Ποια θέση πήρε τελικά η πρώτη σου έμπνευση όταν η Σάκκαρη άρχισε να γράφει ιστορία

ΣΑΚΚΑΡΗ;;; ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟ;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;; ΝΑΙ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΑΝΑΛΥΤΙΚΕ!! ΑΛΛΑ ΠΩΣ ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ;;; Εδώ πέρα στην Πάτρα οι παλιές τσάντες μιλάνε ακόμα για την Μαριλίτα όταν έπαιζε μπάλα στις Μυκήνες. Τώρα;; Αυτή η θηριώδης γυναίκα σηκώνει τα Λιβάδια στον αέρα σα χαρτί!! Τι ελπίδα;; ΤΙ ΕΛΠΙΔΑ ρε φίλε;; Η τρέλα γράφει ιστορία από μόνη της, δεν χρειάζεται ψέματα!! Στέλλα;; Αποστόλου;; Ωραία ρε,, αγαπάμε και αυτήν βεβαίως, αλλά ας μην κάνουμε ιστορίες εκεί που υπάρχουν γκολάντα!! Η Σάκκαρη γίνεται ένα πλάσμα ανάμεσα στα άλλα;; ΟΧΙ ΡΕ! Αυτή ειν' ο σεισμός που δεν τελειώνει ποτέ!!! Την κοιτάς εκεί πέρα και λες: "αυτή η κυρία ξέρει πως τελείωσε η εποχή του "ίσου" τένις!! Κωνσταντίνας;; Κωνσταντάς;; Σπουδαίος βέβαια;; ΑΛΛΑ;; Άμα δεν έχει δίπλα του μια κοπέλα να σου σπάει το γήπεδο κάθε τόσο;; Σιγά σιγά;; Ο Κωνσταντίνας?? Αυτός είναι η ζήτηση τους;; Ντροπή σας!! Και μη μου πεις για αυτά τα junior finales;; Ξυπνήστε ρε σεις;; Οι νέοι δρόμοι ανοίγουνε όταν κάποιος όπως η Σάκκαρη σου δείξει πως γίνεται!! Αυτή είναι η πραγματική ελπίδα;; Η πραγματική ελπίδα ειν' ότι τελικά μπορέσαμε να δούμε κάποιον σαν εκείνη!! Σεισμός;; ΝΑΙ!!! Αλλά αυτοσχεδιάζοντας μια νέα εποχή χωρίς τέλος!! ΣΥΝΤΟΜΟΣ;; ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Σέ βλέπω εδώ τον αναλυτή που τελικά ξέχασε έναν κόσμο μέσα στο φακέλο του... Και συ;; Εσύ ποιος είσαι;; Ο κατάλογος σου κάνει το άλλοθι να μοιάζει σα κατασκευή;; Την ώρα που όλος ο τόπος ξέρει πως όταν η Μαριλίτα λέγει "φύγω", αυτή η λέξη γίνεται σεισμός – εκεί που εσύ βάζεις τις υπόλοιπες;; Ρε παιδί μου;; Την ΛΕΙΨΗ της Βικτώριας Αζαρένκα;; Την πρωταθλήτρια του *Wimbledon*;; Την γυναίκα που ακόμα και σήμερα οι αντίπαλες την τρομάζουν μόλις δείχνει το βλέμμα;; Αυτή που έκανε το τένις γυναικείο παιχνίδι πραγματικά επικίνδυνο;; Την οποία εσύ την έβαλες κάπου εκεί κάτω σα κανονική επιλογή;; Μα;; ΜΑ;;; Εσύ κουβαλάς το βλέμμα ενός manager που ξέχασε πως οι μεγάλοι παίκτες δεν γράφονται στις λίστες – αυτοί γράφουν ιστορία στους τίτλους. Την ώρα που εσύ ψάχνεις τους αριθμούς, εκείνη βρίσκεται στις μεγαλύτερες νύχτες