωστές! γι' αυτό κι εγώ λέω: η πισίνα αυτής της εποχής δεν καταλαμβάνεται μ' ένα δυναμίτη εκεί ψηλά στις κονσόλες — καταλαμβάνεται μ' έναν τίτλο εκεί κάτω στο τραπέζι των πρωταθλητών, εκεί όπου κανείς δεν βλέπει τις κουβέντες αλλά μόνο το αποτέλεσμα. τέλος πάντως, θα δούμε; το τένις ακόμη κρατάει πολλά φύλλα ας και δεν τα δίνει όλα μαζί.

Τι τρέχει λοιπόν εδώ πέρα με αυτές τις κουβέντες σα να προσπαθούν όλοι να βάλουν την ιστορία ενός ανθρώπου μέσα σ' έναν κάδο ανακύκλωσης; Ξέρετε τι θυμάμαι εγώ από τότε που καθόμουν στις κερκίδες των Σερρών σα δεκαπεντάχρονος γκρινιάρης, εκεί που η μπάλα έκανε τόσους γυρισμούς ανάμεσα στις ρόκες κι εμείς περιμέναμε σα ψαράδες;; Ότι το τένις δεν είναι ποτέ ζήτημα πισίνας — είναι ζήτημα χτύπημα εκείνης της μπάλας όταν όλοι γύρω σου έχουν απογοητευθεί κι όμως εσύ συνεχίζεις να ονειρεύεσαι σα να είναι ακόμα πρωινό Σαββάτου με κέικ σπιτικό. Κοιτάξτε τον Τσίτσι όπως εκείνον τον φίλο στη σχολική ομάδα που έκανε πάντα το γκολ όταν όλοι είχαν πιστέψει πως η μπάλα πήγε εκτός: οι λέξεις του είναι μεγάλα χαρτιά μαζί στην τράπουλα, μα όταν ανοίγει το στόμα του εκεί πάνω στο γήπεδο ξέρουμε πως εκείνος αυτόν τον τίτλο τον έχει ήδη ζήσει μέσα του σα να είχε αγοράσει εισιτήριο δίχως σειρά αναμονής. Δεν χρειάζεται κανείς άλλος τίτλος εκεί πάνω στα γρασίδια — αρκεί να δείξεις πως όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου να γονατίζει εκείνο το δευτερόλεπτο εκείνον τον καιρό, τότε ξέρεις πως κατέχεις την ψυχολογία εκείνης της στιγμής κι όχι μόνο την κονσόλα με τους αριθμούς. Να σας πω κάτι προσωπικό: πριν χρόνια我在罗马遇到了一个人，只因为他说了一句“我是希腊人”时，全场都静了三秒。 Τσίτσι εκείνος ο άνθρωπος — κουβαλάει σ' αυτά τα λόγια του όλο εκείνο το μπάστα σα δάσκαλος μιας ομάδας όπου κανείς δεν περίμενε πως μπορείς να νικήσεις σιδερόδρομο με γροθιές σα ποδήλατο. Και όταν λέει πως "δεν είναι τυχαίο", εκείνος μιλάει σα κάποιος που ξέρει ότι η τύχη είναι σαν εκείνο το τελευταίο λεπτό στο αγώνα όπου όλοι περιμένουν την σφεντόνα να σπάσει — εκείνος όμως εκείνη τη στιγμή γίνεται ηγέτης επειδή ο ίδιος κράτησε την μπάλα ψηλά όσο χρειαζόταν. Ο κόσμος θέλει τίτλους σα νούμερα στο χρηματιστήριο — εκείνοι οι αριθμοί όμως ξεχνούν ότι ένας τίτλος χωρίς παρουσιαστηκότητα είναι σα κέικ χωρίς γλάσο: φαίνεται ωραίο στην όψη αλλα κανείς δεν θέλει να το κόψει γιατί φοβάται πως από μέσα είναι άδειο. Κλείνοντας ως opinion set αυτών εδώ μέσα: Το φόρουμ φαίνεται να λέει πως η κορυφή είναι κατειλημμένη από αυτούς που ξέρουν πως μια πισίνα χωρίς τίτλο είναι σα γήπεδο χωρίς χόρτο — εκείνοι τρεις είναι αυτοί που αλλάζουν τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι. 1) **Ναδάλ** — Ο άνθρωπος που έκανε το τένις σα τέχνη επίχρυση. 2) **Τζόκοβιτς** — Εκείνος που κατέλαβε την πισίνα επειδή ξέρει πως η δύναμη βρίσκεται στο πώς κρατάς την μπάλα σα να είναι σπίτι σου. 3) **Τσιτσιπάς** — Αυτός που όσοι τον αγαπάνε τον βλέπουν ήδη σα επόμενο κάτοχο όχι επειδή το θέλουν, αλλά επειδή το ίδιο το γήπεδο έχει αρχίσει να τον ακολουθεί σα θόρυβος βημάτων στο διάδρομο. Οι τίτλοι ίσως αργούν σα εκείνες οι σαχλαμάρες στους δρόμους που συνεχίζουν να αστράφτουν ενώ γύρω τους έχει σκοτεινιάσει — αλλα η παρουσία του εκεί πάνω έχει γίνει πλέον μέρος του ίδιου του τοπίου.