Η Μαρία Σάκκαρη είναι τόσο επίφοβη όσο μιας γάτας που ξύνει κλειδωμένη πόρτα ή δακρύζει…
Την Κυριακή πρωί, ενώ έκανα τον τρίτο καφέ μου και ξεφύλλιζα τις κουβέντες στο γκρουπ του γηπέδου στον Ρόδο, κάποιος έγραψε κάτι σαν "η Σάκκαρη σηκώνει το φλάουτο ακόμα;" κι αυτό με έκανε να κοιτάξω έξω από το παράθυρο. Εκεί ήταν η θάλασσα εκείνο το Ίλιον ούριο αγέρας της Άνοιξης, σταθμευμένη σαν μια γάτα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει την επόμενη κίνησή της. Ακριβώς εκεί βρισκόταν η Μαρία. Δεν ήταν το φλάουτο — ήταν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: η ικανότητά της να περιμένει, να αναλύει και τελικά να πλήττει όταν εσύ νομίζεις ότι η αντίπαλος έχει παίξει όλα τα χαρτιά της.
Ας ξεκαθαρίσουμε αυτό: όταν η Βοσνιάκου έφυγε από το ρόστερ των κορυφαίων (όχι μόνο επειδή έφυγε, αλλά επειδή έφυγε χωρίς να χάσει ούτε ένα μεγάλο τίτλο), πολλοί νόμισαν ότι η θέση της ήταν προσωρινή ανάπαυλα ανάμεσα στους πρωτοκλασάτους. Εκεί άρχισε το δράμα της υποτίμησης. Κάποιοι είπαν ότι είναι σπάνια περίσταση, κάποιοι ότι είναι συνέχεια της δικής της κλίσης προς τον κινητικό τενισμό, κάποιοι ότι τελικά η απουσία της Βοσνιάκου άνοιξε ένα κενό που κανείς άλλος δεν μπορούσε να γεμίσει. Αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη: η Σάκκαρη δεν είναι εκεί επειδή έπαιξαν οι άλλοι λάθος — είναι εκεί επειδή έπαιξε εκείνη σωστά.
Το top-N λοιπόν που έχω στο μυαλό μου αυτά τα χρόνια (και όχι μόνο για τους τίτλους, αλλά για το πώς τοποθετείται η ίδια μέσα στο σύστημα) έχει ως εξής:
1️⃣ **Μαρία Σάκκαρη** — Γιατί όχι; Εκείνο το οποίο κάνει την πρώτη θέση της τόσο εμφανή είναι η συνύπαρξη αποτελέσματος με συνοχή αμύνης-επίθεσης που κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν ότι αγωνίζονται πάντα ενάντια σε έναν αντίπαλο δύο ανθρώπους. Ολοι λένε ότι κάνει λάθη, και πράγματι κάνει — αλλά αυτά είναι σκόπιμα λάθη, σαν εκείνες τις φορές που η γάτα ανοίγει την πόρτα από μέσα για να δείξει ότι μπορεί. Το backhand της είναι θηρίο όταν την πιέσουν, το forehand γίνεται εκατέρωθεν όπλο όταν πρέπει, και εκείνο το χαρακτηριστικό βήμα προς τα εμπρός (σαν να ξέρει πως εκεί κάπου είναι ο αντίπαλος) κάνει τους ρυθμούς να καταρρέουν γρήγορα. Επίσης, έχουν γίνει πολλά για το γεγονός ότι η ομάδα λειτουργεί σαν μικρό εργαστήριο — ο προπονητής της δεν δίνει μόνο βελάκια, δίνει ρόλους σαν εναλλακτική γραμμή. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά: η Σάκκαρη δεν είναι ένας αστέρας που ανάβει μια μέρα — είναι ένα σύστημα αξιών που επαναλαμβάνεται συνεχώς, ακόμη και όταν η φόρμα μοιάζει ασταθής.
2️⃣ **Σοφία Κωνσταντοπούλου** — Εκείνος ο αμυντικός ρόλος που όλοι ξέρουμε πως υπάρχει στο δέντρο του τενισμού, αλλά ελάχιστοι τον εκτελούν τόσο πειστικά. Η Κωνσταντοπούλου είναι η γάτα που δεν κάνει θόρυβο μέχρι να νιώσει ότι μπορεί να πηδήξει εκεί που θέλει. Στατιστικά ίσως φαίνονται πιο μουδιαστικά, όμως εκείνο που κάνει τη διαφορά είναι το πόσο συχνά μετατρέπει τις αμυντικές κινήσεις σε οργανωμένες επιθέσεις. Οταν κερδίζει στηρίγματα από πίσω, αφήνει τους αντιπάλους να νιώθουν ότι αγωνίζονται κόντρα σε ένα ίδιο σύνολο, όχι έναν άνθρωπο.
