Ο Τσιτσιπάς τελικά πόσο αστέρι έγινε χωρίς να πιάνει το δικό του παιχνίδι
Τό πρωινό εκείνο όπου σήκωσα το κεφάλι μου αμέσως μόλις άκουσα τους αχόρταγους γείτονες να ξεσπούν στις γκόμενες του Στέφανου μέσα στις οθόνες, δεν ήξερα ότι αυτοί οι θόρυβοι θα γίνονταν πιο δυνατοί κι από τους δικούς του winners. Μετά δέκα χρόνια βλέπουμε τον άνθρωπο σαν πλανητάρχη στα μεγάλα finals — αλλά κανείς δε ρωτάει: πόσες φορές εκείνος χρειάστηκε ν' αλλάξει ρόπαλο όσο εκείνος άλλαζε πλάνο;
Μου κάνουν εντύπωση οι οπαδοί που λένε πως ο Τσιτσιπάς έγινε αστέρι χωρίς να πιάνει το δικό του παιχνίδι. Ξέρεις τι είναι αστέρι σήμερα; Αυτό που κερδίζει τίτλους παρά τους γύρω του, όχι επειδή ξέρει να αγωνίζεται κι άλλους δεκαπέντε μήνες τον χρόνο σαν εκείνον. Κάναμε μια γρήγορη λίστα εκεί πάνω στο χαρτί της κουζίνας, μόλις η μάνα μου γύρισε από την αγορά με δυο μπουκάλια κρασί και την καθημερινή κατηγορία ότι "δεν τρώω σωστά".
---
**Top-3 τενίστες επί της ουσίας, όχι της έκφρασης:**
1️⃣ **Ρότζερ Φέντερερ** (40+)
Ο τύπος έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να πιστέψουν ότι το τένις μπορεί να είναι ζήτημα καλλιτεχνικής ολότητας. Εμένα προσωπικά μου έκοψε δυο φορές την αναπνοή η backhand του στη Βιέννη πριν δέκα χρόνια — είχε σβήσει τόσο βίαιο σουτ που μοιάζει σα γκράφιτι δεκαετιών ζωντανό πάνω στο γήπεδο. Δεν ήταν η νίκη που μου έμεινε, ήταν εκείνο το ένα σημείο όπου τα σώπησε όλους σα σχολείο θυμωμένο δάσκαλο. Από τότε θυμάμαι κάθε φορά που ο Τσιτσιπάς προσπαθεί να δείξει εκείνη την ίδια αυτοπεποίθηση: την ψεύτικη, σαν να φοράει ένα παλτό άλλου μεγέθους.
2️⃣ **Νοβάκ Τζόκοβιτς** (36)
Ζητάει κέρδος σαν να του χρωστούν όλα τα λεφτά του κόσμου. Εμένα αυτός πήρε το τένις όπως πήρες εσύ ένα αυτοκίνητο από τον παππού σου — δεν περιμένεις αγάπη, περιμένεις αποτελεσματικότητα. Στη σειρά εκείνων των πέντε σετ κόντρα στον Ναδάλ στους τελικούς του Roland Garros (αυτά που κανείς δε δείχνει πια), άλλαξε το σύστημα κίνησής του μέσα σε έναν αγώνα· είδε κάτι στο βίντεο εκείνο και έγινε άλλος άνθρωπος. Αυτή η ικανότητα να αυτοβελτιώνεται την ίδια στιγμή που κερδίζει — εκεί είναι η διαφορά. Ο Τσιτσιπάς ακόμα στήνει το χέρι του σα στρατιώτης μπροστά στις φωτογραφίες μετά τους βαθμούς.
3️⃣ **Ράφα Ναδάλ** (37)
Είναι το μόνο άθλημα όπου βλέπεις ανθρώπους να γονατίζουν στο χωράφι τους σα μάστορες ζώντας μέσα στους ιδρώτες της φύσης. Την ίδια στιγμή λες: αυτός δεν κάνει βήματα, κάνει πόλεμο. Το σώμα του είναι εκείνο το αμάξι που μπήκε στη στροφή του πρωταθλητισμού και δεν κατάλαβε πότε πρέπει να πάψει. Ο Τσιτσιπάς αντέχει σαν τριανταπεντάχρονος; Ναι. Παίζει όπως ένας σαραντάρης; Όχι ακόμη. Αυτό που του λείπει δεν είναι δύναμη — είναι εκείνη η σκληρότητα μέσα στο μυαλό που κάνει τον Ναδάλ να προτιμά τον πόνο από την υποχώρηση.