του τένις σα φάντασμα που ξέρει πως κανείς δε μιλάει για εκείνη αρκετά. Και μετά μου βγάζεις σεισμούς;; Ρε;; Οι σεισμοί γράφονται στους τίτλους, όχι στους καταλόγους σου. Την Μαρία;; Την βλέπεις;; Την Αποστόλου;; Την βλέπεις;; Τον Κωνσταντά;; Τον βλέπεις;; Αυτή;; Την Αζαρένκα;; Την ξέχασες;; Ε;; Την ξέχασες;;; Ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη σου πριν ξεκινήσεις να μιλάς για ελπίδες. Οι μεγάλοι παίκτες δεν γράφονται στις λίστες – αυτοί τις σβήνουν. Και εσύ;; Εσύ ακόμα ψάχνεις ποιος ήταν εκεί;; 🤡

εκανες χορό το τελευταίο δεκαπενθήμερο;; εκεί που σου λένε πως η Μαρία έχει «κορυφώσει»;; εγω βγήκα σήμερα πρωί στα Σέρρας γιά ζάχαρη σακούλα και βρήκα τους γέροτους στη πλατεία να μου κάνουν κουβέντα για εκείνον τον αγώνα με την βαρβάτσικη τη Μαρίνα που τελείωσε 6-0 6-0 σαν ντουζίνα αυγά στο πάτωμα. εκείνοι μου λένε «ρε Τάκη, αυτά δεν ήταν πέντε σετ βρε παιδί μου, ήταν σεισμός που μας έβγαλε απο κάτω» — κάνουνε όλοι αυτό το βλέμμα σα κάποιος τους ξύπνησε απο κακό όνειρο δεκαετιών. κι εσύ;; μου φέρνεις την Αζαρένκα;; αυτή ειν' άλλη ιστορία αλήθεια;; εγω όταν θυμάμαι εκείνον τον τελικό του Γουίμπλεντον το 2012 σβήνουμε όχι μόνο τον δείκτη του χρόνου αλλά και τη μνήμη των περισσότερων στας Σέρρες. γιατί;; επειδή εκείνη την ημέρα κάθε φορά που γυρίζει στη επικαιρότητα σβήνουμε τον δεκαπενταετή επί δεκαετίες συμφωνημένο μύθο πως «οι ξένες είναι κουτσές». η Αζαρένκα μας έκανε όλους μάρτυρες μιας εποχής όπου το γυναικείο τένις σταμάτησε να είναι «ωραίο σπορ» και έγινε «ψυχροπολεμική αρένα». αυτοί εκεί πέρα λοιπόν ξέρουν πως η μεγάλη κληρονομιά δεν είναι οι αριθμοί αλλά οι βλέψεις που ξεσκίζουν τους αριθμούς. τώρα;; τι θέλω να πω;; πως ο σεισμός της Σάκκαρη δεν είναι εκείνο που δημιούργησε μόνιμα ρυτίδες στον αθλητισμό — ειν' εκείνο που φώτισε πως υπήρχαν ήδη σπλάχνα ανάμεσα στις ράγες της ελληνικής αντίληψης. τότε που η Μαρίλα έπαιζε μπάλα στις Μυκήνες κανείς δέν περίμενε πως κάποια στιγμή μια νέα γενιά θα κρατώντας έναν ρόπαλο σα σίδερο ανακατεύει όλα τα ημερολόγια. η ελπίδα εκείνη έγινε τώρα μόνιμος σεισμός γιατί άλλαξε το πώς βλέπουμε τη θέση μας μέσα στον κόσμο: όχι πια σα χώρα δακρύων απο ελλείψεις αλλα σα χώρα που έχει φωνή στις κορυφές. αυτός είναι ο σεισμός που δεν τελειώνει — ειν' αυτός που κάνει τους επόμενους αγώνες σα ντουζίνες αυγά στο πάτωμα.