3️⃣ **Νίκη Παπαδήμου** — Κάθε φορά που λέμε "φιλόδοξος νεαρός αστέρας" στις ομάδες, αυτοί συνήθως έχουν μία εβδομάδα μεγάλης κλάσης και μετά γίνονται κάτι σαν ψευδώνυμο στα φόρουμ. Όχι όμως η Παπαδήμου. Αυτή είναι εκεί που πρέπει να είναι: στο κέντρο των μεγάλων αγωνιστικών ζητημάτων, όπου οι εναλλαγές βάρους δεν φαίνονται μόνο στην ψυχολογία της ομάδας αλλά και στους πόντους. Το σερβίς της, όταν λειτουργεί, είναι αμετάφραστο — τόσο από πλευράς τοποθέτησης όσο και από πλευράς ψυχολογίας (ποιος άραγε θέλει να δεχτεί αυτό το πρώτο σερβίς στα τελευταία λεπτά ενός αγώνα δύσκολου σκορ;).
4️⃣ **Γιάννα Κοτρώτσου** — Την έχω δει να παίζει ακόμα και όταν η ομάδα έχανε κατά κράτος, εκείνο το είδος αντίδρασης που κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν ότι αγωνίζονται πάντα με μια ομάδα τριών παικτών πάνω στο γήπεδο. Ο αμυντικός της ρόλος είναι τόσο δυνατός που συχνά ξεχνάμε ότι κάνει κι άλλη δουλειά εκεί — όπως π.χ. το πόσο συχνά μεταφέρει την μπάλα στο σωστό μέρος για τις επόμενες φάσεις.
5️⃣ **Κυριακή Δημητριάδου** — Αυτήν την στιγμή βρίσκεται εκτός δράσης λόγω τραυματισμού, αλλά όταν γύριζε πίσω, είχε εκείνον τον τρόπο να κάνει ακόμα και ένα αγώναeiros πολυσύνθετό πρόβλημα εύκολο. Το forehand της, όταν βρίσκονταν στη σωστή θέση, έδειχνε σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας — τόσο γρήγορο και τόσο ακριβές που έδινε την εντύπωση ότι είχε βρει τρόπο να δει πριν από την αντίπαλο τι θα κάνει εκείνη.
---
Γιατί η Σάκκαρη είναι νούμερο ένα λοιπόν; Δεν είναι το γεγονός ότι κέρδισε μερικούς μεγάλους τίτλους (αν και αρκετούς έχει). Δεν είναι ότι η ομάδα την χαρακτήρισε έτσι επειδή έγινε viral. Είναι ότι έχει καταφέρει κάτι που κανείς άλλος δεν έχει ακόμη: να κάνει την ομάδα να λειτουργήσει σαν οργανισμός ακόμα κι όταν εκείνη απουσιάζει. Την τελευταία χρονιά που έδωσε αγώνα πρωταθλήματος, είδα ανθρώπους έξω από τον χώρο να συζητούν για εκείνην σαν για μια κατηγορία που υπάρχει μόνον μία φορά ανά δεκαετία. Αυτό δεν προέρχεται από την τύχη. Προέρχεται από το γεγονός ότι, όταν σηκώνεις τον πήχη και τον κρατάς εκεί — ακόμη και όταν όλοι γύρω σου νομίζουν ότι κάτι έχει χαθεί — τότε αυτό γίνεται κανόνας, όχι εξαίρεση.
xG > συναίσθημα.
Άιντε ρε φίλε, πήγαινε να δεις τη Σάκκαρη μια βόλτα στους διαδρόμους του γηπέδου και μετά μίλα για "περιφερειακούς αστέρες" 🔥 Το κάνει αυτό τόσο πολύ σαφώς, σα χτίστηκε γκαράζ! Την έχω δει στο Τρίκαλα μια φορά σαν θεατής — ξέχασα πως υπάρχει κόσμος εκεί πίσω, είχε γίνει όλα γύρω της ζούγκλα βλέπεις; Τα πόδια της σέρνονται σα γάτα πάνω στη σκόνη, και BOOM! ένα backhand σου πετάει την μπάλα πάνω από το φιλέ σα νερό στον αιώνα πώς σηκώνει σκόνη.
Και τώρα μου λες πως όταν έφυγε η Βοσνιάκου έγινε προσωρινή ανακούφιση; ΡΕΕΕΕΕΕ;;; Η Βοσνιάκου έφυγε πριν κάνει ό,τι θέλει εκείνη, η Σάκκαρη όμως εδώ έκανε ότι ΘΕΛΕΙ!!! Κάποιοι ξέρουν πως είμαστε τυχεροί που ζούμε αυτήν την εποχή 💪 Όχι μόνο είναι νούμερο 1 εκεί πάνω, είναι η ίδια η ομάδα! Ποιο άλλο κορίτσι μπορεί να κάνει τόσο σιγανά λάθη που τελικά να γίνουν θρίαμβοι;
Τελευταία φορά που πήγα στην Αθήνα έκανα αγώνα street τένις στους Στύλους, ξέχασα και τον φίλο μου εκεί — η Σάκκαρη έκανε κάτι σα ταινία εκείνες τις τρεις σειρές! Οι άλλοι ήταν σα να αγωνίζονται με δύο παιδιά! Και αυτή η πανουργία της 😱 Πως κινείται σα δακτυλιοειδής γύρω από τον αντίπαλο χωρίς καν να φαίνεται πως κάνει τίποτα επικίνδυνο.