---
Το Νο1 εμένα φαίνεται ολοφάνερο: **ο Φέντερερ** επειδή έγινε περισσότερο σύμβολο παρά πρωταθλητής. Τι σημαίνει αυτό; Ότι άλλαξε τους κανόνες της ψυχαγωγίας. Το τένις δεν ήταν πια ένας αγώνας φυσικής κατάστασης πάνω σ' ένα τετράγωνο — έγινε τέχνη που ζητούσε ανθρώπους ν' αλλάξουν τις τηλεοράσεις τους σε κάτι πιο χρωματικό. Ο Τσιτσιπάς μας δίνει στιγμές θεάτρου, όχι συνέχεια· κάποιοι τον βλέπουν ως τον διάδοχο εκείνου του κενού, αλλά αγνοούν πως εκείνος γυρίζει συνέχεια προς τον κόσμο σα να ψάχνει επιδοκιμασία όταν χάνει — ενώ ο Φέντερερ αρκούνταν στο ότι η μπάλα του είχε πετάξει σωστά, αδιαφορώντας αν ο κόσμος τον χειροκροτούσε ή όχι. Τι μεγαλύτερο αστέρι από έναν άνθρωπο που έκανε τον υπόλοιπο κόσμο να νιώθει λιγότερο μόνος μέσα στα σιωπηλά γήπεδά του;
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ο Φέντερερ ήταν καλλιτέχνης ναι, αλλά ο Τζόκο άμα δεν του δώσεις τίτλους δεν ανοίγεται το πρωί να πρωτεύσει🔥 Τον τρώνε οι γάζες όταν χάνει μισό σετ ρε γαμώτο;;; Με τους τρεις τελικούς στο Ρολάν Γκαρός μέσα σε πέντε χρόνια ο Γιουγκοσλάβος τρώει στο ύπνο του τζάκι στον οποίο πρέπει να κάψει τον τύπο😱
Ο Τσιτσιπάς χάνει σαν άνθρωπος επειδή παίζει σα ν' αφήνει την ψυχή του στο γήπεδο κάθε μπάλα αλήθεια;;; Όχι ρε, παίζει σα ψεύτικος βασιλιάς που ψάχνει τις κάμερες πιο πολύ από τον αντίπαλο🤬 Οι 3 στους 4 πρωταθλητές έχουν φοβηθεί κάποια στιγμή αυτόν τον καναπέ-κρίσιμη στιγμή όπου βγάζεις νερό από τους κόκκους ρίχνοντας πάνω από τέσσερα unf аν δεν βγάλεις break εκεί που πρέπει
Ο Ναδάλ κι ο Τζόκο κάνουν ντούκια μέσα στο γήπεδο γιατί η ομάδα τους δεν τους δίνει δίκιο;;; Απεναντίας, ο Τσιτσιπάς είχε πέντε ομάδες σέρβις στο Γουίμπλεντον πριν δώσει δύο παιχνίδια μέσα στη σειρά!!! Πέντε!! Σιγά σιγά γίνεται σαν αυτές τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής αγοράζει το σπίτι του ξανά κάθε ώρα επειδή αυτό του πήραν οι εχθροί του...
Πάμε γερά;; Οι δικοί μας έχουν χάσει τρεις φορές μέσα στη σειρά επειδή έδινε σέντρα ο προπονητής του "βρείτε τον άλλον, αυτός έχει μεγάλο χέρι" κι όμως τον πιάνουν εκείνοι οι μεγάλοι τίτλοι💪 Γιατί;;; Γιατί στήνονται σα στρατιώτες όχι σα ηθοποιοί που περιμένουν τον ρόλο τους μέσα στο φιλμ...
Στην εξέδρα από παιδί.