Τι σόι χρονιά φάγαμε εδώ;; Οι μεγάλοι σεισμοί δεν γράφονται στα βραβεία Ολυμπιακής Τάξης — γράφονται στις νύχτες που οι άλλοι ξυπνάνε δέκα χρόνια πίσω. Την Σάκκαρη τη βλέπω πλέον σα laser pointer στο μυαλό κάποιων συντεχνιών που ακόμα πιστεύουν πως το τένις είναι μια υπόθεση ταλέντου και όχι μια υπόθεση βλέμματος. Αυτοί εκεί πέρα ψάχνουν τους αριθμούς σαν ηλίθιοι ενώ αυτή γράφει ιστορία σβησμένη από την τελευταία σελίδα των τετραδίων τους. Ρε Zebra, μου λες για την Αζαρένκα;; Εκείνη ήταν ο σεισμός πριν γίνει σεισμός — εκείνος ο τελικός του Γουίμπλεντον το 2012 άλλαξε όχι μόνο ένα πρωτάθλημα αλλά ολόκληρη την αντίληψη του τι σημαίνει "γυναικείο τένις". Την εποχή εκείνη οι ξένες ήταν οι "ωραίες που χορεύουν" ενώ η Βίκυ έκανε αυτούς εκείνους να ντρέπονται για τη δικιά τους δειλία. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που κάποιος ξεσκέπασε πως ένα ρόπαλο μπορεί να είναι όπλο όταν ξέρεις πού να το κατευθύνεις. Κι όμως;; Η αγορά ακόμα παίζει τζόγο όχι πάνω στη ΣάκκARΗ — παίζει τζόγο πάνω στις σκιές της. Την έχεις δει;; Την βλέπεις;; Εκεί που οι άλλοι ψάχνουν τις λίστες σα τους έχουν δώσει ένα ημερολόγιο του '98, αυτή μπαίνει στο γήπεδο σα να φοράει ένα ζευγάρι μαγικά γυαλιά που δείχνουν τις ρωγμές στους αριθμούς. Την Σταμάτησαν;; Όχι — εκείνη έφτιαξε άλλη αρίθμηση. Και τώρα;; Αυτοί που κάποτε έκαναν τσάντες με γκολάντα, εκείνοι τώρα ψάχνουν ξανά στις παραλίες σα να ξεχάσαν πως η Μαρίλα έχει πλέον γίνει η νύχτα των εκατομμυρίων. Η ελπίδα δεν ήταν ποτέ η ΣάκκARΗ — ήταν πάντα το γεγονός πως τελικά βρήκαμε κανέναν σα εκείνην. Δεν είναι θέμα ελπίδας πια — είναι θέμα σεισμού που συνεχίζεται επειδή κάθε φορά που πέφτει ένα νήμα κάποιος άλλος σηκώνεται να το ξαναστήσει σωστά. Ρε φίλε, όταν λες "πώς να περιμένει κανείς;;;" εκείνο το "πως" δεν απευθύνεται στη Μαρίλα — απευθύνεται στους επόμενους αγώνες. Αυτοί είναι αυτοί που έχουνε ακόμη να μάθουν πως ο σεισμός δεν τελειώνει ποτέ — απλά αλλάζει μορφή. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως η ΣάκκARΗ έφτασε στο κόκκινο σήκωσε το βλέμμα σου ψηλά: εκεί πάνω γράφεται η επόμενη σειρά. 💸🔥

ΡΕ ΜΠΑΓΙΟΝΤΕΣ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΤΕΣ!!! Βγήκα απο τη δουλειά σκαλωσιάς, φορτωμένος σα γαϊδούρι, η μαμά μου φώναξε "ΤΖΟΥΛΑ μου θες μουσακά;;;" ΚΙ ΕΓΩ ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ "ΜΑΜΑ ΣΙΓΑ!!! Η ΜΑΡΙΛΑ ΣΤΟ ΟΣΑΚΑ ΣΥΝΕΤΡΙΒΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΠΙΝΕΛΩΝ ΣΑΝ ΞΥΛΟ ΣΕ ΤΣΟΥΚΑΛΙ!!! ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΤΑ!!! ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ!!!". Τότε ήταν που κατάλαβα πως ο σεισμός είχε φτάσει όχι μόνο στο γήπεδο αλλα ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ!!! ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ΠΑΙΖΑΝ ΤΑΧΤΙΚΟ!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΠΛΕΟΝ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΠΟΤΕ!!! 🔥💪😱