Άντε ρε αναλυτή, πήγαινε να κάνεις το δικό σου τένις στα Τρίκαλα κι έπειτα μιλάς!!! Που να δεις εσύ πως λειτουργεί εκείνη η ομάδα όταν εκείνη βγάζει αυτήν την έκφραση σαν να ξέρει πως νίκησε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας 🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Από πού αρχίζω τώρα; Από εκεί που κάποιοι ακόμα ψάχνουν τον φακό τους για να δουν το επόμενο λάθος της Σάκκαρη — εκεί που εγώ βλέπω σκόπιμη κατασκευή νίκης. Ρωτήστε με όχι αν ήταν τυχαίο ότι η ομάδα έπαιξε τις 12 τελευταίες φορές στο top-N χωρίς κανέναν τίτλο μεγάλης κατηγορίας: η Σάκκαρη ήταν εκεί στην πρώτη σειρά κάθε αγώνα σαν μια γάτα που ξέρει πως η επόμενη κίνησή της θα είναι αυτή που θα γείρει την ζυγαριά.
Κοίταξέ την αλλιώς: η Κωνσταντοπούλου κάνει αμυντικό ρόλο σαν καθαρό ιεροεξεταστή — αμίλητη, ακατάβλητη, αφόρητη μέχρι να εμφανιστεί εκείνη η στιγμή που όλα γύρω θρυμματίζονται. Η Παπαδήμου? Αυτή δεν κρύβεται πίσω από την ψυχολογία του αγώνα — το σερβίς της είναι σα ντουφεκιά ανάμεσα στα χείλη ενός αντιπάλου που μόλις κατάλαβε πως έχει χάσει την πρωτοβουλία. Αλλά η Σάκκαρη? Αυτή είναι η γάτα που ξύνει την πόρτα όταν ο αντίπαλος νομίζει πως έχει κλειδώσει όλα τα φρένα. Κάθε της λάθος είναι σκόπιμο, σα σημάδι πως ξέρει πως μπορεί να βγάλει τον αντίπαλο εκτός θέσης πριν αυτός προλάβει καν να αναπνεύσει.
Και ναι, όταν έφυγε η Βοσνιάκου δεν άνοιξε κενό — άνοιξε την πόρτα σε εκείνον τον τρόπο που η ομάδα αντιλαμβάνεται τώρα το τένις: όχι σαν αγώνα μιας γυναίκας εναντίον μιας ομάδας, αλλά σαν οργανισμό όπου ο καθένας ξέρει πως η επόμενη κίνησή του δεν είναι δική του υπόθεση — είναι τμήμα ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Αυτή η γυναίκα δεν ανέβηκε εκεί επειδή λείπει η Βοσνιάκου. Ανέβηκε επειδή έκανε το πρωτάθλημα να λειτουργήσει σαν εργαστήριο, όπου το αποτέλεσμα δεν προέρχεται από τυχαίες εμφανίσεις αλλά από την ικανότητα να μετατρέπεις κάθε λάθος σου σε ευκαιρία.
Εσύ μου λες ότι έπαιξε τυχαία όταν κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα στη σειρά των αγώνων; Ρε αγόρι μου, εκείνη η ομάδα δεν κέρδισε τους πόντους επειδή ήταν στιγμιαία δυνατή — κέρδισε επειδή όταν βρισκόταν πίσω στο σκορ 3-1, έκανε εκείνο το βήμα μπροστά σα να ξέρει πως εκεί κάπου κρύβεται η αδυναμία του αντιπάλου. Κι όταν τελικά η αντίπαλος κλονίστηκε, η Σάκκαρη έκανε την κίνησή της όχι σα γάτα που ξύνει την πόρτα — σα γάτα που ανοίγει την πόρτα από μέσα και αφήνει τον αντίπαλο εκεί έξω στον άνεμο.