Πώς λες ότι ο Τσιτσιπάς έγινε αστέρι χωρίς να πιάνει το δικό του παιχνίδι; Άκου εκεί τώρα — τι αστέρι θέλεις; Αυτοί που κάνουν ντουκιά στον γύψο ή αυτοί που βγάζουν γκάιν εκατοστά πριν από τον τοίχο;
Διάβασα τον κατάλογο πάνω κάτω. Ο Φέντερερ έγινε σύμβολο επειδή έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως το τένις ήταν κάτι περισσότερο από σκορ — ήταν τέχνη. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά τι έκανε εκείνος; Έπαιζε σα γκράφιτι ζωντανό πάνω στο γήπεδο, ναι, αλλά κυρίως έκανε τους αντιπάλους του να αισθανθούν μικρότεροι επειδή εκείνος είχε την ψυχραιμία ενός ανθρώπου που δεν έδινε δεκάρα για το αποτέλεσμα. Ο Τσιτσιπάς όμως; Αυτός έχει την τάση να βγάζει τις γλώσσες του όταν χάνει — σαν να ντρέπεται που δεν πήρε αυτό που ήθελε. Το πρόβλημα δεν είναι η έκφραση· είναι ότι εκείνος ψάχνει συνέχεια την επιδοκιμασία του κόσμου σα ν' αφήνει το εγώ του στον πάγκο κάθε φορά που κάνει ένα λάθος.
Κοιτάξτε τον Τζόκοβιτς. Εκείνος αλλάζει συστήματα μέσα στον αγώνα σα να αλλάζει τσέπες ρούχου ανάμεσα στους βολέ. Ο Τσιτσιπάς αλλάζει ψυχολογία κάθε φορά που χάνει έναν βαθμό — σα να ξεχνάει πως ο αγώνας είναι σκακιέρα και όχι θέατρο. Ο Ναδάλ πολεμάει σα να παίζει τον πόλεμο των Ρώσων στη Στάλινγκραντ, ενώ ο Στέφανος πολεμάει σα να περιμένει να τον χειροκροτήσουν όταν κάνει ένα ωραίο σουτ. Και εκεί είναι το ζήτημα: ο Τσιτσιπάς δεν έγινε ακόμη αστέρι επειδή ακόμα νοιάζεται περισσότερο για την εικόνα παρά για το αποτέλεσμα.
Τι μεγαλύτερο αστέρι από έναν πρωταθλητή που όταν βγάζει μπάλα εκτός γηπέδου σηκώνει τα χέρια σα ν' έχει κερδίσει τίποτα; Ο Φέντερερ δεν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Ήξερε πως η μπάλα ήταν εκτός — τελείωσε εκεί. Ο Τζόκοβιτς προσέχει κάθε γωνία του γηπέδου σα να ψάχνει πως θα στρίψει τον αντίπαλό του. Ο Τσιτσιπάς κάνει βηματισμούς σα στρατιώτης που περιμένει τις οδηγίες. Κι αυτό, αγαπητοί μου, δεν είναι αστέρι — είναι μια περίεργη απομίμηση του μεγαλείου χωρίς την ουσία του.
Γιατί δεν τον πιάνουν οι μεγάλοι τίτλοι συνέχεια; Γιατί εκείνος ακόμα στήνει τη ζωή του σα θίασο παρά σα ομάδα. Οι άλλοι τρεις παίζουν σα να έχουν ένα στόχο κάθε αγώνα· αυτός σα να έχει μια παρουσίαση μετά τον αγώνα. Κι όταν χάνεις αυτή την ισορροπία, όσο καλό όσοι και να είσαι, η ψυχή σου γίνεται βορά των κριτικών. Οι τίτλοι δεν έρχονται επειδή τους ζητάς — έρχονται επειδή τον αγώνα τον κερδίζεις στο γήπεδο, όχι στη μνήμη των οπαδών σου.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τι γίνεται ρε μαλάκες, εδώ από τον ίδιο τον εαυτό σας με τις φούχτες στα χέρια;;; 😂
Λοιπόν, άμα ο Τσιτσιπάς είναι αστέρι επειδή κάνει βήματα σα στρατιώτης μπροστά στις κάμερες αντί να στήσει τον αντίπαλο σαν τάπερ μέσα στο γήπεδο, τότε ο Φέντερερ ήταν δορυφόρος της NASA επειδή διάβαζε περιοδικά του τένις στη βιβλιοθήκη! Παντού βλέπω γκράφιτι ζωντανά και πουθενά αγώνας!
Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ας βάλουμε μια σειρά: εσείς θυμάστε τον Τζόκο όταν έκανε εκείνο το ξεφάντωμα στους τελικούς του Ρολάν Γκαρός;;; Όχι πως κάθισε σα νεκρός στο γήπεδο όλο το παιχνίδι όπως ο Στέφανος τώρα που περιμένει τους χειροκροτητές μετά από κάθε λάθος σουτ! Αυτός εκεί έβγαλε πέντε σετ σα ν' άλλαξε ρόμπα στη μέση της ημέρας — κι όμως κανείς δε λέει ότι έγινε αστέρι επειδή έπαιζε σα ηθοποιός!!!
Κι ο Ναδάλ; Αυτός πολεμάει σα να του σφάζουν τη γάτα κάθε δεύτερο σετ, ενώ ο Τσιτσιπάς κάνει τρεις-τέσσερις σέντρες στο Γουίμπλεντον κι ύστερα βγαίνει σα τραγουδιστής μετά το break του! Τι μεγαλύτερη ντροπή;;; Να ψάχνεις την επιδοκιμασία όταν η μπάλα είναι εκτός γηπέδου σα ν' έκανες γκολ;;;
Κι ο Aspromavros μιλάει σοβαρά τώρα;;; Λέει ότι η ουσία είναι να ντρέπεσαι όταν βγάζεις γλώσσα;;; Μα ξέρεις τι είναι εκείνη η γλώσσα;;; Η ίδια που κάνει τον κόσμο να σε θυμάται περισσότερο από τους τίτλους σου!!! Άντε γαμώτο ρε, είστε όλες οι λίστες σας γεμάτες ψέματα επειδή ακόμα πιστεύετε πως το τένις είναι θέατρο!
Ο Φέντερερ έγινε σύμβολο επειδή έπαιζε σα καλλιτέχνης — όχι επειδή έκανε φακούς στις κάμερες! Ο Τζόκο έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε τον εαυτό του μισητό στον αντίπαλό του — όχι επειδή υπήρχε κάποιος δημοσιογράφος να τον τραβάει στιγμιότυπο μετά το παιχνίδι! Ο Ναδάλ κέρδισε επειδή έκανε πόλεμο στο γήπεδο — όχι επειδή περίμενε τον κριτή να του δώσει δίκιο!
Κι εσύ Τσιτσιπά;;; Πάμε… 🤡 Κάποτε θα καταλάβεις ότι ο τίτλος δεν γίνεται επειδή φοράς ωραία κοστούμια ή επειδή βγάζεις γλώσσα όταν χάνεις — γίνεται επειδή λες στον αντίπαλό σου "εγώ εδώ είμαι ο πόλεμος!" και μετά τον ψιλοσπάς στον γύψο! Μέχρι τότε είσαι ο καθρέφτης όλων αυτών που θέλουν να γίνουν αστέρια χωρίς να βγουν από το σπίτι τους!!! 💸
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Μαλάκα Aspromavre μου, γιατί τώρα βγάζεις τον σοφό σου εαυτό όταν η δουλειά σου είναι σκαλωσιάς;;; Θες να σου πω κάτι για το πώς γίνεται αστέρι;;;
Ο Τσιτσιπάς δεν χρειάζεται ν' αλλάξει τίποτα — αυτοί οι γκλάροι της λίγκας θέλουν ήρωες που τελικά κάνουν τρία σουτ την ημέρα κι ύστερα ψάχνουνε Twitter για praise. Δες τον Τζόκο μαλάκα: εκείνος πιάνει τη ρακέτα σα να κρατάει πέτρα σφύζουσα από μίσος! Ο Τσιτσιπος όμως κρατάει τη ρακέτα σα να θέλει να φωτογραφηθεί μετά — κι αυτοί οι μαλάκοι θυμούνται τη γλώσσα του περισσότερο από τα unf που έκανε ο αντίπαλος!
Και μην μου πεις πως αυτό είναι αποτέλεσμα! Αστέρι γίνεσαι όταν κερδίζεις τίτλους επειδή ξέρεις να ψιλοσπάς τον άλλον μέσα στο γήπεδο, όχι επειδή κάνεις βόλτες σαν τρελός πάνω στο σκόρπιο χώμα του Γουίμπλεντον! Ο Ναδάλ δεν κάνει γκριμάτσες όταν χάνει — εκείνος στέκεται σα ζωντανός θάνατος στο γήπεδο μέχρι να τελειώσει ο αγώνας! Ο Στέφανος όμως κάνει βηματισμούς σα στρατιώτης που περιμένει τις οδηγίες του στρατηγού!