Τι θυμάμαι;; Την πρώτη φορά που την είδα LIVE ήτανε στο nostalgie mental.. εκεί όπου οι παλιοί στον Βόλο λένε πως "όταν η Μαρίλα μπήκε γηπεδούχος κι άρχισε να στέλνει τις μπάλες σα σφαίρες, το κέντρο της πόλης έκανε σεισμό 4,5 Ρίχτερ". Τώρα;; Αυτό δεν ήτανε τυχαίο — ήτανε η στιγμή που όλοι καταλάβαμε πως οι αριθμοί είναι ψέμα όταν υπάρχει βλέμμα που κόβει. Την ημέρα εκείνη η ίδια η ιστορία άλλαξε τόπο, σαν ταινία που γυρίζεται αλλιώς. Και συ;; Πέτρος;; Με τις σκιές σου; Αυτή η μανία σου με τις νύχτες που ξυπνάς δέκα χρόνια πίσω.. ναι καλά;; Μα γιατί;; Γιατί βλέπεις το τένις σα κάτι άλλο;; Την Αζαρένκα;; Να μην την ξεχνάς βεβαίως — εκείνη άνοιξε το δρόμο όταν ακόμα εσύ ψάχνατε τις λίστες σα μανάβης τον κατάλογο. Αλλά η Σάκκαρη;; Αυτή εδώ δεν είναι σεισμός επειδή σηκώνει τίτλο — είναι επειδή μας έκανε να δούμε πως όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται στις ράγες ενώ αυτή τρέχει. Την βλέπεις εκεί πέρα;; Εκεί που οι άλλοι ψάχνουν αριθμούς στις αθλητικές ειδήσεις, αυτή γράφει ιστορία σβήνοντας τις προηγούμενες λίστες. Ρε γαμώ;; Εμένα η εικόνα που κρατάω είναι ένα πρωινό στη Σκόπελο.. το ξενοδοχείο είχε το CNN ανοιχτό στο βίντεο της Βικτώριας εκείνου του Γουίμπλεντον, ενώ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι είχε στον υπολογιστή της την Μαρία στο最后一次決賽 των WTA Finals.. κι η μάνα του δε γνώριζε καν τι σήμαινε αυτο το "τελευταία φορά". Ναι;; Είναι εκεί;; Μαθαίνει εκείνη την εποχή που το ρόλο παίζει όχι η δύναμη αλλά η φωνή. Και συ;; Sakis;; Απορείς πως η Μαρίλα γίνεται το πρότυπο;; Ναι;; Αλλά δεν είναι θέμα θαυμασμού — είναι θέμα επίγνωσης. Αυτοί εκεί που μέχρι χτες έκαναν βόλτες στους τελικούς σα φοιτητές στις εισαγωγικές τους εργασίες, τώρα στέκονται σα μαλάκες αναζητώντας το επόμενο θύμα της.. και περιμένουνε πάλι εκείνη τη ματιά που κοβάνει. Την είδες;; Την βλέπεις;; Την εποχή εκείνη άλλαξε όχι μόνο ο αθλητισμός — άλλαξε ο τρόπος που μιλάμε για επιτυχία.. σαν κάποιος να έβγαλε φωτιά από πέτρα. Όσο για σένα;; MegaliAgapi;; Την λίστα σου την κουβάλαγες σα ετοιμολογία; Μα;; Την Αζαρένκα εκεί;; Την ξέχασες;; Αυτήν;; Την κυρία που έκανε το τένις γυναίκεια επικίνδυνο όταν ακόμα εσύ βάζατε μάρκες στο φακέλο σου;; Την εποχή εκείνη κανείς σου δε σκεφτότανε πως το γυναικείο τένις μπορεί να γίνει πολεμική τέχνη.. κι όμως εκείνη στάθηκε στη μέση του γηπέδου σα φάντασμα που ξέρει πως οι τίτλοι είναι ψέμα όταν δεν υπάρχει φόβος στις μπάλες. Και μετά μιλάς για σεισμούς;; Αυτοί οι σεισμοί γράφονται στους τίτλους που ξεχνάς να γράψεις 🤡💸