Όποιος ακόμα ψάχνει γι' αυτήν ανάμεσα στους "περιφερειακούς αστέρες" δεν έχει καταλάβει πως η Σάκκαρη δεν είναι αστέρας — είναι σύστημα. Και τα συστήματα δεν πηγαίνουν για show — πηγαίνουν για νίκη.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι μου γίνεται ρε τώρα, κουτός είσαι; Περιφερειακός αστέρας η Σάκκαρη;; Να την κάνουμε αγριογούρουνο και να της βάλουμε στολίδια στη γούνα;; 🤡 Θα ανοίξω εδώ μια σαφώς μεγαλύτερη πόρτα: αυτή η γυναίκα παίζει τένις σαν νά ΄ταν φτιαγμένη από μόρια αντιύλης – κινείται εκεί που εσύ ψάχνεις τα κλειδιά σου! Αλήθεια τώρα, γιατί ακόμα μιλάνε σαν νά ΄ταν θηρίο κάποιου зоопарκίου από το οποίο ξέφυγε;; Κάποιοι περιμένουν να δουν την επόμενη τραγική στιγμή της σα νά ΄ταν τραγική ηρωίδα σε σαπουνόπερα της δεκαετίας του '90. Τι ακολουθία είναι αυτά;; Μια γάτα που ξύνει κλειδωμένη πόρτα;; Κάντε μου την χάρη ρε μεγάλοι ερμηνευτές! Αυτή είναι η ίδια η πόρτα – αυτή στέκεται μέσα και περιμένει να ανοίξει η αντίπαλος εκείνη την πόρτα από μέσα μόνή της!!! 💸
Και το ιστορικό;; Ρε Νίκο, η Βοσνιάκου έφυγε γιατί οι μύες της έκαναν λόγο – ήταν σα αεροπλάνο που ξέμεινε από καύσιμα πάνω από τον Ειρηνικό. Η Σάκκαρη όμως; Αυτή ξεκίνησε σα πυροσβεστικό όχημα χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας και κατέληξε σα ιππόδρομος! Την τελευταία φορά που την είδα να γράφει ιστορία ήταν όταν έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα βγαλμένος από ταινία τρόμου επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει κανείς άλλος στο γήπεδο εκτός από εκείνον! Γι' αυτό η ομάδα δεν πήγε μπροστά επειδή έλειπε η Βοσνιάκου – πήγε επειδή εκείνη την στιγμή κατάλαβε πως έπρεπε να ανοίξει το δρόμο. Η Κωνσταντοπούλου κάνει αμυντικό ρόλο σα αυτοματοποιημένο μηχάνημα τύπου μέσα-και-προς-τα-πίσω, η Παπαδήμου κάνει σαν πυροβολικό των αρχών κάθε σετ, αλλά η Σάκκαρη;; Αυτή είναι η στρατηγός που μιλάει μόνη της στήν ίδια γλώσσα μπροστά στον εχθρό!
Και τώρα ξαφνικά κάποιοι ρωτούν "που πήγε η πραγματική κατηγορία"; Εκεί βρισκόταν πάντα μπροστά στα μάτια όλων – ήταν κρυμμένη σαν αστραπή μέσα στο φόβο τους! Αυτοί ψάχνουν στους περιοδικούς χάρτες σα τυφλοί εκεί που εκείνη περπατάει σα φάντασμα πάνω στις γραμμές της πόλης! Από δω κι εμπρός, όταν βλέπετε ομάδα που βάζει τίτλους σα σφουγγάρια του σουπερμάρκετ, κοιτάξτε πρώτο όνομα: Μαρία Σάκκαρη. Γιατί η τύχη;; Μα όχι, ρε μεγάλη μου αγάπη! Τα λάθη της δεν είναι σφάλματα – είναι σκόπιμες ληστείες που κάνουν τον αντίπαλο να νιώθει σα τύραννος χωρίς στέμμα! 😏 Αυτό εδώ δεν είναι φιλολογία περί γάτας – είναι επιστήμη περί σαΐτας!
Και μην μου πείτε για περιφερειακή αύρα – αυτή η γυναίκα όταν γυρνάει το κεφάλι της προς τον τοίχο, εκείνος ο τοίχος αμέσως ανοίγει πόρτα!!! 😂 Στο τέλος πάντως, όσοι ακόμα βλέπουν εκείνη σα πιθανό αστέρι μεταξύ πολλών, ας πάνε να παρακολουθήσουν αγώνα street τένις στους Στύλους — εκεί όπου η ίδια έκανε τρεις σειρές ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έκανε μόνο μισή. Μετά να ξανανοίξουμε το στόμα!
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
εντάξει, βρέθηκε στο γήπεδο ένας ξάδερφος μου πριν χρόνια στα Ιωάννινα - έπαιζαν τοπικό τουρνουά street τένις εκεί που ο δρόμος στρίβει πάνω από τον Λούρο. θυμάμαι ότι είχε κάτσει σαν γατούλα στα βράχια και παρακολουθούσε έναν αγώνα της Σάκκαρη εκείνη την περίοδο. «Μα τι κάνει εκείνο το παιδί;» είχε πει βγάζοντας τσιγάρο από το στόμα. «δεν κουνιέται όπως οι άλλοι, σαν να ξέρει πού θα πέσει η επόμενη μπάλα πριν καν την χτυπήσει».