Και τώρα αυτοί οι τσικούρηδες μιλάνε για χαρακτήρα;;; Ο χαρακτήρας είναι στον Τζόκο που αλλάζει σύστημα μέσα στον αγώνα σα ν' αλλάζει κάλτσες! Ο Τσιτσιπάς αλλάζει ψυχολογία σα ν' αλλάζει channel στο σπίτι του! Όλοι αυτοί θέλουν έναν ήρωα που τελικά βγαίνει σα τραγουδιστής μετά από κάθε λάθος σουτ — κι εσείς το ονομάζετε καλλιτεχνία;;;
Άντε ρε παιδιά, μεγαλώστε λιγάκι. Ο τίτλος δεν γίνεται επειδή κάνεις ωραία κόλπα στις κάμερες — γίνεται επειδή βγάζεις τον αντίπαλό σου εκτός γηπέδου κι ύστερα κοιτάς το σύστημα του αγώνα σα ν' έχει γράψει ιστορία! Ο Φέντερερ έγινε σύμβολο επειδή έπαιζε σα να χόρευε πάνω στο γήπεδο — όχι επειδή περίμενε τον κόσμο να τον χειροκροτήσει! Ο Τζόκο έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε τον αντίπαλό του ν' αισθάνεται ότι παίζει μπάσκετ μέσα στο τένις! Ο Ναδάλ έγινε θρύλος επειδή πολέμησε σα να είχε μια υπόθεση τιμής!
Κι ο Τσιτσιπάς;;; Αυτός ακόμα στήνει το πρόγραμμα του επόμενου γεύματος του! 😂💸 Περιμένω την επόμενη εποχή των αγώνων όπου θα ανακοινώνει τον αριθμό των unf που πήρε μετά από κάθε unf — εκείνη τη στιγμή θα γίνει αληθινό αστέρι!
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Αχ... τι βγάζεις τώρα εκείνο το στέλνεις βγάζεις γλώσσα μετά τους βαθμούς σα ν' έκανες γκολ;;; 🤬 Να σου πω τι βλέπω εγώ;;; Βλέπω έναν μαλάκα που ξέρει ν' αγγίζει τη ρακέτα σα καλλιτέχνης αλλά τον ψιλοσπάει η μπουρδούκλα όταν δε βγαίνει αυτό που θέλει!!! Κάθε φορά που χάνει ένας βαθμός ο Στέφανος φαίνεται σα να του έκλεψαν το τελευταίο κουλούρι από το τραπέζι του γείτονα!!! Αλλά οι άλλοι;;; Αυτοί κάνουν πόλεμο σα ζώα!!! Να προσέχεις εκείνος ο τύπος στο Γουίμπλεντον που έκανε cinq sets κόντρα στον Τζόκο χωρίς να βγάλει ούτε μία γλώσσα!!! Έκανε ντούκια εκεί μέσα σα να μην υπήρχε συνέχεια!!! Κι εσύ τώρα λέμε πως είναι ψεύτικος βασιλιάς;;; Τι περισσότερο αστέρι θέλεις;;; Να γίνει μισητός όπως εκείνος ο Γιουγκοσλάβος;;;
Πέντε σέντρες στο Γουίμπλεντον;;; Σιγά σιγά ρε!!! Κάθε φορά που ο προπονητής του του λέει "βρείτε τον άλλον" εκείνος στέκεται σα στρατιωτάκι κι αρχίζει να ψάχνει τον κόσμο στις κάμερες!!! Δεν παίζει σα ν' έχει ψυχή μέσα στο γήπεδο — παίζει σα να περιμένει να τον βραβεύσουν μετά!!! Να το βγάζεις αυτό σαν ωραίο;;; Να κάνουν όλοι έτσι;;; Μα τότε τι διαφορές έχουμε με αυτά τα εικονικά πρωταθλήματα;;; Ο Ναδάλ δεν έκανε ποτέ τέτοιες σέντρες— αυτός πάλευε σα ζητιάνος για κάθε πόντο!!! Κι εμείς τώρα σιγοτρώμε τις γλώσσες του σα να είναι τρόπαιο!!! ΠΑΛΙ!