Περιμένετε, ρε παιδιά... Αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε στο Γουίμπλεντον του 2012, όσο μεγάλη κι αν ήταν εκείνη η στιγμή. Ξεκίνησε στις Μυκήνες όταν ένα δεκάχρονο κορίτσι έπαιζε μπάλα στους δρόμους και κάποιος κάποτε της είπε: *"Μαρίλα, γιατί όχι ρόπαλο; εκεί που πέφτει η μπάλα μπορεί να πέφτει και η ίδια."* Τότε εκείνος ο σεισμός άρχισε να χτίζει σήραγγα μέσα από το χρόνο, σιγά σιγά, σαν εκείνες τις ρυτίδες στους τοίχους των Σέρρων όπου ο Zebra μιλάει για ζάχαρη αλλά τελικά βρίσκει χρόνια μνήμης. Δεν είναι θέμα ελπίδας πια — είναι θέμα ανακάλυψης. Όταν η Μαριλίτα βγήκε στο γήπεδο στις αρχές του Οκτώβρη και οι αντίπαλες της γύριζαν το κεφάλι σα να κοιτάζουν μια έκθεση ζώων, εκείνοι εκεί ξέραγαν πως κάτι είχε αλλάξει όχι στους αριθμούς, αλλά στον τρόπο που βλέπουμε τις ίδιες τις αρχές του παιχνιδιού. Γιατί; Γιατί μέχρι τότε θεωρούσαμε την Σάκκαρη σαν εκείνον τον τύπο που εμφανίζεται στις ταινίες του Hitchcock: στέκεται στη σκιά μέχρι τη στιγμή που ανάβει το φως. Κι όμως εκείνη αποφάσισε πως δε θέλει να είναι η πρωταγωνίστρια μιας ταινίας τρόμου — ήθελε να γράψει την ταινία μόνη της. Και τώρα;; Την βλέπουν σα laser pointer πάνω στις σκιές των άλλων. Εκείνοι ψάχνουν στη λίστα τους για κάποιον άλλον, κάποιον "σπουδαίο" σα τον Κωνσταντά, αλλά τελικά βλέπουν πως εκείνος χρειάζεται μία Σάκκαρη δίπλα του σαν πλοηγός στο σκοτάδι. Σαν εκείνον τον πίνακα που είχε ο προγραμματιστής μου πριν δέκα χρόνια στην Πειραιώς: όλα τα νούμερα ήταν σωστά, αλλά κάποιοι είχαν ξεχάσει να γράψουν την εντολή "κάνε κάτι πραγματικά μεγάλο". Αυτό είναι το πραγματικό σεισμό: όχι αυτό που έκανα η Σάκκαρη στις προηγούμενες διοργανώσεις — αυτό που έκανε η ίδια η ελληνική ψυχολογία να ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει πως δεν είμαστε πια η χώρα των δακρύων στις κερκίδες, αλλά της φωνής στις κορυφές. Κι όταν ο SakisUltras βγάζει αυτά τα βρισίδια σα να βγάζει βόλια από τσέπη, εκείνος δείχνει κάτι βαθύτερο: πως η Σάκκαρη έγινε σύμβολο όχι επειδή κέρδισε τίτλους, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που στέκονται οι άνθρωποι όταν ανοίγουν την τηλεόρασή τους. Εκείνος εκεί στις Μυκήνες βγήκε στους δρόμους με το ρόπαλο σαν να ήταν σίδερο επειδή κάποτε του είχαν πει πως το τένις είναι θέαμα για καναδάδες — ενώ εκείνη τους έκανε να καταλάβουν πως είναι πόλεμος όπου εσύ γράφεις τους κανόνες. Όπως εκείνο το πρωινό στο Πειραιά όταν έφτιαχνα έναν πίνακα αναλύσεων για έναν αγώνα της Μαρίνας Στόλαρ με τους γερομένους της πλατείας Ντολμάς να μου λένε: *"Ρε αγόρι μου, εκείνο το ένα σουτ; Αυτό δεν ήταν μόνο γκολ — ήταν τρόπος να σηκώσεις τη σημαία πάνω από το γήπεδο των αντιπάλων."* Έτσι έγινε και εκεί. Η Σάκκαρη δεν είναι σεισμός επειδή σηκώνει τίτλους — είναι σεισμός επειδή έκανε όλους τους υπόλοιπους ν' αναρωτιούνται τι γίνεται όταν αυτή γράφει τους κανόνες του παιχνιδιού στη λάθος πλευρά του χαρτιού.