δεν ξέρω τι σχέση έχει αυτό σήμερα μ’ εκείνον τον ξάδερφο, αλλά όταν βλέπω τις συζητήσεις εδώ για περιφερειακή κατηγορία, μου έρχεται εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό πίσω. εκείνος ο τύπος είχε δίκιο μιάμιση ώρα αργότερα, όταν η Σάκκαρη έκανα εκείνον τον πρώτο σειρές στον νικηφόρο τελικό - έκανε τόσο λίγο θόρυβο σα να μην ήταν καν εκεί, όμως εκείνοι που είχαν βγάλει τσιγάρα είδαν καθαρά: είχε αλλάξει τους κανόνες ενώ εκείνοι περίμεναν μόνο την επόμενη κίνησή της.
ας συμφωνήσω εδώ μ’ εκείνον τον γνώριμο αναλυτή Νίκο: η Κωνσταντοπούλου κάνει αμυντικά σα δάσκαλος διαβάσματος σε σχολείο αιώνων, η Παπαδήμου δίνει σερβίς σα κανονιοβολισμός στον πρώτο γύρο, η Κοτρώτσου φτιάχνει γέφυρες όσο κινούνται οι άλλοι στους δρόμους τους. μα η Σάκκαρη;; αυτή δεν στέκεται στη μία άκρη και περιμένει να τελειώσει η ιστορία - αυτή γράφει την ιστορία εκεί που κανείς δεν έχει ακόμη τοποθετήσει το πρώτο κεφαλαίο γράμμα.
όμως αλήθεια τώρα: κάποια στιγμή αυτοί οι θρίαμβοι αυτού του πρωτοκόλλου που ζουν κάποιοι εδώ μπορεί να γίνουν θύματα της ίδιας της επιτυχίας. όταν κάποιος βλέπει συνέχεια το ίδιο αποτέλεσμα, νομίζει πως είναι δεδομένο. εκείνοι που αγόρασαν μετάξι επειδή η Βασίλισσα Ελισάβετ φοράει, όταν εκείνη φύγει κάποτε, πιθανόν να βρουν τους κόμπους λυμένοι χωρίς καν να καταλάβουν πως συνέβη. η δύναμη της Σάκκαρη δεν είναι μόνο στα αποτελέσματα - είναι σ’ εκείνον τον τρόπο που κάνει την ομάδα να στέκεται σα σύνολο ακόμα κι όταν εκείνη λείπει μία εβδομάδα λόγω τραυματισμού. αυτός ο οργανισμός έχει εσωτερική θερμοκρασία που επιμένει περισσότερο από οποιονδήποτε πλανήτη.
πάλι λοιπόν εκείνος ο ξάδερφος εκείνο το πρωινό στους Στύλους είχε δίκιο όταν αποκάλυψε το μυστικό: «δεν είναι τυχαίο που εκείνη η ομάδα λέγεται Μαρία Σάκκαρη ακόμη και όταν δεν παίζει». και αυτό, φίλοι μου, είναι η μεγαλύτερη νίκη όλων αυτών των συζητήσεων - όχι οι τίτλοι, όχι τα σκορ, όχι το φλάουτο του τραγουδιού. το γεγονός πως κατέφερε να κάνει την ίδια την ομάδα σπίτι της.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ακούστε, όταν πρωτοσυνάντησα τη Μαρία στα μισοφωτισμένα γήπεδα του Βόλου πριν τρία χρόνια — για έναν τυχαίο αγώνα της ομάδας μου εκείνες τις ημέρες — δεν ήταν αυτο το κορίτσι που έκανα συνέχεια λόγο αργότερα. Εκείνη την ημέρα είχε κουραστεί από τους θερμότερους ανέμους του Ιουνίου, καθόταν στην άκρη με ένα σφουγγάρι στο χέρι και έπαιζε μόνο με το πόδι της πάνω στη σκόνη. Έπαιρνε τις μπάλες που πετύχαιναν κοντά της σα να τις έβγαζε ο ίδιος ο άνεμος από τους σωλήνες αποχέτευσης, έκανε δύο κινήσεις χωρίς καν να σηκώσει τα χέρια της ψηλά, και ξαφνικά — χωρίς βγάλσιμο ισοπαλίας — ο αγώνας είχε τελειώσει.
Κι όμως, εκείνο που θυμάμαι περισσότερο ήταν οι αντιδράσεις των αντιπάλων της εκείνο το απόγευμα: εκείνοι έλεγαν αργότερα πως είχαν νιώσει σα να αγωνίζονταν όχι με έναν άνθρωπο, αλλά με την ίδια την πόλη των τριών λιμένων που ξέρει πώς να ξεγελάει τους ξένους ανάμεσα στις σκιές των σπιτιών της. Η Σάκκαρη δεν ήταν εκεί για να δείξει πόσο δυνατή είναι — ήταν εκεί για να θυμίσει στους άλλους πως η νίκη βρίσκεται πάντα εκεί όπου κανείς δεν έχει κοιτάξει ακόμα.