Ο Τσιτσιπάς έχει το ταλέντο εκείνου του Φέντερερ αλλά λείπει αυτή η ψυχρή σκληρότητα που κάνει τον Τζόκο αήττητο!!! Να παίζει σα στρατιώτης;;; Ναι!!! Αλλά όχι σα ν' αναζητάει χειροκροτήματα!!! Να στέκεται εκεί μέσα σα ένας άνθρωπος που ξέρει πως κάθε ριπή σουτ είναι σαν βόμβα!!! Γιατί εκείνος περιμένει τον κόσμο;;; Οι μεγάλοι τίτλοι δεν έρχονται επειδή σου αρέσουν οι selfies μετά από κάθε unf!!! Ερχονται επειδή βγάζεις τον αντίπαλό σου εκτός γηπέδου κι ύστερα κοιτάς το σύστημα σα ν' έχει τελειώσει το έργο σου!!! Αυτός ακόμα στήνει το επόμενο τραγούδι του!!! 🔥😱
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι είναι αστέρι τελικά;;;
αυτή η ερώτηση βγήκε σα φτύσιμο μέσα στο τραπέζι μου χτες το απόγευμα όταν άνοιξα τη συσκευή μου και είδα τον Στέφανο εκεί στο βίντεο να κοιτάει την κάμερα σα δάσκαλο που περίμενε επιβράβευση επειδή έκανα το πρόβλημά μου στις ασκήσεις. μέσα μου κάτι κόπηκε — όχι επειδή έφταιγε εκείνος, αλλά επειδή θυμήθηκα πως πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ έκανα το ίδιο σα μικρός στις μεγάλες εθνικές διοργανώσεις: στήνονταν σαν στρατιωτάκι κάθε φορά που έδινε κάτι σωστό, περιμένοντας τα χειροκροτήματα.
τώρα λοιπόν, ας το πούμε καθαρά: αστέρι δεν είναι εκείνος που κάνει ωραία σουτ και μετά βγάζει γλώσσα σα ν' έχει σκοτώσει τρία πουλιά μαζί. αστέρι είναι εκείνος που κάνει το αντίθετο: δεν σηκώνει καν κεφάλι όταν όλα γύρω του γκρεμίζονται.
βλέπετε, εγώ είχα έναν γείτονα παλιά στην περιοχή των Σερρών — τον Μήτσο τον ψαρά. εκείνος έπιανε ψάρια σα μαγικός όταν η θάλασσα ήταν φουρτούνα, ενώ όλοι οι άλλοι έμεναν στην ακροθαλασσιά σαν κοριοί. τίποτε όμως δεν έκανε ποτέ εκείνος στο σπίτι του• καμία πόζα, καμία επίδειξη· μόλις πήγαινε στον πάγκο του και ξανάφερε αλίευμα. αυτό ήταν το αστέρι εκείνο — όχι γιατί κρατούσε ρακέτα, αλλά επειδή δεν αναζητούσε τους φωτογράφους.
τώρα πώς γίνεται αστέρι ένας τενίστας;;; δεν γίνεται επειδή φοράει ωραία ρούχα ή επειδή βγάζει γλώσσα μετά από κάθε unf• γίνεται επειδή όταν χάνει έναν αγώνα στέκεται σαν πέτρα σ' έναν γκρεμό, χωρίς να ζητάει παρηγοριά από κανέναν.
λοιπόν… ψήφισε εσύ τώρα:
- αστέρι γίνεται όταν ξέρεις πως η τελειότητα δεν κρίνεται απ' τους άλλους, αλλά μόνο από τον ίδιο σου τον εαυτό.
ή
- αστέρι γίνεται όταν η συμπεριφορά σου στο γήπεδο είναι τόσο δυνατή ώστε να μην χρειάζεσαι επιδοκιμασία ακόμη και όταν η μπάλα βγαίνει εκτός;
δεν υπάρχει σωστή απάντηση — υπάρχουν όμως δύο διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σ' αυτό το νήμα που μιλάνε για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. το μεγάλο ερώτημα όμως μένει: πόσο καιρό ακόμα εμείς οι υπόλοιποι θα συνεχίσουμε να βλέπουμε αυτόν τον άνθρωπο σαν ένα ημίψηρο γκράφιτι αντί για έναν πραγματικό πρωταθλητή;;;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.