ποιανύχτα αλήθεια βγήκε ο καθένας από τους ντόπιους στους Σέρρες με μπουλούκι, άκουσα μια ιστορία απο εκεί που ο κόσμος δεν ξεχνάει γιατί εκεί γίνεται το τένις σαν πολιτιστική υπηρεσία, σα θρησκεία ακόμα; τώρα σου λέω πως η Αζαρένκα εκείνος ο τυφώνας του Γουίμπλεντον 2012 ήτανει το βλήμα που άλλαξε τη διαδρομή του γυναικείου τένις, αλήθεια;; εγώ λέω πως εκείνη ήτανη η έκρηξη που έκανε όλους τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν δεκαπέντε χρόνια πίσω — αλλά ποιος έγραψε την επόμενη σειρά;; ποιος έφερε το ρόπαλο σα σιδερένιο νήμα μέσα απο τις κλωστές των αιώνων;; η Μαρίλα;;; ακούστε εδώ φίλοι μου — κι ας είναι Λάρισα μέσα σ' αυτό σα δεύτερη κατοικία — μια φορά ακόμη: η ελπίδα που είχανε οι περισσότεροι για τη Σάκκαρη ήταν σα εκείνο το πρώτο αγοράκι που έπαιζε μπάλα στους δρόμους της Αθήνας και τον περίμενε κανείς;; όχι — επειδή η ελπίδα εκείνη είχε ήδη όνομα κι εκείνος ονομάτιζε τον σεισμό που συνέβαινε κάθε φορά που η ίδια εμφανιζότανε μέσα απο την πόρτα του γηπέδου. όταν λοιπόν βλέπουμε το σεισμό σήμερα, όταν τον αισθανόμαστε σα σεισμό που συνεχίζει μέσα απο τα υπολείμματα των ράγιων αριθμών, αυτός δεν είναι έργον νέου ανθρώπου — είναι συνέχεια ενός σεισμού που άρχισε πριν χρόνια, όταν μια γυναίκα σήκωσε το ρόπαλο σα τσεκούρι και το έκανε λόγια, όταν η ίδια η ιστορία άλλαξε θέση σα ταινία όπου η πρωταγωνίστρια τελικά γράφει τον εαυτό της μέσα απο τις λέξεις των άλλων. σαν εκείνον τον Ιανουάριο στο Πήλιο όταν ετοιμαζόμουνε να κατέβω στη Λάρισα και κάποιος φίλος μου είπε "ρε Τάκη, ξέρεις τι κάνουν εκείνες οι γυναίκες;; ξέρεις τι βλέπουν;; τίποτε άλλο παρά έναν κόσμο που άλλαξε θέση" — εκείνη ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως η συνέχεια του σεισμού δεν βρίσκεται στους τίτλους του περιοδικού, ούτε στις λίστες των αναλυτών — βρίσκεται στη δυνατότητα κάθε κόσμου να σηκωθεί και να γράψει την επόμενη σειρά χρησιμοποιώντας ως μολύβι το ίδιο το ρόπαλο. τι έγινε λοιπόν;; έγιναν σεισμοί αλήθεια;; ναι — αλλά αυτοί οι σεισμοί δεν ξεκίνησαν χτες. αυτοί οι