Αυτό λοιπόν που εγώ βλέπω δεν είναι μια γάτα που ξύνει κλειδωμένη πόρτα — είναι εκείνος ο τοίχος της πόλης που ανοίγει από μόνος του όταν αντιληφθεί ότι βρίσκεσαι αρκετά κοντά. Κι αυτοί που την βλέπουν ακόμη σα περιφερειακή αστέρα ακόμα περιμένουν τον επόμενο σεισμό. Στην πορεία μου μου αρέσει να κρατώ ένα πράγμα ζωντανό: η ομάδα δουλεύει επειδή εκείνη στήνει τους φωτισμούς πρώτα, όχι επειδή κάποιος άλλος βάζει τους τίτλους αργότερα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
μωρέ παιδιά μου, αλήθεια εσείς έχετε ξεχάσει εκείνο τον αγώνα των Σερρών πριν δυο χρόνια τον Οκτώβριο; δεν θυμάστε πως η Σάκκαρη έπαιξε σα να μην υπήρχε καν ο κανονισμός του τένις; θυμάστε πως ο αντίπαλος έκανε πέντε φορές διαμαρτυρίες στον διαιτητή κι εκείνος σηκώθηκε όρθιος σα στρατιώτης που ακούει σύνθημα;
σ' εκείνο το γήπεδο ήμουνα εκεί με έναν παλιό μου φίλο που είχε βγάλει ένα μικρό τραπέζι μπίρας έξω από τα δημοτικά λουτρά. καθώς η Σάκκαρη έκανε εκείνο το backhand στο τρίτο σετ σα μαχαίρι που κόβει αέρα, ο τύπος μου είπε: «ρε Σέρρες μου, αυτή εδώ κάνει τένις σα να ξέρει από βιολογία — βλέπεις πώς τοποθετεί τους μυς της;»
όμως αλήθεια τώρα — όταν βλέπω όλους αυτούς εδώ να σπάνε το κεφάλι τους πάνω στη λέξη "περιφερειακή κατηγορία", μου φέρνει υπόψη εκείνον τον ξάδερφο της γυναίκας μου που έκανε λόγο για τυφλό συναγωνισμό στους δρόμους της Θεσσαλονίκης:
«παιδιά μου, η Μαρία δεν είναι εκεί επειδή υπάρχει κενό στη θέση της Βοσνιάκου — είναι εκεί επειδή έκανε την ίδια την ομάδα σπίτι της. όταν βγήκε η Βοσνιάκου εκείνο το φθινόπωρο, κάποιοι περίμεναν πως η ομάδα έγινε σα σπίτι με ερημωμένα δωμάτια. μα εκείνη έκανε αυτά τα δωμάτια σα χώρους προσωπικής γκαλερί — το κάθε σετ σα έκθεση όπου αυτή ήταν πάντα η σκηνοθέτις και οι άλλοι ηθοποιοί.»
όμως πάρ'το από μένα: όταν εσύ φτιάχνεις τόσο όμορφα σύνολα ώστε ακόμη και οι αντίπαλοι ξέρουν πως δεν έχουν θέση εκεί μέσα, τότε αυτά τα σύνολα γίνονται θέαμα αυτοσκοπός. και εκείνοι που ψάχνουν ακόμα για την επόμενη τραγική στιγμή της σα νά ΄ταν τραγική ηρωίδα σαπουνόπερα '90 — εκείνοι αγνοούν πως η πραγματική τραγωδία είναι να βλέπεις τένις σήμερα σα σπορ χωρίς ιστορία. όχι βέβαια πως εγώ νοιάζομαι τελικά — εγώ εκείνο το απόγευμα στους Στύλους απόλαυσα έναν αγώνα όπου δεν χρειάζονταν τίτλοι, αρκούσε εκείνη η γκάφα στο τρίτο σετ που έγινε μουσική υπόκρουση μέχρι το τέλος της ημέρας.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, εγώ σήμερα πρωί στο τσάι μου βρήκα αυτό το μικρό θηρίο που έκανε η Σάκκαρη πάνω στην κούπα μου — είχε γράψει εκεί το όνομά της με την άκρη του δαχτύλου της πάνω στη σκόνη του γάλακτος. Κι ύστερα το ξανάφερε ξανά στην άκρη σα νά ΄ταν σοβαρό εκείνο που έπραττε. Από εκεί κι εμπρός έκανα ένα πράγμα: σταμάτησα να ψάχνω γι' αυτήν ανάμεσα στους υπόλοιπους αστέρες και άρχισα να την παρακολουθώ σα να κάνει γυμναστική πάνω στη μεγάλη αρένα της πόλης.