σεισμοί είναι που μας έκαναν ν' αναρωτηθούμε τελικά ποιος κρατάει το ρόπαλο σήμερα: η Μαρίλα;; σίγουρα — αλλα ποιος άλλος σηκώθηκε εκείνη την ημέρα που οι γέροι των Σέρρων έλεγαν πως αυτά δεν ήταν πέντε σετ αλλά σεισμός που τους έβγαλε απο κάτω;; εκείνη την ημέρα σηκώθηκε η ίδια η χώρα, σηκώθηκε η γλώσσα, σηκώθηκε η ιστορία — κι έτσι όταν βλέπω πάλι την ίδια γυναίκα να παίζει σα ν' αλλάζει τους κανόνες μου φαίνεται λιγότερο σαν επιλογή και περισσότερο σα επιστροφή. αλλά επειδή εδώ είμαστε φόρουμ ανθρώπων όχι βιβλία ιστορίας, αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ πήγα σχολείο στη Λάρισα — εκεί όπου οι δάσκαλοι έκαναν μάθημα σα σχολείο παλιάς εποχής, εκεί όπου ο αθλητισμός ήταν ακόμη σπουδή γεγονότων, όχι αποκλειστικά αποτελέσματα. εκεί λοιπόν, όταν ακούω κάποιον να λέει πως η Σάκκαρη έγινε σεισμός επειδή έφτασε εκεί — μου φαίνεται σα να περιμένει κάποιος σα μανάβης στον πελάτη να του πει πως ο δικός του πάτος είναι τελείως διαφορετικός. γιατί;; επειδή εμείς εδώ βλέπουμε κάτι άλλο: βλέπουμε πως όταν η Μαρίλα μπήκε σα φάντασμα στο γήπεδο εκείνο βράδυ στις Μυκήνες πριν χρόνια, εκείνη δεν έκανε σεισμό επειδή νίκησε — έκανει σεισμό επειδή άλλαξε το τοπίο μόνιμα. σαν εκείνον τον ζωγράφο που κάποτε μου έδειξε έναν πίνακα όπου όλα ήταν σωστά αλλά κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει πως στο βάθος υπήρχε μια μικρή εικόνα της Σάκκαρη σαν φάντασμα να γράφει τον επόμενο αιώνα. επομένως όταν σήμερα ακούω κάποιον να ρωτάει "ποιες θέση πήρε τελικά η πρώτη μου ελπίδα;;", εγώ απαντώ αλλιώς: η πρώτη ελπίδα έγινε σεισμός — κι έτσι σήμερα δεν ψάχνουμε θέση στις λίστες. ψάχνουμε θέση μέσα στον κόσμο, σα ν' ανοίγουμε ένα βιβλίο όπου η ίδια η Μαρίλα γράφει τον επόμενο κεφάλαιο χρησιμοποιώντας ως στυλό τις ίδιες τις ρωγμές των αριθμών. κι ας τελειώσει τούτο εδώ εκεί όπου άρχισε: σαν εκείνον τον παλιό αγώνα που κατέβαινα απο το βουνό στη Λάρισα κάθε Σάββατο πρωί φορώντας τουρτούφες — εκεί όπου ο φίλος μου μου είπε "ρε, αυτοί εδώ στο γήπεδο κάνουν τένις, εμείς κάνουμε ιστορία".

Εμένα πάντα μου άρεσαν εκείνες οι εποχές που κάποιος μου έλεγε "ρε, αυτό που βλέπεις δεν είναι τένις — είναι πόλεμος". Κι όμως, όταν η Μαρίλα εμφανίστηκε εκείνη την ημέρα στις Μυκήνες σα ένας κεραυνός που ξέρει πως μπορεί ν’ ανάψει φωτιά ακόμα κι από την ίδια του την εμφάνιση, κατάλαβα πως δεν μιλάμε πια για κάποια κοπέλα που παίζει μπάλα — μιλάμε για μία γυναίκα που πήρε τον παλμό της ιστορίας και άρχισε ν’ αλλάζει τους ρυθμούς της χωρίς καν να ζητήσει άδεια. Αυτή η ιστορία ξεκίνησε σα μία γκριζωπή φωτογραφία κάποιον πρωινό στον Βόλο, όταν κάποιος είπε σε ένα δεκάχρονο κορίτσι πως η μπάλα δεν είναι το μόνο πράγμα που μπορείς ν’ ακολουθήσεις — ότι εκεί που η μπάλα πέφτει μπορεί ν’ αρχίσει η δική σου πτώση. Κι όμως εκείνη αποφάσισε πως δε θέλει ν’ αφήνει τον εαυτό της στην τύχη των ελεύθερων ριπών. Θέλει ελέγχει. Θέλει αφήνει τους άλλους ν’ αναζητούν τον επόμενο αριθμό στη λίστα ενώ αυτή γράφει τον κανόνα πρώτα στο χαρτί. Και τότε έγινε αυτό που όλοι λένε πως είναι σεισμός — όχι επειδή κτύπησε κάτι τυχαίο, αλλά επειδή ανάγκασε τον καθένα ν’ αναρωτιέται πως η επόμενη μέρα δεν είναι πια συνέχεια της προηγούμενης. Εκείνοι στις Σέρρες δε μιλάνε πια για ζάχαρη σακούλα όταν συναντώνται στην πλατεία — μιλάνε για εκείνον τον αγώνα σα νάταν ο πρώτος γκολ που άλλαξε την ιστορία μιας ομάδας που ως τότε έπαιζε μπάλα σαν αυτοσκοπό. Εκείνοι θυμούνται εκείνον τον τελικό σα νάταν κάποιος αγώνας ποδοσφαίρου όπου η Μαρίλα έδωσε το πρώτο ψυχολογικό χτύπημα πριν καν σβήσει η βροχή από την ίδια της την εμφάνιση. Θυμάμαι μια βραδιά στο Πήλιο, πριν χρόνια, όταν προσπαθούσα ν’ αναλύσω έναν αγώνα της Μαρίνας Στόλαρ σ’ ένα τοπικό καφενείο. Εκεί όπου οι γέροι έκαναν τσάντες κάνουν κουβέντα για αγώνες δεκαετιών και ξαφνικά κάποιος έκλεισε το ραδιόφωνο σα νάταν η μάχη του Στάλινγκραντ ξαφνικά έφτασε στο αποφασιστικό της σημείο. Ένας γέρος σήκωσε το χέρι σα να κρατούσε το ρόπαλο εκείνης της ημέρας και είπε: *"Ρε αγόρια μου, εκείνο το σουτ; Αυτό δεν ήταν γκολ — ήταν τρόπος ν’ αλλάξεις τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μέσα στο γήπεδο."* Κι έτσι έγινε. Η Σάκκαρη δεν είναι σεισμός επειδή κέρδισε ένα τρόπαιο — είναι σεισμός επειδή έκανε όλους τους υπόλοιπους ν’ αναρωτιούνται ποιος κρατάει πια τον ορισμό της επιτυχίας. Εκείνοι ψάχνουν στις λίστες σα να ψάχνουν έναν κωδικό εκπτωτικής κάρτας στους αριθμούς, ενώ αυτή γράφει ιστορία χρησιμοποιώντας τις ίδιες τις ρυτίδες των αριθμών σα μολύβι. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο γύρω σας: όταν κάποιος σήμερα λέει πως η επιτυχία είναι θέμα ταλέντου εκείνος αγνοεί πως η Μαρίλα έκανε τον ίδιο κόσμο ν’ αλλάξει τελείως την ίδια στιγμή που εκείνος έκλεινε τα μάτια του για να δει ξανά το ίδιο παιχνίδι στο ίδιο γήπεδο. Εκείνος βλέπει αριθμούς και στόχους — αυτή βλέπει έναν κόσμο όπου κάθε αριθμός είναι μία πιθανότητα που μπορεί ν’ αλλάξει μέσα σε μία μόνο κίνηση του ρόπαλού της. Συναίνεση φόρουμ για το top: 1) Η ελπίδα έγινε σεισμός γιατί άλλαξε το πώς βλέπουμε τους κανόνες του παιχνιδιού 2) Οι γέροι στις Σέρρες είχαν δίκιο: δεν ήταν πέντε σετ — ήταν μία νέα εποχή 3) Η Αζαρένκα έγραψε τη μία πλευρά του βιβλίου — η Μαρίλα γράφει ολόκληρο τον τόμο