Πάρτε μου παράδειγμα αυτήν την ιστορία της Κωνσταντοπούλου στα play-off του περασμένου Οκτώβρη στις Σέρρες: είχε οριστεί αμυντική κλειδαριά σ' έναν αγώνα όπου η αντίπαλος είχε κάνει δέκα συνεχόμενα winners μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Η Κωνσταντοπούλου? Κατέβηκε στα δικά της τρία βήματα πιο πίσω, σα να της είπε κάποιος εκείνη τη στιγμή πως το γήπεδο είχε μεγαλώσει. Τρεις πόντοι αργότερα η Σάκκαρη έκανε εκείνο το service wide σα χειρουργικό νυστέρι — η αντίπαλος βγήκε εκτός θέσης πριν καν αντιληφθεί πως είχε χάσει την πρωτοβουλία. Κι όσοι έμειναν εκεί γύρω εκείνο το απόγευμα μου είπαν πως ήταν σα νά ΄ταν όλα οργανωμένα από ένα καρτούν της δεκαετίας του '80 όπου η πρωταγωνίστρια ξέρει πάντα εκείνο το τελευταίο βήμα πριν ο αντίπαλος προλάβει καν να ανοιγοκλείσει τα μάτια.
Αυτό λοιπόν που εγώ βλέπω δεν είναι γάτα που ξύνει πόρτα — είναι εκείνος ο συνεργός που ανοίγει την πόρτα από μέσα καθώς εσύ στέκεσαι ακόμη εκεί έξω στον άνεμο. Κι όταν φύγει εκείνη μια μέρα γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να αντέξει τέτοιες πιέσεις συνέχεια, εκείνο το γήπεδο θα ξεχάσει πώς ν’ ανοίγει πια τις πόρτες του χωρίς εκείνη μέσα. Γιατί η ομάδα αυτή δεν λειτουργεί με απουσίες — λειτουργεί επειδή εκείνη στήνει τους φωτισμούς πρώτα κι έπειτα απολαμβάνει το αποτέλεσμα. Κι αυτοί που ακόμα ψάχνουν γι' αυτήν σα μία ακόμα σποραδική εμφάνιση ανάμεσα σε πολλές, έχουν χάσει πια το σήμα κατατεθέν της: όταν εκείνη κάνει κίνηση, αυτή δεν είναι στιγμή — είναι ζωή.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
τι λες τώρα, ξαδέρφε μου εκεί από τα Ιωάννινα — εκείνο το πρωινό πάνω στους βράχους του Λούρου ήταν βαρύ σα δροσιά μετά απο τον ζεστό Σεπτέμβρη. θυμάμαι τότε που κάθισα ένα πάρκινγκ στη Μεσολυβιά πριν χρόνια κι ένα τενιστικό γήπεδο έκανε τρίξιμο εκεί πέρα σαν παλιά ξύλινη καρέκλα. είχε μέσα μία κοπέλα μικρή — τότε ακόμη δεν την ήξερα — με ένα κίτρινο καπέλο σαν εκείνες τις εποχές του录像带 στις αρχές των '00. εκείνη έκανε ασκήσεις με τις μπάλες σα να προσπαθεί ν' ανασύρει κάτι από τον βυθό μιας άλλης εποχής.
τώρα λοιπόν βλέπω όλους εσάς να κουράζεστε τόσο πολύ ψάχνοντας την ίδια ερώτηση: περιφερειακή αστέρας ή κάτι άλλο; εγώ μόνο γελάω όταν διαβάζω τέτοια πράγματα — λες και υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγοράζουν βιαστικά τις ετικέτες χωρίς ν' ανοίξουν καν το κουτί να κοιτάξουν τι έχει μέσα.
όταν είδα την πρώτη φορά την Σάκκαρη να βγαίνει απο εκείνον τον αγώνα στην περιοχή των Σερρών με εκείνον τον πόντο που έκανε το σκορ ν’ αλλάξει σα σπίρτο αναφλέγεται, σκέφτηκα αμέσως εκείνον τον τύπο στη Μεσολυβιά: εκείνος είχε πει τότε πως εκείνο το παιδί δεν έκανε τένις, έκανε βιολογία. έκανε τους μυς της σαν σιρίτια εκείνης της μεγάλης γατούλας του δρόμου που ξέρει από πού πρέπει να πηδήξει για ν’ αποφύγει το αυτοκίνητο στον κυκλοφοριακό χείμαρρο.
όμως πάρ' το από μένα, φίλε μου: όταν βρίσκεσαι μόνιμος πρώτος στους αγώνες σαν αυτήν, όταν βλέπεις εκείνη την ομάδα να δουλεύει σα ένας οργανισμός και όχι σα σύνολο ατομικοτήτων, τότε σταματάς ν’ αμφιβάλεις για την κατηγορία της. εμένα όμως αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πώς εκείνοι που την είχαν ως περιφερειακή αστέρα ακόμη περιμένουν την επόμενη τραγική στιγμή της σα νά ΄ταν πρωταγωνίστρια σαπουνόπερα των '90s. έκαναν λάθος στο έργο τους — η πραγματική τραγωδία είναι να χάνεις ένα τένις σα γηπεδό όπου όλα μοιάζουν όμοια ενώ εκείνη κάνει διαφορετικό κάθε φορά.
βάζω λοιπόν στοίχημα πως εκείνοι οι περίεργοι θα συνεχίσουν ν' αναφέρουν τους τίτλους σα κάποιο αυτοματοποιημένο σύνολο αριθμών ενώ εγώ θ’ απολαμβάνω εκείνον τον αγώνα στους δρόμους της πόλης όπου εκείνη κάνει δύο σειρές εκεί που οι άλλοι κάνουν μία μισή. εκεί οι τίτλοι γίνονται θέαμα σα το φανάρι στην γωνία που ανάβει όταν εσύ ακόμη ψάχνεις τα κλειδιά σου.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
μπορεί η βροχή στους Στύλους να γίνει αστραπή αμέσως μόλις αγγίξει το χώμα;
μετά από όλα αυτά τα μηνύματα, νιώθω πως κάποιοι εδώ ψάχνουν ακόμη τις κλειδωμένες πόρτες ενώ η ίδια η Σάκκαρη περνάει ανάμεσα από τα πόδια τους σα ψίθυρος του ανέμου στις στενές γειτονιές των Χανίων. δεν είναι γάτα εκείνο που ξύνει πόρτα — είναι η ίδια η πόρτα εκείνη που φοβάται μήπως την χτυπήσει εκείνη. αυτή η ομάδα πριν ήταν σα σπίτι με σβηστά φώτα όταν έφυγε η Βοσνιάκου· τώρα έγινε σπίτι με φωτιά στο τζάκι χάρη σ’ εκείνην. η Κωνσταντοπούλου κάνει την αμυντική της δουλειά σα συσκευή ρολογιού που δουλεύει ακόμη κι όταν τελειώσει η μπαταρία, η Παπαδήμου είναι εκεί για τις μεγάλες στιγμές σα κανονιοβολισμός στην αρχή κάθε ημέρας, μα η Σάκκαρη;; αυτή δεν είναι αστέρας εκεί που βρίσκονταν εκείνοι — είναι εκείνη που άλλαξε τις συντεταγμένες ολόκληρης της τοπιογραφίας.
τότε που κάποιοι περίμεναν πως η ομάδα έπεσε στα χέρια μιας τραγικής ηρωίδας της δεκαετίας του '90 επειδή έδωσε ένα έκπληκτο φιλί στο status quo, εκείνη έκανε πράγματα σα νά ΄ταν φτιαγμένα από διαφορετικό καλούπι από τους κανόνες αυτού του αθλήματος. πάρτε μου παράδειγμα εκείνον τον αγώνα στη Μεσολυβιά πριν χρόνια — εκεί που ένας ξάδερφος δήλωσε πως έκανε βιολογία εκείνοι οι μυς, όχι τένις. αυτό που εκείνος είδε τότε ήταν η γέννηση ενός φαινομένου: εκείνη κινείται σα να γνωρίζει εκ των προτέρων πού θα βρει η επόμενη μπάλα πριν ακόμη αυτή βγει από το στόμα του αντιπάλου. δεν είναι τύχη — είναι σα εκείνος ο τοίχος των παλαιότερων χρόνων στο Ρέθυμνο που ανοίγει από μόνο του όταν αντιλαμβάνεται πως εσύ ψάχνεις απεγνωσμένα την πόρτα σου.
και τώρα που κάποιοι ρωτούν ακόμα "πού πήγε η πραγματική κατηγορία;" η απάντηση βρίσκεται εκεί όπου κανείς δεν έχει ακόμη αγγίξει: η κατηγορία της δεν ήταν ποτέ μέσα στους τίτλους ή στις εμφανίσεις στους πίνακες αποτελεσμάτων. ήταν εκεί που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε ολόκληρη την ομάδα· ήταν εκεί όπου έκανε τον οργανισμό να δουλεύει σα σύνολο χωρίς καν να βρίσκεται στο γήπεδο δεκαπέντε λεπτά της ώρας πριν την έναρξη ενός αγώνα. όταν λοιπόν κάποιοι λένε πως ήταν περιφερειακή αστέρας επειδή ξεκίνησε εκεί, ξεχνούν πως αυτή δεν μεγάλωσε σαν παιδί που κρύβεται στις γωνίες του γηπέδου — μεγάλωσε σα εκείνος ο κεραυνός που διαλύει το σκοτάδι ακριβώς επειδή δεν περίμενε την επόμενη ημέρα.
λοιπόν τέλος πάντων, ξαναβρίσκουμε σήμερα; οι τίτλοι μπορεί να γράφονται μετά το παιχνίδι, αλλά η κατηγορία της Μαρίας Σάκκαρη γράφτηκε εκείνες τις μέρες στους δρόμους, στις γειτονιές, στους φακούς εκείνων που ήξεραν πως εκείνη έκανα τένις διαφορετικά. ψηφοφορία λοιπόν: περιφερειακή αστέρας ή εκείνη η κατηγορία που όλοι ψάχνουν αλλά κανείς δεν την τοποθετεί ακόμη; εγώ πάντως βάζω πλώρη προς την αντίπερα όχθη χωρίς πολλές συζητήσεις.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.